Author name: admin_koko

သီဟ ပထမဆုံး တက္ကသိုလ် စတက်တဲ့နေ့မှာပဲ သီဟနေရမဲ့ အဆောင် မှူး ဆရာကြီးက ဂရုစိုက်ပြီး အကုန်လုပ်ပေးပါတယ် ။ သူကတော့ ဆရာကြီးက တပည့်တွေကို ဂရုစိုက်တယ်လို့ပဲထင်နေခဲ့တယ် ။ အဆောင်မှူးဆရာကြီးက အသက်၂၈လောက်သာ ရှိသေးတယ် ။ အသားဖြူဖြူ ရုပ်ချောချော လူပျိူလူလွတ်တစ်ယောက်ဖြစ်သည် ။ အဲ..လူလွတ်တော့ဟုတ်တယ် လူပျိုမဟုတ်ပါ ။ စားပီးသောက်ပြီး စားပီးသားဝါးပီးသား ရေဆေးငါး ဆရာကြီးဖြစ်တယ် ။ အခုလဲ..ပထမနှစ်စတက်ခါစ ခပ်ချောချော ကျောင်းသားလေးသီဟကို..ဂရုစိုက်ပြနေတယ် ။ သီဟ နေရတဲ့အခန်းမွာ တစ်ခြားကျောင်းသားနှစ်ယောက်ရှိသေးတယ် ။ တစ်ခန်းကို သုံးယောက်နေရတယ် ။ သီဟက ပထမနှစ် ကျန်တဲ့ နှစ်ယောက်က ဒုတိယနှစ် အကိုတွေပါ ။ စိုင်းနောင် နဲ့ ရမည်းသင်းဘက်က သူရ တို့ဖြစ်တယ်

ကျနော်တို့မြို့မှာ စျေးသက်သာတဲ့ သားရေရှူးဖိနပ်အမျိုးမျိုး၊ Reebok sportswear အတုအမျိုးမျိုးနဲ့ ဝါ၀င်းတောက်ပနေသော လက်၀တ် ရတနာအတုများကို အလွယ်တကူ၀ယ်လို့ရတဲ့ စျေးရုံတန်းတွေပေါလှတဲ့ စျေးကြီးတစ်စျေးရှိပါတယ်။ စျေးရုံတွေရဲ့ နောက်ဘက် ညာဘက်ခြမ်း မိုဘိုင်းဖုန်းကာဗာတွေဖြန့်တဲ့ ဆိုင်ရဲ့ဘေးမှာ အမျိုးသားသုံးသန့်စင်ခန်းတစ်ခုရှိတယ်ဗျ။ အဲဒီနေရာကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကျနော်ရောက်တုန်းက အသက် ၂၀ပဲရှိသေးတယ်။ နည်းပညာတက္ကသိုလ်ကနေ မိဘတွေနဲ့အတူ မြို့လေးကို ပြန်ရောက်တဲ့ နွေရာသီအစောပိုင်းမှာပေါ့။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုတွေးမိရတာကတော့ ကျနော်ဂေးဖြစ်နေတဲ့အချက်တွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး စိတ်ရှုပ်မှုမရှိ သက်သောင့်သက်သာတော်တော် ဖြစ်နေတယ်ထင်တယ်။ တက္ကသိုလ်ညများမှာ ကျောင်းက ကောင်မလေးတွေနဲ့ ချစ်တမ်းကစားတာရယ် အခြားသောအရွယ်တူ ကောင်လေးတွေနဲ့တွဲခုတ်တဲ့ညတွေရယ်ယှဉ်ကြည့်ရရင်ကောင် လေးတွေရဲ့ ချစ်ခင်နှစ်လိုမှုပိုပိုသာသာရခဲ့တာက သိသာထင်ရှား နေသလားလို့။ * * * အပြာရင့်ရောင် တံခါးရွက်ပေါ်မှာ ဖိုင်ဘာပလတ်စတစ်သားနဲ့ထွင်းထုထားတဲ့ အမျိုးသားသင်္ကေတအရုပ်လေးကပ်ထားတယ်။ သူ့ပေါင်ကြားမှာ ဘယ်သူ လက်ကမြင်းသွားလဲမသိ ငပဲပုံကြီးထင်းနေတာ။ သန့်စင်ခန်းလိုနေ

သူ့နာမည်က ရထားတဲ့ ရိုးရိုးနာမည်လေးပေမယ့် ဆန်းနေမလား။ သူ့ကို မွေးတော့ ရထားဘူတာနားက ကျူးတဲလေးမှာ မွေးလို့ ရထားလို့ မှည့်လိုက်ကြတာတဲ့….. ရထားက အသက် ၂၀ နှစ်ရှိပါပြီ ။ နာမည်လှပေမယ့် ဘဝမလှတဲ့ ရထားပါ။ ဖခင်မရှိတော့ ငယ်ကတည်းက မိခင်နောက်အိမ်ထောင် ပထွေးနဲ့ ဒီမိသားစုထဲမှာ ရထားနေခဲ့ရတာပါ။ နောက် အိမ်ထောင်နဲ့ ရထားရဲ့မိခင်က ကလေးမရပါဘူး။ ရထားမိခင်က နောက်အိမ်ထောင်ထူပြီး ရထား အသက် ၁၈ နှစ်လောက်မှာပဲ ဆုံးသွားခဲ့တယ်။ ဒီ ကျူးတဲလေးထဲမှာပါပဲ ။ ရထားဘဝက ရထားဘူတာလို ဘယ်ဘူတာက စသလည်း မေးလည်း သိမှာ မဟုတ်သလို ဘယ်ဘူတာ ဆုံးရမယ်ဆိုတာ သိမယ့် ဘဝလည်း မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ ရထားရဲ့မိခင်ဆုံးတော့ ရထားမှာ ဆွေမျိုးလို့ အစရှာမရခဲ့သလို

ညရှစ်နာရီ..ခန့် ဆယ်နှစ်ဘီးကား ဆရာ ကိုရဖီး…မန်းလေးကနေ နယ်စပ်ကုန်တွေ တင်လာပြီးကျောက်ပန်းတောင်းမှာ ချပေးရမည်။ ကြက်မောက်တောင်လွန်လွန် မှာ..ကားရပ်လိုက်တော့… “အာစရိ သည်မှာ အိပ်မလို့လား….” တပည့်ကျော်စပါယ်ယာ ကို မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြလိုက်သည်။ “အိုကေ အာစရိ…ပေါက်ပြီ…” ဆရာရဲ့ မျက်နှာရိပ် မျက်နှာကဲကိုသိသော တပည့်ကျော်လေး စပါယ်ယာ နိုင်ထူးလည်းကားပေါ်က ဆင်းကာ ဘီးစစ် ကားစစ် မှန်ဖုန်သုတ် လုပ်လေသည်။ “အာစရိ ရေချိုးဖို့..အဆင်သင့် ပဲ” “အေးသွားနှင့် နောက်က လိုက်ခဲ့မယ်..” ကြက်မောက်တောင်ဆည်မှ သွယ်ထားသော ရေပေး မြောင်းထဲ ဆင်း၍ ဆရာတပည့် နှစ်ယောက် ရေချိုးကြသည်။ “ဟယ်လို..ငါ ကြက်မောက်တောင် နားမရောက်ခင် မှာ ကားရပ်ထားတယ်..ကိုးနာရီလောက် ရောက်အောင် လာခဲ့… ” ဖုန်းလည်းချပြီးရော ကားမှန်ကို ခန်းစီးစလေးနဲ့ ကာပေးခဲ့ကာ နိုင်ထူး

တလောကလုံးကိုလွှမ်းမိုးအုပ်စိုးနေခဲ့သောအမှောင်မိစ္ဆာကိုရောင်ခြည်တစ်ထောင်အလင်းဆောင်သော သူရိန်နေမင်းက ချေမှုန်းမောင်းထုတ်နေခဲ့သော နံနက်ခင်းအခါသမယပါပေ။ အိပ်တန်းဆင်းလာသောကျေးငှက်တို့သည် တေးသီချင်းများသီကျူးလျက် ဟိုမှ သည််မှပျံသန်းအစာရှာနေကြ၏။ တညဥ့်တာလုံးငြိမ်သက်တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော လမ်းမများသည် ယာဥ်သွားလာသံ၊ လူတို့၏အသံတို့ဖြင့် စည်ကားစပြုလာ၏။ လူတို့အနီးမှမခွာချင်သေးသောဆီးနှင်းတို့သည် အစွမ်းကုန်အအေးဓာတ်ပေးနေသော်ငြား ရှင်နေမင်းကိုမလွန်ဆန်နိုင်၍ အဝေးသို့ထွက်ပြေးပျောက်ကွယ်သွားရ၏။ အရာအားလုံးသည် သေသပ်ပြည့်စုံသော ပန်းချီကားတချပ်နှယ် သက်ဝင်လှပနေပေ၏။ သို့သော် အကောင်းအဆိုးဒွန်တွဲနေသည့် လူ့လောက၏ထုံးစံအတိုင်း ထိုလှပမှုတို့နှင့်ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်စဥ်တွေလဲရှိသေး၏။ ထိုအရာတွေသည်ကား လူလတ်တန်းစားရပ်ကွက်တစ်ခုအတွင်းမှာဖြစ်လေ၏။ အတိအကျဆိုရသော် အုတ်ခံပျဥ်ထောင် နှစ်ထပ်အိမ်ဆီမှဖြစ်လေ၏။ “ဖြန်း…ကောင် မ ဘယ်မလဲ ငါ့ပိုက်ဆံတွေ၊ ဘယ်မှာလဲ ငါမေးနေတယ်” “မရှိတော့ဘူး ပြောနေတယ်မဟုတ်လား၊ မရှိတော့ဘူး နင့်ပိုက်ဆံတပဲခြောက်ပြားလောက်နဲ့ နင်ပြန်ယူနေတာနဲ့တင်ကုန်ပြီ။” “ဘာတပဲခြောက်ပြားလဲ၊ ငါ ခြံအရောင်းအဝယ်ပွဲဖြစ်လို့ရထားတာ သိန်းချီတယ်။ ပေးထားတာမှ ဘယ်လောက်မှမရှိသေးဘူး ဘာလို့ကုန်ရမှာလဲ၊ နင် ဘယ်လင်_ငယ်ကိုပေးပစ်လဲ ဟမ်း။ ” “ဖြောင်း ” “အောင်မယ်လေး…ကယ်ကြပါအုံးတော့်”