Erotic stories (Gay)

မြိုင်သာယာရပ်ကွက်မှာတော့ ထွန်းဖေဆိုလျင် မသိသူမရှိလောက်သည်အထိ ရပ်ကျော်ရွာကျော်သတင်းမွှေးသူဖြစ်သည်။ ကောင်းသတင်းတော့မဟုတ်၊ နာမည်ရှေ့မှာ အရက်သမားကပ်၍ “အရက်သမား ထွန်းဖေ”ဟူ၍ ထင်ပေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထွန်းဖေ အရက်ကြိုက်တတ်ပုံကလဲ မိုးလင်းမျက်စိနှစ်လုံးပွင့်သည်နှင့် အရက်နှင့်မျက်နာသစ်ပြီး မိုးချုပ်အိပ်ရာဝင်တော့လဲ အရက်ပုလင်းဖက်အိပ်တတ်သူ၊ သို့သော် မူးလာလျင် တခြားအရက်သမားတွေလိုဆူပူသောင်းကျန်းခြင်းမရှိ၊ သူ့ဘာသာ အေးဆေးနေပြီးအိမ်ပြန်အိပ်နေတတ်သည်။ မမူးသည့်အချိန်တွေမှာတော့ ရပ်ရွာအလှူပွဲများ သာရေးနာရေးရှိလျင်ရေခပ် ထင်းခွဲ ပန်းကန်ဆေး စသည်ဖြင့် အားတက်သရော ပါဝင်ကူညီပေးတတ်သောကြောင့် အရက်သမားဖြစ်၍ မပတ်သက်ချင်ကြသော်လဲ ရပ်ရွာက ထွန်းဖေကိုပစ်ပယ်မထား၊ အထိုက်အလျောက် ခေါ်ပြောဆက်ဆံကြသည်။ အသားအရည်က နေလောင်ထား၍ နီစပ်စပ်၊ အရပ်က မနိမ့်မမြင့်၊ မဖြီးမသင်သည့်အတွက် ဆံပင်ရှည်ကြီးတွေနှင့်နူတ်ခမ်းမွှေးတွေက သူ့မျက်နာမှာ မမြင်ချင်မှအဆုံး..၊ အဝတ်အစားဟူ၍လဲမဝတ်တတ်၊ တဘက်ရှည်တထည် ပခုံးပေါ်တင်ပြီး အောက်ပိုင်းမှာတော့ ပုဆိုးတစ်ထည်ကိုသာတိုတိုတုတ်တုတ်ဝတ်ထားသည့် ထွန်းဖေရယ်ပါ။ ကိုထွန်းဖေ အိမ်က ရပ်ကွက်အစွန်မှာဖြစ်သည်။ မိဘများကမရှိကြတော့၊ ဆွေမျိုးဆို၍ […]

ထောင်ဒဏ်သုံးနှစ်ဆိုတဲ့အမိန့်ချပြီးတဲ့နောက်မှာတော့မင်းခရဲနှစ်ယောက်ရဲ့ခေါ်ဆောင်မှုနောက်သို့လိုက်လာခဲ့ရတော့သည်။ တစ်ကောင်ကြွက်ဆိုတဲ့ဘဝမှာကိုယ့်အတွက်ပူဆွေးမဲ့သူဆိုလို့မိမိကိုယ်တိုင်သာရှိပေသည်။ ပြစ်မှုမှာလဲမိမိကိုဂျောက်ချကာဖန်တီးခဲ့တဲ့လူသတ်မှုသာဖြစ်သည်။တကယ်ဆိုရင်မင်းခလူသတ်ဖို့နေနေသာဓားကိုပင်မကိုင်ရဲလောက်တဲ့အထိကြောက်ရွံသည်။ ရဲနှစ်ယောက်ကသူ့ကိုဆွဲခေါ်လာကာအတွင်းပိုင်းထောင်သားတွေထားတဲ့နေရာကိုရောက်တော့လက်ထိပ်ကိုဖြုတ်ပေးကာသံထောင်ထဲတွန်းလွှတ်လိုက်သည်။ အထဲမှာလဲထောင်သာတွေကအများကြီးမရှိပေမဲ့နည်းတယ်လို့လဲမဆိုသာ… ရုပ်တွေကလဲလူမိုက်ရုပ်တွေဆိုတော့မင်းခသူတို့မျက်နှာကိုမော့မကြည့်ရဲပဲခေါင်းကိုငုံ့ထားလိုက်သည်။ ထိုအထဲမှနှုတ်ခမ်းမွေးမည်းမည်းနဲ့လူကောင်ကြီးကြီးတစ်ယောက်ကအာဏာရှင်တယောက်ပမာသူကိုတခြားလူတွေကနှိပ်ပေးနေသည်။ “ဟေ့ကောင်..မင်းနာမည်ဘယ်လိုခေါ်လဲ..” ထိုသူကမေးတော့မင်းခမော့ကြည့်ကာ… “မင်း..မင်း…ခ..ပါ..” “ဟေ့ယောင်..မင်းမင်းခလား..” “မင်းခပါ..” “မင်းခဆိုမင်းခပေါ့..ဘယ်နယ့်မင်း..မင်း..ခလဲ..” “ဟား…” ဘေးကတစ်ယောက်ကပြောတော့အကုန်လုံးဟားတိုက်ကာရယ်ကြတော့သည်။ ဒီတော့မင်းခလဲခေါင်းကိုငုံ့ထားပြီးထိုင်ရန်ပြင်တော့ကောင်တစ်ယောက်ကမင်းခဂုတ်မှအင်္ကျီစကိုဆွဲကာ.. “ဟေ့ယောင်..မင်းကိုဘယ်သူကထိုင်ခိုင်းလို့လဲ..” “ဗျာ..” “ဆရာကြီးကမင်းကိုစစ်ဆေးစရာရှိတယ်..” ပြောကာခေါင်းဆောင်ဆိုသူရှိရာသို့ဆွဲခေါ်လာတော့မင်းခပါလာရသည်။ “ဒါကငါ့တို့အားလုံးရဲ့ဆရာကြီးပဲ..ဒီထောင်ထဲရောက်လာပြီဆိုဆရာကြီးကိုကြောက်ရတယ်..အားလုံးပဲ..” “ဟုတ်..ဟုတ်.” ဆွဲခေါ်လာတဲ့ကောင်ကချိမ်းကာခြောက်ကာအော်ပြောတော့မင်းခကြောက်ရွံစွာပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “မင်းကဘာလို့ထောင်ကျတာလဲ..” “ဗျာ..” “ငါမေးတာမရှင်းလို့လား..” “လူသတ်မှုပါ..” “ဟေ..မင်းလိုကောင်ကလူသတ်တယ်..” “ဟား..ဟား..” ထိုလူကပြောတော့အကုန်လုံးဝိုင်းကာရယ်ကြတော့သည်။ “တကယ်တမ်းကျွန်တော်မသတ်ပါဘူး..ကျွန်တော့်ကိုဂျောက်ချပြီးကြံစည်ခဲ့လို့အခုလိုရောက်လာတာပါ..” “ယုံပါတယ်ကွာ..မင်းလိုကောင်ကလဲလူမသတ်ရဲဘူးဆိုတာသိပါတယ်..ငါကရောဘာအမှုနဲ့ကျလာတယ်ဆိုတာမင်းသိလား..” “မ..မသိပါဘူး..” “မသိရင်ပြောပြမယ်..မုဒိမ်းမှု၊လူသတ်မှု၊လုယက်မှု၊အဲဒါတွေကြောင့်ငါရောက်လာတာ..” “ဟုတ်..ဟုတ်ကဲ့ကျွန်တော်မှတ်ထားပါ့မယ်..” “မှတ်စရာမလိုဘူးကွ..သိထားရမှာ..မင်းပုံစံလေးကအရသာရှိမဲ့ပုံပဲ..မင်းကိုငါ့အစာလို့သတ်မှတ်လိုက်ပြီ၊ဟေ့ကောင်တွေသူ့ကိုတစ်ယောက်မှမထိနဲ့နော်..” “စိတ်ချပါဆရာရယ်..ဒါပေမဲ့ဆရာဝရင်တော့တပည့်တို့ကိုလဲမျှသင့်ပါတယ်..” “အလိုက်သိရင်မင်းတို့အဖို့ချည်ပဲ..” ပြောကာမင်းခကိုစားမတတ်ဝါးမတတ်နဲ့ကြည့်နေကြတော့မင်းခမနေတတ်သလိုဖြစ်သွားကာသူတို့ပြောတဲ့စကားတွေကိုလဲမင်းခနားမလည်ပါ.. “ဆရာ..ဒါဆို..စိုင်းလုလေးကရော..” “အဲဒါတော့မင်းတို့ကြိုက်သလိုလုပ်ကြပေါ့..ငါ့အတွက်ကတော့မင်းခပဲ…” သူ့ရဲ့ပြောစကားကြောင့်ကောင်တွေရဲ့အာရုံကသံထောင်ဒေါင့်မှာကပ်နေတဲ့ချာတိတ်တစ်ယောက်ထံသို့ရောက်သွားကြသည်။ ထိုကောင်လေးကသူ့ကိုကြည့်နေတဲ့လူအုပ်ကိုပြုံးကာကြည့်နေသည်။ မင်းခတစ်ခုမှနားမလည်ပါ၊လူသတ်လို့ထောင်ထဲကိုရောက်လာတာလား၊လူဆိုးဂိုဏ်ထဲကိုရောက်နေတာလားမသိပါ။ သေချာတာကတော့ဒီထောင်ဟာနယ်စပ်ဆိုတော့ကြပ်ကြပ်မက်မက်ကြီးမဟုတ်တာတော့သေချာသည်။အထဲမှာဘယ်လောက်ပဲဆူနေပေမဲ့အပြင်ကရဲတွေကဘာမှမပြောသလိုတစက်လေးမှတောင်လှည့်မကြည့်… “စိုင်းလု..ဒီကောင်ကိုရေချိုးခန်းထဲခေါ်သွားလိုက်အားလုံးပြင်ဆင်ထား..အတော်ကြာငါလိုက်လာခဲ့မယ်..” “ဟုတ်ကဲ့..အကိုကြီး..အကိုကြီးကစိုင်းကိုမကြင်နာတော့ဘူးပေါ့..ဟင်..” စိုင်းလုဆိုတဲ့ကောင်ကခေါင်းဆောင်ရဲ့အနားကိုလာကာသူ့ရဲ့ကိုယ်ကိုပွတ်သပ်ရင်းခပ်ချွဲချွဲဆိုတော့ခေါင်းဆောင်ကစိုင်းလုရဲ့တင်ပါးလုံးလုံးလေးကိုလက်နဲ့ဆုပ်ချေပေးကာ.. “အကိုကြီးထက်ကောင်းတဲ့တပည့်တွေအများကြီးပါ..စိုင်းလဲသိထားတယ်မဟုတ်လား..” “သိတာပေါ့..အကိုကြီးတစ်ယောက်ထဲတောင်စိုင်းတနေကုန်မနားရတာဒီတစ်အုပ်ကြီးဆိုရင်စိုင်းသေသွားမှာပေါ့..” “ဟား..ဟား..ဒါဆိုရင်စိုင်းကိုပိုကြိုက်မယ်တောင်ထင်နေတာ..အရွယ်စုံဆိုဒ်စုံလေ..” “အဟင်း..စိုင်းတော့အကိုကြီးကိုလွမ်းနေတော့မှပဲ..” စိုင်းလုကပြောကာအကိုကြီးလို့ခေါ်နေတဲ့ခေါင်းဆောင်ရဲ့ပေါင်ကြားကိုစမ်းကာပုဆိုးပေါ်မှလီးကိုဆုပ်ကိုင်လိုက်တော့ပုဆိုးကြားထဲမှလီးကငေါက်ခနဲထောင်လာတော့သည်။ ဒီတော့ခေါင်းဆောင်”ကျားကြီး”ကစိုင်းလုရဲ့လက်ကိုဖြုတ်ကာ.. “ပြီးသွားလိမ့်မယ်..သွားလိုက်တော့..အဲဒီတစ်ယောက်ကိုသေချာလေးဆေးပေးထားလိုက်..”

ကျနော့်အိမ်က လုံးချင်း အိမ်လေးပါ။ တော်တော်လေးလည်းကျယ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူက သိပ်မရှိ ဘူးဗျ။ ကျနော့် အဖေ ရယ် ၊အမေ ရယ်၊ ကျနော် ရယ်၊နော် ကျနော့်အဖေ ရဲ့ တပည့် ကိုထွန်း ရယ်၊ စုစုပေါင်းမှ ၄ ယောက် ထဲပါ။ ်။နေ့ဘက် ဆို အဖေနဲ့ကိုထွန်း ကလည်း သူ့ Company ကို သွား၊အမေ က ရွှေဆိုင် သွား၊ကျနော် လဲ ကျောင်းသွားပေါ့။ အိမ်မှာ အရမ်းပျင်းဖို့ကောင်းပါတယ်။ကျောင်းကပြန်ရင် တော့ အခန်းထဲအောင်းပီး ဂိမ်းဆော့၊တီဗွီကြည့်၊စာလုပ်၊ ဒီလိုပါပဲ ၊။တခါတေလေ အော ကားကြည့်ပေါ့။(တခါတလေ မဟုတ်ဘူး အမြဲ ပဲ…ဟီး….ဟီး……)ကြည့်ပီး ဖီလင်တက် လာရင်သိတယ်မလားထုံးစံအတိုင်းဟန်းပလေး (Hand Play)ပေါ့။ ကဲ့….။စလိုက်ကြရအောင်ဗျာ။ပထမ ဆုံးပြောရမှာက

ဟာ ဘီးကျဲ ပြန်လာပြီးလား” ရဲရင့်လှမ်းမေးတယ် “အေး ညီလေး”ကျတော်ပြန်ပြောလိုက်တယ် “ဘယ်တုန်းကလဲ ဗျ” “အခုဘဲလေ ကြား” “ဘာလဲ ရန်ကုန်မာမပေါ်တော့ဘူးလား” “အမေ့သတိရလို့ပြန်တာဘာကွ” “ရန်ကုန်မာ စော်ရိုးသွားလို့လား” “အား မဟုတ်တာ ရဲရင့်ရာ” “ဒါဆို Club “😷😷သူစကားမဆုံးခင်လက်နဲ့လှမ်းပိတ်ကာ” ရူး းတိုးတိုး အမေကြားမယ်ကွ” “ညမှဆုံမယ်” “Ok ဘီးကျဲ ညကျရင် ဆိုင်ကယ်နဲ့လာခေါ်မယ်” ရဲရင့်ဆိုတဲ့ကောင်လေးက 16နှစ် ဆယ်တန်းကျထားတာ သူက အပွေး ငထန် ငရူပ် ကျတော်ကိုအသေခင်တာ ကျအမယောက်ကျား ယောက်ဖပေါ့ဗျား သူ့ရဲ့တူလေးဗျ ကျနော်နဲ့သူကတည့်တယ် သူကအခုမှ မှီကောင်ပေါက်ဆိုတော့ တအားကိုမဟုတ်လုပ်ချင်တာ ကျူပ်ကလဲ ဖျက်စီးတဲ့နေရာဆရာကြီးလေ 😝😝 အာ့ကောင်က အမွေးထူတယ် အသားညိုတယ် လူကောင်တအား တောင့်တာ ဗလ အလုံးအထည်ရှိတယ် အရပ်က

သီဟ ပထမဆုံး တက္ကသိုလ် စတက်တဲ့နေ့မှာပဲ သီဟနေရမဲ့ အဆောင် မှူး ဆရာကြီးက ဂရုစိုက်ပြီး အကုန်လုပ်ပေးပါတယ် ။ သူကတော့ ဆရာကြီးက တပည့်တွေကို ဂရုစိုက်တယ်လို့ပဲထင်နေခဲ့တယ် ။ အဆောင်မှူးဆရာကြီးက အသက်၂၈လောက်သာ ရှိသေးတယ် ။ အသားဖြူဖြူ ရုပ်ချောချော လူပျိူလူလွတ်တစ်ယောက်ဖြစ်သည် ။ အဲ..လူလွတ်တော့ဟုတ်တယ် လူပျိုမဟုတ်ပါ ။ စားပီးသောက်ပြီး စားပီးသားဝါးပီးသား ရေဆေးငါး ဆရာကြီးဖြစ်တယ် ။ အခုလဲ..ပထမနှစ်စတက်ခါစ ခပ်ချောချော ကျောင်းသားလေးသီဟကို..ဂရုစိုက်ပြနေတယ် ။ သီဟ နေရတဲ့အခန်းမွာ တစ်ခြားကျောင်းသားနှစ်ယောက်ရှိသေးတယ် ။ တစ်ခန်းကို သုံးယောက်နေရတယ် ။ သီဟက ပထမနှစ် ကျန်တဲ့ နှစ်ယောက်က ဒုတိယနှစ် အကိုတွေပါ ။ စိုင်းနောင် နဲ့ ရမည်းသင်းဘက်က သူရ တို့ဖြစ်တယ်

ကျနော်တို့မြို့မှာ စျေးသက်သာတဲ့ သားရေရှူးဖိနပ်အမျိုးမျိုး၊ Reebok sportswear အတုအမျိုးမျိုးနဲ့ ဝါ၀င်းတောက်ပနေသော လက်၀တ် ရတနာအတုများကို အလွယ်တကူ၀ယ်လို့ရတဲ့ စျေးရုံတန်းတွေပေါလှတဲ့ စျေးကြီးတစ်စျေးရှိပါတယ်။ စျေးရုံတွေရဲ့ နောက်ဘက် ညာဘက်ခြမ်း မိုဘိုင်းဖုန်းကာဗာတွေဖြန့်တဲ့ ဆိုင်ရဲ့ဘေးမှာ အမျိုးသားသုံးသန့်စင်ခန်းတစ်ခုရှိတယ်ဗျ။ အဲဒီနေရာကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကျနော်ရောက်တုန်းက အသက် ၂၀ပဲရှိသေးတယ်။ နည်းပညာတက္ကသိုလ်ကနေ မိဘတွေနဲ့အတူ မြို့လေးကို ပြန်ရောက်တဲ့ နွေရာသီအစောပိုင်းမှာပေါ့။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုတွေးမိရတာကတော့ ကျနော်ဂေးဖြစ်နေတဲ့အချက်တွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး စိတ်ရှုပ်မှုမရှိ သက်သောင့်သက်သာတော်တော် ဖြစ်နေတယ်ထင်တယ်။ တက္ကသိုလ်ညများမှာ ကျောင်းက ကောင်မလေးတွေနဲ့ ချစ်တမ်းကစားတာရယ် အခြားသောအရွယ်တူ ကောင်လေးတွေနဲ့တွဲခုတ်တဲ့ညတွေရယ်ယှဉ်ကြည့်ရရင်ကောင် လေးတွေရဲ့ ချစ်ခင်နှစ်လိုမှုပိုပိုသာသာရခဲ့တာက သိသာထင်ရှား နေသလားလို့။ * * * အပြာရင့်ရောင် တံခါးရွက်ပေါ်မှာ ဖိုင်ဘာပလတ်စတစ်သားနဲ့ထွင်းထုထားတဲ့ အမျိုးသားသင်္ကေတအရုပ်လေးကပ်ထားတယ်။ သူ့ပေါင်ကြားမှာ ဘယ်သူ လက်ကမြင်းသွားလဲမသိ ငပဲပုံကြီးထင်းနေတာ။ သန့်စင်ခန်းလိုနေ

သူ့နာမည်က ရထားတဲ့ ရိုးရိုးနာမည်လေးပေမယ့် ဆန်းနေမလား။ သူ့ကို မွေးတော့ ရထားဘူတာနားက ကျူးတဲလေးမှာ မွေးလို့ ရထားလို့ မှည့်လိုက်ကြတာတဲ့….. ရထားက အသက် ၂၀ နှစ်ရှိပါပြီ ။ နာမည်လှပေမယ့် ဘဝမလှတဲ့ ရထားပါ။ ဖခင်မရှိတော့ ငယ်ကတည်းက မိခင်နောက်အိမ်ထောင် ပထွေးနဲ့ ဒီမိသားစုထဲမှာ ရထားနေခဲ့ရတာပါ။ နောက် အိမ်ထောင်နဲ့ ရထားရဲ့မိခင်က ကလေးမရပါဘူး။ ရထားမိခင်က နောက်အိမ်ထောင်ထူပြီး ရထား အသက် ၁၈ နှစ်လောက်မှာပဲ ဆုံးသွားခဲ့တယ်။ ဒီ ကျူးတဲလေးထဲမှာပါပဲ ။ ရထားဘဝက ရထားဘူတာလို ဘယ်ဘူတာက စသလည်း မေးလည်း သိမှာ မဟုတ်သလို ဘယ်ဘူတာ ဆုံးရမယ်ဆိုတာ သိမယ့် ဘဝလည်း မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ ရထားရဲ့မိခင်ဆုံးတော့ ရထားမှာ ဆွေမျိုးလို့ အစရှာမရခဲ့သလို

ညရှစ်နာရီ..ခန့် ဆယ်နှစ်ဘီးကား ဆရာ ကိုရဖီး…မန်းလေးကနေ နယ်စပ်ကုန်တွေ တင်လာပြီးကျောက်ပန်းတောင်းမှာ ချပေးရမည်။ ကြက်မောက်တောင်လွန်လွန် မှာ..ကားရပ်လိုက်တော့… “အာစရိ သည်မှာ အိပ်မလို့လား….” တပည့်ကျော်စပါယ်ယာ ကို မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြလိုက်သည်။ “အိုကေ အာစရိ…ပေါက်ပြီ…” ဆရာရဲ့ မျက်နှာရိပ် မျက်နှာကဲကိုသိသော တပည့်ကျော်လေး စပါယ်ယာ နိုင်ထူးလည်းကားပေါ်က ဆင်းကာ ဘီးစစ် ကားစစ် မှန်ဖုန်သုတ် လုပ်လေသည်။ “အာစရိ ရေချိုးဖို့..အဆင်သင့် ပဲ” “အေးသွားနှင့် နောက်က လိုက်ခဲ့မယ်..” ကြက်မောက်တောင်ဆည်မှ သွယ်ထားသော ရေပေး မြောင်းထဲ ဆင်း၍ ဆရာတပည့် နှစ်ယောက် ရေချိုးကြသည်။ “ဟယ်လို..ငါ ကြက်မောက်တောင် နားမရောက်ခင် မှာ ကားရပ်ထားတယ်..ကိုးနာရီလောက် ရောက်အောင် လာခဲ့… ” ဖုန်းလည်းချပြီးရော ကားမှန်ကို ခန်းစီးစလေးနဲ့ ကာပေးခဲ့ကာ နိုင်ထူး

တလောကလုံးကိုလွှမ်းမိုးအုပ်စိုးနေခဲ့သောအမှောင်မိစ္ဆာကိုရောင်ခြည်တစ်ထောင်အလင်းဆောင်သော သူရိန်နေမင်းက ချေမှုန်းမောင်းထုတ်နေခဲ့သော နံနက်ခင်းအခါသမယပါပေ။ အိပ်တန်းဆင်းလာသောကျေးငှက်တို့သည် တေးသီချင်းများသီကျူးလျက် ဟိုမှ သည််မှပျံသန်းအစာရှာနေကြ၏။ တညဥ့်တာလုံးငြိမ်သက်တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော လမ်းမများသည် ယာဥ်သွားလာသံ၊ လူတို့၏အသံတို့ဖြင့် စည်ကားစပြုလာ၏။ လူတို့အနီးမှမခွာချင်သေးသောဆီးနှင်းတို့သည် အစွမ်းကုန်အအေးဓာတ်ပေးနေသော်ငြား ရှင်နေမင်းကိုမလွန်ဆန်နိုင်၍ အဝေးသို့ထွက်ပြေးပျောက်ကွယ်သွားရ၏။ အရာအားလုံးသည် သေသပ်ပြည့်စုံသော ပန်းချီကားတချပ်နှယ် သက်ဝင်လှပနေပေ၏။ သို့သော် အကောင်းအဆိုးဒွန်တွဲနေသည့် လူ့လောက၏ထုံးစံအတိုင်း ထိုလှပမှုတို့နှင့်ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်စဥ်တွေလဲရှိသေး၏။ ထိုအရာတွေသည်ကား လူလတ်တန်းစားရပ်ကွက်တစ်ခုအတွင်းမှာဖြစ်လေ၏။ အတိအကျဆိုရသော် အုတ်ခံပျဥ်ထောင် နှစ်ထပ်အိမ်ဆီမှဖြစ်လေ၏။ “ဖြန်း…ကောင် မ ဘယ်မလဲ ငါ့ပိုက်ဆံတွေ၊ ဘယ်မှာလဲ ငါမေးနေတယ်” “မရှိတော့ဘူး ပြောနေတယ်မဟုတ်လား၊ မရှိတော့ဘူး နင့်ပိုက်ဆံတပဲခြောက်ပြားလောက်နဲ့ နင်ပြန်ယူနေတာနဲ့တင်ကုန်ပြီ။” “ဘာတပဲခြောက်ပြားလဲ၊ ငါ ခြံအရောင်းအဝယ်ပွဲဖြစ်လို့ရထားတာ သိန်းချီတယ်။ ပေးထားတာမှ ဘယ်လောက်မှမရှိသေးဘူး ဘာလို့ကုန်ရမှာလဲ၊ နင် ဘယ်လင်_ငယ်ကိုပေးပစ်လဲ ဟမ်း။ ” “ဖြောင်း ” “အောင်မယ်လေး…ကယ်ကြပါအုံးတော့်”

ဖုံးကနာရီကို ကြည့်လိုက်တော့ (၇)နာရီ(၁၀)မိနစ်၊ မှောင်တောင်နေပီ။ အခါ(၂၀)ကျော်လောက် ခေါ်ထားတဲ့ ဖုံးနံပါတ်ကို ထပ်ခေါ် ဟိုဘက်ကကိုင်လိုက်ပီး ချက်ချင်းပဲ ပြန်ချသွား.. “တူ..တူ..တူ..တူ” ဆိုတဲ့အသံကိုနားထောင်ရင်း. “ကျွတ် စ် မိုက်ရိုင်းလိုက်တာ. အောက်တန်းဇား..မကိုင်ရင်လဲ မကိုင်တာမဟုတ်ဘူး ဘေကုန်အောင် သက်သက်” msgထပ်ပို့မလို့ ပို့ထားခဲ့တဲ့ msgတွေကိုကြည့်တော့ ဝိုးတဝါးဖြစ်နေ.ဪ.မျက်ရည်တွေတောင်ဝဲ နေမှကိုး.. “အကို အဲ့လိုမလုပ်ပါနဲ့ သန်လျှင်ထိလာရတာ taxiခတွေ ကျိုးပါပီ” “တနေရာကကြည့်နေပီး လူတွေ့ပီး မကြိုက်လို့ ဖုံးမကိုင်တော့တာလား? Vcလဲပြောကြပီးသားကို” “အဲ့လိုမလုပ်ပါနဲ့ဗျာ အိမ်ကိုညပြန်မလာဘူးဆိုပီးပြောထွက်လာတာ။ မကြိုက်လဲဘာမှမလုပ်နဲ့လေ ဒီတညတော့ အိပ်လိုက်ပါရစေ။ မိတ်ဖြစ်ဆွေဖြစ်ပဲပေါ့” ပြန်ဖက်ကြည့်ရင်း ရှက်လာ။. နောက်တခေါက်ထပ်ခေါ်ကြည့်တော့ “လူကြီးမင်း ခေါ်ဆိုနေသော ဖုံးမှာ..” “ဘလော့သွားဘီ တောက် စ်ကွာ” လူကရှက်လဲရှက် ဒေါသတွေလဲထွက်.. star cityထဲမှာ ယောင်လည်လည်။