မာန် … ကျနော့်နာမည်က မာန်.. မာန်က ပဲခူးတိုင်းမှာမွေးပြီး ပဲခူးတိုင်းမှာကြီးပြင်းလာခဲ့သူတယောက် … ဆယ်တန်းပြီးလို့ စကိုင်းတက္ကသိုလ်မှာ ပညာသင်ခွင့်ရခဲ့တယ်… စကိုင်းမှာ အိမ်ထောင်ကျနေတဲ့အမတယောက်ရှိတာကြောင့် သူ့အမအိမ်မှာပဲ နေပြီးကျောင်းတက်တယ်.. ဇာတိပဲခူးတိုင်းကို မပြန်ဖြစ်ခဲ့တာ ၅ နှစ်နီးပါးရှိနေရောပေါ့… ပဲခူးတိုင်းထဲက တံတားကြီးရွာဟာ သူ့ဇာတိရွာဖြစ်တယ်… ရွာမှာ အဖွားရယ် အမေရယ် ကျန်ခဲ့တယ်.. အဖေဖြစ်သူကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀နှစ်လောက်ကတည်းက ဆုံးပါးသွားခဲ့ပါပြီ… ဒီနှစ်က ကျောင်းရဲ့နောက်ဆုံးနှစ်… နွေရာသီစာမေးပွဲဖြေပြီးလို့ ကျောင်းပိတ်ရက်မှာ ရွာက အမေစီအဖွားဆီကို အရောက်ပြန်ခဲ့ဖို့ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့တယ်… ရွာကိုလည်း အရမ်းလွမ်းနေပြီမဟုတ်လား…ရွာနဲ့ခွဲခဲ့တာ ၅ နှစ်လောက်ရှိနေပြီကိုး… ဒီလိုနဲ့ကျောင်းပိတ်ရက်တနေ့မှာ မာန်တယောက် ဇာတိမြေကို ပြန်ရောက်လာခဲ့တယ်.. ဟူး……. ရွာကလည်း ပျင်းခြောက်ခြောက်နဲ့ ပျော်စရာလည်းမကောင်းတော့ဘူး…ရွာထဲကလူတွေလည်း ကလေးပေါက်စနနဲ့ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေပဲကျန်ခဲ့တယ်.. လူငယ်လူရွယ်ဆိုလို့ တယောက်မှမရှိ အကုန်လုံးက တရုတ်သွား […]

မိန်းမဖြစ်သူက ကိုယ်ဝန်နဲ့မို့ လီးယားနေပေမယ့် လိုးစရာမရှိဖြစ်နေတဲ့ အောင်နိုင်တစ်ယောက် လက်ဝါးကို တံထွေးစွတ်လို့ လီးကို ခပ်တင်းတင်းကိုင်ကာ အထက်အောက် အစုန်အဆန်စွဲ ဂွင်းတိုက်လို့သာနေပါတော့တယ်။ “ဘက်..ဖက်..ပတ်..ဘက်..” ဆီးခုံနဲ့ လက်ဖမိုး ထိခက်သံ တစ်ပက်ပက်ကလည်း မြည်လို့… ဒစ်ပြဲထိပ်ကြီး လီးညိုကြီးက တံတွေးများနဲ့ ပြောင်ချောလို့ပါပဲ။ သူ့မိန်းမ ခင်မာကတော့ အိပ်တာမှ သိုးလို့.. “ဖုတ်..ဖုတ်.ဘက်..ပတ်..ဘက်..ဖက်..ဖြောင်း..ဖောင်း..” “အွင်း..အင်း…အ..အွင်း..အင်း.အဟင်း..” အခန်းချင်းကပ်လျက် တစ်ဖက်ခန်းက ယောက်ဖတို့ လင်မယားကတော့ပွဲကြမ်းနေကြပါပီ။ ခင်မာရဲ့ အကို ထွန်းကိုနဲ့ အောင်နိုင်တို့က ငယ်သူငယ်ချင်းတွေ။ အောင်နိုင်က ထွန်းကို,ကို ညီလိုရော သူငယ်ချင်းလိုပါ ပေါင်းတာ၊ ငယ်နိုင်ဆိုလည်းမမှားဘူး။ သူ့ညီမ ခင်မာ့ကို ယူတော့ အောင်နိုင်က ၂၆၊ ခင်မာက အပျိုဖော်ဝင်စ ၁၆၊ ၁၇ လေးပဲရှိသေးတာ။ မင်္ဂလာဦးညကဆို စလိုးတော့

မြိုင်သာယာရပ်ကွက်မှာတော့ ထွန်းဖေဆိုလျင် မသိသူမရှိလောက်သည်အထိ ရပ်ကျော်ရွာကျော်သတင်းမွှေးသူဖြစ်သည်။ ကောင်းသတင်းတော့မဟုတ်၊ နာမည်ရှေ့မှာ အရက်သမားကပ်၍ “အရက်သမား ထွန်းဖေ”ဟူ၍ ထင်ပေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထွန်းဖေ အရက်ကြိုက်တတ်ပုံကလဲ မိုးလင်းမျက်စိနှစ်လုံးပွင့်သည်နှင့် အရက်နှင့်မျက်နာသစ်ပြီး မိုးချုပ်အိပ်ရာဝင်တော့လဲ အရက်ပုလင်းဖက်အိပ်တတ်သူ၊ သို့သော် မူးလာလျင် တခြားအရက်သမားတွေလိုဆူပူသောင်းကျန်းခြင်းမရှိ၊ သူ့ဘာသာ အေးဆေးနေပြီးအိမ်ပြန်အိပ်နေတတ်သည်။ မမူးသည့်အချိန်တွေမှာတော့ ရပ်ရွာအလှူပွဲများ သာရေးနာရေးရှိလျင်ရေခပ် ထင်းခွဲ ပန်းကန်ဆေး စသည်ဖြင့် အားတက်သရော ပါဝင်ကူညီပေးတတ်သောကြောင့် အရက်သမားဖြစ်၍ မပတ်သက်ချင်ကြသော်လဲ ရပ်ရွာက ထွန်းဖေကိုပစ်ပယ်မထား၊ အထိုက်အလျောက် ခေါ်ပြောဆက်ဆံကြသည်။ အသားအရည်က နေလောင်ထား၍ နီစပ်စပ်၊ အရပ်က မနိမ့်မမြင့်၊ မဖြီးမသင်သည့်အတွက် ဆံပင်ရှည်ကြီးတွေနှင့်နူတ်ခမ်းမွှေးတွေက သူ့မျက်နာမှာ မမြင်ချင်မှအဆုံး..၊ အဝတ်အစားဟူ၍လဲမဝတ်တတ်၊ တဘက်ရှည်တထည် ပခုံးပေါ်တင်ပြီး အောက်ပိုင်းမှာတော့ ပုဆိုးတစ်ထည်ကိုသာတိုတိုတုတ်တုတ်ဝတ်ထားသည့် ထွန်းဖေရယ်ပါ။ ကိုထွန်းဖေ အိမ်က ရပ်ကွက်အစွန်မှာဖြစ်သည်။ မိဘများကမရှိကြတော့၊ ဆွေမျိုးဆို၍

ထောင်ဒဏ်သုံးနှစ်ဆိုတဲ့အမိန့်ချပြီးတဲ့နောက်မှာတော့မင်းခရဲနှစ်ယောက်ရဲ့ခေါ်ဆောင်မှုနောက်သို့လိုက်လာခဲ့ရတော့သည်။ တစ်ကောင်ကြွက်ဆိုတဲ့ဘဝမှာကိုယ့်အတွက်ပူဆွေးမဲ့သူဆိုလို့မိမိကိုယ်တိုင်သာရှိပေသည်။ ပြစ်မှုမှာလဲမိမိကိုဂျောက်ချကာဖန်တီးခဲ့တဲ့လူသတ်မှုသာဖြစ်သည်။တကယ်ဆိုရင်မင်းခလူသတ်ဖို့နေနေသာဓားကိုပင်မကိုင်ရဲလောက်တဲ့အထိကြောက်ရွံသည်။ ရဲနှစ်ယောက်ကသူ့ကိုဆွဲခေါ်လာကာအတွင်းပိုင်းထောင်သားတွေထားတဲ့နေရာကိုရောက်တော့လက်ထိပ်ကိုဖြုတ်ပေးကာသံထောင်ထဲတွန်းလွှတ်လိုက်သည်။ အထဲမှာလဲထောင်သာတွေကအများကြီးမရှိပေမဲ့နည်းတယ်လို့လဲမဆိုသာ… ရုပ်တွေကလဲလူမိုက်ရုပ်တွေဆိုတော့မင်းခသူတို့မျက်နှာကိုမော့မကြည့်ရဲပဲခေါင်းကိုငုံ့ထားလိုက်သည်။ ထိုအထဲမှနှုတ်ခမ်းမွေးမည်းမည်းနဲ့လူကောင်ကြီးကြီးတစ်ယောက်ကအာဏာရှင်တယောက်ပမာသူကိုတခြားလူတွေကနှိပ်ပေးနေသည်။ “ဟေ့ကောင်..မင်းနာမည်ဘယ်လိုခေါ်လဲ..” ထိုသူကမေးတော့မင်းခမော့ကြည့်ကာ… “မင်း..မင်း…ခ..ပါ..” “ဟေ့ယောင်..မင်းမင်းခလား..” “မင်းခပါ..” “မင်းခဆိုမင်းခပေါ့..ဘယ်နယ့်မင်း..မင်း..ခလဲ..” “ဟား…” ဘေးကတစ်ယောက်ကပြောတော့အကုန်လုံးဟားတိုက်ကာရယ်ကြတော့သည်။ ဒီတော့မင်းခလဲခေါင်းကိုငုံ့ထားပြီးထိုင်ရန်ပြင်တော့ကောင်တစ်ယောက်ကမင်းခဂုတ်မှအင်္ကျီစကိုဆွဲကာ.. “ဟေ့ယောင်..မင်းကိုဘယ်သူကထိုင်ခိုင်းလို့လဲ..” “ဗျာ..” “ဆရာကြီးကမင်းကိုစစ်ဆေးစရာရှိတယ်..” ပြောကာခေါင်းဆောင်ဆိုသူရှိရာသို့ဆွဲခေါ်လာတော့မင်းခပါလာရသည်။ “ဒါကငါ့တို့အားလုံးရဲ့ဆရာကြီးပဲ..ဒီထောင်ထဲရောက်လာပြီဆိုဆရာကြီးကိုကြောက်ရတယ်..အားလုံးပဲ..” “ဟုတ်..ဟုတ်.” ဆွဲခေါ်လာတဲ့ကောင်ကချိမ်းကာခြောက်ကာအော်ပြောတော့မင်းခကြောက်ရွံစွာပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “မင်းကဘာလို့ထောင်ကျတာလဲ..” “ဗျာ..” “ငါမေးတာမရှင်းလို့လား..” “လူသတ်မှုပါ..” “ဟေ..မင်းလိုကောင်ကလူသတ်တယ်..” “ဟား..ဟား..” ထိုလူကပြောတော့အကုန်လုံးဝိုင်းကာရယ်ကြတော့သည်။ “တကယ်တမ်းကျွန်တော်မသတ်ပါဘူး..ကျွန်တော့်ကိုဂျောက်ချပြီးကြံစည်ခဲ့လို့အခုလိုရောက်လာတာပါ..” “ယုံပါတယ်ကွာ..မင်းလိုကောင်ကလဲလူမသတ်ရဲဘူးဆိုတာသိပါတယ်..ငါကရောဘာအမှုနဲ့ကျလာတယ်ဆိုတာမင်းသိလား..” “မ..မသိပါဘူး..” “မသိရင်ပြောပြမယ်..မုဒိမ်းမှု၊လူသတ်မှု၊လုယက်မှု၊အဲဒါတွေကြောင့်ငါရောက်လာတာ..” “ဟုတ်..ဟုတ်ကဲ့ကျွန်တော်မှတ်ထားပါ့မယ်..” “မှတ်စရာမလိုဘူးကွ..သိထားရမှာ..မင်းပုံစံလေးကအရသာရှိမဲ့ပုံပဲ..မင်းကိုငါ့အစာလို့သတ်မှတ်လိုက်ပြီ၊ဟေ့ကောင်တွေသူ့ကိုတစ်ယောက်မှမထိနဲ့နော်..” “စိတ်ချပါဆရာရယ်..ဒါပေမဲ့ဆရာဝရင်တော့တပည့်တို့ကိုလဲမျှသင့်ပါတယ်..” “အလိုက်သိရင်မင်းတို့အဖို့ချည်ပဲ..” ပြောကာမင်းခကိုစားမတတ်ဝါးမတတ်နဲ့ကြည့်နေကြတော့မင်းခမနေတတ်သလိုဖြစ်သွားကာသူတို့ပြောတဲ့စကားတွေကိုလဲမင်းခနားမလည်ပါ.. “ဆရာ..ဒါဆို..စိုင်းလုလေးကရော..” “အဲဒါတော့မင်းတို့ကြိုက်သလိုလုပ်ကြပေါ့..ငါ့အတွက်ကတော့မင်းခပဲ…” သူ့ရဲ့ပြောစကားကြောင့်ကောင်တွေရဲ့အာရုံကသံထောင်ဒေါင့်မှာကပ်နေတဲ့ချာတိတ်တစ်ယောက်ထံသို့ရောက်သွားကြသည်။ ထိုကောင်လေးကသူ့ကိုကြည့်နေတဲ့လူအုပ်ကိုပြုံးကာကြည့်နေသည်။ မင်းခတစ်ခုမှနားမလည်ပါ၊လူသတ်လို့ထောင်ထဲကိုရောက်လာတာလား၊လူဆိုးဂိုဏ်ထဲကိုရောက်နေတာလားမသိပါ။ သေချာတာကတော့ဒီထောင်ဟာနယ်စပ်ဆိုတော့ကြပ်ကြပ်မက်မက်ကြီးမဟုတ်တာတော့သေချာသည်။အထဲမှာဘယ်လောက်ပဲဆူနေပေမဲ့အပြင်ကရဲတွေကဘာမှမပြောသလိုတစက်လေးမှတောင်လှည့်မကြည့်… “စိုင်းလု..ဒီကောင်ကိုရေချိုးခန်းထဲခေါ်သွားလိုက်အားလုံးပြင်ဆင်ထား..အတော်ကြာငါလိုက်လာခဲ့မယ်..” “ဟုတ်ကဲ့..အကိုကြီး..အကိုကြီးကစိုင်းကိုမကြင်နာတော့ဘူးပေါ့..ဟင်..” စိုင်းလုဆိုတဲ့ကောင်ကခေါင်းဆောင်ရဲ့အနားကိုလာကာသူ့ရဲ့ကိုယ်ကိုပွတ်သပ်ရင်းခပ်ချွဲချွဲဆိုတော့ခေါင်းဆောင်ကစိုင်းလုရဲ့တင်ပါးလုံးလုံးလေးကိုလက်နဲ့ဆုပ်ချေပေးကာ.. “အကိုကြီးထက်ကောင်းတဲ့တပည့်တွေအများကြီးပါ..စိုင်းလဲသိထားတယ်မဟုတ်လား..” “သိတာပေါ့..အကိုကြီးတစ်ယောက်ထဲတောင်စိုင်းတနေကုန်မနားရတာဒီတစ်အုပ်ကြီးဆိုရင်စိုင်းသေသွားမှာပေါ့..” “ဟား..ဟား..ဒါဆိုရင်စိုင်းကိုပိုကြိုက်မယ်တောင်ထင်နေတာ..အရွယ်စုံဆိုဒ်စုံလေ..” “အဟင်း..စိုင်းတော့အကိုကြီးကိုလွမ်းနေတော့မှပဲ..” စိုင်းလုကပြောကာအကိုကြီးလို့ခေါ်နေတဲ့ခေါင်းဆောင်ရဲ့ပေါင်ကြားကိုစမ်းကာပုဆိုးပေါ်မှလီးကိုဆုပ်ကိုင်လိုက်တော့ပုဆိုးကြားထဲမှလီးကငေါက်ခနဲထောင်လာတော့သည်။ ဒီတော့ခေါင်းဆောင်”ကျားကြီး”ကစိုင်းလုရဲ့လက်ကိုဖြုတ်ကာ.. “ပြီးသွားလိမ့်မယ်..သွားလိုက်တော့..အဲဒီတစ်ယောက်ကိုသေချာလေးဆေးပေးထားလိုက်..”

ကျနော့်အိမ်က လုံးချင်း အိမ်လေးပါ။ တော်တော်လေးလည်းကျယ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူက သိပ်မရှိ ဘူးဗျ။ ကျနော့် အဖေ ရယ် ၊အမေ ရယ်၊ ကျနော် ရယ်၊နော် ကျနော့်အဖေ ရဲ့ တပည့် ကိုထွန်း ရယ်၊ စုစုပေါင်းမှ ၄ ယောက် ထဲပါ။ ်။နေ့ဘက် ဆို အဖေနဲ့ကိုထွန်း ကလည်း သူ့ Company ကို သွား၊အမေ က ရွှေဆိုင် သွား၊ကျနော် လဲ ကျောင်းသွားပေါ့။ အိမ်မှာ အရမ်းပျင်းဖို့ကောင်းပါတယ်။ကျောင်းကပြန်ရင် တော့ အခန်းထဲအောင်းပီး ဂိမ်းဆော့၊တီဗွီကြည့်၊စာလုပ်၊ ဒီလိုပါပဲ ၊။တခါတေလေ အော ကားကြည့်ပေါ့။(တခါတလေ မဟုတ်ဘူး အမြဲ ပဲ…ဟီး….ဟီး……)ကြည့်ပီး ဖီလင်တက် လာရင်သိတယ်မလားထုံးစံအတိုင်းဟန်းပလေး (Hand Play)ပေါ့။ ကဲ့….။စလိုက်ကြရအောင်ဗျာ။ပထမ ဆုံးပြောရမှာက

ဟာ ဘီးကျဲ ပြန်လာပြီးလား” ရဲရင့်လှမ်းမေးတယ် “အေး ညီလေး”ကျတော်ပြန်ပြောလိုက်တယ် “ဘယ်တုန်းကလဲ ဗျ” “အခုဘဲလေ ကြား” “ဘာလဲ ရန်ကုန်မာမပေါ်တော့ဘူးလား” “အမေ့သတိရလို့ပြန်တာဘာကွ” “ရန်ကုန်မာ စော်ရိုးသွားလို့လား” “အား မဟုတ်တာ ရဲရင့်ရာ” “ဒါဆို Club “😷😷သူစကားမဆုံးခင်လက်နဲ့လှမ်းပိတ်ကာ” ရူး းတိုးတိုး အမေကြားမယ်ကွ” “ညမှဆုံမယ်” “Ok ဘီးကျဲ ညကျရင် ဆိုင်ကယ်နဲ့လာခေါ်မယ်” ရဲရင့်ဆိုတဲ့ကောင်လေးက 16နှစ် ဆယ်တန်းကျထားတာ သူက အပွေး ငထန် ငရူပ် ကျတော်ကိုအသေခင်တာ ကျအမယောက်ကျား ယောက်ဖပေါ့ဗျား သူ့ရဲ့တူလေးဗျ ကျနော်နဲ့သူကတည့်တယ် သူကအခုမှ မှီကောင်ပေါက်ဆိုတော့ တအားကိုမဟုတ်လုပ်ချင်တာ ကျူပ်ကလဲ ဖျက်စီးတဲ့နေရာဆရာကြီးလေ 😝😝 အာ့ကောင်က အမွေးထူတယ် အသားညိုတယ် လူကောင်တအား တောင့်တာ ဗလ အလုံးအထည်ရှိတယ် အရပ်က