ပြည်ထောင်စု တိုင်းရင်းသားကျေးရွာ
(သာကေတ)
*****
အမြန်လိုသောကြောင့် တက္ကစီ ငှားပြီး အရောက်လာခဲ့ရသည်၊ ထူးထူးခြား ကိုမျိုးဆက် က သာကေတ မှာချိန်းလိုက်တာမို့ သူရှိတဲ့ တာမွေကနေ တက္ကစီခ ၅၀၀၀ ပေးပြီး အရောက်လာခဲ့ရလေသည်၊
အဲ့နေ့က ဒီဇင်ဘာလ ၁၅ ရက်….
မုခ်ဝရှေ့မှာ ကားရပ်ပေးလိုက်ပါသည်၊
ထူးခြားမူ့ကို သူအရင်ဆုံး စတင်တွေ့မြင်လိုက်ပါသည်၊ တိုင်းရင်းသားရွာအဝင် မုခ်ဝမှာတင် တီရှပ်အဖြူနဲ့ ခေါင်းစည်းအဖြူ ပေါ်က အပြာရောင် သင်္ကေတအရုပ်တံဆိပ်နဲ့ လူငယ်လေးတွေ…
ဘာနေ့ပါလိမ့်ဟု တွေးမိရင်း မျိုးဆက် ကို ဖုန်းလှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်၊ ဝင်ပေါက်ထဲကိုတန်းတန်းလာပါ မျှော်စင်ရှေ့မှာ စောင့်နေမယ်ဆို၍ ကမန်းကတန်း ဝင်ကြေးပေးပြီး အပြေးသွားလိုက်မိလေသည်၊
“ကို….”
တွေ့တွေ့ချင်း လှမ်းခေါ်ပြီး သူ့ဆီပြေးသွားမိလေသည်၊ ကြည့်ပါဦး ကို့ ခေါင်မှာလည်း ပုဝါဖြူစည်းပတ်ထားလို့….
အဖြူရောင် တီရှပ်ပေါ်မှာ ရခိုင်ရိုးရာ အမှတ်တံဆိပ် ခတ်နှိပ်ထားဝတ်စုံ ကိုလည်း ကို ဝတ်ထားပါတယ်…
” ဒီနေ့ဘာနေ့လည်း ကို….”
သူ့နဖူးကို လက်သီးဆုပ်နဲ့ထုရင်း ခါးကိုသိုင်းဖက်ကာ လူမြင်ကွင်းမှာပင် သူ့ကို ကို က အလျင်မြန်ပင် နမ်းလိုက်ပါသည် ရှောင်တိမ်းဖို့ အချိန်ပင်မရ…
” ဟာ လူတွေနဲလေ ကိုရယ်…”
နုတ်ခမ်းစူပြီး စိတ်တိုသွားသော သူ့ကို ချော့ဖို့နေနေသာ အပြစ်တင်စကား ဆိုလိုက်သေးသည်၊
” ရခိုင်သားတယောက်ကို ချစ်သူလုပ်ပြီး
သည်နေ့ဘာနေ့လည်း ဆိုတာ မသိဘူးလား..”
” တကယ်မသိပါဘူးဆို…”
” ဟာ….”
သူ့ကို မျိုးဆက် စိတ်မရှည်တဲ့ ပုံစံနဲ့ ဆွဲဖက်ပစ်ရင်း နုတ်ခမ်းနဲ့တေ့ကာ ထိလုနီးပါး ကပ်ထားရင်း …
” ရခိုင်ပြည်နယ်နေ့လေ….”
” ဪ…”
မျိုးဆက် နုတ်ခမ်းကို လက်ချောင်းလေးနဲ့ တွန်းကာ ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်၊ လူအများနဲ့ မို့ အတင့်ရဲရောင့်တက်လို့ မဖြစ်ပေဘူး…
ဥယျာဥ်ထဲ လည်း ရခိုင်သံတွေ ဖုံးလွမ်းလို့ ဘောက်သံ ဆူညံညံ ရခိုင်တေးသီချင်း သံများလည်း ကြားနေရလေသည်၊
အစားသောက်ရောင်းသည့် ဆိုင်တန်းသို့ ခေါ်သွားပြီး ကြိုက်ရာလက်ညိုးထိုးခိုင်း လေသည်၊ ရခိုင်သားကို ချစ်သူတော်ထားပေမဲ့ ငရုပ်သီး အစပ်မကြိုက်တဲ့ ထက်နေဝန်း အတွက်တော့ အခက်တွေ့နေမိလေသည်၊
ရူးရူးရှဲရှဲနဲ့ ချွေးပြန်အောင် ရခိုင်မုန့်တီ တပွဲ မရွတ်ဆံသုတ် တပွဲ နဲ့ ဖက်ချေသုပ် ခေါ် ငလိပ်ကျောက်သုပ် ကို တရှူးရှူးရှဲရှဲ နဲ့ ချွေးတွေနဲ့ ပူစပ်ပူလောင် ဖြစ်နေတဲ့ မျိုးဆက်ကို ကြည့်ရင်း သူ ရင်မောမိလေသည်၊
အဲ့လောက်စပ်နေတာ အရသာယော ခံစားလို့ ရသေးရဲ့လား အကြိုက်မတူလို့ အစားအစာမတူတာ မှာရလေသည်
ရေဘဝဲသုပ်နဲ့ သခွားသီး ထောင်း ကို အစပ်လျော့ခိုင်းပြီး အချိုသုပ်ခိုင်းတဲ့ သူ့ဟင်းပွဲကို ကြည့်ရင်း မျိုးဆက် ရယ်မိလေသည်…
“အ့တာမို့ မသန်တာပေါ့ အစပ်စားရင် အကြောသန်တယ် ထက် ရဲ့…”
” ဘာမှလည်း မဆိုင်ဘူးနော် ”
” အစပ်စားရင် အကြောသန်မသန် သိသားနဲ့ ”
” ဟာ ကို နော်….”
အရှေ့နောက်မလွတ် စကားကြောင့် မျိုးဆက်ကို ကြည့်ရင်း ထက်နေဝန်း ဘရိတ်အုပ်ရသည်…
စားသောက်ပြီး လို့ ဖျော်ဖြေရေး အစီအစဥ်တွေ သွားကြည့်ကြသည်၊ နာမည်ကြီး ရခိုင်လူမျိုးတေးသံရှင် များရဲ့ တေးဂီတပွဲလည်း တိုးဝှေ့ကြည့်ခဲ့ရသေးသည်….
ရတနာမိုင်. ဝေလ. စစ်ငြိမ်းနိုင်. ရီလိူင်းပြာ. ခိုင်မင်းဟိန်း စတဲ့ နာမည်ကြီး အဆိုရှင်များ ရဲ့ သီဆိုမူ့များကို တိုးဝှေ့အားပေးရင်း နားမလည်သော ရခိုင်သံစဥ် ကို နှစ်ခြိုက်မိလေသည်၊
သူ့လက်ကို မျိုးဆက် ဆွဲကာ လူအုပ်အပြင်သို့ ခေါ်လာလေသည်၊ ထို့မှတဆင့် ထွက်ပေါက်ရှိရာ ရောက်သွားသောအခါ တက္ကစီ ငှားလိုက်သောအခါ…
“ဟင်း.. ပြန်တော့မလို့လား ကို…”
” အေး ထက်… ကို အစပ်စားသူတွေ ဘယ်လောက် အကြောသန်တယ် ဆိုတာ
သက်သေ ထပ်ပြမလို့…”
” ဟင်း.. ကို နော် ပေါက်ကရ…”
တက္ကစီ သမားကို တည်းခိုခန်း နာမည်တခု ရွတ်ပြပြီး ပို့ခိုင်းရာ သူ့မျက်နှာဟာ ပူပြီးကားပေါ်ဘယ်လို တက်သွားရောက်သွားမှန်း မသိ….
😘😍😘😍😘😍😘😍
Hotel Kamarkyi….
ကမာကြည်တံတားနားရှိ ဟိုတယ်ကမာကြည် သို့ မျိုးဆက် ဦးဆောင် ခေါ်လာလေသည်၊ ချစ်သူဖြစ်တဲ့ သက်တမ်းတလျှောက် ဟိုတယ် တည်းခိုးခန်းတွေ အကြိမ်ကြိမ်ရောက်ဖူး ခဲ့တာမို့ အဆန်းတကျယ်တော့ မဟုတ်တော့ပါ….
မြောက်ဥက္ကလာ ဆိုရင် ကျောက်စိမ်းဟိုတယ်
ဘုရင့်နောင် ဘက်ဆိုရင် ပုလဲဟိုတယ်
ရှစ်မိုင်ဆိုရင် ရွှေတောင်ကုန်းဟိုတယ်
အင်းစိန် အောင်ဆန်း ဘက်ဆိုရင် ဒဏ္ဍာရီ
သွားနေကြ ဘိရှ် တွေပါပဲ
ကားသိပ်မစီးရ ကမာကြည်တံတား အဆင်းလေးမှာရှိတဲ့ ဟိုတယ်ကမာကြည် ရှေ့အရောက်မှာတော့ ကားပေါ်ကဆင်းလိုက်ကြသည်။
ကမာကြည်တံတားကို လှမ်းမြင်ရတဲ့ အခန်းရတာမို့ အပေါ်ထပ်ကနေ တံတားပေါ် ဖြတ်သန်းသွားလာ နေကြတဲ့ ကားတန်းအသွယ်သွယ်ကို ကြည့်နေရင်း မှာပင်…
မျိုးဆက် တယောက် အင်္ကျီအဝတ်စားများ ချွတ်ကာ ထက်နေဝန်း အနားတိုးကပ်လိုက်ပါသည်၊
” ကဲ အစပ်ကြိုက် ရှူးရှဲသမားတွေ ဘယ်လောက် သန်စွမ်းမာကျော ကြောင်း ပြမယ်…”
” ကိုနော် အရမ်းကဲ….”
မျိုးဆက် ပေါင်ကြားကို ဆွဲကိုင်ဆုပ်ညစ်ရင်း လော်ကြီးကို ကိုင်ထုပစ်လိုက်ပါသည်၊ ဘယ်ချိန်ကမသိ တောင်သန်မာကျောတဲ့ လော်ကြီးက သစ်သားချောင်းပွတ်လုံး တချောင်းပမာ ကျစ်လစ်မာနေလေသည်၊
” အိုး….”
ထက်နေဝန်း တယောက် ပါးစပ်အဟောင်းသားနဲ့ အာမေဋိတ်သံ နဲ့အတူ မျိုးဆက် ကို နောက်လှန်မော့ကြည့် မိလေသည်၊
မျိုးဆက်ကလည်း အတင်းဆွဲပွေ့ကာ အိပ်ယာခင်း မွေ့ယာပေါ် ဆွဲလှဲချပစ်လေသည်….
အသားညိုညို ရခိုင်သား နဲ့ တရုပ်စပ် ထက်နေဝန်းတို့ အတွဲဟာ ဘဲဥကျီးကန်းချီ သည်ဟု တင်ဖွဲ့မရသော်လည်း အနည်းငယ်တော့ ဒွိဟလွဲနေရသည်….
ထက်နေဝန်း အင်္ကျီတွေ ကို ဆွဲလှန်ချွတ်ရင်း
နီညိုစွေးနေသော ရင်ဘတ်ပေါ်က နို့သီးလေးတွေကို ကုန်းစို့ကိုက်ခဲပစ်လေသည်….
” အား အရမ်းပဲ….ကွာ..”
ထက်နေဝန်း တွန်းဖယ်ရုန်းကန်သော်လည်း
မျိုးဆက် ရဲ့ ရစ်သိုင်းဖက်တွယ်မူ့အောက်ဝယ် ညို့ကွင်းမိသွားသလို မလှုပ်မယှက် ငြိမ်သက်နေလေသည်၊
” ပြွတ်စ်…ပလွတ်စ်….ပြွစ်…”
နို့သီးလေးတွေကို ဖိကိုက်စို့ရင်း.. တင်ပါးကို လက်ငါးချောင်းနဲ့ ဆုပ်ညစ်ပွတ်ချေ ပစ်လိုက်သည်၊ မျိုးဆက် ရဲ့ အပြုစုတွေ ကို ကော့လူးစိမ့်နေအောင် ခံစားခဲ့ဖူးလို့ ထက်နေဝန်း တယောက် ရင်တဒိန်းဒိန်းနဲ့ ငြိမ်နေရလေသည်…။
ဘာပြီးရင် ဘာလာမည်
ဘယ်လိုလုပ်ပြီးသွားရင် ဘာဆက်လုပ်မည်
ဆိုတာ ထိတွေ့ခံစားဖူးတဲ့ ထက်နေဝန်း ဟာ မျိုးဆက် စိတ်တိုင်းကျ ဖြစ်ညစ်ဆုပ်နယ် ပွတ်သတ်သမျှကို မျက်လုံးလေးအသာမှိတ် ရင်လေးကော့လို့ ငြိမ်ဆင်းကျသွား ရလေသည်၊
မျိုးဆက်ကလည်း တဆင့်ပြီးတဆင့် တက်ကာ တမျိုးပြီးတမျိုး အမုန်းဖဲ့တော့လေသည်၊
ချောဆီညစ်ယူကာ ထက်နေဝန်း ရဲ့ ဖျင်ဝကို လူးသိပ်ထိုးဆွကလိရင်း လက်ခလယ်လေးနဲ့ နိုက်ဆွပေးလေသည်..
ထိုအခါ မျိုးဆက် ရဲ့ လော်ကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း Dic လုံးကြီးကားစွင့်နေအောင် အရေပြား ဆွဲလိမ့်ချရင်း နုတ်ခမ်းနဲ့တေ့ကာ စုပ်ပစ်လိုက်သည်၊
” ပြွစ်”….
” အာ့စ်…..ရှီး…”
တချက်ထဲနဲ့ မျိုးဆက် ကော့တက်သွားရတယ် ပလွေမူတ်ကျွမ်းတဲ့ ထက်နေဝန်း ရဲ့ နုတ်ခမ်း အကြောင်း ကို သိထားနင့်တာမို့ ကော့စိမ့်နေအောင် ခံစားပေတော့ဟု သူ့ကိုယ်သူ အသိပေးရင်း….
လော်ကို ပါးစပ်ထဲ ထိုးထည့်ကာ
ထက်နေဝန်း ခေါင်းလေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ
ထိုးညောင့်ပစ်လိုက်လေသည်….
လော်ကြီးကို သေချာဆုပ်ကိုင်ကာ ပါးစပ်ထဲ ထိုးထည့် စုပ်ပေးနေရင်းကနေ သွားရည်တွေ ရွဲစို ပြောင်လက်နေသော လော်ဖူးကြီးကို ကြည့်ကာ….
ထက်နေဝန်းလည်း ရင်ထဲ တစိမ်စိမ့်နဲ့ တုန်ခါ သွားရလေသည်…
လော်ကြီးက အသားကုန်မာတောင်လို့
အကြောတွေလည်း တင်းကားလို့ ဖောင်းဖုထစ်နေလေသည်၊
ရခိုင်လော်ဆိုတော့ ချောကလက်ရောင်သန်း လို့ ညိုလုလုနဲ့ စံချိန်မီပြည့်လျှံ နေသော အင်ပါယာ ထုထည်ကြီး…
ထက်နေဝန်း ပါးစပ်ထဲဝယ် ပြည့်လျှံနေတဲ့ လော်ကြီးကို အာခေါင်ထိအောင် စုပ်ယူလိုက်ရင်း အောက်ကတွဲကျနေတဲ့ ခရမ်းချဥ်သီး နှစ်လုံးကို ဖွဖွလေးကိုင်ကာ ပွတ်သပ်ပေးရာ..
မျိုးဆက်မှာ မျက်လုံးလေးကို အသာမှိတ်ကာ ငြိမ်စင်းကျသွား ရလေသည်၊.
ကုတင်စွန်းမှာ လေးဘက်ထောက်ကုန်း ပေးနေတဲ့ ထက်နေဝန်းရဲ့ တင်နှစ်လုံးကြားထဲဝယ် ချောဆီ ပျစ်ပျစ်ချွဲချွဲ ညစ်ချရင်း လော်ဖူးကိုတေ့သွင်း လိုက်ပါတယ်…
အဖူးထိပ်ကြီးကို ရွဲစိုပြောင်လက်အောင် ပွတ်လိမ်းရင်း ခရေနုတ်ခမ်းဝ ထဲ မြုပ်ထည့်သွင်းလိုက်လေသည်၊
ခါးကို ဆုပ်ညစ်ကိုင်ရင်း တချက်တည်း ဝင်အောင် ထိုးထည့်ပစ်လိုက်ရာ ချောမွေ့လွယ်ကူစွာ ခရေမြောင်ထဲ လော်ကြီးဟာ တဆုံးထိုးနစ်စူးဝင်သွား တော့လေသည်၊
” အွင့်… အီး…အား..”
” ဖွတ် ဘွတ် ဗြိစ်…ဒုတ်”
” ဖက်ဖပ်….ဖတ်…”
မျိုးဆက် ရဲ့ စတိုင်လ်
လှုပ်ရှားမူ့အတိုင်း လော်ကြီးထိုးသွင်းပြီး တာနဲ့ တဖပ်ဖပ်မြည်နေအောင်ပင် ဆောင့်သွင်းလေတော့သည်၊
တခါဆို ဆိုသလောက် အီစိမ့်မတတ်ပင် ခံစားမူ့ အရသာဟာ ကော့လူးနေအောင် ခံရတာမို့ ထက်နေဝန်း လည်း ကုတင်းစွန်းဝယ် လ်ိမ့်လူးနေအောင် ကြိတ်ခံနေ ရလေသည်၊
လက်နှစ်ဖက်ကို ဆွဲစုချုပ်ကိုင်ရင်း ကျောပေါ်၌ စုချုပ်ထားလိုက်သည် ထက်နေဝန်း ရဲ့ အပေးကောင်း တဲ့ အပြုစုကြောင့် မနည်းကိုချုပ်တည်းထားရလေသည်၊
ခပ်ကြပ်ကြပ် ရှိနေသေးသည့် ခရေပေါက်ထဲ လော်ကို တဆုံးထိုးထည့် သွင်းထုတ်လုပ်နေရာ ကနေ ငုံ့ကြည့်ကာ နုတ်ခမ်းသားကို ဖိထိုးပွတ်သွင်းရာ…
” အား သေပါပြီး ကိုရယ် ”
ခါးကိုခါရမ်းပြီး ရုန်းကန်ညီးညူမိလေသည်
မျိုးဆက်က မညာပေ အသေလိုးမည့်ပုံအတိုင်း ဆောင့်ချက်ထန်ထန်နဲ့ အားသန်သလောက် မနားတမ်းပစ်ဆောင့် Loe လေပြီး…..။
” ဖောင့် ဖောက်…ဖတ်…ဖတ်…”
” ဗြိစ်…ဗြစ်…ဗြွတ်….”
” အင့် အီး….အင်း….”
နောက်က ဆောင့်ချက်တွေကြောင့် ဆိုဖာခင်းပေါ် ကြာကြာ လက်မထောက်နိုင်ပဲ မျက်နှာကို အိပ်ယာခင်းနဲ့ကပ်လို့ ဝပ်တွားဆင်းလိုက်ရသည်…
တင်ပါးသားကို ဆုပ်ညစ်ဖြဲကားပြီး လော်ကို တချက်ချင်း စဆုံးသွားထုတ် နေရာက…. ထက်နေဝန်း တင်ပါးနားက ခွာလိုက်လေသည်၊
ကုတင်စွန်းပေါ် ပစ်လှဲချပြီး ခြေနှစ်ဖက်ဆင်းချလိုက်သည် လော်ကို အပေါ်သို့ထောင်မတ်အောင် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ချော်ဆီ ထပ်ပွတ်သုတ်လိုက်ပါသည်။
ထက်နေဝန်း လည်း ကုတင်းစွန်းပေါ် တက်လိုက်ပြီး မျိုးဆက် ပေါင်ခြံပေါ်သို့ တက်ခွပြီး လော်ကြီးပေါ်သို့ ဖျင်ဝတည့်တည့် ဖိထောက်ရင်း ထိုင်ချပစ်လိုက်လေသည်..
” ဗြိစ်.. ဗြစ်…ဘွတ်…”
” ဖလွတ်…ဇွတ်…ဘလွတ်…”
” ဖပ်ဖပ်.. ဖပ်…”
ဖျင်ကိုမြောက်ကြွကာ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပစ်ပစ်ဆောင့်ချပစ်လိုက်သည်
အောက်ကနေ မျိုးဆက် ကလည်း တင်ပါးကို လက်ဖဝါးနဲ့ ပင့်မြောက်က လော်ကို ကော်ကော် ညောင့်ထိုးထည့်တော့ အပေးအယူမျှလို့ တဖပ်ဖပ်နဲ့ မြည်နေတော့လေသည်။
ဆောင့်ကြောင့်ထိုင် ဆောင့်ရာကနေ ခြေထောက်ကို ဆင်းချလိုက်ပြီး ဖျင်ထဲ လော်ကြီးတဆုံး ထည့်ကာ လေးငါးချက်လောက် ပတ်မွှေပစ်လိုက်သည် ….
ထိုကဲ့သို့ အနေထားနဲ့ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာ ညောင့်ဖိသွင်း ရင်းကနေ..
” မျက်နှာချင်းဆိုင် လှည့်လိုက် …”
မျိုးဆက် ခိုင်းသလို ထက်နေဝန်း လည်း
ဖျင်ထဲလော်ဆွဲချွတ်ကာ မျက်နှာချင်းကပ် ပြန်နေလိုက်သည်..
မျိုးဆက်လည်း ရုန်းထကာ ထက်နေဝန်း ခါးကို သိုင်းဖက်ရင်း ချီမကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်၊
ထက်နေဝန်း ပေါင်နှစ်ဖက်ကို သိုင်းခွထားပြီး
တင်ပါးသားကို ပင့်မြောက်ကာ တချက်ချင်း ဖိဖိဆောင့်သွင်း ဆွဲချယိုးပစ်ရာ ထက်နေဝန်း လည်း ပြုတ်ကျမှာစိုး၍ မျိုးဆက် လည်တိုင်ကို သိုင်းဖက်ထားပြီး ပခုံးပေါ် မှေးတင်ကာ ငြိမ်ခံနေမိလေသည်။
” အား ရှီး… အား…”
” ဖောင့်.. ဖောင့်….ဖောင့်….”
” ကောင်းလား ချစ်…. ”
” အွန်း…..”
” ကောင်းရင်းငြိမ်နေနော် ..”
” ဟွန်း…”
ရခိုင်သား ပီပီ အကြောသန်တယ်
အားပါတယ် ဆောင့်ချက်တွေ ကလည်း ခပ်ပြင်းပြင်း တချီဆို ဆိုသလောက် ဖျင်ပူထွက်မတတ် ဆွဲနိုင်တာမို့ ကြာလာတော့ ထက်နေဝန်း လည်း မျော့ကျလာတော့သည်၊
” ပြီးရတော့မလား ချစ်…”
” အင်း… ”
” နာလာပြီးလား မရတော့ဘူးလား ”
” သိဘူးကွာ… ဘာတွေပြောနေတာလည်း ရှက်စရာကြီး ကိုရယ်…”
ကာမဆက်ဆံချိန် စိတ်ကြွစေမည့် အနုအရွစကားလေးတွေကို တတွတ်တွတ် ပြောတတ်တဲ့ မျိုးဆက် ရဲ့ အကျင့်အတိုင်း ပြောလိုက်ရာ ထက်နေဝန်း က နားကြားရှက်လို့ ကျောကုန်းကို ထုရိုက်ပစ်လေသည်…
မတ်တပ်ရပ် ချီယိုးပစ်တာ အတော်လေးကြာသွားလေသည် လက်မောင်းသား အောင့်မှ ကုတင်ပေါ် ပက်လက်ပြန်ချကာ တဖန်အပေါ်စီးမိုး ခွယိုးပြန်လေသည်…
ဖျင်ဝနုတ်ခမ်းပြဲပြဲ နီနီရဲရဲ လေးထဲ ညိုရောင်သန်းနေတဲ့ လော်ကြီး တဆုံးစိုက်ဝင် ဆွဲထုတ် ပြန်သွင်းလုပ်နေတာကို ငုတ်ကြည့်ရင်း….
“အား.. ရှီး..ပြီးတော့မယ်…ချစ်…အီး ”
” ဖောင်း…ဖောင်း….ဖပ်….ဖပ်…”
” အင်း… အရည်ကို အပြင်ထုတ်ပေး…”
.လရည်တွေ ဖျင်ထဲထည့်ပစ်ရင် ပြန်နိုက်ဆေး ရတာမို့ အလုပ်ရှုပ်ရသည် ဒါ့ကြောင့် ဖျင်ထဲ မထည့်ခိုင်းပဲ အပြင်သို့ ပမ်းထုတ်ခိုင်းလေသည်…
” ရှီး….အီး….အင်း…”
လရည်တွေ ထွက်လုထွက်ခင်လေးမှာ လော်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ထက်နေဝန်း မျက်နှာနားတိုးကပ်ကာ Dic ဖူးနဲ့ ပါးပြင် ထိုးကပ်ပွတ်တိုက်ရင်း လရည်တွေ ပါးပြင်ပေါ် သို့ ပမ်းထုတ်ပစ်လိုက်လေသည်..
” အား…ရှီး…အီး…”
” ဟာ ကို မကောင်း ဘူးကွာ မျက်နှာတွေ ပေကျံကုန်ပြီး ဟင်း….”
” လရည်ခရွမ် လိမ်းပေးတာလေ…ချစ်”
ညီစို့စို့ ချွဲပစ်ပစ်က မျက်နှာပေါ်သို့ စေးကပ်ကပ်နဲ့ ပေကျံနေတော့လေသည်၊ မျိုးဆက် လည်း လော်ကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ပါးပြင်အနှံ့ သုတ်လိမ်းပွတ်တိုက် ပစ်လိုက်တော့သည်၊
ပါးစပ်ထဲ ထိုးထည့်လိုက် ရာ ငံကျိကျိ ညီစို့စို့ အရသာနဲ့ လရည်တွေလည်ချောင်းထဲ တချို့ဝင်သွားပြန်သည်၊
” ကဲ ငရုပ်သီးအစပ်စားသူ တွေရဲ့ သန်မာကြောမူ့ကို မျက်ဝါးထင်ထင် ခံစားရပြီး မို့လား ချစ် “.
” ဟွန်း… ”
လရည်ပေကျံနေတဲ့ ထက်နေဝန်း ပါးပြင်ကို လျှာပြားကြီးနဲ့ ယက်ပစ်ပြီး ထက်နေဝန်း နုတ်ခမ်းကိုပါ ဆွဲစုပ်ပေးရာ…
ပြွတ်…ပလွတ်…
အူး..အွင်း…ဝုဝူး….အား
ထက်နေဝန်း ရုန်းကန်သော်လည်း မရ…
နှစ်ဦးသားမှာ လရည်နံ့တွေ သင်းထုံနေတော့လေသည်၊
” ကိုမကောင်းဘူး…ကွာ…”
” အားရှိတယ် ချစ် မြိုချပစ်…”
” ဟာကွာ….”
ထက်နေဝန်း အတင်းရုန်းကန်ကာ ရေချိုးခန်းထဲ ပြေးဝင်ပြီး မျက်နှာဆေးပစ်ရတော့လေသည်။
ပြီးပါပြီး။
Credit
ညီရာဇာထွန်း…
စတင်ရေးခဲ့ရက်
၂၀၂၂ အောက်တိုဘာ ၂၂ 9.02pm.
ပြီးဆုံးရက်
၂၀၂၂ နိုဝင်ဘာ ၅ 12.51pm