ပြည့်တန်ဆာနှင့် မိမာယာ

အရက်ဝိုင်းကို ခပ်စောစောပင် သိမ်းလိုက်သည်။ အရက်ဝိုင်းသိမ်းသည် ဆိုတာက ဆိုင်ကဝိုင်းတွေ အကုန်သိမ်းတာမဟုတ်ဘဲ ဆိုင်ရှင်ကိုမျိုးအောင်ရဲ့ အရက်ဝိုင်းတစ်ခုတည်း သိမ်းလိုက်တာကို ဆိုလိုသည်။ သူ့ရဲ့ညပိုင်းဝိုင်းသိမ်းပြီဆိုတာနှင့် ခင်လေးနွယ်လည်း အိမ်ပေါ်တက် လင်ဖြစ်သူ ညစာစားဖို့ ပြင်ပေးဆင်ပေးနှင့် ခါတိုင်းလိုပဲ အလုပ်များရတော့သည်။ ဒါတင်ပဲလား မဟုတ်သေး။
ကိုမျိုးအောင်ရဲ့အကျင့်အတိုင်း မူးလာလျှင် သူရစ်သမျှ အနွံအတာတွေကိုလည်း မယားဖြစ်သူ ခင်လေးနွယ်တစ်ယောက် တဝကြီး ခံရပါသေးသည်။ဆိုင်မှာ ကူဖော်လောက်ဖက် မနှင်းအေးတစ်ယောက် ရှိလို့သာ တော်ပေသေးသည်။ နို့မဟုတ်လျှင် ဆိုင်မှာ အရက်ရောင်းမည့်သူ မရှိ၍ ဆိုင်ကိုပါ အပြီးအပိုင် ပိတ်လိုက်ရကိန်း ကြုံသွားနိုင်သည်။
ကိုမျိုးအောင်တို့လင်မယားက ပိုက်ဆံသိပ်ရှိလှတာတော့ မဟုတ်။ လင်ဖြစ်သူက ယခင်က အငှားတက္ကစီမောင်းသူဖြစ်ပြီး အခုတော့လည်း နေ့စဉ်ရက်ဆက် အသောက်မက်သည့်ဒဏ်နှင့် မကျန်းမမာဖြစ်လာရာက သူ့ကျန်းမာရေးအခြေအနေအရ ယာဉ်မောင်းအဖြစ်ကနေ အနားယူပြီး မယားဖြစ်သူနှင့်အတူ သူတို့ရပ်ကွက်ထဲမှာ အရက်ဆိုင်ငယ်လေး ဖွင့်လှစ် ရောင်းချနေသူဖြစ်သည်။ မယားလုပ်သူက သူမ အရင်က ကုပ်ကပ်စုမိသမျှလေးနှင့် အိမ်ရှေ့မှာ ဆိုင်ခန်းလေးတစ်ခုဆောက်ပြီး ခနော်နီခနော်နဲ့ အရက်ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင် ဖွင့်လိုက်သည်။ ရပ်ကွက်ထဲက ပျံကျအလုပ်သမားတွေအတွက် ရည်ရွယ်ဖွင့်လှစ်ခြင်းဖြစ်ပြီး အရက်ကြိုက်လွန်းသည့် ယောက်ျားဖြစ်သူလည်း အိုးမကွာအိမ်မကွာ အိမ်မှာသောက်ရင်း သူမနှင့်အတူ ဆိုင်မှာဝိုင်းကူ၍ နှစ်ယောက်သား အတူတကွ ဒိုးတူပေါင်ဖက် အလုပ်လုပ်ကိုင်ကာ အိမ်စီးပွားရေး အဖတ်ဆယ်နိုင်ဖို့ မိမိတတ်စွမ်းသမျှ ကြိုးပမ်းခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။
ကိုမျိုးက အရက်ကြိုက်ရာမှာလည်း နှစ်ယောက်မရှိသူ။ အပေါင်းအသင်းတရုန်းရုန်းနှင့် အချိန်ပြည့် မူးရူးသောက်စား သုံးဖြုန်းခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ အရှုပ်ကြိုက်သောသူ့ကြောင့် အမှုအခင်းမျိုးစုံဖြစ်ပြီး ငွေကုန်ရပေါင်းလည်း မနည်းတော့ပါ။ အသောက်များပြီး ပေပေတေတေ နေထိုင်တတ်လွန်းလို့လည်း နှစ်ခါမက လေဖြန်း မလိုလိုတောင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ စိတ်ရင်းတော့ တော်တော်ကောင်းသူဖြစ်ကာ စိတ်တိုစိတ်ဆတ်သလောက် မူးလာလျှင် သူမတူအောင် ရစ်တတ်တာလေး တစ်ခုပဲ သူမစိတ်ညစ်ရပါသည်။
ပြီးတော့လည်း လူသူသိပ်မသိလှသည့် သူမတို့လင်မယားနှစ်ယောက်သာသိသော အခြားအကြောင်းရင်းတစ်ခု (လင်မယားကိစ္စလို့ ပြောရမည်။) ကလည်း ရှိသေးသည်။ ဒါကတော့ ကိုမျိုးအောင် အရက်သောက်၍ ရေချိန်ကိုက်ပြီဆိုတာနှင့် သူမအိပ်မချင်း မယားဖြစ်သူကို သူ့အနားခေါ်ပြီး ဟိုကိစ္စ ဒီကိစ္စ မပြီးနိုင်မစီးနိုင် လုပ်တတ်ခြင်းပဲ ဖြစ်သည်။
သူက ဒီမှာဖက်ကြတော့ ဆရာကျပြီး ထူးချွန်လွန်းသူလို့ ဆိုရမည်။ သူ့ယောက်ျားတန်ဆာကြီးကလည်း နည်းတာကြီးမဟုတ်။ စံချိန်မီလွန်းသည်။ လင်နှင့်မယား တစ်ခါတစ်ခါ ကာမဆက်ဆံသည့် အခါမျိုးမှာလည်း အချိန်အကြာကြီးဆွဲ၍ နည်းလမ်းစုံလင်အောင် ဆက်ဆံစခန်းသွားတတ်သူဖြစ်ပေရာ ခင်လေးနွယ်တစ်ယောက် သူ့ဒဏ်တစ်ခါခံရလျှင် တစ်ခါဆိုသလောက် သိသိသာသာ နုံးချိ၍ပင် သွားရတတ်ပါသည်။ အချိန်ဆွဲလိုးနိုင်သည့် အရက်သမားမယားပီပီ ကိုမျိုးအောင်ရဲ့မယားချောလေး ခင်လေးနွယ်တစ်ယောက် ဘယ်လိုမှ သူ့ကိုမခွာနိုင် ဖြစ်ရတာကလည်း ဒီအချက်ကြောင့် ပေပဲလားတော့ မသိ။ ဒါကလည်း ကာယကံရှင် ခင်လေးနွယ်ကိုယ်တိုင်ကို မေးကြည့်တော့မှသာ အကြောင်းစုံ သိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
ဒီနေ့လည်း ခါတိုင်းနေ့ကလိုပဲ ညစာစားသောက်ပြီး ခေတ္တအနားယူ၍ ခင်လေးနွယ်ကိုခေါ်ကာ အိပ်ခန်းထဲမှာ နှစ်ယောက်သား ချစ်ရေယာဉ်ကြောထဲ မျောပါ နှစ်ပါးသွားကြသည်။ ကိုမျိုးအောင် အိမ်ထောင်သက်ရလာပြီဖြစ်သည့်တိုင် အခုချိန်ထိ သားသမီး တစ်ယောက်တစ်လေမှ ရရှိခြင်းမရှိသေးသော မယားချောလေးဖြစ်သူ ခင်လေးနွယ်ကို ပကတိ အပျိုစင်ကလေး တစ်ယောက်နှင့်မခြား များစွာ အချစ်ပိုသူပဲ ဖြစ်သည်။ ခင်လေးနွယ်က သူနှင့်ဆိုလျှင် အသက်တော်တော်ကွာသည်။ အခုမှ အသက် ၂၀ ကျော် အစိတ်ဝန်းကျင် အရွယ် သွေးသားကောင်းမွန်ဆဲဖြစ်သော မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်နှင့်အညီ သူမအနေနှင့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူလိုအပ်သမျှ ဘာမဆို မညည်းမညူ လိုက်ပါဖြည့်ဆည်း ပေးနိုင်စွမ်းရှိသူပင်။
ရုပ်ရည်ကလေးကလည်း တော်တော်လှသည်။ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် တစ်တစ်ရစ်ရစ် ငါးရံ့ကိုယ်လုံးကလေး နှင့် ရွှေရင်ဖြိးမောက်မောက် တင်ပါးဆုံကလေး လုံးလုံးကစ်ကစ် အပေါ်ကို ကောက်ချိတ်တက်နေပြီး အထောင်းခံအထုခံ အခြစ်ခံ ဘယ်လောက်ဖြိုဖြို မပြိုနိုင် ဆိုသည့် အစားမျိုးထဲကမို့ ဖိုသတ္တဝါတို့အကြိုက် သွားရည်တမြားမြားကျကာ လူတိုင်း မျက်စိစပါးမွှေးစူးချင်စရာကြီး ဖြစ်နေလေသည်။
သူမ၏ အရက်ဆိုင်ကလေးမှာ သူမ၏ မျက်နှာ၊ သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်၊ သူမ၏ အလှအပများကြောင့်ပင် အမြဲတမ်း လူစည်ကားနေလေ့ ရှိပါပေသည်။ တည့်တည့်တစ်မျိုး၊ စောင်းစောင်းတစ်ဖုံ၊ မသိမသာတစ်လီ သူမကို ထိကပါးရိကပါး စောင်းပါးရိပ်ခြည် ပြောဆိုရင်း ရေချိန်ကိုက်အောင် သောက်စားခွင့်ရနေတာကိုကပင် ဒီရပ်ကွက်အတွင်းမှ လက်လုပ်လက်စား ကာလသားများအဖို့ ဘုရားသခင် အထူးတလည် ပေးသနားအပ်သည့် ဆုလာဘ်ကြီးတစ်ပါးပင် ဖြစ်နေပေတော့သည်။
ဒီနေရာမှာ အထူးချီးကျုးထိုက်သူက ကိုမျိုးအောင်ပဲဖြစ်သည်။ သူ့အရက်ဆိုင်မှာ လာရောက်သောက်သုံးသမျှ ယောက်ျားသားအများစုမှာ သူ့ရဲ့မယား အချောအလှကလေး ခင်လေးနွယ်ကို ထိကပါးရိကပါး မတော်တဆလိုလို တမင်တကာပဲ သွေးတိုးစမ်းသလိုလိုနှင့် လူအလစ်မှာ မဖွယ်မရာမထိတထိ စောင်းချိတ်ပြောလိုက် မယားချောကလေးရဲ့ သွားရည်ယိုစရာ နဂိုရည်မပျက် တင်းမာဖွံ့ထွား လုံးဝိုင်းစွင့်ကားလွန်းလှသည့် တင်ပဆုံအသားဆိုင်အိအိ ဖင်အိုးကားကားကြီးနှစ်ဖက်ကို မစားရဝခမန်း အနောက်ကနေ စူးစိုက်ကြည့်ပြီး နေ့တဓူဝ ပါးစပ်အရသာယူကာ ညစ်တီးညစ်ပတ် ပြောဆိုရင်း အရက်ဝိုင်းဖွဲ့ သောက်စားလေ့ရှိကြသူတွေကို သူကိုယ်တိုင်သိလျက်နှင့်ပင် သဝန်တိုခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ လုံးဝပင်ဂရုမစိုက်သလို ပေယျာလကန် ဥပေက္ခာပြုကာ အေးတိအေးစက် နေနိုင်ခြင်းပဲဖြစ်သည်။
ကိုမျိုးအောင် တော်သည်။ လုပ်စရာရှိတာတွေ မယားချောလေးနှင့်အတူ ဝိုင်းကူလုပ်ပြီး အချိန်ရောက်တာနှင့် သူ့အတွက် သီးသန့် စပါယ်ရှယ် ချက်ပြုတ်ပေးထားသည့် မယားလက်ရာဖြစ်သော အမဲ (အိုးကြီးနှပ်) ဟင်းလျာနှင့် အရက်တစ်လုံးခွဲကုန်အောင် ဇိမ်ခံသောက်ပြီး ညစာစား အနားယူဖို့ အိမ်ပေါ်တက်သွားလေ့ရှိစမြဲ ဖြစ်သည်။ ကျန်သည့်အပိုင်းကတော့ သူ့မိန်းမခင်လေးနွယ်နှင့် အကူအလုပ်သမား မနှင်းအေးတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့အပိုင်းသာ ဖြစ်သည်။ ခင်လေးနွယ်လည်း ယောက်ျားဖြစ်သူ အရက်ဝိုင်းသိမ်းပြီဆိုတာနှင့် ပုံမှန်အတိုင်း တစ်နာရီနှစ်နာရီလောက် အချိန်ပေးပြီး ယောက်ျားဖြစ်သူရဲ့အနောက်ကနေ အိမ်ပေါ်ကိုလိုက်ပါ၍ ထမင်းဝိုင်းပြင်ကာ ထမင်းဟင်း ခူးခပ်ပေး ရံဖန်ရံခါ အတူတကွ ထမင်းလက်ဆုံ စားသောက်ရင်း စကားတပြောပြောနှင့်နေပြီး ဆိုင်တာဝန်ကို မနှင်းအေးလက်ထဲသို့ ယာယီခိုက်အတန့် လွဲပေးထားရစမြဲပင် ဖြစ်လေသည်။
ထမင်းစားသောက် အနားယူပြီး ကိုမျိုးအောင် ညအိပ်ရာဝင်ချိန် အိပ်ခန်းထဲအထိ လိုက်ပါပြီး မယားကိစ္စအဝဝကို ဖြည့်ဆီးရွက်ဆောင် ပေးရသည်ကလည်း ညစဉ်မပျက်ယွင်းခဲ့သော သူမ၏ မယားဝတ္တရားများပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။
“အနားလာစမ်း လေးနွယ်။ ငါ့ကို နည်းနည်း နှိပ်နယ်ပေးစမ်းပါဦး ”
ခေါ်နေကြအတိုင်း ဒီကိစ္စက ဒီနေရာက စလာစမြဲပင်ဖြစ်သည်။ ခင်လေးနွယ် ယောက်ျားဖြစ်သူကို ခြေဆုပ်လက်နယ်ပြုရင်း ဇက်ကြောတွေနှိပ် တံတောင်နှင့်ထောင်းတန်ထောင်း ပေါင်ကြောခြေသလုံးကြောလေးတွေ လိုက်လံ ဖြေလျှော့ပေးရသည်။ ပေါင်ကြောလျှော့ရာကနေ ပေါင်တွင်းကြောလေးများရှိရာဖက်ဆီ တဖြည်းဖြည်းရောက်လာရပြီး ထူပြောလှသည့် ရာဂသွေးသားကြောင့် သွေးတိုးနှုန်းမြင့်ကာ တဒုတ်ဒုတ်တုန် ခါတောင်မတ်နေပြီဖြစ်သည့် သူ့လိင်တန်လီးငပဲကြီးကိုပါ တစ်ဆက်တည်း လက်နှင့် ပွတ်သီးပွတ်သပ်လုပ်၍ အကြောအချဉ်တွေ အကုန်ဖြေလျှော့ပေးရတာကလည်း ညတိုင်းလိုလို လုပ်ရလေ့ရှိသည့် သူမ၏ကျေပွန်လှသော အလုပ်ဝတ္တရားတစ်ရပ်ပင် ဖြစ်ပေသည်တကား။
တိုးတိုးတိတ်တိတ် ကြိတ်ရယ် လိုက်သော ခိုးခိုးခစ်ခစ်အသံကလေးများသည် သူမတို့အိပ်ခန်းကလေးဆီမှာ ပျံ့လွင့်ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရချေပြီ။ မကြာမီ သိမ့်ကနဲသိမ့်ကနဲ သူတို့နှစ်ယောက်အိပ်စက်ရာ ကုတင်ကြီးတစ်ခုလုံးသာမကဘဲ အခန်းတစ်ခုလုံးပါ တသိမ့်သိမ့် တုန်ခါသွားစေသည့် ခပ်ကြမ်းကြမ်း ပွတ်တိုက် လှုပ်ရှားမှုများက အိပ်ခန်းကလေးရဲ့ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်မှာရှိသည့် နှစ်ယောက်အိပ် ကုတင်ကြီးပေါ်ကနေ အစပြု၍ ဖြစ်တည် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ မုန်တိုင်းကျသကဲ့သို့သော လှုပ်ရှားမှုများ တဖြည်းဖြည်း အရှိန်လျော့ကျ ငြိမ်သက်သွားပြီး ဆယ်မိနစ် ဆယ့်ငါးမိနစ်လောက်ကြာတော့မှပင် ခင်လေးနွယ်တစ်ယောက် ကုတင်ပေါ်ကနေ ပြေလျော့လျော့ ဖယိုဖရဲဖြစ်နေသော ဆံပင် ချွေးစေးပျံနေလျက်ရှိသည့် နွမ်းလျလျ မျက်နှာပေးလေးနှင့်အတူ အဝတ်အစား ဖိုသီဖတ်သီ မလုံမလဲဖြစ်လျက် ထမီလျော့တိလျော့ရဲ စွန်တောင်ဆွဲ၍ မထချင်ထချင် လေးလေးပင်ပင်ကြီး ထလာခဲ့ပြီးနောက် မှန်တင်ခုံအရှေ့မှာ မိမိတစ်ကိုယ်လုံးကို ရှေ့နောက်ဝဲယာမကျန် အပြစ်အနာအဆာရှိမရှိ အထပ်ထပ် လှန်လှောစစ်ဆေးကြည့်ရင်း ကိုယ်ပေါ်ရှိ အဝတ်အစားများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဖြစ်အောင် ပြန်လည်ပြုပြင် ဝတ်ဆင်လျက် သူမစိတ်တိုင်းကျပြီဆိုတော့မှ အခန်းထဲကနေ ဘာမှမဖြစ်သလိုပုံစံနှင့် ဆိုင်ဖက်ကို တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်း ထွက်လာခဲ့လေသည်။
စားပွဲဝိုင်း သုံးလေးခုလောက်သာ လူရှိတော့သည်။ ယမကာ ယစ်မူးသူတို့သဘာဝ ကိုယ့်ဖီလင်နှင့်ကိုယ် အခန်းထောင့်မှာ စည်းစိမ်ယူပြီး ဆေးလိပ် လက်ကြားညှပ်၍ ရှိုက်ကာရှိုက်ကာ ဖွာရင်း အရက်ရှိန်တက်သူတက် တီးတိုးစကားပြောသူပြော အရက်တစိမ့်စိမ့် ဇိမ်ဆွဲသောက်သူသောက်နှင့်မို့ သူမကို ဘယ်သူမှလည်း သတိပြုမိကြဟန် မတူပါ။ မနှင်းအေး တစ်ယောက်သာ စားသောက်ပြီးစီး သွားသည့် ဝိုင်းအသီးသီးမှ အရက်ဖန်ခွက်နှင့် အမြည်းပန်းကန်များဆေးကြောရင်း တစ်ပက်နှစ်ပက် မှာသောက်သူတွေကို အရက် ပက်ချင်ထည့်ပေးရင်းဖြင့် တစ်ယောက်တည်း အလုပ်များနေတာ တွေ့ရသည်။ ခင်လေးနွယ် မနှင်းအေးဆီ လျှောက်လာပြီး …
“ကဲ မနှင်း ပန်းကန်တွေ ထားခဲ့တော့။ နွယ်ပဲ ဆက်ပြီး ဆေးကြောလိုက်မယ်။ ရေချိုးစရာရှိလည်းချိုး။ ဒီည အိမ်ပြန်ဦးမလား။ မပြန်ရင်လည်း နောက်နေ့ အတွက် စောစောထ ဈေးသွားဖို့ အခုကတည်းက နားလိုက်တော့။ နွယ်တစ်ယောက်တည်းလည်း ဖြစ်တယ်”
ဆိုပြီး ကျန်နေသူတွေရဲ့ ဝိုင်းတွေဆီက ဘယ်သူဘယ်ဝါ ပိုက်ဆံရှင်းဖို့ ကျန်မကျန် သူမထံ မေးမြန်းပြီး အလုပ်သိမ်းခိုင်းလိုက်သည်။
“အင်း ဒီည အိမ်ခဏပြန်ဦးမယ်။ မနှင်း စောစောထွက်လာမယ်လေ ”
“ဒါဆိုလည်း ပြီးရော။ အမြည်းကျန်လေးဘာလေး ထည့်သွားလိုက်ဦး။ အိမ်ကလူတွေ စားချင်လည်း စားရတာပေါ့”
“ကောင်းပါပြီ နွယ်ရယ် ”
မနှင်းအေးလည်း အခွင့်ရသည်နှင့်ပင် လှောင်ချိုင့်မှ လွတ်မြောက်ခွင့်ရသည့် ငှက်ငယ်တစ်ကောင်လို ပေါ့ပါးသွက်လက်သော ခြေလှမ်းများနှင့် သူမထံပါး ကနေ ထွက်ခွာသွားသည်။
မနှင်းအေးက အိမ်ထောင်သည် တစ်ယောက်ပေမယ့် အိမ်ထောင်ပျက် တစ်ခုလပ်မ တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူ့လင်က နောက်မယား ယူသွားပြီး သမီးနှစ်ယောက်နှင့် ကျန်ခဲ့ရာ အကြီးမမှာ လွန်ခဲ့သည့်နှစ်နှစ်ခန့်က ငှက်ဖျားပိုးခေါင်းထဲဝင်ပြီး အသက်ဆုံးပါးသွားခဲ့သည်။ အိမ်မှာ သူမရယ် သမီးအငယ်မရယ် မိခင်ဖြစ်သူနှင့် သူမအောက်မှ ညီမတစ်ယောက်ရယ် လေးယောက်သား စုပြီးနေထိုင်ကြသည်။ မနှင်းအေးမိခင်နှင့်ညီမက ဈေးမှာ ကုန်စိမ်းရောင်းပြီး အသက်မွေးရာ သမီးငယ်သည်လည်း လေးတန်းနှစ်နှင့် ကျောင်းမှထွက်ပြီး အဒေါ်ဖြစ်သူနှင့် အဖွားကို တစ်ဖက်တစ်လမ်းမှ ဝိုင်းကူပေးနေရသည်။ မနှင်းအေးလည်း ရံဖန်ရံခါ ဈေးဆိုင်ဝိုင်းထွက်ပေးပေမယ့် အခုနောက်ပိုင်းတော့ ခင်လေးနွယ်နှင့် နှစ်ယောက်သား အပေးအယူ အစပ်အဟပ်တည့်ပြီး သူမထံမှာပဲ ပင်တိုင်လက်စွဲတစ်ယောက် အနေနှင့် အလုပ်လုပ်ကိုင်နေတာ ဖြစ်သည်။
ခင်လေးနွယ်ကလည်း မရှိအတူရှိအတူ စာနာစိတ်မျိုးထားပြီး ထိုက်သင့်သလောက် သူမကို ပေးကမ်းသည်။ တကယ်တမ်းကြတော့ သူမကိုယ်တိုင်ကလည်း အရက်ဆိုင်ဖွင့်မည့်သာ ဖွင့်ထားသည်။ ငွေအချေးအငှားဘဝကနေ လုံးလုံးလျားလျား လွတ်နိုင်သေးတာတော့ မဟုတ်။ လမ်းထိပ်ရှိ အမျိုးသမီးဝတ်အထည်စုံနှင့် အလှကုန်ပစ္စည်းများ ရောင်းချသည့် သီတာစတိုးဆိုင်မှ ဒေါ်သက်ထားခင်ထံမှာ ဆိုင်စရိတ်လိုအပ်သမျှ ငွေတစ်ဆယ်တိုး တစ်ဆယ့်ငါးကျပ်တိုးနှင့် ချေးပြီး လစဉ်မှန်မှန် အတိုးငွေသွင်းနေရသူပင် ဖြစ်သည်။ ငွေကုန်ကြေးကျများလွန်းသော ဒီနေ့လို ခေတ်အခါသမယမျိုးမှာ အလုပ်အကိုင် မည်မည်ရရမရှိသော အိမ်ထောင်ဦးစီးတစ်ယောက်ထံမှ ဘာမှမျှော်လင့်စရာမရှိသည့် အိမ်ထောင်ရှင်မတစ်ယောက် အဖို့ရာမှာ သူမတစ်ယောက်တည်းရဲ့ ကျုံလှီချိနဲ့လှသော မည်ကာမတ္တ အင်အားလောက်မျှနှင့် အိမ်စရိတ် ဆိုင်စရိတ် ဟင်းရံစရိတ်တွေ လောက်ငှအောင် ရှာဖွေနိုင်ဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုနည်းနှင့်မှ လွယ်လင့်တကူ ဖြစ်လာနိုင်မည့် ကိစ္စတော့ဖြင့် မဟုတ်ပါချေ။
ခင်လေးနွယ် ကိုယ့်အိမ်တွင်းအရေး ကိုယ်တွေးရင်း အဖြေရှာမရဟန်နှင့် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကိုသာ ဟင်းကနဲ ချလိုက်မိပါသည်။
……………………………………………………………..
⭐အခန်း ( ၂ )⭐
ခင်လေးနွယ် မျက်လုံးအကြည့်များက ဆိုင်ထောင့်တစ်နေရာမှာ စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ဟန်ပါပါခဲကာ အရက်တစ်ကျိုက်စုပ်လိုက် စီးကရက်ဖွာလိုက်လုပ်နေသည့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် လူရွယ်တစ်ယောက်ဆီ အကြည့်ရောက်သွားသည်။ စောစောတုန်းကတော့ သူ့အဖော်နှစ်ယောက်နှင့် အတူတကွ သောက်စားနေတာဖြစ်ပြီး အရက်ဝိုင်းပြီးလို့ အဖော်တွေပြန်သွားတာတောင် သူမပြန်နိုင်သေးဘဲ အရက်သောက်လို့ မဝသေးဟန်နှင့် နောက်ထပ်အရက်ဖြူတစ်လုံးမှာပြီး တစ်ယောက်တည်း ဇိမ်ခံသောက်နေတာဖြစ်သည်။
ခင်လေးနွယ် ပိုက်ဆံခွက်ထဲက တစ်နေ့တာရောင်းရသမျှ ပိုက်ဆံတွေ ရေတွက်နေရာမှ သူထိုင်နေသည့်ဝိုင်းရှိရာဖက်ကို မသိမသာ လှမ်းလျှောက်လာခဲ့လိုက်ပြီး စားပွဲအရှေ့မှာ ခြေစုံရပ်ကာ တိုးတိုးလေး လှမ်းမေးလိုက်သည်။
“အမြည်း ယူဦးမလား ကိုနောင် ဘာလိုသေးလဲ နွယ့်ကိုပြော”
သူမအမေးကို သူက ပြုံးတုံ့တုံ့ကလေး လုပ်ပြီး …
“အင်း လက်ဖက်သုပ်တစ်ပွဲ ထပ်ပေးဦး။ ခရမ်းချဉ်သီးတော့ မထည့်ခဲ့နဲ့။ ကြက်သွန်ဖြူ သုံးလေးဥလောက် ယူလာခဲ့။ မနွယ် ပြီးရင် အနားမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေး လာထိုင်ဦး ”
“အံမယ် သူကများ … ဟွင်း ”
ခင်လေးနွယ် ကြာဟန်ပါပါနှင့် သူ့ကို မျက်စောင်းတစ်ချက်ပစ်ထိုးလိုက်ရင်း သူမမျက်နှာကို မချိုမချဉ်ကလေး ပြုံးလိုက်ရာက …
“ကဲ နွယ် လက်ဖက်သုပ်လိုက်ဦးမယ်။ စီးကရက်တို့ အရက်တို့ရော လိုသေးလား တစ်ခါတည်းပြော ”
“ဟင့်အင်း တော်ပြီ။ မတော်ရင် မှောက်လဲသွားဦးမယ်။ ဒီည အကွဲအပြဲ သောက်လို့မဖြစ်ဘူး”
ခင်လေးနွယ် သူ့စကားကြောင့် သူမအောက်နှုတ်ခမ်းလေးကို သွားနှင့်အသာဖိကိုက်၍ မရယ်မိအောင် ထိန်းလိုက်ရပြီး အနားကနေ ချာကနဲ အမြန်လှည့်ထွက်ခဲ့လိုက်ရသည်။ လက်ဖက်သုပ်ပြီးနောက် လက်ဖက်သုပ်ပန်းကန်နှင့်အတူ ကိုမျိုးအောင်စားဖို့ ချက်ထားသည့်အထဲက ပိုလျှံနေသော အမဲနှပ် သုံးလေးတုံးကိုပါ ပန်းကန်တစ်ခုထဲထည့်ယူလာလိုက်ကာ သူ့ဝိုင်းကို လာချပေးလိုက်သည်။ အခြား အရက်ဝိုင်းများဖက်ကိုပါ လှည့်ပြီး …

“ဆိုင်သိမ်းချိန်ရောက်တော့မှာနော် မှာစရာရှိတာ အပြီးမှထားကြ။ နောက်မှ မဝဘူးလေး ဘာလေးမလုပ်နဲ့။ ကဲ ဒီက ဦးကျော်တို့ရော ထပ်ယူဖို့ ရှိသေးလား ”
သူမ တပ်လှန့်သံပေးလိုက်ရာ ဦးကျော်ဆိုသော အသက်ငါးဆယ်ကျော်အရွယ်ခန့် လူကြီးနှင့် ဆိုက္ကားသမားတစ်စု ဖီးလ်အပြည့်နှင့် အရက်ခွက်ကသိုဏ်းရှု၍ ထိုင်နေရာက သူမကို ကပျာကယာမော့ကြည့်ပြီး …
“ဟဲ့ မိနွယ် လာဦး ”
“ပြော ဦးကျော် ဘယ်လောက်လဲ တစ်ပိုင်းလား တစ်စိတ်လား လက်ငင်းပဲနော် ဟင်းဟင်း ”
“အာ နွယ်နွယ် နင်ကလည်း သူစိမ်းဆန်လိုက်တာ ဟာ တစ်ရပ်တည်းနေတဲ့လူတွေပဲ ဥစ္စာ။ ဒီမှာ ရေခမ်းနေပြီ ဒီညသောက်ဖို့လည်း မကျန်တော့ဘူး …။ ညဦးပိုင်းက ဟိုကောင် စိန်သောင်းနဲ့အဖွဲ့ ဓားပြတိုက်ပြီး တစ်ဖြဲနှစ်ဖြဲ ဝင်ကစ်သွားတာ နင်မမြင်ဘူးလား။ ရော့ ဒီမှာ တစ်လုံးထည့်ပေး မနက်ဖြန်မှယူ ”
“ဦးကျော် များနေပြီနော်။ တစ်လုံးမရဘူး တစ်ပိုင်းပဲရမယ် ”
“ငါမှ မမူးသေးတာ မိနွယ်”
“ကဲပါကွာ သူမပေးရင် ငါတစ်ဝက်စိုက်ပေးမယ်။ ရော့ ဒီမှာ တစ်ပိုင်းဖိုး။ တစ်လုံးအပြည့်သာပေးလိုက်။ တစ်ပိုင်းဖိုးကျန်တာက သူ့မှာယူပေါ့။ ဟုတ်ပြီလား မနွယ်”
ဦးကျော်နဘေးမှာထိုင်နေသော ဦးလှမောင် ဝင်ပြောရင်း အရက်တစ်ပိုင်းဖိုး စိုက်ပေးလိုက်၍ ခင်လေးနွယ်လည်း …
“တကယ်နော် ဦးလှမောင်ကြီး။ သူမပေးရင် ရှင်ဝင်ခံရမှာ။ ဟင်း ဒီလူကြီး လွယ်တာမဟုတ်ဘူး ”
“မိနွယ်ရာ ရှစ်ကြီးခိုးပါရဲ့ကွာ ငါ တကယ်ပြန်ပေးမှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက်ကြီးမလုပ်ပါနဲ့။ ဒီည ငါ့မှာပြတ်သွားလို့ဟ ငါအကြွေးမယူပါဘူး ဘုရားစူးရစေ့”
“အံမယ် အံမယ် ရှင်ကြီးလား အကြွေးမယူတဲ့ရုပ်ကြီး။ ဒီဖက်လှည့်စမ်း ဟွန်း အရင်ကလည်း နှစ်ရာချန် ငါးရာချန်နဲ့ ငွေလေးထောင်ကျော်နေပြီ။ ဒီထက်များလာရင် ဒေါ်လေးမြရီနဲ့ကို တိုင်ပြောပလိုက်မှာ နွယ့်ကို ဘာမှတ်လဲ ”
“ရှစ် ရှစ် ကြီး ခ ခ ခိုးး… ”
“အို ရှစ်တွေ ကိုးတွေ လာမလုပ်နဲ့ သူများငရဲကြီးပါ့မယ်ဆို ဟွင်း မမူးရင်တစ်မျိုး မူးရင်တစ်မျိုး။ ရော့ ဒီမှာ တစ်လုံး …မြန်မြန်သောက် ပြီးရင် ထတော့ ဆိုင်သိမ်းတော့မှာ”
“အမလေးလေး ဘုရားမလို့ မိနွယ်ရာ ငါ ရှစ် ရှစ် …”
“လုပ် ပြန်ပြီလား ဒီ ရှစ်တွေ ကိုးတွေ ဦးကျော်နော် ဟွန်း နွယ် ဂွေးဖမ်းညှစ်ပလိုက်ရ ထိုင်ရက်နဲ့ နတ်ပြည်တက်သွားမယ် ဟွန်းး ”
တစ်ဝိုင်းလုံး တဟားဟား ထရယ်ကြသည်။ ခင်လေးနွယ် အသံကလေးစာစာ စာစာနှင့်။ အရက်ရောင်းတာကြာလာတော့လည်း သူတို့နှင့် ရင်းနှီးမှု ပိုလွန်လာသည့်အလျောက် သူတို့ပြောသမျှ တစ်ခွန်းမခံ ဒုတ်ထိုးအိုးပေါက် ထိထိမိမိ ဒက်ကနဲ ဒက်ကနဲ ချက်ကျလက်ကျ ပြန်ပြောတတ်လာသည်။ ဒါကိုပဲ သူတို့အဖွဲ့တွေ သဘောကျနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ လူရင်းတွေအချင်းချင်း အတည်ပေါက်သဘောနှင့်ရော အပျော်အပြက်ရော စလိုက်နောက်လိုက် မနာအောင် ဖိပြောလိုက်နှင့်ဘဲ သူမ၏ဆိုင်ကလေးက အရှိန်အဟုန်မပျက် ဆက်လက် လည်ပတ်နေခဲ့ရတာ ဖြစ်သည်။
သူမစကားကို ကျန်သည့်ဝိုင်းနှစ်ဝိုင်းကရော တစ်ယောက်တည်းထိုင်နေသည့် ကိုနောင်ဆိုသူပါ တိတ်တိတ်ကလေးနားထောင်ပြီး ပြုံးစိစိလုပ်နေကြသည်။ သူတို့မျက်လုံးများကတော့ ခင်လေးနွယ် သူတို့ဝိုင်းနားကနေ့ ဖြတ်လျှောက်သွားလိုက်တိုင်း လှုပ်လီလှုပ်လဲ့ အိကနဲသိမ့်ကနဲ လှုပ်ရှားယမ်းခါသွားတတ်သည့် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်နောက်ပိုင်းရှိ ပြည့်ဖြိုးကားစွင့်လှသည့် တင်ပဆုံအိုးကြီးနှစ်ဖက်ဆီကို တစ်ချက်တစ်ချက် အကြည့်ရောက်ရောက်သွားကာ ကိုယ်စီကိုယ်စီ တိတ်တဆိတ်ငြိမ်သက် အရသာခံနေလျက်ရှိလေသည်။
ခင်လေးနွယ် စကား ရောသောဖောသောပြောရင်း ကိုနောင်ဆိုသူ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေသည့်ဝိုင်းမှာ အသာကပ်ထိုင်ချလိုက်သည်။ အမြည်းပန်းကန်နှစ်လုံးကို သူ့ဖက်ထိုးပေးလိုက်ရင်း သူမကပါ လက်ဖက်သုပ်တစ်ဇွန်း ခပ်စားလိုက်ကာ …
“ရှင် စားဦးလေ ကျွန်မ ဖယ်ထားတာ စားနိုင်မှ အားရှိမှာ”
သူမပြောလိုက်သည့် စကားက တစ်စုံတစ်ရာသော အဓိပ္ပါယ်ကို ဖော်ဆောင်နေသည်။ ဒါကလည်း သူတို့ချင်းလောက်သာသိသော ဘာသာစကားပဲ ဖြစ်ပြီး ဘယ်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမှ ရိပ်စားမိခြင်းမရှိကြ။ ရိပ်မိစရာလည်း မလိုအပ်ပါချေ။ သူမနှင့်ကိုနောင်တို့ တစ်ဝိုင်းတည်း နီးကပ်စွာ အတူထိုင်ရင်း စကားပြောဆိုနေရာက သူမပေါင်တန်တစ်ဖက်က ကိုနောင်ဆိုသူ၏ ခြေထောက်တစ်ဖက်နှင့် မတော်တဆလိုလို တိုက်ဆိုင်ထိတွေ့မိနေကြပြီး သူမလည်း ညာဖက်ဒူးတစ်ဖက်ကို ထိုင်ခုံပုလေးပေါ် ခပ်ကွေးကွေးလေးလုပ်ပြီး ချိတ်တင်ထားလိုက်ရာ နဘေးမှ သူ့ရဲ့ပေါင်ပေါ်ကို အပေါ်စီးက ဖိထပ်မိသလို ဖြစ်သွားရလေသည်။ ကိုနောင့်လက်တစ်ဖက်က သူမရဲ့ပေါင်တန်တစ်ဖက်ပေါ်ကို မသိမသာရောက်ရှိကာ ဖိအုပ်ကိုင်စမ်းလာသည်။ ခင်လေးနွယ် တွန့်ကနဲ ဖြစ်သွားပေမယ့် ဣန္ဒြေမပျက် ဘယ်သူမှမရိပ်မိအောင် အချိန်မီ ထိန်းလိုက်နိုင်သည်။
“ပိုက်ဆံ ရှင်းမယ်ဟေ့ ”
“အေး ဒီမှာလည်း ရှင်းမယ်။ ပါဆယ် ၂ လုံးပါထည့်ပေး။ အမြည်းက … ”
တစ်ဝိုင်းက ထအော်သည်။ ကျန်တစ်ဝိုင်းကလည်း မရှေးမနှောင်းပင် ငွေရှင်းဖို့ ပြောသည်။ အရက်နှင့်မြည်းစရာ ပါဆယ်ဆွဲသည်။
“လာပြီ ကိုသု လာပြီ …။ ဟုတ် ကိုစိုး … ရှင်တို့ဝိုင်းက အရက်လေးလုံး၊ ပဲကြော်သုပ် ၂ ပွဲ၊ ငါးအူက ၁ ပွဲ၊ မြင်းခွာရွက်သုပ်ရော ယူသေးတယ် မဟုတ်လား …။ ပါဆယ်က အနီ အဲ မဟုတ်ဘူး အဖြူပဲနော်။ အမဲနှပ်လေးတုံး ကျန်တယ် ထပ်ယူသွားမလား”
“အမဲနှပ်လည်း အကုန်ထည့်။ ကြက်ကြာ်ရဦးမလား ရင်အုံသားရရ ပေါင်သားရရ ရှိတာပေးလိုက် ”
“ရှင်တို့ ဝိုင်းဆက်ကြဦးမယ်နဲ့တူတယ် ကိုစိုး။ အသောက်ချည်းပဲ လုပ်မနေနဲ့နော်။ မနက်လည်း အလုပ်ဆင်းရမှာ”
“အေးပါ မိနွယ်ရယ် အိမ်မှာက ငါ့ အလုပ်ဆိုက်ထဲက ချာတိတ်နှစ်ကောင် စောင့်နေတာ ပါးပါးပဲလုပ်မှာပါ”
စာရင်းရှင်းစရာရှိတာ ရှင်းသည်။ အသေအချာ စိတ်ရှည်လက်ရည်နှင့် ပါဆယ်ထုပ်ပေးသည်။ ကိုသု၊ ကိုစိုးတို့နှစ်ဝိုင်း ထွက်သွားတော့ ဆိုင်မှာ လူမကျန်သလောက် ဖြစ်သွားသည်။
“ရိုရိုသေသေ ကိုင်နော် ကိုစိုး။ တစ်စက်မှ မဖိတ်စေနဲ့။ ရှင့်အသက်ထက် အရေးကြီးတယ် ဟွင်း ဟွင်း ”
“အေးပါ မိနွယ်ရယ် ညည်းကျေးဇူးတော့ကြီးပါ့။ ညည်းကြောင့် မှန်မှန်သောက်ပြီး အသက်မပျောက်တာ။ မိန်းမထမီပေါင်ပြီး ဒီဝါတွင်း နင့် လာကန်တော့ပါ့မယ် ဟီးဟီး ဟီး”
“ရှင်နော် ကြီးကောင်ကြီးမားနဲ့။ ကန်တော့မယ့်ကန်တော့မုန့် မလိုပါဘူး။ ဟိုအကြီးကောင်ကလေးသာ မိန်းမမြင် ကစ်ဆင်ဆွဲတတ်အောင် သင်ထားပေးလိုက်။ ကျွန်မ အပိုင်မွေးပြီး စားပလိုက်မယ် ဟင်းဟင်း ဟင်း”
“အမယ်လေး ကွီးမျိုးရေ တစ်ဆုပ်တစ်ကိုင်တည်းနဲ့ တောင် ဒီဟာရီးက မဝပါလားဟ ဪ မိန်းမ မိန်းမ ”
“ဟယ် ဒီလူကြီးတော့ ဟင်း … သွား ဘာမှန်းမသိ တစ်လွဲလျှောက်ပြောနေ … သများက လင်လိုချင်လို့ ပြောတာကို ခိခိ ခိ”
ည ၈ နာရီခွဲလောက်ကြတော့ နောက်ဆုံးကျန်နေသည့် ဦးကျော်တို့ဝိုင်းပါ ပိုက်ဆံရှင်းပြီး ပါဆယ်တစ်လုံးထပ်ဆွဲကာ ပြန်သွားကြပြီ။ ခင်လေးနွယ် စားပြီးကျန်ခဲ့သည့် ပန်းကန်ခွက်ယောက်တွေ လိုက်လံသိမ်းဆည်းပြီး စားကြွင်းစားကျန်တွေကို အမှိုက်ပုံးတစ်လုံးထဲ သွားရောက် စုသွန်ထည့်ကာ ဖန်ခွက်နှင့်ပန်းကန်တွေ အသေအချာ ဆေးကြောသည်။ အားလုံးပြီးသွားတော့ ဆိုင်ရှေ့တံခါးမကြီးကိုပါ သွားပိတ်လိုက်ပြီး ပြတင်းတံခါးနှစ်ချပ်ကိုပါ ဆွဲပိတ် ဂျက်ချကာ ဆိုင်အနောက်ဖက်ဝင်ပြီး ကြည့်မှန်တစ်ချပ်အရှေ့မှာထိုင်၍ ချွေးစေး အနည်းငယ်ပျံနေသော သူမမျက်နှာကလေးကို ရေဝတ်နှင့် သေသေချာချာသုတ် မိတ်ကပ်ပါးပါးလေး လိမ်းကျံလိုက်ပြီးနောက် ဘီးတစ်ချောင်းနှင့် ဖယိုဖရဲဖြစ်နေသော ခေါင်းမှဆံပင်တွေကို သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဖြီးကာ ဆံစုကြိုးကလေးနှင့် အနောက်ကို ဆွဲလှန်စုစည်းပြီး မှန်ကို တစ်ခါပြန်ကြည့် တစ်ဖန် သူမကိုယ်ပေါ်ကအင်္ကျီနှင့် ခါးဝတ်ထမီကို ချပ်ချပ်ရပ်ရပ်ကလေးဖြစ်အောင် အသေအချာ ဆွဲဆန့် ပြင်ဝတ်လိုက်ကာ စိတ်တိုင်းကျလောက်တော့မှ အပြင်ကို ဟန်မပျက် ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။
တိတ်ဆိတ်စွာထိုင်နေသော ကိုနောင်ရှိရာ ဝိုင်းဖက်ကို ခပ်စူးစူးကလေး တစ်ချက်စိုက်ကြည့် လိုက်ပြီးနောက် ထိုင်ခုံပုကလေးနှစ်လုံး အသာဆွဲ၍ ဆိုင်နဘေးက အဖီကလေးအောက်ကို ထွက်လာခဲ့လိုက်ရာ မလှုပ်မယှက် ရှိနေသော ကိုနောင်လည်း သတိဝင်ကာ လှုပ်ရှားလာပြီး သူ့အရက်ခွက်ကိုဆွဲ၍ သူမထွက်သွားရာ နောက်ကို အသာလိုက်လာခဲ့လေသည်။ အိမ်နဘေးရှိ ဆိုင်ခန်းအဖီကလေးအောက်မှာ နှစ်ယောက်သား ပူးပူးကပ်ကပ် ထိုင်လိုက်မိသည်။ ခင်လေးနွယ် သူ့လက်ထဲက အရက်ခွက်ကို ရုတ်တရက် ဆတ်ကနဲ လှမ်းဆွဲယူလိုက်ပြီး …
“ဟင်း သောက် သောက် အသက်ထွက်တဲ့အထိ သောက်နေတော့မလား ကိုနောင် စကားလေးဘာလေးပြောဦး”
“အေးပါ ဟဲဟဲ ဟဲ ”
ကိုနောင် မချိသွားဖြဲလုပ်ရင်း သူမလက်ထဲမှ ဖန်ခွက်ကို ပြန်ယူကာ အရက်ကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့ချလိုက်သည်။
“ဟား ခါးလိုက်တာကွာ ရေပေးပါဦး မိနွယ် ”
“ရော့ ဒီမှာ သောက်။ အရက်ပဲ ဒီလောက်တော့ ခါးမှာပေါ့။ အမြည်းစားချင်သေးလား”
“ဟင့်အင်း မစားဘူး မြည်းစရာရှိပြီးသား ”
ကိုနောင် မျက်လုံးအကြည့်က သူမတစ်ကိုယ်လုံးကို စားမတတ်ဝါးမတတ် အနီးကပ် စူးစိုက်ကြည့်နေသလို သူ့လက်နှစ်ဖက်ကလည်း ခင်လေးနွယ်ရဲ့ ကိုယ်လုံးအိအိကလေးကို စွေ့ကနဲ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် လာရောက်ပွေ့ဖက်လိုက်ပါပြီ။
“သွားပါ … လူကို … အခုမှ … ဟွန်း … အွန်း ဟွန်း ဟွန်းး ”
“ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ်”
“အ အ အို အို အ အသံ သိပ်မထွက်နဲ့ ကြားသွားပါ့မယ် ”
“ဟင်း … ညည်းလူ အိပ်ပြီဆို … သိုးနေလောက်ရောပေါ့ ”
“အင်းး အိပ်ပြီ…. သူအိပ်ရင် တစ်ရေးတည်း မိုးလင်းတဲ့အထိပဲ။ ဆင်နဲ့နင်းနှိုးတာတောင် မနိုးဘူး။ ဒါပေမယ့် ဘာအသံမှမထွက်တာ ပိုမကောင်းဘူးလား ကိုရဲ့”
“ကောင်းပါရဲ့ဗျား ဒါနဲ့ နွယ့်ကို ပေးစရာလေးရှိတယ် ရော့ ယူလိုက်”
“ဟင် ဘာများလဲ ”
သိလျက်နှင့် တမင်ဟန်လုပ် မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထင်သည့်အတိုင်း သူမလက်ထဲကို ငွေစက္ကူတစ်ထပ် ရောက်ရှိလာကြောင်း သူမသိလိုက်ရသည်။ ကိုနောင်ဆိုသူက သူများတကာလို လူကို ဘယ်တော့မှ ဗရမ်းဗတာ မလုပ်။ အလကားပဲတင်း အချောင်နှိုက် အခွင့်အရေးယူသူ မဟုတ်ပါ။ စည်းရှိသည်။ နွမ်းပါးလွန်းလှသည့် သူမဘဝ အခြေအနေကို စာနာနားလည်မှု အပြည့်ရှိသူဖြစ်သည်။ သူ့အလုပ်က အစုံသုပ် ပွဲစားတစ်ပိုင်းဖြစ်၍လည်း တခြားသူတွေနှင့်နှိုင်းစာလျှင် ငွေမရှားသူတစ်ဦးမို့ သူတတ်နိုင်သည့်ဖက်က သူမကို ကူညီထောက်ပံ့မှု အများဆုံးပေးနိုင်သူ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပေသည်။ သူ့အသက်က ၃၅ နှစ်ခန့် အသားဖြူဖြူ အရပ်အမောင်းမြင့်မားပြီး မိန်းမတွေ သဘောကျလောက်သည့် ရုပ်လက္ခဏာ သွင်ပြင်မျိုး ရှိသူမို့လည်း ကိုမျိုးအောင်ရဲ့ မယားချောလေး ခင်လေးနွယ်ကို အပိုင်ချဉ်းကပ်နိုင်ခဲ့ခြင်း လည်းဖြစ်သည်။
ခင်လေးနွယ် သူပေးသောပိုက်ဆံကို နဘေးကခုံပုကလေးပေါ် အသာတင်ထားလိုက်ပြီး သူ့ကို ချစ်ရည်ရွှန်းလဲ့နေသော မျက်ဝန်းအစုံနှင့် အသာအယာပင် မော့၍ကြည့်လိုက်လေသည်။
“ကိုနောင်ရယ် နွယ် နွယ်လေ မ မတတ်သာလို့သာ အခုလို ကိုယ့်ဆီကငွေကို လက်ခံရတာပါ… တကယ်တော့ … ”
“မပြောနဲ့ ချစ်လေးရာ ကိုယ်သိတာ ချစ်လေးနဲ့ကိုယ် အခုလို နီးနီးကပ်ကပ်နေချင်တယ်။ ဖြစ်နိုင်ရင် အပြင်သွားပြီး လူမသိတဲ့နေရာတစ်ခုခုမှာ တစ်ခါလောက်ဖြစ်ဖြစ် အားရပါးရ ချိန်းတွေ့ချင်တယ်။ စိတ်ရှိလက်ရှိ ပျော်ပျော်ကြီး ကဲပစ်လိုက်ချင်တယ်”
“အခုလည်း ကိုယ့်စိတ်ကြိုက် မနေရလို့လား ကိုရယ်။ နွယ် သူလိုတာမှန်သမျှ ပေးနေတာပဲ ဟင့်ဟင့် ”
ခင်လေးနွယ်ပြောရင်း သူ့ပေါင်တစ်ဖက်အပေါ်ကို သူမတံတောင်ကလေးနှင့် အသာထောက်မှီ လိုက်ရာက သူမလက်ကလေးတစ်ဖက်က ကိုနောင်ရဲ့ပေါင်နှစ်ဖက်ကြားထဲကို ဆက်လက်တိုးဝင်သွားပြီး သူ့ပေါင်ကြားရှိ ပုဆိုးအောက်ကနေ ခိုးလိုးခုလုဖြစ်ကာ တင်းမာထောင်ထ နေပြီ ဖြစ်သည့် လိင်ချောင်း (လီးချောင်း) တုတ်တုတ်ကြီးအား သူမလက်ဖဝါးကလေးနှင့် ခပ်တင်းတင်းကလေး လှမ်းဆုပ်၍ ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် လျှောထိုးပွတ်သပ် ညှစ်နယ်ပစ်လိုက်လေသည်။ ကိုနောင်ရဲ့လက်နှစ်ဖက်ကလည်း တစ်ဖက်က သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းရှိ ရင်သားဆိုင်အိအိကြီး နှစ်မြွှာအား တစ်လှည့်စီ ဆုပ်နယ်ဖျစ်ကစား ပေးနေသလို ကျန်တစ်ဖက်ကလည်း သူမ၏ခါးအောက်ပိုင်းရှိ တင်ပါးအိအိကြီးနှစ်ဖက်အား ညှစ်နယ်လိုက် ပေါင်ခွကြားထဲ လက်ထည့်ပြီး သူမ၏ဆီးခုံမို့မို့အောက်မှ ဖောင်းကား တင်းကြွနေသော အင်္ဂါဇပ်မျက်နှာပြင်ကြီးအား လက်ဝါးနှင့်ဖိအုပ်ကိုင်ကာ ဖွဖွရွရွပွတ်ကစားပေးလိုက်နှင့် အလုပ်များလျက် ရှိလေတော့၏။
……………………………………………………..
⭐အခန်း ( ၃ )⭐
“အ ယား ယား တယ် ကို နောင် ရယ် အင့် အင့်”
“မသိဘူး ချစ်တယ်ကွာ နွယ် ထမီလှန်ပေး ကိုယ် ပွတ်ပေးမယ် နွယ့်စောက်ဖုတ်လေး ကြည့်ချင်တယ် ”
“ဟင့် မဟုတ်တရုတ်တွေ လျှောက်မလုပ်နဲ့နော် ကိုနောင်”
ခင်လေးနွယ် သူမခါးမှ ထမီအောက်နားစလေးကို ဝမ်းဗိုက်ပေါ်ရောက်သည်အထိ အသာပင့်လှန်ပေးလိုက်ရာ သူမပေါင်ခွကြားရှိ အမွေးအုံထူထပ် သိပ်သည်းလှသည့် စောက်ဖုတ်ကြီးက ဘွားကနဲပင် ပေါ်ထွက်လာရပြီ။ ကိုနောင့်လက်က သူမစောက်ဖုတ်ရှိရာဆီကို ဗြုန်းကနဲရောက်ရှိကာ အကွဲကြောင်းလေးကို အသာစမ်း၍ အရှေ့အနောက် ပွတ်ဆွဲပေးလိုက်သည်။ သူ့လက်က ခင်လေးနွယ် စောက်ဖုတ်ထိပ်က အစိကလေးကိုပါ ခလုတ်တိုက် ထိမိသွားရာ ခင်လေးနွယ်တစ်ယောက် ငိုချင်ချင်ပင်ဖြစ်သွားရသည်။ ခုံပုကလေးထက်မှာ သူမထိုင်နေရာက သူ့အပွတ်အဆွကြောင့် သူမဖင်ကြီးနှစ်ဖက် အပေါ်ကိုပင် ကော့ကြွတက်သွားရလေသည်။
“အ အ ကို ကို ရယ် လုပ်တတ်လိုက်တာ ဟင့် ဟင့် ”
“ကောင်းလား နွယ် ယားလား ”
“အင်း ယား ယားတယ် ဘယ်လိုကြီးလဲ မသိဘူး ”
“ကြယ်သီးဖြုတ်ဦး နို့စို့ချင်လို့ ”
“ဟင့် တစ်ခုမှ မကျန်ဘူး အကုန် လျှောက်လုပ်နေတော့တာပဲ”
ခင်လေးနွယ် တဗျစ်တောက်တောက်ပြောရင်း အပေါ်ပိုင်းအင်္ကျီကြယ်သီးတွေ ဆွဲဖြုတ်ကာ ဘရာစီယာကလေးကိုပါ ကြိုးလျော့၍ ရင်သားနှစ်ဖက်ကို အပြင်ဆွဲထုတ် ပေးလိုက်ရာ ပြည့်ဖြိုးအုံကောင်းလှသော သူမ၏ရင်သားဆိုင်အိအိကြီးနှစ်ဖက်က အပြင်ကို စုပြုံ၍ ထွက်အံကျလာလေသည်။ လင်သားတစ်ယောက်ကို ပြုစုနေသလိုပင် ဖြစ်နေသည်။ ခင်လေးနွယ်လည်း ဒီအချိန်ကြီးကြကာမှ ရှက်မနေနိုင်အားတော့ပါ။ ကိုနောင် သူမနို့အုံအိအိကြီး နှစ်ဖက်ကို အားပါးတရ ဖျစ်နယ်၍ ကိုင်လိုက်စို့လိုက် လုပ်ပေးလိုက်တော့ နို့သီးခဲကလေးနှစ်ခုက ကာမဇောအဟုန်ကြောင့် တဖြည်းဖြည်း ကျစ်ခဲထောင်ထလို့ လာသည်။ သူမပေါင်ခွကြားရှိ စောက်ဖုတ်ကလေးဆီမှလည်း အရည်စိမ့်ထွက်လာသလိုကြီး ခံစားရပြန်ရာ ခင်လေးနွယ် သူမပေါင်တန်နှစ်ဖက်ကို အားကလေးစုစုပြီး လိမ်ကျစ်ဖျစ်ညှပ်လျက် စောက်ဖုတ်အယားပြေအောင် ပေါင်တန်အချင်းချင်း ယှက်လိမ်ပွတ်ကစားပေးနေမိသည်။
ကိုနောင်လည်း ခင်လေးနွယ်ရဲ့ နို့ကို တစ်ဖက်ကစို့လိုက် ကျန်လက်တစ်ဖက်က စောက်ပတ်ကို နှိုက်ပွတ်လိုက်လုပ်နေရာ အတော်ကြီးကို အခံခက်လာရပြီး စောက်ပတ်ယားယံမှုဝေဒနာကို ဆက်လက် သည်းညည်းမခံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်လာသည်။ သူက တစ်ဆင့်ထပ်တက်လာပြီး သူမစောက်ပတ်အဝကလေးကို သူ့လက်နှင့် ဟဟဖြဲဖြဲကလေးလုပ်၍ စောက်ပတ်အကွဲကြောင်း အပေါ်ထိပ်နားရှိ လူကြီးလက်သန်း ထိပ်လုံးအရွယ်ခန့်ရှိသည့် စောက်စိထိပ်ဖူးကလေးကို လက်ညှိုးလက်မအကြားညှပ်ကာ ခပ်ဖွဖွရွရွကလေး ဖျစ်ပွတ် လှိမ့်ချေကစားရင်း ခပ်ဟဟရှိနေသော သူမစောက်ခေါင်းပေါက်ကလေးထဲကို လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းပူးကာ ထည့်သွင်း၍ အဆက်မပြတ် သွင်းလိုက်ထုတ်လိုက်လုပ်ကာ ထိုးမွှေဆောင့်သွင်းပေးလိုက်ရာ ခင်လေးနွယ်လည်း ပါးစပ်ကနေ တရှီးရှီးအသံထွက်၍ ရှုံ့ရှုံ့မဲ့မဲ့ ညည်းညူလာမိရင်း …
“အ အ အိ အင့် အင့် ကို ကိုနောင်ရယ် ထည့် ထည့် လိုက်တော့။ တစ်ခါတည်း လိုးရင်လိုးတာ မဟုတ်ဘူး။ နွယ် နွယ် တ တအား ရွ လွန်း နေပြီ ဟင့် …။ ပုဆိုး ချွတ်ဦး သူများကိုချည်း တအားရွအောင် သူ လုပ် လုပ်နေတာ။ သူ့လီးကြီး နွယ် စုပ်ပေးမယ်။ လီးတောင်နေပြီပဲ မဟုတ်လား … ”
အိမ်ထောင်သည်ပီပီ သူမလိုလားချက်ကို မရှက်မကြောက် ထုတ်ပြောမိပြီး သူ့ပုဆိုးစကိုပါ တစ်ဆက်တည်း လှမ်းဆွဲချွတ်၍ ကိုနောင့်ပေါင်ကြားထဲကနေ ဘွားကနဲ ခုန်ထွက်လာသည့် လူနှင့်ဘယ်လိုမှ မလိုက်ဖက်သော လချောင်းညိုညိုတုတ်တုတ် ရှည်လမျောကြီးကို သူမလက်ကလေးနှင့် တအားဖျစ်ညှစ်ဆုပ်ဆွဲလိုက်ကာ လဒစ်ထိပ်သားရေကြီးကို သူမလက်ကလေးနှင့် ဖြဲလှန်ပြီး လေးငါးဆယ်ချက် ဂွင်းရိုက် ဆောင့်ပေးလိုက်လေသည်။ လီးကြီးက အကြောချောင်းတွေ အပြိုင်းပြိုင်းထပြီး သူမလက်ဆုပ်အတွင်းမှာ တဆတ်ဆတ် တုန်ခါလျက် ရှိနေပုံမှာ ရင်တဖိုဖို အသည်းတယားယားဖြစ်ချင်စရာ ကောင်းလွန်းလှသည်ဟု သူမထင်မိသည်။ သူမချစ်လင် ကိုမျိုးအောင်လီးထက်ကြီးပြီး အရှည် ၈ လက်မသာသာခန့်ရှိသော လီးဖြစ်၍လည်း ကိုနောင့်လီးကို ခင်လေးနွယ်တစ်ယောက် စွဲမက်မိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
လီးကို ရှည်ဆန့်လာအောင် လက်နှင့် အထက်အောက် ဆွဲဆန့်လိုက် လချောင်းတုတ်တုတ်ကြီးကို တဖတ်ဖတ်နှင့် အသံထွက်အောင် လျှောထိုးဂွင်းရိုက် ဆောင့်လိုက် လုပ်ပြီး သူ့လီးကြီး လဒစ်ထိပ်လုံးကြီး ပြုးတူးပြဲတဲနှင့် တဆတ်ဆတ် တုန်ခါမတ်တောင်လာတာ တွေ့ရတော့ ခင်လေးနွယ်လည်း မနေနိုင်မထိုင်နိုင်ဖြစ်ကာ သူမကိုယ်ခန္ဓာအရှေ့ပိုင်းကို သူ့ပေါင်ကြားထဲ ထပ်မှောက်အိပ်ချလိုက်ရင်း ကိုနောင့်လီး ညိုတုတ်တုတ်ကြီးကို ပါးစပ်နှင့် အားပါးတရ ကုန်းစုပ်ယက်ပေး လိုက်လေသည်။
လီးဒစ်ကြီးကို လျှာနှင့်ထိုးမွှေလိုက် လချောင်းတစ်လျှောက် အသွားအပြန် ပါးစပ်နှင့် တပြွတ်ပြွတ်စုပ် လျှာနှင့်ယက်ဆွလိုက်လုပ်၍ လီးထိပ်ကနေ လီးအရင်းတောက်လျှောက် လျှာထိုးကစားပေးလိုက်ကာ လီးကြီးကို လက်တစ်ဖက်နှင့် ဆွဲမကိုင်လိုက်ရာက လီးချောင်းအောက်ခြေမှာရှိသည့် ကိုနောင့်ဂွေးစိနှစ်လုံးကိုပါ ပါးစပ်နှင့် မမှီမကမ်း စုပ်ဆွဲပေးလိုက်ပြန်သည်။
ကိုနောင်လည်း ဖီးလ်အလွန်ရှိဟန်နှင့် ပါးစပ်ကနေ တရှီးရှီး အော်နေသည်။ လက်ကလည်း ခင်လေးနွယ်ဖင်သားကြီးများကို ထမီပင့်လှန်စမ်းသပ်၍ စောက်ဖုတ်ကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းပွတ်ချေဆွလိုက် ဖင်ပေါက်ကိုပါဖြဲဖြဲပြီး လက်ထည့်ကာ အသွင်းအထုတ်လုပ်လိုးပေးနေရာ ခင်လေးနွယ်လည်း လီးစုပ်နေရာက သူမစောက်ပတ်တစ်ခုလုံး စောက်ရည်တွေရွှဲစိုအောင် ယိုစီးထွက်လာရပြီး ဘယ်လိုမှ ဂဏှာမငြိမ်နိုင်အောင် ဖြစ်လာသည်။ စိတ်မထိန်းနိုင်သည့်အဆုံးမှာ ခင်လေးနွယ်တစ်ယောက် ခုံပုကလေးမှာထိုင်လျက်သား ကုန်းကုန်းကွကွနှင့် လီးကိုသဲကြီးမဲကြီး ကုန်းစုပ် ပေးနေရာကနေ ရုတ်တရက် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး သူမခါးဝတ်ထမီကို ကိုယ်ပေါ်ကနေ တစ်ကွင်းလုံးကျွတ်အောင် အောက်ကို ချွတ်ပုံချ လိုက်ရာက ကိုနောင်ရဲ့ အရှေ့ဖက်ကို ခပ်ဆန့်ဆန့်လေးဆင်းပေးထားသည့် ခြေထောက်နှစ်ဖက်အပေါ်ကို သူမခြေနှစ်ဖက်စလုံး ကျော်ခွ၍ အလျင်စလိုပင် တက်ထိုင်ချလိုက်ပါသည်။
သူ့ပေါင်ကြားက ထောင်နေသော လီးထိပ်တည့်တည့်ပေါ်ကို သူမစာက်ပတ်နှင့် အသေအချာတေ့ချိန်ပြီး အပေါ်ကနေ ဗြုန်းကနဲ ဖိထိုင်လိုက်ရာ လီးထိပ်ကြီးက ခပ်ဟဟပြဲပြဲကလေးဖြစ်နေသည့် သူမ၏စောက်ခေါင်းလေးထဲကို အရှိန်နှင့်ဒုန်းကနဲ ပြေးဆောင့် တိုးဝင်လာလေသည်။
“အ အိ အင့် အင့် ဟင် ဟင် ”
“အား မိုက်တယ်ကွာ နွယ် အပေါ်ကနေ အပြတ်ဆောင့်။ လီးမဝင်ဝင်အောင် အားနဲ့ဖိဖိပြီး ဆောင့်ချပေး ”
“ဝင် ဝင်တယ် ဟင့် ဟင့် ကို့ လီး တအား ကြီးတော့ စဖုတ်ထဲမှာ ကြပ်ထုပ်နေတာပဲ”
“ဒီအတိုင်း မလိုးနဲ့လေ ကိုယ်အောက်ကနေ နွယ့်စောက်ဖုတ် လက်နဲ့ဖြဲပေးထားမယ် သေချာဂရုစိုက် ဆောင့် ဒါမှ လီးဝင်မှာ ”
“ရ ရတယ် နွယ့်ဖာသာ နွယ် ဖြဲမှာ ဖယ် လက် လက်ဖယ်လိုက်… ကို့လက်က နွယ့်နို့နှစ်ဖက်ကို ချေပေး နို့သီးကို ကြမ်းကြမ်းလှိမ့်ချေပေး။ နွယ် လီးတစ်ချောင်းလုံး ဝင်အောင် လိုးပေးမယ်။ ဒီပုံစံကို သိပ်ကြိုက်တယ် မဟုတ်လား”
“ကြိုက်တာပေါ့ နွယ်ရာ အဲ ဘွာတေး မိန်းမရာ ဟင်းဟင်း ဟင်း ”
“အင်း အင်းပါတော် ယောက်ျားရယ် လိုး လိုး အောက်ကနေ ပင့်လိုးပေး သိပ် အချောင်ခိုမနေနဲ့ အ ထိ ထိတယ် လိုး လိုး အ အိ အိ အင့် အင့်ဟင့် ဆောင့် ကို ကို မြန်မြန် အ အ အမေ့ အိ ကျွတ် ကျွတ် … နွယ့် စောက်ပတ် ပြဲအောင်လိုး တအား လိုးပေးပါ ဟင့် ဟင့် အ အင့် အင့် နွယ့်ကို နမ်း နမ်းလေ …ဟင့်ဟင့် ချစ်တယ် သိပ်ချစ်တယ် ကိုရယ် လင်ကြီးထက်ချစ်တယ် အား ကောင်းလိုက်တာနော် အိ အီး ဟီး ဟီးး လိုးပါ လိုး လိုး မြန်မြန် လီးတစ်ချောင်းလုံး အရင်ထိလိုး … နွယ်လည်း အပေါ်ကနေ ခပ်သွက်သွက် လိုးပေးမယ် ကဲ ကဲ ”
ခင်လေးနွယ် သူ့ပေါင်ပေါ်ခွထိုင်ရင်း သူ့ကိုယ်လုံးကြီးကို တင်းတင်းကြီးဖက်ထားလိုက်ကာ နှစ်ယောက်သား ရင်ချင်းအပ်လျက် အနေအထားအတိုင်း သူမဖင်သားကြီးနှစ်ဖက်ကို တအိအိတလိမ့်လိမ့် လူးကာလွန့်ကာနှင့် တစ်ချက်ချင်း ဖိထိုင်ဆောင့်ချရင်း အပေါ်စီးကနေ လှိမ့်ပိတ်လိုးပေးနေသည်။ ကိုနောင်လည်း သူမကိုယ်လုံးကလေး ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ပြန်ဖက်ထားရင်း အောက်ကနေ သူ့လီးကြီးကို ခင်လေးနွယ်စောက်ဖုတ်ထဲကို မဝင်ဝင်အောင် ကော့ကာကော့ကာနှင့် အပြတ်အသတ်ပင် ညှောင့်လိုးပေးနေပါသည်။
လီးအဝင်အထွက်က အစပိုင်းလောက်သာ အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ ဖြစ်နေပေမယ့် နောက်ပိုင်းကြတော့ အတွေ့အကြုံများစွာ ရှိပြီးသူတွေ ဖြစ်ကြသည့်အတိုင်း လိုးရင်းဆောင့်ရင်းနှင့် စောက်ဖုတ်နှင့်လီး အသားတကျဖြစ်ကာ တဖြည်းဖြည်း အဝင်ရောအထွက်ရော မှန်လာ သွက်လာကြသည်။ ဆောင့်ချက်တွေ ပိုစိပ်လာသည့်အလျောက် ဇိုးဇိုးဇပ်ဇပ်နှင့် ခုနထက် ပို၍လည်း မြန်ဆန်ထိရောက်မှု ရှိလာလေသည်။
“ကောင်းလား နွယ် ကိုယ့်လီးကို ကြိုက်လား ”
“အိုး ကြိုက်တာ မပြောပါနဲ့တော့ ကိုရယ်။ ဦးမျိုးလုပ်ရင်တောင် ကို့လောက်ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ လုပ်လုပ် ကို့သဘောရှိလိုး အချိန်မရှိဘူး နွယ် ပြီးချင်ချင်တောင် ဖြစ်လာပြီ ဆောင့် ဆောင့်မရပ်နဲ့”
“အင်း အင်း နွယ်လည်း မရပ်နဲ့ လိုး အပြတ်လိုးချလိုက် ကို့လရည်တွေ နွယ့်ထဲကို အကုန်ပန်းထည့်မှာနော်”
“ပန်းထည့်လိုက် နွယ် မ မရပ်တော့ဘူး … အ လိုး လိုး လိုးပြီ … အစ်ကိုရယ် အိ အိ အိဟိ … အင့်အ အ အိ အိ ဟိ ကဲ ကဲ”
“လိုးသာလိုး … နွယ် နွယ့်စောက်ဖုတ်ထဲကြတော့ ကို့လီးတောင် ခါတိုင်းထက် ပိုသေးသွားသလိုပဲ နော် အဟင်းဟင်း ”
စောက်ရည်များရွှဲအိုင်နေတာမို့ စောက်ပတ်တစ်ခုလုံး ဘတ်လဘိုင်လိုက်ပြီး သူ့လီးကြီး စလိုးစဉ်ကလောက် တစ်ကြပ်မနေတော့ဘဲ အဝင်ရောအထွက်ပါ တဇွပ်ဇွပ်တဖွတ်ဖွတ် အသံထွက်အောင် ကြမ်းကြမ်းသွက်သွက်ကြီး ဆောင့်လိုးဝင်ရောက်နိုင်လာသဖြင့် ကိုနောင်လည်း သူမကိုကျီစယ်ချင်လာပြီး ခပ်နောက်နောက်ကလေး အရွှန်းဖောက်ပြောလိုက်ရာ …
“နွယ့် စောက်ပတ်ထဲက အရည်တအားထွက်နေတာ ကိုရယ် …။ ဗလွတ် ဗလွတ်နဲ့ နားတောင်ရှက်တယ်။ အရည်တွေကြောင့် သူ့လီးက စောစောကလောက် မကြပ်တော့တာ လီးသေးသွားတာ ဖြစ်နိုင်မလားလို့ …။ အခုလို ရှောကနဲရှောကနဲပဲ ဝင်နေတာ သားအိမ်အရမ်းထိတယ် အောင့်တောင့်တောင့်နဲ့ တဒုတ်ဒုတ်ဆောင့်မိနေတာ ကိုရယ်”
ခင်လေးနွယ်လည်း မျက်နှာလေးရှုံ့မဲ့ပြီး သနားစဖွယ်ပြောလိုက်တော့ ကိုနောင်က …
“အလကား နောက်တာပါ နွယ်ရာ အောင့်ပစေ သားအိမ်ဆောင့်မိတော့ ဖီလင်ပိုရှိတာပေါ့ ခဏပဲ ကောင်းလာတော့မှာ … လိုးသာလိုး တအားဖိလိုး ကိုလည်း ပြီးချင်နေပြီ ”
“အင့် အင့် လ လိုး လိုး နေတာပဲ ဟင့် ဟင့် လိုးရလွန်းလို့ သေ တော့မယ် စပတ်လည်း ဗွက်ပေါက်နေပြီ ကို ရဲ့”
“စွတ် ဗွပ် ဘုတ် ဖတ် … ဗလပ် ဇွပ် စွိ … ဘုတ် ဇွပ်ဖွပ် …ဗလွတ် လွတ် ဘုတ် … စွိ စွတ် ဗြွတ် ဖွပ် ဘုတ် ဗွပ်”
“ဟား ကောင်းတယ် ဆောင့်ဆောင့် မရပ်နဲ့ ဆောင့် ဖိလိုးစမ်း နွယ် ဖင်ကြီးဝိုက်ဝိုက်ပြီး လိုးပေး အ ဟုတ်ပီ ဟုတ်ပီ”
“အ အ … ကို …နွယ် … ပြီး ပြီး တော့မှာ … ကို တ တစ်လှည့် လိုး လိုး ပေး ”
“အင်း နွယ် ထ ထ ရပ်လိုက် … နွယ့်ဖင်ကြီး ကို မပြီး လိုးပေးမယ် မတ်တပ်ရပ်ပြီး အောက်ပင့်လိုးမှာ ”
“ဟင့် ဟင့် … အဲလို မလုပ်နဲ့ အ … နွယ် … အဲ …ဒါ … အား မ မ ရ ဘူး … နွယ် အောက်ဆင်းမယ် မြေကြီးပေါ်ပဲ လိုး နွယ် ပက်လက်လှဲပေးမယ် …စပတ်ဖြဲပေးမယ် ကို အပေါ်ကနေ ပေါင်ထမ်း လိုးပေး … အ အ ”
ခင်လေးနွယ် သူ့အပေါ်ကထပြီး ခုံပေါ်ကနေ ဆိုင်ဘေးအဖီအောက်ရှိ မြေသားကြမ်းပြင်ထက်မှာပဲ သူမကိုယ်လေးကို နောက်လှန် လှဲအိပ်ချလိုက်ကာ ပေါင်နှစ်ဖက်ကို ဟဟပြဲပြဲလုပ်ပြီး ရက်ရက်ရောရောပင် ဖြဲကားပေးလိုက်ပါသည်။ စောက်ရည်တွေရွှဲစိုနေသည့် သူမစောက်ပတ်ကြီးမှာ အပြင်ဖက်လမ်းမီးတိုင်ကနေ ဖြာကျလာသည့် ဝိုးတဝါးအလင်းရောင်အောက်မှာ အဆီရည်တရွှဲရွှဲ ပြဲပြဲကားကားကြီး ဖြစ်လျက် သူ့လီးအလာကို ငံ့လင့်တကြီး စောင့်ကြိုနေတာ တွေ့ရလေသည်။ နောက်ဆုံးပိတ် အပြီးသတ်လိုးခြင်းဖြစ်၍ အီလေးဆွဲကာ အချိန်ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ ကိုနောင်လည်း သူမအပေါ်ကနေအုပ်မိုးပြီး သူမစောက်ပတ် ဟပြဲပြဲကလေးထဲကို သူ့လီးကြီး တစ်ရှိန်ထိုးကြီး (မြေစိုက်လိုးနည်းပုံစံ) ထိုးစိုက်ထည့်သွင်းကာ စက်သေနတ်ပစ် သကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် တရစပ်ပင် ဖြစ်ချင်ရာဖြစ်ဆိုပြီး မနားစတမ်း ဆောင့်လိုးချလိုက်လေတော့ရာ အချက်လေးဆယ်ငါးဆယ်မက အချက်ပေါင်းရာချီအောင် တဘုတ်ဘုတ် တဘောက်ဘောက် တဖွပ်ဖွပ်တဘွပ်ဘွပ် သံစုံပေးပြီး ငလျင်တော်လဲ ငရဲပွက်သကဲ့သို့ ဆိုင်တစ်ခုလုံး သွက်သွက်ခါမတတ် တသိမ့်သိမ့်လှုပ်ရှား တုန်ခါသွားခဲ့ရာက သူ့လီးထိပ်ဆီမှ ကျင်ကနဲကျင်ကနဲ ဖြစ်သွားသည့်နည်းတူ ခင်လေးနွယ်စောက်ပတ်အတွင်း မှလည်း ပူကနဲနွေးကနဲ အီကနဲဆိမ့်ကနဲ အရသာမျိုးစုံအောင် နှစ်ယောက်သား ပေါင်းရုံး ခံစားကြရပြီးနောက် ကာမရာဂအထွတ်အထိပ် ဘုံနန်းဆီသို့ နှစ်ဦးသားပြိုင်တူပင် အတူတကွ တက်လှမ်းရောက်ရှိ သွားခဲ့ကြလေတော့၏။
နှစ်ယောက်သား မြေပေါ်မှာ အတန်ကြာသည်အထိ ပွတ်သပ်နမ်းရှုံ့ကာ လူးလှိမ့်နေမိကြသည်။ ကိုနောင့်လက်တွေကလည်း အရှိန်မသေသေးဘဲ သူမဖင်ကိုင်လိုက် စောက်ပတ်နှိုက်လိုက် နို့နှစ်လုံးကို ဆုပ်ဆွဲနယ်ပြီး နို့ဖမ်းစို့လိုက်နှင့် သူမစိတ်ပြန်လည်လာအောင် မသိမသာဆွနှူးပေးနေပြန်ရာ ခင်လေးနွယ်လည်း သူ့ရင်ခွင်ထဲကနေ ရုန်းမထွက်သာဘဲ သူပြုသမျှ နုရသောဘဝကို ရောက်ရပြန်ပါသည်။ ခင်လေးနွယ်စောက်ပတ်တစ်ဝိုက်မှာ ပေကျံနေသည့် လရည်နှင့်စောက်ရည်တွေကို သူက ထမီနှင့်ပြောင်စင်အောင် သုတ်ပေးသည်။ စောက်ပတ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး ခင်လေးနွယ်ပေါင်နှစ်ဖက်ကြားထဲ ခေါင်းတိုးဝင်ကာ စောက်ပတ်ကို မျက်နှာအပ်ပြီး သူ့ပါးစပ်နှင့် နမ်းလိုက်စုပ်လိုက် အစိကလေးလှုပ်ဆွဖျစ်ချေလိုက် စောက်ခေါင်းထဲလျှာထည့်မွှေလိုက်နှင့် ဘာဂျာကိုင် ပေးနေပြန်သည်။
ခင်လေးနွယ်လည်း သူမစောက်ပတ်က ယားကျိကျိ မချိအောင်ခံစားရပြန်ကာ ကာမစိတ် အလွန်အမင်းထကြွလာခဲ့ပြီး သူ့လီးကြီးကိုပါ လက်နှင့်ဆွဲကိုင်၍ အထက်အောက် ပွတ်ဆွဲဂွင်းရိုက်ဆောင့်ရင်း နှစ်ယောက်သား မြေကမ္ဗလာမွေ့ယာထက်မှာပဲ ဖင်ပြန်ခေါင်းပြန် လီးစုပ် စောက်ပတ်ယက်ခြင်း အမှု (စစ်စတီနိုင်းဟုလည်း ခေါ်သည်။) ကို ပြုကြပြန်လေတော့သည်။ ကိုနောင့်လီးလည်း ဒေါင်ဒေါင်မြည်တောင်မတ်လာသလို သူမစောက်ပတ်ကလည်း စောက်ရည်တွေ ရွှဲသထက် ရွှဲစိုလာရပြန်ပြီ။
“လိုးကြစို့ နွယ်ရာ ကိုယ့်လီးက တအားတောင်နေပြီ”
“နွယ်ရောပဲ နွယ်လည်း ကို့ကို ပြောချင်နေတာ စပတ်ထဲက အရမ်းရွနေပြီ ကို လိုးပေးမှဖြစ်တော့မယ် ”
မိန်းမတွေ စောက်ပတ်မရွခင် တုံဏှိဘာဝေဣ‌န္ဒြေ ကြီးမားကြသလောက် စောက်ပတ်က စောက်ရည် ထွက်ပြီဆိုတာနှင့်ပင် သူတို့ကို ဘယ်လိုမှ ထိန်းမရနို်င်တော့။ ဒီသဘောကို ကိုနောင်ဆိုသည့်သူက ကောင်းကောင်းနားလည်ပြီးသားလည်း ဖြစ်သည်။ ခွေးကုန်းလိုးချင်သည်ဆိုပြီး ပူဆာရုံရှိသေး ခင်လေးနွယ်တစ်ယောက် မြေပေါ်မှာ ခြေလက်လေးဘက်ထောက်ကာ မှောက်ခုံရက် ဖင်ကုန်းပေးပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။ အောက်ပိုင်းဗလာကျင်းပြီးဖြစ်၍ သူမဖင်သားကားကားကြီးနှစ်ဖက်က မြင်ရသူအနေနှင့် အနောက်ကနေ ကျုံးလိုးပစ်ချင်စရာ ကောင်းနေသည်။
ကိုနောင် အနောက်ကနေ သူမ၏ကြီးမားထည်ဝါလှသော ဖင်သားအိအိကြီးနှစ်ဖက်ကို လက်နှင့်ဆွဲဖြဲပြီး ဖင်သားကြီးနှစ်ဖက် အကြားကနေ ပြူးပြဲထွက်ပေါ်လာသည့် သူမစောက်ပတ်ထဲကို လီးချောင်းကြီး ထိုးနှစ်ထည့်သွင်း လိုက်ချိန်မှာ ခင်လေးနွယ်လည်း ချက်ကောင်းမိပြီး သူမပါးစပ်က အိုးကနဲ ဖြစ်ကာ မျက်စိစုံမှိတ်၍ မေးကလေးအရှေ့ကို ငေါ့ထိုးတက်သွား ရလေသည်။
“ဖွတ် စွတ် ဖောက် ”
“စွိ ဘွတ် ဖွတ် ဘု ဘောက် ဘုတ် ဇွပ် ဖွပ် ဘုတ် ဘွပ်”
“အင့် အင့် အင်းး ဟင်းးး … အင်းးး ”
“အ အား … ကောင်း ကောင်းတယ် ကို နောင်ရယ် ဆောင့် တအားဆောင့် …လိုး လိုးစမ်းပါ မြနိမြန် သွက်သွက်လေးလုပ် အ အ အား ကောင်းတယ် ကောင်းတယ် အင့် အင့် ကောင်း လွန်းလိုက်တာနော် ”
“ကိုလည်း အရမ်းကောင်းတယ် နွယ့်စောက်ဖုတ်ကြီး ကြိုက်တယ် ဒီမှာလိုးတာအားမရဘူး အပြင်မှာ တစ်ရက်ချိန်းလိုးရအောင်ကွာ ဟောဒီ နွယ့် ဖင်ပေါက် စူတုတူကလေးကိုပါ ကိုနောင် အပီလိုးခွဲလိုက်ချင်တယ် ”
“နွယ် နွယ်လည်း ကိုနဲ့ လိုက်ချင်တယ် အိ အိ အ … ကို လိုးသမျှ အ အားရအောင် ခံ ခံပေးချင်တယ် တစ်နေကုန် လိုး … ဖင်ပဲလိုးလိုး စောက်ပတ်ပဲ လိုးလိုး ရတယ် … ကို့ စိတ်တိုင်းကျပဲ … အချိန်တော့ ယူရဦးမယ် ကိုရယ်”
“အား တောက် !! ကောင်းလိုက်တာ နွယ်ရာ !! ဟင်း ဟင်း … နွယ့်စောက်ပတ်လေးလိုးရတာ ဝက်သားသုံးထပ်သားကြီး သွားဖုံးမြုပ် အောင် ကိုက်ဝါးလိုက်ရသလိုပဲ … အီဆိမ့်ပြီး နေတာပဲ နွယ့်အဖုတ်ကြီး အရည်ရွှဲလေ … လိုးလို့ကောင်းလေပါပဲကွာ ”
“စွတ် ဖွတ် စွိ ဇွိ ဇွပ် ဖွတ် ဘု ဘွတ် ဇွပ် ဗွပ် ဖွတ် စွိ ဖောင် ဘွပ်”
“ကို ဆောင့် တအား ဆောင့် ဆောင့် လေ … လိုး သာလိုး မညှာနဲ့ အင့် အင့် … နွယ့် နို့ …ကိုလည်း အလှကြည့်မနေနဲ့ ကိုင်ဆွဲပြီးလိုး … နို့ဆွဲဆွဲပြီး လိုးတာ …မိန်းမတိုင်းအကြိုက် ကိုရဲ့”
“ဟုတ်လား ဒါဖြင့် လိုးပြီ … နွယ်ရာ စကားမပြောနဲ့ ပါးစပ်သာပိတ်ထားလိုက် အပီဆွဲမှာ”
“ဘုတ် စွပ် ဗလပ် … ဘုတ် ဖွပ် ဗွပ် ဘွတ် ဖွတ် ဘုတ် ဘတ် ဖွပ်”
“အ အိ အိ … လိုး လိုး ကြမ်းကြမ်း လိုး … အ ထိ ထိတယ်ကွာ အ ဟ အင့် အင်းဟင့် ဟင့် … ကို ကို့လီးကြီး တစ်ချောင်းလုံး ထည့်လိုးပေး ကိုရာ နွယ်တအားခံလို့ ကောင်းနေပြီ”
သူမစကားသံအဆုံးမှာ နောက်ထပ် ဘာစကားမှမကြားရတော့။ ကိုနောင်လည်း ဖင်အပီ ကုန်းထားပေးသည့် ခင်လေးနွယ်ရဲ့ စောက်ပတ်ကို သူ့လီးကြီးတစ်ဆုံး ထည့်သွင်းကာ လဒစ်ထိပ်ကနေ လီးအရင်း အရှိန်ပြင်းပြင်း တအားကုန် ဖိဆောင့် လိုးချလိုက်ရင်း အီဆိမ့်နေအောင် ကောင်းမွန် လွန်းလှသော လောကီကာမဂုဏ်အဆီအနှစ် အရသာထူးကြီးကို ပေးနေပေပြီ။
တွတ်တီးတွတ်တာ စကားသံတွေအစား လက်တွေ့ကျကျ လီးနှင့်စောက်ပတ် ထိတွေ့လိုးဆောင့်သံ တွေကသာ တဘုတ်ဘုတ် တဗွပ်ဗွပ်နှင့် ဆူညံပွက်လောရိုက်လျက် ဆိုင်ခန်းအဖီလေးအောက်မှာ ကမ္ဘာပျက်သလိုပင် ဖြစ်နေပေတော့၏။
“စွတ် ဖောက် စွိ ဖတ် ဘုတ် ဘတ် ဗလပ် စွိ ဇွတ် ဖြွတ် ဗြွတ် ”
“အို့ အိ အိ အင့် အ အင့်ဟင့် လိုး ကို မြန်မြန် ကြမ်းကြမ်းလိုး နွယ့်စောက်ပတ်ကွဲပစေ လိုး ကို့အလိုး ခံရတာ ဘာနဲ့မှမလဲနိုင်ဘူး”
ခင်လေးနွယ် ကုန်းရင်းကွရင်း တထွန့်ထွန့်လွန့်လူးရင်း လီးကြီးဝင်လိုက်ထွက်လိုက် အကြမ်းပတမ်းပွတ်တိုက်မှု အရသာအောက်ဝယ် စိုက်လိုက်မတ်တပ် မျောပါပြီး လောကကြီးကိုတောင် မေ့နေခဲ့လေပြီ။
………………………………………………………
⭐အခန်း ( ၄ )⭐
ထိုညက ကိုနောင် သုံးချီတိတိလိုးပြီးမှ ပြန်သွားသည်။ ခင်လေးနွယ်လည်း ယောက်ျားနှင့်လိုးတာရော ကိုနောင်လိုးတာပါ ပေါင်းပြီး သူမအိပ်ရာထက်မှာ လီးနှစ်ချောင်းနှင့်လိုးခဲ့သမျှ ပြန်လည်စားမြုံ့ပြန်၍ သူမပေါင်ကြားကို ပွတ်ကာသပ်ကာ ရာဂအဆိပ်တွေ တက်ပြီးရင်းတက်ရင်း အချိန်တော်တာ်လေးကြာအောင် စိတ်ကမ္ဘာထဲ တဝဲလည်လည်ရှိနေရာက နာရီပြန် ၂ ချက်တီးအချိန်လောက်မှ အိပ်ပျော်သွားသည်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ကိုမျိုးအောင်ကတော့ ဘာမှမသိပါ။ ဇရက်မင်းစည်းစိမ်ခံစားပြီး သူမရဲ့နဘေးကုတင်တစ်ဖက်မှာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျလျက်သာ ရှိနေပေသည်။ သားမသိ မယားမသိ သူရာရည်တစ်မျိုးတည်းကိုသာ မက်မက်စက်စက် စွဲလမ်းနှစ်ခြိုက် တတ်လွန်းသည့် အိမ်ထောင်ရှင် အမျိုးကောင်းသားတို့ သတိထားဖွယ်ရာပင်။
နောက်တစ်နေ့မနက်ကြတော့ မနှင်းအေး အစောကြီးရောက်လာပြီး ခင်လေးနွယ်ကိုလာနှိုးကာ နှစ်ယောက်သား ဆိုင်အတွက် လိုအပ်သည်များကို ခေါင်းချင်းဆိုင်တိုင်ပင်၍ မနှင်းအေးတစ်ယောက်တည်းကို ဈေးထဲလွှတ်လိုက်သည်။ ခင်လေးနွယ်လည်း အိပ်ရာမှထ ရေချိုးသန့်စင်ပြီး အိပ်ခန်းထဲပြန်ဝင်လာရာ ကိုမျိုးအောင်နိုးနေတာတွေ့ရသည်။
“နွယ် ဒီနားလာပါဦး ”
“ဟုတ် ကိုမျိုး ဘာလဲ ပြော ”
သူမ သိလိုက်ပြီ။ အိပ်ချင်မူးတူးနှင့် မနက်လင်းလင်းချင်း မထသေးဘဲ မယားဖြစ်သူကို တစ်ချီကောင်း လင်းဆွဲဆွဲချင်သေးသော လင်သားဖြစ်သူရဲ့ အမူအကျင့်အား သိပြီးဖြစ်၍ ခင်လေးနွယ်လည်း သူမကိုယ်ပေါ်မှာ ရင်လျားထားသည့်ထမီကို ပြင်ဝတ်ပြီး သူ့အနားကို ဆင်မယဉ်သာဟန်နှင့် အသာအယာပင် တိုးကပ်လာခဲ့လေသည်။ ကိုမျိုးအောင် သူမကို လက်ကမ်းကြိုလိုက်ရာ အလိုက်တသိရှိသော မယားချောလေးကလည်း လင်တော်မောင်ရဲ့ လက်မောင်းနှစ်ဖက် အကြားကို တစ်ကိုယ်လုံး မှီနွဲ့တိုးဝင်လိုက်ပြီး နှစ်ယောက်သား အပြန်အလှန်ပွေ့ဖက် နှုတ်ခမ်းချင်းစုပ်နမ်း၍ တစ်ယောက်ကိုယ်အင်္ဂါကို တစ်ယောက်် ပွတ်သပ်ကိုင်စမ်းကြရင်း ကုတင်ကြီးထက်မှာ အလုပ်များသွားကြလေသည်။ မကြာမီ သူတို့အခန်းကလေးထဲမှ နေ့စဉ်အမြဲကြားနေကျ အသံဗလံများက ခါတိုင်းကဲ့သို့ပင် စတင်ထွက်ပေါ်လာပြီဖြစ်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ ခင်လေးနွယ်ကသာ ဦးဆောင်လှုပ်ရှားသည်။ ကိုမျိုးအောင်ရဲ့တောင်မတ်နေသော လီးကြီးပေါ်ကနေ သူမကိုယ်တိုင် တက်ခွထို်င်ပြီး အပေါ်စီးကနေ သူမစောက်ပတ်ထဲကို သူ့လီးထိပ်ကြီး တေ့ချိန်ထည့်သွင်းကာ သူမဖင်ကြီးကို နှိမ့်လိုက်ကြွလိုက်လုပ်၍ အဆက်မပြတ် ဖိဆောင့်လိုးချပေးနေသည်။ အရှည် ၈ လက်မနီးနီးရှိသော ကိုမျိုးအောင်၏လီးတစ်ချောင်းလုံး ခင်လေးနွယ်ရဲ့ စောက်ပတ်ထဲကို စည်းချက်မှန်မှန်နှင့် ဝင်ချည်ထွက်ချည်ဖြစ်လျက်ရှိလေတော့သည်။ နှစ်ယောက်သား စိတ်လိုလက်ရရှိကြပြီး လိုးချိန်လည်း တော်တော်လေးကြာမြင့်သည်။ ခင်လေးနွယ်အပေါ်ကနေ နှိမ့်ချည်ကြွချည် ဖိဆောင့်လိုးပေးနေသလို ကိုမျိုးအောင်လည်း မယားချောလေး၏ဖင်ထွားအိအိကြီးနှစ်ဖက်ကို အောက်ကနေ သူ့လက်နှစ်ဖက်နှင့်ပင့်မထိန်းကိုင်ပြီး လီးကိုတစ်ချက်ချင်း ကော့လိုး ပေးခြင်းအားဖြင့် နှစ်ယောက်သား အပေးအယူညီမျှလျက်ရှိကြလေသည်။
မနှင်းအေး ဈေးကပြန်လာချိန်အထိ သူတို့လင်မယားလိုးပွဲက မပြီးကြသေး။ ခင်လေးနွယ် မောနေပေမယ့် ရမ္မက်ဇောကပ်နေချိန်မို့ ကိုမျိုးအောင်လီးကြီးကိုသာ ဖိလိုက်ကြွလိုက်လိုးရင်း နှစ်ယောက်သားလိုးလိုက် နားလိုက် နှုတ်ခမ်းချင်းစုပ် ကစ်ဆင်ဆွဲ၍ ကိုမျိုးအောင်လည်း အောက်ကနေ သူမနို့လုံးအိအိနှစ်ဖက်ကို လက်နှင့်ဆွဲဆွဲပြီး ဖျစ်နယ်လိုက်စို့လိုက်လုပ်၍ သူ့လီးကို အချက်ကျကျပင် မပြတ်ကော့လိုးပေးနေပေရာနှစ်ယောက်လုံး ဖီလင်တွေရှိလာပြီး လိုးရတာလည်း ပို၍ပင် အသားပါလာသည်။ သူမဖင်ကြီးကို အပေါ်ကြွလိုက်နှိမ့်လိုက် ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ်လုပ်လိုက် စကောဝိုင်းမွှေ့လိုးလိုက်နှင့် လိုးချက်တွေစုံလာရပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိသွေးတွေ တစ်စတစ်စ ဆူဝေအုံကြွလာရသည့်အလျောက် လှုပ်ရှားမှုတွေလည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့်သွက်လက်မြန်ဆန်လို့ လာကြလေသည်။
သူတို့ဇောကပ်နေချိန်မှာ ကာမမှုကိုဝါသနာကြီးပြီး အိမ်ထောင်သည်တို့၏ အထာလည်းနပ်နေပြီဖြစ်သော မနှင်းအေးတစ်ယောက် သူမတို့လင်မယားအဖြစ်ကို ဆိတ်ကွယ်ရာတစ်နေရာရာကနေ ချောင်းများချောင်းကြည့်နေမလား မသိ။ ချောင်းကြည့်မှာတော့ သေချာသည် လို့ပဲ ခင်လေးနွယ် တစ်ထစ်ချတွက်ဆလိုက်မိသည်။ အခုမှတော့ သူမ ရှက်မနေနိုင်တော့။ ကြည့်ပဲကြည့်ကြည့် မြင်ပဲမြင်မြင် ကိစ္စမရှိ။ လင်မယားချင်း လုပ်ကြတာဖြစ်ပြီး အပြင်လူနှင့် လော်လီဖောက်ပြားနေခြင်း မဟုတ်၍လည်း ဘာမှ မျက်နှာပူစရာ မလိုအပ်ဘူး လို့လည်း ကိုယ့်ဖာသာ ဖြေတွေးတွေးလိုက်မိသည်။
တကယ်တော့လည်း … မနှင်းအေးတစ်ယောက် သူမတို့လင်မယား၏ အိပ်ခန်းထဲကမြင်ကွင်းကို ကွယ်ရာကနေ တိတ်တဆိတ် ချောင်းကြည့်နေတာအမှန်ပင်။ သူမဈေးကပြန်လာပြီး အမဲသားကြက်သား အသားတွဲတွေနေရာချ ခရမ်းချဉ်သီး ကော်ဖီထုပ် ကန်စွန်းရွက် ကိုက်လန် မုန်ညင်းစသည့် အသီးအရွက်တွေကိုတစ်နေရာမှာ သီးသန့်ဖယ်ထားပြီး ခင်လေးနွယ်ကိုအသိပေးဖို့ အိမ်ပေါ်တက်လာရာ ခါတိုင်း သူမ မကြာခဏ ကြားဖူးနေကြ ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သည့် မသင်္ကာဖွယ်ရာအသံဗလံတွေ နားထဲဝင်လာ၍ ခင်လေးနွယ်တို့ အိပ်ခန်းဖက်ဆီ အသာချဉ်းကပ်လာခဲ့ပြီး တိတ်တဆိတ် ခိုးချောင်းကြည့်လိုက်ရာ မနက်စောစောစီးစီး ကုတင်ပေါ်မှာ အချစ်နားလန်ထကာ လင်းဆွဲဆွဲနေကြသည့် လင်မယားနှစ်ယောက်ရဲ့အဖြစ်ကို သေသေချာချာ ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်းကြီး ပက်ပင်း တွေ့မြင်လိုက်ရလေတော့သည်။
ခင်လေးနွယ်က လင်သားဖြစ်သူထက်စာလျှင် အသက်အားဖြင့် ပိုငယ်သူဖြစ်၍ပဲလားမသိ။ ရာဂစိတ်ပိုကဲကာ လှုပ်ရှားမှုတွေ ပိုမို၍ ထက်ထက်သန်သန် ရှိနေပုံရသည်။ သူမလှုပ်ရှားပုံက အားပါပြီး လင်သားဖြစ်သူ ပက်လက်အိပ်နေသည့်အပေါ်ကနေ သူမဖင်သား အိအိကြီးနှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာကြွကာနှင့် နှိမ့်လိုက်မြှင့်လိုက်လုပ်ပြီး တက်ကြွထက်သန်စွာလိုးနေပုံက စိတ်လိုက်မာန်ပါရှိလွန်းလှသည် ဟု မနှင်းအေးထင်သည်။
သူမယောက်ျား ဦးမျိုးအောင်သည်လည်း ယောက်ျားပီသသူတစ်ယောက် ဖြစ်လေရာ နှစ်ယောက်သား တက်ညီလက်ညီနှင့် အချိန်ကလေးဆွဲဆွဲပြီး စိမ်ပြေနပြေလိုးနေကြပုံမှာ အပြာမူဗီကားတွေထဲက လဗ်ဆင်းခေါ် အချစ်ဇာတ်ဝင်ခန်းများ ကြည့်ရသလိုပင် အသည်းတယားယားရင်တဖိုဖို တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ရမ္မက်ကြွချင်စဖွယ်ကောင်းကာ ဖီလင်ရှိလွန်းလှသည်ဟု မနှင်းအေး ခံစားမိလေသည်။
ကြည့်ရင်းနှင့်သူမလည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် စိတ်ဝင်စားမှု ပိုကဲလာသည့်အလျောက် အခန်းတံခါးကို အနည်းငယ် ထပ်ဟကာ တံခါးဝကနေ ကိုယ်တစ်ခြမ်းစောင်းပြီး သူတို့လင်မယား လိုးနေကြသည့်မြင်ကွင်းကို အသေအချာ အာရုံစူးစိုက်၍မျက်စိအရသာခံကြည့်နေရင်း သူမပေါင်ကြားရှိ အင်္ဂါဇပ်ထဲကနေ တဆစ်ဆစ်တရွရွ ရွစိထလာသည်နှင့် လက်ကလေးတစ်ဖက်က ပေါင်ကြားဆီ ရောက်ရှိသွားကာ ထမီပေါ်ကနေ သူမစောက်ပတ်ကို အသာအယာပွတ်ဆွ၍ ဖီလင်ယူနေမိသည်။
ရာဂအရှိန်က တသိမ့်သိမ့်တငြိမ့်ငြိမ့်နှင့် တဖြည်းဖြည်းတက်လာသည်။ မုဒ်ဝင်လာသည်။ မနှင်းအေး ကြည့်ရင်းက အာခေါင်တွေတောင် ခြောက်လာရသလိုပင်။ သူတစ်ပါးလုပ်နေတာကိုကြည့်၍ ကိုယ်တိုင်ခံစားလိုစိတ်က ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရဖြစ်လာသည်နည်းတူ မနှင်းအေးလည်း ကာမစိတ်ထကြွပြီးဖြစ်သည့်အတိုင်း သူမဝတ်ဆင်ထားသည့် ထမီအောက်နားစကလေးကို အောက်ကနေ လက်တစ်ဖက်နှင့် အသာပင့်လှန်တင်လိုက်ရာက အောက်ခံဘောင်းဘီမပါသည့် သူမပေါင်ခွဆုံနေရာမှ အမွေးအမြင် ထူထပ်ရှုပ်ပွနေသော ဖောင်းကြွကြွ အင်္ဂါဇပ်ခေါ် စောက်ပတ်ပြင်ကြီးကို အကွဲကြောင်းကလေးအား လက်ကလေးနှင့် ခပ်ဖွဖွကလေးပွတ်ဆွ၍ အကွဲကြောင်း ထိပ်ရှိ အစိအသားညှောက်တောက်ကလေးအား လက်ညှိုးလက်မကြားညှပ်ကာ ခပ်ဆတ်ဆတ်ကလေး လှုပ်ခတ်ပွတ်ချေပေးနေမိသည်။ နောက် အားမလိုအားမရ ရှိလာသည်နှင့် စောက်ပတ်အကွဲကြောင်းအောက်ဖက်ရှိ လင်သားနှင့်ကာလကြာရှည်စွာ ထိတွေ့မှု ကင်းကွာ နေသည့် စောက်ပတ်အခေါင်းပေါက်ဝ ကျဉ်းကျဉ်းကလေးထဲကို လက်ညှိုးလက်ခလယ်နှင့် အသာထိုးမွှေလှည့်ပတ်၍ မပြတ် ဆွကစား ပေးလိုက်ရာ သူမစောက်ခေါင်းပေါက်ကလေးထဲမှ စောက်ရည်ကြည်ကလေးများ တစိမ့်စိမ့်စီးယိုကျဆင်း၍ တစ်ခဏအတွင်း ရွှဲအိုင်လို့ လာရလေသည်။ အင်္ဂါဇပ်ဒွါရပေါက်ကလေးထဲကို သူမလက်ချောင်းများနှင့် အဆက်အပြတ် ပွတ်လိုက်နှိုက်လိုက်လုပ်ရင်း သိန်းစွန်ငှက် တစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူမမျက်လုံးအစုံတို့ကလည်း အခန်းတွင်းမှ လင်စုံမယားဖက်ဇနီးမောင်နှံနှစ်ယောက် ရဲ့ စီးချင်းထိုးမြင်းစီးပွဲကို လှိုက်လှဲအားကျသော အကြည့်များဖြင့် မမှိတ်မသုန် စူးစိုက်ငေးကြည့်လျက်ရှိနေပေ၏။
ခင်လေးနွယ်ကား ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုမစိုက်နိုင်အားဘဲ ယောက်ျားလုပ်သူလီးကြီးကို တင်ပါးကြီးတလှုပ်လှုပ် လူးလှိမ့်ကော့ထိုးကာ နှိမ့်လိုက်မြင့်လိုက် ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ်လုပ်လိုက်နှင့် အဆက်မပြတ် ဖိဆောင့်လိုးချနေရင်း အချိန်ကြာလေအရှိန်နှုန်းမြန်လာလေဖြစ်ကာ သူမကြည့်နေစဉ်မှာပဲ ကိုမျိုးအောင်ရင်ဘတ်ပေါ်ကို သူမခန္ဓာကိုယ်အရှေ့ပိုင်းတစ်ခုလုံး ဗြုန်းကနဲဖိမှောက်အိပ်ချလိုက်ရာက သူမဖင်သားကြီးနှစ်ဖက်က ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှုတွေ တန်ပိုမြင့်သထက်မြင့်လာပြီး တဆတ်ဆတ်တဖတ်ဖတ် အသံထွက်အောင် ဆန့်ငင်တွန်းထိုးညှောင့်လိုးလျက် အချက်သုံးဆယ်လေးဆယ်မက တလူးလူးတလှိမ့်လှိမ့်အားသွန် ရုန်းဆောင့်ကာဖြင့် တစ်အောင့်ခန့် အကြာမှာ လေထဲကနေ ရုတ်တရက်အရှိန်လျော့ပြီး ကြိုးပြတ်ကျလာသည့် လေတံခွန်သို့နှယ် အရုပ်ကြိုးပြတ်ဆိုသလို ကိုမျိုးအောင်ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်ကို ပုံ့ပုံ့ကြီးမှောက်အိပ်ကျလျက် ငြိမ်ကျသွားတာကို တွေ့ရလေတော့သည်။
ခင်လေးနွယ် ငြိမ်ကျသွားပေမယ့် မနှင်းအေးခင်မျာ အရှိန်ကောင်းတုန်းမို့ စောက်ပတ်ထဲလက်ထည့်နှိုက်ရင်း တစ်ကိုယ်လုံးနတ်ပူးသလို တုန်ယင်၍နေလေရာ မကြာမီမှာပင် ခင်လေးနွယ်တစ်ယောက် ခေတ္တအမောဖြေလှဲနေရာမှ လူးလဲပြန်ထလာပြီး သူ့ယောက်ျားဖြစ်သူ ကိုယ်ပေါ်ကနေ အသာလျှောဆင်းလာကာ ပျော့ခွေနေဟန်တူသည့် ယောက်ျားကိုမျိုးအောင်ရဲ့လီးကို တယူတယဆုပ်နယ်၍ အပေါ်အောက်ဆွဲဆန့်လျက် လျှောထိုးဂွင်းရိုက်ရင်း လီးဒစ်ကြီးအား သူမပါးစပ်နှင့်ကုန်းဟပ်စုပ်ပေး လိုက်တာကို မြင်ရပြန်လေသည်။
မနှင်းအေး တအားတက်သွားပြီး သူမကဲ့သို့ပင် မိန်းကလေးတန်မဲ့ တဏှာလိုဘကြီးလွန်းအားကြီးလှသည့် ခင်လေးနွယ်ကို စိတ်ထဲက ကြိတ်၍ ချီးကျူးလိုက်မိသည်။
အာဂ မနွယ်ပေပဲ မိုးလင်းတစ်ချီနှင့်ပင် မတင်းတိမ်နိုင်ဘဲ နောက်တစ်ချီ ပြန်စပြန်ပဟဲ့ ဆိုပြီး အသက်တောင် ရဲရဲမရှူဝံ့ဘဲ အသာငြိမ်ပြီး စောင့်ကြည့်နေရာ ခင်လေးနွယ်လည်း လင်ဖြစ်သူလီးကို မတောင်တောင်အောင်စုပ်ပြီး လီးတောင်လာပြီ ဆိုတော့မှ နှစ်ဦးသား စိတ်ကြိုက်အနေအထားပြင်၍ ဒီတစ်ချီမှာ ခင်လေးနွယ်က ကုတင်စောင်းမှာပက်လက် ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ကုတင်အောက်မှာ တွဲလောင်းချလျက်သား ဆန့်ဆန့်ရန့်ရန့်နေပြီး ကိုမျိုးအောင်က ကုတင်အောက်ဆင်း ပြီးတော့ ဆန့်တန်းထားသည့် ခင်လေးနွယ်ရဲ့ ပေါင်တန်နှစ်ဖက်ကို ခပ်ကားကား သူလိုချင်သည့်ပုံစံရအောင် ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ဆီ ဆွဲဖြဲကားထုတ်လိုက်ကာ ပေါင်နှစ်ဖက်ကြားမှာ နေရာယူ၍ အပေါ်စီးကနေ သူမစောက်ပတ်ထဲ လီးထည့်သွင်းကာ လိုးဆောင့်ခြင်းဖြစ်သည်။ လူကြိုက်များလှသည့် ကုတင်စောင်း လိုးနည်းပဲ ဖြစ်ပေသည်။
ခင်လေးနွယ်၏ ကြီးမားလုံးဝိုင်းသော ဖင်အိုးကြီးနှစ်ဖက်က ကုတင်စွန်းမှာ ထက်ဝက်ခန့်မေးတင်နေသဖြင့် သူမပေါင်ခွကြားရှိ ပြဲအာအာလေးဖြစ်နေသောစောက်ပတ်ကို အပေါ်ဖက်သို့ ကော့ကော့ကြီး ဖြဲဟဖွင့်ခံပေးထားသလိုဖြစ်နေရာ လိုးသူရော အလိုးခံသူအနေနှင့်ပါ နှစ်ဦးနှစ်ဖက်အကျိုးများလှပြီး ကာမစည်းစိမ်အပြည့်အဝရရှိစေသောနည်း ဖြစ်မည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲ ကျိန်းသေပင်တည်း။
မနှင်းအေးလည်း သူ့လုပ်ငန်းကိုပြန်စပြီး ကိုမျိုးအောင်ဖိလိုးခြင်းကြောင့် ခင်လေးနွယ်ရဲ့စောက်ပတ်ကလေးကို ပြဲပြဲလန်သွားအောင်ပင် အဝင်တစ်ချက်အထွက်တစ်ချက် ဝင်စို့ထွက်စို့နှင့် အင်အားကောင်းလှသော စပရိန်မောင်းတံကြီးတစ်ခုလုံး အင်ဂျင်ထဲကို အဆက်မပြတ် ထိုးဖောက်တိုးဝင်နေဘိသကဲ့သို့ ဆုပ်လိုက်တက်လိုက်နှင့် လှုပ်ရှားနေသော မျက်စိပသာဒရှိလှသည့် မြင်ကွင်းကို အထူးပင် ငေးမောအားကျကာ အာရုံထဲစွဲနေအောင် မြင်ယောင်ခံစားရင်း သူတို့နှစ်ဦး စိတ်ရှိတိုင်းလိုး၍ မပြီးမချင်း မိမိကိုယ်တိုင်လည်း နောက်ထပ် နှစ်လီတိုင်တိုင် ဆက်လက်ပြီး ပေါင်ခွကြားရှိစောက်ပတ်ထဲမှ စောက်ရည်များ တဖြောဖြောပန်းထွက်လာသည်အထိ အသည်းအသန် တစ်ကိုယ်ရည် ပွတ်ဆွနှိုက်ကလိကာ ကာမအာသာဖြေဖျောက်ရင်းဖြင့် အခန်းထဲမှနှစ်ယောက်ရော သူမကိုယ်တိုင်ကပါ မိမိတို့နေရာမှာပင် မလှုပ်မယှက် နုံးချိ ငြိမ်သက်သွားသည့်တိုင်အောင် ရှားပါးထူးကဲလွန်းလှသည့် ကာမဂုဏ်စည်းစိမ် အရသာထူးကြီးကို အသီးသီး အသကအသက တရှိုက်မက်မက်ပင် ခံစားရရှိသွားကြရတော့၏။
ပွဲလည်းပြီးပြီမို့ မနှင်းအေး တိတ်တိတ်ကလေး အိမ်ပေါက်ဝကနေ ပြန်ဆင်းလာခဲ့သည်။ မကြာမီ ခင်လေးနွယ်လည်း သနပ်ခါးဘဲကြား ကလေး လိမ်းရင်း ဆံပင်ကိုကပိုကယိုထုံးဖွဲ့ကာ အိမ်နေတီရှပ်အင်္ကျီအဟောင်းကလေးနှင့် ထမီတိုတိုဝတ်ပြီး အိမ်ပေါ်မှဆင်းလာခဲ့ကာ နှစ်ယောက်သား တစ်နေ့စာအတွက် ဆိုင်မှာလိုအပ်သည့် အမြည်းဟင်းလျာများကို အတူတကွ စီမံချက်ပြုတ် ကြော်လှော်နေကြရင်း စကားတပြောပြောနှင့် ရှိကြလေသည်။ မနှင်းအေး တုံးတစ်လှီးပေးသမျှ အသားများကို ဆီဆားနနွင်းနယ်ဖတ်ကာ ဒယ်အိုးတစ်လုံးထဲမှာ ဆီသတ်နှပ်နေရင်းက ခင်လေးနွယ် သူမကို ရုတ်တရက် ဆိုင်းမဆင့်ဗုံမပါ မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။
“မနှင်း မှန်မှန်ပြော နွယ်မေးမယ်”
“ဘာလဲ နွယ် အလန့်ထညက်နဲ့”
“ညက မနှင်းပြန်သွားတာ အိမ်ကို ဖြောင့်ဖြောင့်မှရောက်ရဲ့လား ဟင် ပြောစမ်း”
“အို ရောက် ရောက်ပါတယ် နွယ် ဘာဖြစ်လို့ ”
“သိဘူးလေ ဦးတရုတ်နဲ့တစ်ယောက် အရှေ့ကင်းတဲကနေ မနှင်းနောက်ကို ထလိုက်သွားတာ ကျွန်မ မြင်သလားလို့ ”
“မဟုတ်ကဟုတ်က နွယ်ရယ် အဟင်းဟင်း ဟင်း ”
“နွယ့်ကို မပတ်နဲ့နော် ဒါမျိုးတော့ နွယ် အံတိုနေပြီ”
“အို ဘုရားစူးရစေ့ ဟင့်ဟင့် ”
မနှင်းအေး တကယ်ပဲ အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားသည်။ အသားလှီးပြီး၍ ပေကျံနေသောလက်ကိုရေဆေးကြောကာ နောက်ထပ် ဟင်းအနှစ်လုပ်ဖို့အတွက် ငရုတ်ကြက်သွန်အဖြူအနီ အခွံခွာပြီး ငရုတ်ဆုံထဲထည့်ထောင်းမလို့ ဟန်ပြင်နေသော သူမလက်တွေ လေထဲမှာ တို့လို့တန်းလန်း ရပ်တန့်လို့သွားရသည်အထိပင်။ ခင်လေးနွယ် ဆက်ပြောသည်။
“ဦးတရုတ်ကိုယ်တိုင် ပြောတာနော် နွယ့်နားနဲ့ဆတ်ဆတ် ကြားပြီးသား ”
“အို သူက လူရှုပ်ကြီးကို … နွယ် ဘာ ဘာတွေကြားမိလို့လဲ ”
“ဟင်း ပြောရမလား … ဒီ ဖာဂေါင်းကြီးအကြောင်း ”
“ပြောကြည့်လေ နွယ် … မနှင်း …ဟို ဟို ဘာမှတော့ မပတ်သက်ဘူးနော် ”
ခင်လေးနွယ် မနှင်းအေးကို မျက်စောင်းကြီးထိုးပြီး မျက်နှာကလေး မဲ့ရွဲ့ပြလိုက်သည်။ ပြီးမှ သူမအနားကပ်ကာ အိမ်ပေါ်ကလူ မကြားအောင် ခပ်အုပ်အုပ်လေသံနှင့် …
“ဟင်း မသိရင်အခက် …နွယ်မပြောချင်လို့ …။ အခုလည်း စကားအဖြစ် ပြောတာပါ။ နွယ့်မှာလည်း ကိုယ့်အကြောင်းနဲ့ကိုယ် မနှင်းလည်း အသိပဲ။ မနှင်းကို နွယ် ဆူနေတာ မဟုတ်ဘူးနော်”
ဆိုပြီး စကားပလ္လင်ခံလိုက်ရင်း …
“မနှင်းနဲ့သူ လေးငါးခါ မကတော့ဘူး ဆို …။ သူကိုယ်တိုင် မနှင်းအိုးကြီးကို ဖွင့်တာလို့ ပြောတယ်။ တစ်ခုလပ်ပေမယ့် အောက်ပေးတော့ အလွန်ကောင်းသတဲ့ … လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲလည်းရှိတယ်။ တချို့ညတွေ အိမ်တောင်ပြန်မရောက်ဘူးဆို …။ သူ့လူရင်းတစ်ယောက်နဲ့ သောက်ရင်း ပြောတာလေ နွယ်ကိုယ်တိုင် အမြည်းချပေးရင်း နားနဲ့ဆတ်ဆတ်ကြားတာနော်”
“ဒါ ဒါ က တော့ … ”
မနှင်း ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိ စကားလုံးရှာမရဟန်နှင့် အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ ဖြစ်နေသည်။
“ဘယ်သူ့ပြောလဲ သိလား ”
“ဘယ်သူလဲ ပြောပါဦး နွယ်ရယ် ”
“ကိုနောင်လေ ကိုနောင် နွယ့်ကို သူကိုယ်တိုင်ပြောပြတာ။ နွယ်လည်း ဘေးကနေပြီး ကြားသင့်သလောက် ကြားတာပဲ မြိန်ရည်ယှက်ရည်ကြီးကို ပြောနေတာ …။ ကိုနောင်ရော သူနဲ့ပါမလားတဲ့ ဆွယ်လိုက်သေးတယ် ”
“အို ဒုက် ဒုက္ခပါပဲ နော် … ဒီလူကြီး ပါးစပ်သရမ်းလွန်းလိုက်တာ ဟင်းးး ငါ့နှယ် … ”
မနှင်းတစ်ယောက် ချက်ကျလက်ကျပြောလိုက်သော ခင်လေးနွယ်စကားကြောင့် ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ဖြစ်ကာ လဒမှိုင်မှိုင်သွားရသည်။
“ဘာ အခုမှ ဒုက္ခလဲ လုပ်တုန်းက လုပ်ပြီးတော့။ မနှင်း ကဲပြော ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား ကိုနောင့်ကိုပါ သက်သေခေါ်လိုက်ရမလား”
“အမယ်လေး ရှစ်ကြီခိုးပါရဲ့ နွယ်ရယ် … မ နှင်း ရှက် ရှက် လွန်းလို့ ညည်း လူကြီးတော့ ပြန်မပြောလိုက်ပါနဲ့ အေ ”
“ပြောမှာပဲ မရဘူး မနှင်း သူခေါ်ရင်ရော လိုက်မှာလား နွယ်ကိုယ်တိုင် ခေါ်ခိုင်းမှာနော် ”
မနှင်းအေး ခေါင်းကိုသာ တွင်တွင်ငုံ့ထားလိုက်မိသည်။ သူမမျက်ဝန်းအိမ်မှာ မျက်ရည်များဝဲလာသည်။ တကယ်တော့ မနှင်းအေးတစ်ယောက် ဆိုင်ရှင်ခင်လေးနွယ်နှင့် ကိုနောင်ဆိုသူတို့ရဲ့ နီးစပ်ပတ်သက်မှုကို မသိမဟုတ်။ သူမအနေနှင့် သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးနှင့် အနီးကပ်နေလာသူဖြစ်၍ အခြေအနေကို ကောင်းကောင်းကြီး ရိပ်စားမိပြီးလည်း ဖြစ်ပါသည်။ ကိုမျိုးအောင် တစ်ယောက်တည်းသာ အိမ်မှာနေပေမယ့် မသိတာ။ တချို့ဒီဆိုင်လာနေသော ကာလသားတွေထဲကတောင်မှ ခင်လေးနွယ်တို့အဖြစ်ကို ရိပ်မိသူတွေ ရိပ်မိကြသည်။ ပါးစပ်အရသာခံပြီး ပြောဆိုစရာဖြစ်ခဲ့သည်။
ယခုလို သူမပါးစပ်ကနေ ဤကိစ္စကို ကိုယ်တိုင် ထုတ်ဖော်ပြောကြားလာသည့်အခါတွင်မူ ခင်လေးနွယ်သူ့အကြောင်းကိုသူ ဝန်ခံပြီးဖြစ်သွားသလို မနှင်းအေးရဲ့အကြောင်းကိုလည်း မြွေမြွေချင်းခြေမြင် ဆိုဘိသကဲ့သို့ သူမကိုယ်တိုင် အပ်ကျတာကအစ အဘယ်မျှအထိ ထဲထဲဝင်ဝင်သိပြီးဖြစ်ကြောင်းကို အတိအလင်း ထုတ်ပြောလိုက်သလိုပင် ဖြစ်သွားရတော့သည်။ မိန်းမသားနှစ်ယောက်လုံးမှာ လူမသိသူမသိ အပြစ်အနာအဆာတွေ ကိုယ်စီနှင့်မို့ သူမသာကိုယ်အသုဘ အဖြစ်မျိုးလို့တောင် ဆိုဖွယ်ရာ ရှိနေပေတော့သည်။
ခင်လေးနွယ် သူမအရှေ့မှာ ရုတ်ခြည်းငိုင်ကျသွားသည့် မနှင်းအေးပုခုံးပေါ်လက်တင်ကာ ပုခုံးကို သူမလက်ကလေးနှင့် တစ်ချက်ဖျစ်ညှစ် လိုက်ရင်းက …
“ကဲ ထ နွယ့်နောက် ခဏလိုက်ခဲ့ မနှင်း …။ နှစ်ယောက်တည်း အေးဆေး စကားပြောချင်လို့။ ဒီဟာတွေ အဖုံးဖုံးပြီး ခဏပစ်ထားလိုက်။ နောက် ပြန်လာမှ ဆက်လုပ်ကြမယ်”
မနှင်းအေးကိုယ်လုံးလေးကို အသာဆွဲထူခေါ်လာခဲ့လိုက်ကာ ဆိုင်အနောက်ဖက်တွင်ရှိသည့် ခန်းဆီးလိုက်ကာလေး ကာရံထားသော နားနေခန်းသဘောမျိုးလုပ်ထားသည့် တစ်ယောက်အိပ်ကွပ်ပျစ်ကလေးဆီ လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။ ကွပ်ပျစ်ပေါ် နှစ်ဦးသား ဘေးချင်းယှဉ်လျက် ထိုင်မိကြရာက ခင်လေးနွယ်ကနေ စတင်ပြီး …
“ကဲ မနှင်း ပြောပါဦး။ မနှင်းရော နွယ်ရော မိန်းမသားချင်း နောက်ဆို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ခရစေ့တွင်းကျ မချွင်းမချန်ပြောမှဖြစ်တော့မယ်။ နွယ့်ကိစ္စရော မနှင်းသိချင်မှာပဲ မဟုတ်လား”
“အင်း သိချင်တာပေါ့ နွယ်ရယ် ”
“နွယ် ပြောပါ့မယ်။ နွယ် ကိုနောင်နဲ့ ဘယ်ကနေဘယ်လို စဖြစ်တယ်။ နေ့တိုင်း ဘယ်မှာတွေ့ကြတယ်။ ပြီးတော့ ဒီအခြေအနေအထိ ရောက်လာတာ လူကြောင့်လား ငွေကြောင့်လား သူ့ဟိုဟာကြီးတာကြောင့်လား … သူနဲ့ တစ်ခါတွေ့ရင် ဘယ်နှစ်ချီလုပ်တယ် ဆိုတာကအစ အိမ်ထောင်သည် အချင်းချင်းပဲ မဟုတ်လား။ မနှင်းကို နွယ် အသေအချာ ပြောပြမှ ဖြစ်မှာပေါ့။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်လည်း ဘာလုပ် ဘာကိုင်ရမလဲဆိုတာ အကြံပေးနိုင်ကြရင် ပိုမကောင်းဘူးလား မနှင်းရယ် ”
ကြောင်းကျိုးညီညွတ်မှုရှိသော သူမစကားကြောင့် မနှင်းအေးလည်း သူမခေါင်းလေးကို အသာအယာပင် ညိတ်ပြလိုက်ရတော့သည်။
“နွယ် အခုလို ပြောတော့ မနှင်း စိတ်ထဲမှာလည်း သံသယရှင်းသွားပါပြီ။ တို့မိန်းမသားချင်းကိစ္စမို့ မနှင်း အားလုံး အကုန်ပြောပြပါ့မယ်။ လာ နွယ် ဒီအနားတိုးပါ”
“အမယ်လေး တိုးပါ့မယ်တဲ့တော် ဒီအခန်းက လုံတယ် မနှင်းပြောသာပြော။ နွယ် မနှင်းကို ဟောဒီလို အသေအချာဖက်ပြီး နာထောင်မယ်။ နွယ် သိချင်လို့ ပြန်မေးတာရှိရင်လည်း ဘာမှထိန်ချန်မထားနဲ့ နော်။ မနှင်း ဖြေကိုဖြေရမယ် ဒါပဲ ဟင်းဟင်း ”
“ဖြေပါ့မယ် နွယ်ရယ် နွယ်သိချင်တာမေး အတိုင်းအထွာကအစ မနှင်း အကုန်ပြောပြပါ့မယ် ဟင်း ဟင်း ကိုင်း မှတ်ပလား”
“ခိခိ ခစ်ခစ်ခစ် အဟင့် ဟင်း ဟင်း ”
အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ရဲ့ တိတ်တိတ်ကြိတ်ပြီး ရယ်လိုက်သံက အခန်းကလေးထဲမှာ ပျံ့လွင့်ထွက်ပေါ်လို့လာလေသည်။
…………………………………………………….
⭐အခန်း ( ၅ )⭐
အမှန်ကတော့ ငွေကသာ အစစရာရာကို အဆုံးအဖြတ်ပေးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ မနှင်းအေး၏အဖြစ်ကို စေ့စေ့တွေးကြည့်လျှင် သွေးသားဆန္ဒဆိုတာက သပ်သပ် ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှုပြဿနာက သပ်သပ်စီခွဲ၍ ပြောရမည်ဖြစ်သည်။ မနှင်းအေးသည် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် တစ်ခုလပ်မဘဝကို ရောက်ခဲ့ရသူဖြစ်သည့်တိုင်အောင် အကျင့်စာရိတ္တအားဖြင့် ယုတ်ညံ့သိမ်ဖျင်းသော လော်လီဖောက်ပြားတတ်သည့် မိန်းမဆိုးစာရင်းဝင် တစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ပါချေ။ လူတိုင်းမှာ အသွေးအသား ရာဂဆန္ဒနှင့်မကင်း ဟုဆိုသော်ငြားလည်း အသေအချာ ဓမ္မဓိဋ္ဌာန်ကျကျ ဆန်းစစ်ကြည့်မည်ဆိုပါက သူမရုပ်သူမရည်နှင့် ဖွံ့ထွားကျစ်လျစ် တောင့်တင်းအချိုးကျသည့် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်တည်ဆောက်ပုံ အချိုးအစားများအရ ဦးတရုတ်ကဲ့သို့သော ရပ်ကွက်က အော့ကြောလန် သည့် သက်ကျားအိုအရွယ် လူမသမာကြီးတစ်ယောက်နှင့် ဘယ်လိုနည်းနှင့်မှ မဟုတ်မဟတ်ကိစ္စ ဖြစ်လောက်စရာ အကြောင်းတော့ မရှိချေ။ အသက်ငယ်ငယ်ချောချော တောင့်တောင့်တင်းတင်း လုလင်ပျိုလေးတွေ အများကြီး သူမအတွက် တန်းစီနေပြီးသားပဲ ဖြစ်သည်။ ကြိုက်တဲ့သူ ခေါင်းခေါက်ယူနိုင်သည့် အနေအထားမျိုးရှိပါသည်။
ဆိုလိုတာက ငွေကြေးသာမပြည့်စုံပေမယ့် အနေအေးအေး ရိုးရှင်းစွာ အသက်မွေးနေထိုင်ပြီး ချောမောတောင့်တင်းပြေပြစ်လှသည့် သူမ၏ ရုပ်အဆင်းအင်္ဂါရပ်နှင့် လျော်ညီသည့် လုလင်ပျိုတစ်ဦးတစ်ယောက် မျှလောက်ကို မိန်းမသားတို့၏ မွေးရာပါပညာဟုဆိုအပ်သော မာယာအတတ်ကို အသုံးပြုပြီး ပုံမှန်အထာကလေး အသာပြလိုက်ရုံနှင့်ပင် တစ်သက်စာ ကုန်းရုန်းရှာဖွေထမ်းပိုးကျွေးမည့် သူကောင့်သား တစ်ယောက်မဟုတ် တစ်ယောက်ကတော့ဖြင့် သူမ၏ ဖူးစာဖက်အနေနှင့် သေချာပေါက်ပေါ်ထွန်းလာမှာ အမှန်ပဲဖြစ်သည်။ အထုပ်အခြေ မရှိပေမယ့် ရုပ်ရည်ရှိပြီး အောက်ခြေခိုင်ခိုင် အိမ်ထောင်မှုနိုင်နင်းသူတစ်ယောက် ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ သူမကို မျက်စိကျသူ လူကြီး လူငယ် လူလတ်ပိုင်းတွေ တော်တော်များများ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တစ်ပုံတစ်ပင်ကြီး ရှိနေပါသည်။
သို့စဉ်လျက် မနှင်းအေး ရေလိုက်လွဲကာ လမ်းကြောင်းအလိုက်မှားပြီး မသူတော်တစ်ယောက်နှင့်မှ တွေ့ဖို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ခဲ့မိသည်။ မိခင်နှင့်ညီမဖြစ်သူတို့ နှစ်ယောက်သာ အဓိက ရှာဖွေလုပ်ကိုင်နေရသည့် အိမ်ထောင်စုတစ်ခုမှာ ဘယ်လောက်ပဲ အပင်ပန်းခံပြီး နဖူးကချွေးမြေကျသည်အထိ ကြိုးစားလုပ်ကိုင်နိုင်သည် ဆိုစေဦးတော့ သူမတို့ သားအမိနှစ်ယောက်အပါအဝင် မိသားစုဝင် လေးယောက် နေ့ဖို့ညစာအလျင်မီအောင် စားနိုင်ဖို့ကြတော့ သူတို့ရဲ့ ရှိစုမဲ့စုအင်အားလောက်မျှနှင့် မတတ်နိုင်တာ အမှန်ပင်။
သူမယောက်ျားရှိစဉ်အခါက ပေးကမ်းစွန့်ကြဲနိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုလို အိမ်ထောင်ရေးကံအကြောင်းမလှ၍ လင်မယားကွဲကြပြဲကြပြီ ဆိုကတည်းက ပျက်စီးခြင်းရဲ့လမ်းစကို မလွဲမသွေ ရောက်ရှိအောင် လမ်းစဉ်ချမှတ်ဖော်ဆောင်ပေးခဲ့သလို ဖြစ်နေသည်ဟု မနှင်းအေး တစ်ထစ်ချယုံကြည်မိသည်။ မိမိရတတ်သမျှ တစ်ပိုင်တစ်နိုင် ဝိုင်းဝန်းကုပ်ကပ် ဖွေရှာပါသော်လည်း ဆင့်ပါးစပ်နှမ်းပက်သည့်နှယ်သာ။ ဒီနေ့ခေတ်အခါမှာ ဖြတ်လမ်းမှ မလိုက်ပြန်လျှင်လည်း လူဖြစ်ရှုံးရုံသာ ရှိပေတော့မည် ဟုတွေးပြီး ငွေဝင်လမ်းမြက်မြက်ကလေးလည်းရ မခံစားရတာကြာပြီဖြစ်သော ကာမဂုဏ်လိုအင်ဆန္ဒကိုလည်း တစ်လုံးတစ်ဝတည်း ပြည့်ဝစေနိုင်မည့် လမ်းတစ်ခုကို (အခြေအနေကလည်း ပေးသည့်အခိုက်မှာ) သူမအနေနှင့် စိတ်ဆန္ဒစောစွာနှင့်ပဲ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက်ရွေးချယ်မိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေတော့သည်။
ဦးတရုတ်က သူမတို့ရပ်ကွက်ထဲမှာ နေသည်။ တပ်ကနေ ပြစ်မှုကျူးလွန်၍ ထွက်လာသူတစ်ယောက်ဟုသိရပြီး ဘယ်တပ်လဲ ဆိုတာတော့မသိ။ ထောင်တွေတန်းတွေ သုံးလေးကြိမ်မကကျဖူးခဲ့ပြီး ထောင်ထွက်ပီပီ အတတ်စုံသူဖြစ်သည်။ တပည့်တပန်း အစွယ်အပွားလည်း ပေါများသူဖြစ်ကာ မဟုတ်သည့်အလုပ်ကို အစုံလုပ်သည်။ အပေါင်းအသင်းဆန့်သလောက် အထက်ရောအောက်ရော ပိုင်ရာဆိုင်ရာတွေကအစ လူစုံပေါင်းနိုင်သူဖြစ်သည်။
မိခင်နှင့်ညီမဖြစ်သူ (သူမသမီး အငယ်မပါ အပါအဝင်) ဈေးမှာ ဆိုင်ဝိုင်းကူထွက်ပြီး အိမ်မှာ လူတစ်ယောက်မှ မရှိကြသည့်အခိုက်မှာ ဦးတရုတ် မနှင်းအေးထံ မကြာခဏ အလည်အပတ် လာရောက်ပြီး သူမအတွက် လက်ဆောင်တွေ ယူလာပေး ထိကပါးရိကပါးစကားတွေ လာလာပြောပြီး ရစ်သီရစ်သီ လုပ်လေ့ရှိသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် အပျိုရည်ပျက်ပြီး အိမ်ထောင်ပျက်တစ်ယောက်လည်းဖြစ်သည့် သူမကို အညှာလွယ်သူတစ်ယောက်ဆိုပြီး ဇာတ်လမ်းထွင် ဂွင်ဆင်ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။ ဒီလိုနှင့် ကြာလာတော့လည်း အပျိုစင်မဟုတ်ဘဲ ဖိုနှင့်မ လိင်မှုကိစ္စ အတွေ့အကြုံအဝဝရှိသူ တစ်ယောက်လည်းဖြစ်ကာ လင်နှင့် အလှမ်းဝေးခဲ့တာ ကြာပြီဖြစ်သည့် တစ်ခုလပ်မတစ်ယောက်ပီပီ သူမအနေနှင့် အပျော့ဆွဲဆွဲတတ်သော သူ့ပြောလုံးဆိုလုံး ညုလုံးများအောက်မှာ စိတ်ယိမ်းယိုင်ကာ တဖြည်းဖြည်း ယစ်မူးသာယာစပြုလာရပြီး နှစ်ယောက်သား မစွန်းရင်းလည်းရှိ ကန်စွန်းခင်းလည်းငြိ ဖြစ်ခဲ့ကြပါသည်။ သူမတို့ အိမ်မှာပဲ တစ်ခါလားနှစ်ခါလား အလုပ်ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ နောက်တော့ အပြင်ကို ပါလာသည်။ သူချိန်းသည့်နေရာကို မဆိုင်းမတွ လိုက်ပါလာတတ်သည့်အဆင့်ကို ရောက်ခဲ့ရသည်။
ခင်လေးနွယ်ထံ သူမအလုပ်ဝင်ချိန်မှာ ဦးတရုတ်ကြီးနှင့်သူမ အချစ်နယ်ကျွံမိခဲ့တာ နှစ်လနီးနီးလောက်ရှိခဲ့ပြီ။ ဦးတရုတ်ကြီးအနေနှင့် ပထမတော့ သူမကို တစ်ယောက်တည်း မောင်ပိုင်စီးပြီး နေရာမျိုးစုံမှာ နည်းမျိုးစုံစခန်းသွားခဲ့ပေမယ့် နောက်ပိုင်းကျတော့ သူမကို သူစိမ်းယောက်ျား တစ်ယောက်စနှစ်ယောက်စနှင့် အစမ်းသဘောမျိုး လွှတ်ပေးခဲ့သည်။ လမ်းစရပြီးဖြစ်၍ မနှင်းအေးလည်း အတွေ့ရဲ့နောက်ကို မရှောင်သာဘဲ ဦးတရုတ်ကြီးအလိုကျ လိုက်ပါမိခဲ့သည်။ ဦးတရုတ်ကြီးက ငွေအပေးအကမ်း ရက်ရောသူလည်းဖြစ်ရာ မနှင်းအေးကို သူမအလိုအပ်ဆုံးဖြစ်သော ငွေနှင့်ကျုံးသွင်းပြီး သူအလိုရှိရာကို မရရအောင် ခိုင်းစေနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
မနှင်းအေးတစ်ယောက် သူ့ကို လုံးဝမလွန်ဆန်နိုင်တော့ပြီ။ ဦးတရုတ်၏ ထားရာနေစေရာသွား ဘဝကို အလိုအလျောက် ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဆိုတာ ခင်လေးနွယ် ကောင်းကောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။သူမပြောသမျှ အာရုံစိုက်နားထောင်ပြီး ခင်လေးနွယ် မနှင်းအေးအနားကို အသာတိုးကပ်ကာ …
“မနှင်း ပြောပါဦး ဦးတရုတ်ကြီးက ဘယ်လို၊ သူကတခြားလူတွေနဲ့ ဘယ်လိုတွေများ ကွဲပြားခြားနားမှုရှိလိမ့်မလဲ ဆိုတာ … ”
“အဟင်း ဟင်း ဟင်း ”
မနှင်းအေး ခပ်ရှက်ရှက်နှင့်ပင် ရယ်လိုက်ပြီး သူမကို အဓိပ္ပါယ်ပါပါနှင့် မျက်လုံးကလေး ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
“သူက ထောင်ထွက်တစ်ယောက်လေ နွယ်ရယ်။ နွယ်လည်း အဲလိုလူတွေအကြောင်း နည်းနည်းပါးပါး ကြားဖူးနားဝတော့ ရှိမှာပဲပေါ့ ”
“အင်း ပြောပါဦး မနှင်းရယ်။ သူ့ဟာကြီးက မတန်တဆ အော်လန်ပြဲဒစ်ကြီးဖြစ်နေမလား။ နွယ်တော့ သွေးရိုးသားရိုးလို့ကိုမထင်ဘူး။ မနှင်းလိုမိန်းမကိုတောင် ဒီလောက်အထိ စွဲနေအောင် လုပ်ထားနိုင်တဲ့ဥစ္စာ ဟီးဟီး ”
ခင်လေးနွယ် မရမက စကားနှိုက်သည်။
“ညည်း ဒီလောက်သိချင်ရင် ပြောပြမယ်။ သူ့လီးက တော်ရုံ စောက်ပတ်ကွဲအောင် လိုးနိုင်တဲ့လီး။ ရေယက်တို့ ဂေါ်လီတို့ ဆိုတာလည်း ထောင်မှာနေကတည်းက လုပ်ခဲ့ ထည့်ခဲ့တာတဲ့။ လေးငါးခြောက်လုံးမကဘူး လဒစ်သားရေကြီးကိုလည်း အနောက်လှန်ပြီး ငါးပါးဟက်လို လိပ်တင်ထားတာ။ လီးက ပြူးတူးပြဲတဲနဲ့ ခေါင်းကြီးထိပ်ကြီး သာမန်လူထက် သုံးဆလောက် ပိုကြီးနေတယ်”
မနှင်းအေးက ပြောရုံနှင့် အားမရသေးဘဲ သူမလက်ညှိုးလက်မနှစ်ခုကိုပါ ဝိုင်းပြီး အမူအယာလုပ်ပြလိုက်သေးသည်။
“ဟင် ဒါဖြင့် ကိုနောင့်ထက်တောင် ကြီးမလားဘဲ အစ်မနှင်းရော ဘာ ဘာမှ မခံစားရဘူးလား ”
“ညည်းဆိုရင်ကော မိနွယ် ငါ ခံရတာမှ နှစ်ပတ်လောက်ကို အိပ်ရာကမထနိုင်တာ စောက်ပတ်တစ်ခုလုံး အနားသားတွေ ရစရာမရှိအောင် စုတ်ပြတ်သတ်ကုန်တာပဲ ဟင်း ဟင်း ဟင်း ”
“ဘယ်မလဲ ပြကြည့်ရမယ် ”
ခင်လေးနွယ် မနှင်းအေးရဲ့ပေါင်ကြားကို သူမလက်ကလေးနှင့်နှိုက်စမ်းပြီး စောက်ဖုတ်ကိုကိုင်သည်။
“တကယ်ကြည့်မလား ဟင်း ဟင်း ”
“ပြဆို ဘယ်သူမှမရှိဘူး အစ်မနဲ့နွယ် နှစ်ယောက်တည်းရှိတာ”
“တော်တော်ကြာ အမြည်းအတွက် ချက်ပြုတ်ဖို့ မမီဘဲနေမယ် ဟင်း ဟင်း”
“ရတယ် ပဲခြမ်းကြော်နဲ့ သံပုရာသီးလေးညှစ်ပြီး ပဲလက်သုပ်လုပ်မြည်းကြပစေ ဟင်းဟင်းဟင်း။ အခုကိစ္စက အဲဒါတွေထက် အရေးကြီးတယ်”
ခင်လေးနွယ် မနှင်းထမီကို မရမကဆွဲချွတ်လိုက်၍ သူမခါးမှထမီကလေးက ပေါင်လယ်လောက်အထိ လျှောကျွတ်ကျသွားရသည်။ မနှင်းအေးစောက်ပတ်က ထူထပ်သိပ်သည်းလှသော စောက်ပတ်အမွေးအမြှင်တွေကြားကနေ ဘွားကနဲ ထွက်ပေါ်လို့လာသည်။ အမွေး တကယ်သန်သူဖြစ်သည်။ ခင်လေးနွယ်လည်း စောက်မွေးသန်သူတစ်ယောက်ပင်ဖြစ်ရာ သူမစောက်မွေးတွေက ဆီးခုံအစပ်နားကနေ ချက်အနားလောက်ရောက်သည်အထိ ခပ်ရေးရေးပေါက်နေသူဖြစ်သည်။ မနှင်းအေးလည်း မထူးဘူးဆိုပြီး ထမီကိုခြေကန်ချွတ်လိုက်ရာ တစ်ကွင်းလုံးကျွတ်သွားသည်။ ထမီကျွတ်သွားရုံနှင့်အားမရသေးဘဲ မနှင်းအေးလည်း သူမကိုယ်ပေါ်ကအင်္ကျီနှင့်ဘရာစီယာကိုပါ ဆက်ချွတ်နေပြန်သည်။
တစ်ကိုယ်လုံး ဝတ်လစ်စားလစ် ဗလာကျင်း သွားသည်။ ပြီးတော့ သူမက ခင်လေးနွယ်ဆီလာပြီး ခင်လေးနွယ်ရဲ့ကိုယ်လုံးအိအိလေးကို ဖက်ကာ ကုတင်ပေါ်ကို ဆွဲလှဲချလိုက်ရာက သူမခါးလေးကိုပွေ့ဖက်ရင်း နှုတ်ခမ်းအစုံကိုတပြွတ်ပြွတ်နမ်းစုပ် နို့ကိုင်ဖင်နှိုက်လုပ်ပြီးမှ ထမီကိုပါ ချွတ်ခိုင်းရာ ခင်လေးနွယ်လည်း အားကျမခံပင် …
“ရတယ် အစ်မဟာ ကျွန်မမြင်ချင်သလို ကျွန်မဟာလည်း အစ်မ တဝကြီးကြည့်နိုင်ပါတယ်။ မိန်းမချင်းပဲ အသားပဲ့ပါသွားတာမှ မဟုတ်ဘဲ”
ပြောပြီး ထမီချွတ်ပေးသည်။ ကိုယ်ပေါ်ကအင်္ကျီကိုလည်း ခေါင်းပေါ်မှနေ လှန်၍ ချွတ်ပေးလိုက်သည်။ ဒီနောက်တော့ တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် အပြန်အလှန်ကြည့်ရင်း တစ်ယောက်ဟာကို တစ်ယောက် နှိုက်လိုက်ကိုင်လိုက် စမ်းလိုက်လုပ်နေရာက စောက်ပတ်ကို အပြန်အလှန် ပွတ်သပ်ကျီစယ်နေမိကြပြန်ပါသည်။
တစ်ယောက်အကြောင်း တစ်ယောက်သိပြီးဖြစ်၍လည်း ရှက်စိတ်မရှိကြတော့။ မနှင်အေးရောသူမပါ အင်္ကျီနှင့် ဘော်လီတွေ မရှိကြတော့တာမို့ နှစ်ယောက်သား ပကတိအနေအထားအတိုင်းပင် ကိုယ်လုံးချင်း နီးစပ်ပူးကပ်သွားကြရာက အပြန်အလှန် နို့ကိုင် ဖင်ကိုင် နှုတ်ခမ်းချင်း မခွာစတမ်း နမ်းကြစုပ်ကြနှင့် အတန်ကြာအောင် အတွေ့အရသာထဲ မျောပါနေမိကြသည်။ မိန်းမသားနှစ်ယောက်က အသက်ချင်းလေးငါးနှစ်မက ကွာသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ် အလုံးအထည်ချင်း သိပ်တော့ မကွာလှချေ။ နှစ်ယောက်လုံး တောင့်တင်းပြည့်ဖြိုး၍ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအဆစ် ပြေပျစ်ကျနလှပသူတွေချည်း ဖြစ်သည်။
“နွယ့်လူအကြောင်းလည်း မနှင်းကိုပြောဦးနော်။ ဘာလုပ်တယ် ဘာကိုင်တယ်ဆိုတာကအစ ပြော”
ခင်လေးနွယ် ပြောပြသည်။ ညက ကိုနောင်နှင့် ဆိုင်ဘေးအဖီအောက်မှာ အပြန်အလှန်ဆွဲကြတာတွေပါ ထည့်ပြောပြခြင်းဖြစ်သည်။ မနှင်း စိတ်ဝင်တစားနားထောင်သည်။ စိတ်ပါလက်ပါ ရှိနေပုံလည်း ရပါသည်။
စကားပြောရင်း ပွတ်သပ်နမ်းရှုံ့နေကြရာက တစ်ယောက်က နို့နှစ်ဖက်ကိုကိုင်ကာ ဖျစ်ပေးနယ်ပေးရင်း ကျန်တစ်ယောက်ကလည်း ပေါင်ကြားထဲကို လျှိုနှိုက်၍ လက်ကိုတဆတ်ဆတ် ထိတွေ့လှုပ်ဆွပေးနေလေရာအမျိုးသမီးနှစ်ယောက်လုံး စိတ်ဇောအဟုန်များ ထကြွ ထက်သန်လာကြပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့အင်္ဂါဇပ် အသီးသီးဆီမှ ကာမရှေ့ပြေးအရည်ကြည်ကလေးများ စိမ့်ယိုထွက်လာကြလေသည်။
“မနှင်း ကျွန်မ သူနဲ့ တစ်ခါလောက် ဆုံချင်တယ် ဖြစ်မလား ”
မနှင်းအေး အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဆိုင်ရှင်လည်းဖြစ် လင်ရှိမယားတစ်ယောက်လည်းဖြစ်သော ခင်လေးနွယ်ပါးစပ်မှ ဒီလိုစကားမျိုး ထွက်လာလိမ့်မည်လို့ သူမ တစ်ခါမှ ယောင်လို့တောင် မတွေးမိခဲ့ပါချေ။
“အိုး တ တကယ်လား နွယ်။ မဟုတ်က ဟုတ်က ပြောနေ ”
“ဟင်း မနှင်း တကယ်မထင်ဘူးမို့လား …။ နေဦး ပွတ်ပါ မနှင်းရဲ့ နွယ့်ဟာလေးကို ကြမ်းကြမ်းပွတ်ပေး အ အ အဲလို ပွတ်ရင်း ပြောတာ ပိုမိုက်တယ်။ နွယ်လည်း မနှင်းစောက်ပတ် ပွတ်ပေးမယ်။ ယက်လည်း ယက်ပေးမယ်။ မနှင်းကို အားရအောင် မှုတ်ပေးချင်တယ်”
“ဟင်း ဟင်း နွယ်လေးသဘောပါကွယ် အဟင်း ဟင်း ကြံကြီးစီရာ နွယ်ရယ် ဒီနေ့မှ ဘာစိတ်များပေါက်နေသလဲ မသိဘူး ခိခိခိ ”
လူချင်း လုံးထွေးသွားရာကနေ ခင်လေးနွယ် သူမခံစားချက်တွေကို မနှင်းကို အကုန်ရင်ဖွင့်လိုက်သည်။
“တကယ်နော် အစ်မ။ ကြည့်နေ အစ်မပြောမပေးလည်း နွယ် သူ့ကို ဘယ်သူမှမသိအောင် တိတ်တိတ်ကလေး ဝင်လုံးဖို့အထိ စဉ်းစားထားပြီးသား။ နွယ် ရေလိုတယ်။ အခု မ မနှင်းဆီက သူ့အကြောင်းသိလိုက်ရတော့ ကိုယ်တိုင်လည်း တွေ့ချင်စိတ်ပြင်းပြလာတယ်။ အဲ့လို ကောင်ကြီးနဲ့တွေ့ရင် ဘယ်လိုနေမလဲလို့ စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ရတာ ကြာပြီ ”
“အိုကွယ် ပြောမနေနဲ့တော့ သူမို့လို့ လိုးလိုက်ရင်များ ကိုယ့်ပိပိထဲကို ပစ်စတင်ကြီးတစ်ချောင်းနဲ့ တအားဝင်မွှေ့နေသလား အောက်မေ့ရတာ။ ဂေါ်လီလီးပါဆိုမှ စွဲကိုစွဲတယ်။ သူ့အကောင်တွေ နှစ်ယောက်သုံးယောက် တစ်ခါခေါ်လာတာလည်း သူ့လိုပဲ လီးမှာ ဂေါ်လီထည့်တာတို့ ခွဲထားစိပ်ထားတာ ကြီးဆေးထိုးတာဘာညာပေါ့ အမျိုးစုံအောင် လုပ်ထားတော့ မနှင်းမှာ တစ်နေ့လုံးတစ်ညလုံး သေလုမျောပါး မျော့နေအောင်ကို အလိုးခံရတာ နွယ်ရဲ့ … ဟင်းဟင်း …။ ဒါ အခုမှ မနှင်း နွယ့်ကို ကိုယ့်ညီမအရင်းလေးတစ်ယောက်လို ချစ်လွန်းလို့ ပြောပြရတာပါ”
“အ အား မနှင်းရယ် မိုက်လိုက်တာနော် ဆက်ပြော ဒါဆို မနှင်း သူတို့ဆီက အခကြေးတော့ မြက်မြက်ကလေးရမှာပေါ့ ဦးတရုတ်ကြီး မပေးဘူးလား ”
“ပေးတယ် ပေးလို့လည်း မနှင်းလည်း အရဲစွန့်ပြီးခံတာလေ။ တစ်ကြိမ်နှစ်ကြိမ်နဲ့တင် အော့ကြောလန်ပါတယ်ကွယ်။ လူတွေရော လီးကြီးတွေရော သရမ်းလိုက်ကြတာ အစ်မပြောရင် မိနွယ် ယုံမှာတောင်မဟုတ်ဘူး”
“အိုး ဆက်ပြော ဆက်ပြော နားထောင်လို့မဝဘူး မနှင်း … လာ နွယ့်ပေါင်ကြားထဲလည်း ဝင်ပေးပါဦး … နွယ် … မ ရ မ ရတော့ဘူး … မနှင်း ပြီးရင် … အဲဒီဟာ အစအဆုံး ဆက်ပြောရမှာနော်။ ခု ခုတော့ နွယ်နဲ့မနှင်း အပြိုင်စုပ်ကြယက်ကြမယ် …။ မနှင်း နွယ့်စောက်ပတ်ကို တအားဖြဲပြီးတော့သာ မှုတ်ပေး။ နွယ်လည်း အပေါ်ကနေ ဒီလို … ဒီလို အဟင့် ဟင့် ဟင့် … ”
“အို အို အို နွယ် နွယ် ရယ် စစ်စတီနိုင်းကြီးပါလား ဟင့်ဟင့် …တတ်လည်း တတ်နိုင်လိုက်တာကွယ် အဟင့် ဟင့် ဟင့် အင့် အင့် ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ်”
“အ ထိ ထိတယ် အစ်မရဲ့ စုပ်ပါ အစိကလေး နာနာစုပ် အပေါက်ထဲကို တအားနှိုက်ဆောင့်ပေး နွယ် အစ်မပြောတာ ကြားရရုံနဲ့တင် အရည်တွေ အ အရမ်း ပဲ ရွှဲလွန်းနေပြီကွာ အစ်မရော ရွှဲနေပြီလားလို့ ကြည့်စမ်းမယ် မှန်း …”
“အို တော် ရွှဲ ရွှဲ ပါဘူး အင်း ဟင့်ဟင့် ”
“ဟင် ဘာ မရွှဲရမှာလဲ စိမ့်နေလိုက်တာများ ပက်ကြားအက်လေးထဲက အရည်တောင်ကျန်သေးရဲ့လားမသိဘူး အဟင်းအဟင်း ဟင်း ကဲကွာ ဒီတစ်ခါဖြင့် တွေ့ကြပြီပေါ့ ”
ခင်လေးနွယ် မနှင်းအေးရဲ့ခြေရင်းဖက်ဆီ မျက်နှာမူပြီး အပေါ်စီးကနေ ပြောင်းပြန်မှောက်အိပ်ချလိုက်ရာ မနှင်းအေးမျက်နှာပေါ်ကို သူမစောက်ပတ်တစ်ခုလုံး အပေါ်မှ ပိုင်စိုးပိုင်နင်း ဖိအုပ်မိသွားသကဲ့သို့ဖြစ်သွားရပြီး သူမဦးခေါင်းပိုင်းတစ်ခုလုံးလည်း မနှင်းအေးရဲ့ ပေါင်ကြားခွဆုံရှိရာဆီ ကျကျနနအပ်မိသွားသည်။
ခင်လေးနွယ်နှုတ်ခမ်းများက မနှင်းအေးရဲ့စောက်ပတ်ကို အပီကုန်းစုပ် နမ်းလိုက် ချိန်မှာပင် မနှင်းအေးလည်း အောက်ကနေ သူမစောက်ပတ်တစ်ပြုံလုံးကို အမွေးအမြှင်တွေဖယ်ရှားကာ သူ့နှုတ်ခမ်းအစုံဖြင့် ထိုးဟပ်၍ စုပ်နမ်းပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ နှစ်ယောက်သား သူ့စောက်ပတ်ကိုမှုတ် သူ့အဖုတ်ကိုယ်ယက်နှင့် အသီးသီးအလုပ်ဖြစ်သွားကာ နောက်ထပ် စကားဟဟပင် မပြောနိုင်တော့လောက်အောင် ဖြစ်သွားကြလေသည်။
“အ ယက် ယက် ယက်ပေး မမ နှင်း အ အိ အိ ကောင်း ကောင်းလိုက်တာ ဟင်းဟင်း ဟင်း”
“နွယ်လေးလည်း ယက် မြန်မြန် မမစောက်ဖုတ် ယားလွန်းနေပြီ အ အိအိ မထိတထိမလုပ်နဲ့တော့ ဆောင့် လက်သုံးချောင်းပူးပြီး ဆောင့်ပေး လိုးပေး ကြမ်းကြမ်း လိုး”
“လိုးမယ် မနှင်းကို လိုးပေးမယ် အ အင့်အင့် ဟင့် ကျွတ်ကျွတ် ကျွတ် မနှင်း လည်း ဆောင့် လုပ်ပါ မြန်မြန် သွင်သွက်လေးလုပ် အ အိ ထိ ထိတယ် အ အ အင့် အင်းးး”
စောက်မွေးထူပြော နက်မှောင်နေသည့် မနှင်းအေးစောက်ဖုတ်အုံကြီးကို ဖတ်ကနဲဖတ်ကနဲ လက်ဖဝါးကလေး နှင့်နာနာလေးနှက်ရင်း ခုံညင်းဖားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မို့မောက်ဖောင်းကြွလာသော ဆီးခုံကြီးအောက်ဖက်ရှိ စောက်ပတ်အကွဲကြောင်းရဲ့အခြေ၌ရှိသည့် တွင်းချိုင့်ကလေးထဲကို သူမလက်ညှိုးလက်ခလယ် လက်သူကြွယ်သုံးချောင်းပူးကာ ခပ်ရဲရဲပင် တဆတ်ဆတ်ထိုးနှိုက် ဆောင့်သွင်း ပေးနေလေသည်။
အရည်တွေ ရွှဲအိုင်ကာ ချွဲကျိကျိဖြစ်နေတာမို့ စောက်ဖုတ်ထဲ လက်နှိုက်ဆောင့်ပေးခြင်းက ရှောရှောရှူရှုဖြစ်ကာ တွင်းချိုင့်ကလေးထဲကို မြန်ဆန်ထိရောက်စွာ အသွင်းအထုတ် ပြုလုပ်ပေးနိုင်လာပြီး မနှင်းကလည်း သူမစောက်ပတ်ကို အောက်ကနေ နှုတ်ခမ်းသားထူထူနှစ်ချပ်ကို ဖွင့်လှစ်ဖြဲဟလျက် အတွင်းသားပတ်ပတ်လည်တစ်ဝိုက်ကို လျှာနှင့်ထိုးမွှေယက်ဆွပေးလိုက် အစိကလေ းစုပ်စုပ်ပြီး သွားနှင့်မနာကျင်အောင် ကိုက်ငုံ လှုပ်ယမ်းပေးလိုက်လုပ်ပြီး စောက်ခေါင်းထဲကို လက်နှင့်အပြတ်ထိုးမွှေကာ အဆက်မပြတ် ဆောင့်လိုးပေးလိုက်ပြန်ရာ ခင်လေးနွယ်လည်း ဖင်ကြီးတယမ်းယမ်းဖြစ်ပြီး မနေနိုင်အောင်ကော့ပျံလူးခါနေပါတော့သည်။
နှစ်ယောက်သား ဖီးလ်တွေစွတ်တက်ပြီး သူနိုင်ကိုယ်နိုင် အပြိုင်ကြဲကာ စိတ်ရှိနွှဲလိုက်ကြရာက မိနစ်လေးဆယ်ကျော်လောက်ကြာတော့မှ သူမတို့ နှစ်ဦးစလုံးလှုပ်ရှားမှုတွေ မြန်ဆန်လာကြသလို စောက်ပတ်နှစ်ခုလုံးဆီမှလည်း စောက်ရည်တွေ တဖြန်းဖြန်း သွန်ထွက်ကျဆင်း လာရပြီးနောက် လှုပ်ရှားမှုတွေပါ တဖြည်းဖြည်းငြိမ်ကျသွားရတော့သည်။
……………………………………………………..
⭐အခန်း ( ၆ )⭐
ခင်လေးနွယ်တို့နှစ်ယောက် အခန်းလေးထဲမှာ နှစ်ကြိမ်တိတိချစ်ပွဲဝင်ခဲ့ကြသည်။ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အတွေ့အကြုံချင်း ဖလှယ်မိကြသလို ရမ္မက်ကြွစရာတွေ အဖြစ်တွေ ပြန်ပြောင်းပြောလိုက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အပြန်အလှန်ခွစီးပြီး ပေါင်ချင်းပွတ်လိုက် နှိုက်လိုက် ကိုင်လိုက်နှင့် ချစ်ရည်လူးကြရင်း အချိန်တော်တော်ကလေး ကြာမြင့်သွားရသည်။ စိတ်နောက်ကိုယ်ပါ လုပ်ချင်ရာလုပ်ပြီး နှစ်ယောက်သား မောမောပန်းပန်း ချွေးတစ်လုံးလုံးနှင့် ဖြစ်နေခဲ့ကြပြီ။
“ကိုင်း နွယ်ရေ အလုပ်ပြန်စရအောင်။ မကြာခင် ဖောက်သည်တွေရောက်တော့မှာ။ ကိုမျိုးအောင်တောင် သူ့ဖာသာသူ ဝိုင်းစဖွင့်နေလောက်ပြီ ထင်တယ် ”
“သူ့ဖာသာ သောက်ချင်သလောက်သောက် နွယ်တော့ ထည့်မငှဲ့ပေးနိုင်ပါဘူး။ ဒီလောက်တောင် မိန်းမထက် အရက်ကိုမက်နေမှတော့ ကိုယ်လည်း ကိုယ့်အကြိုက်လုပ်ရမှာပဲ ”
ခင်လေးနွယ်ပြောလိုက်ရင်း …
“မနှင်းကို နွယ် ရင်ဖွင့်စရာတွေ အများကြီးရှိသေးတယ် ”
ဆိုပြီး လမ်းထိပ်ရှိ (သီတာစတိုး)ဆိုင်ကနေ ဆိုင်ပစ္စည်းဝယ်ရန် အကြွေးစယူမိရာက တစ်စတစ်စနှင့် သူမလက်လွန်ပြီး ငွေတွေ နင်းကန် ချေးမိရင်း လောလောဆယ် ပြန်အဆပ်ခက်နေရပုံတွေ ငွေတိုး မှန်မှန်သွင်းဖို့ဝေးစွ။ ဆိုင်ခင်းဖို့နှင့် သူမအလွန်ဝါသနာကြီးသော ချဲထီကြွေးတွေပါ ပေါင်းပြီး တစ်နေ့တစ်နေ့ အလျဉ်မီအောင်ပင် မနည်းကြိုးစား ရုန်းကန်နေရသည့်အကြောင်းများကို မနှင်းအေးသိအောင် နတ်သံကလေးနှော၍ အကုန်အစင် ဖွင့်ပြောပြလိုက်သည်။
“ဒါကြောင့် ပြောတာ နွယ့်မှာ ချဲကြွေးဆပ်ရမှာရော အတိုးသွင်းဖို့နဲ့ အသုံးစရိတ်တွေအတွက်ပါ ငွေကအမြဲတမ်းလိုနေတယ်။ နို့မဟုတ်ရင် ဆိုင်ပါ အရင်းပြုတ်သွားမှာ။ သူနဲ့တွေ့ပြီး စကားတွေပြောချင်တယ် ခွင်လေးဘာလေးလည်း ညှိချင်တယ်။ နွယ်ကရှင်းရှင်းပဲ ပြောင်ပြောင်တင်းတင်းပဲ ဖွင့်ပြောမှာ။ မနှင်း ဆိုင်မလာတာမျိုးလုပ်ပြီး နွယ် မနှင်းကို အိမ်အထိလိုက်ခေါ်မယ် ဆိုတဲ့ပုံစံနဲ့ အိမ်ကလူကို အကြာင်းပြ ထွက်လာလို့ရတယ်။ တစ်နေရာမှာ တွေ့ကြတာပေါ့။ … အခြေအနေပေးသလို နွယ်ကြည့်လှုပ်ရှားမယ်။ တစ်ခုခု ကြိုတင် အချိန်းအချက်လုပ်နိုင်ရင် ပိုတောင် အဆင်ပြေမယ်လို့ ထင်တယ်”
သူမကပြောလိုက်ရာ မနှင်းအေး တွေးတွေးဆဆနှင့် …
“အင်း ဒီလိုလုပ် … ငါ ကိုတရုတ်နဲ့ သေချာတိုင်ပင်မယ်။ သူ ညည်းကို စိတ်ဝင်စားမှာတော့ သေချာတယ် ။ သူ့လိုလူက စောက်ပတ်မရွေးဘူး ရသမျှ အကုန်လိုးမယ့်လူ။ သူ့ကိုလည်း ဒီရက်ပိုင်း ဆိုင်ကို မကြာမကြာ အလာခိုင်းရမယ်။ ကြိုလုပ် ကြိုညှိစရာရှိတာ ကြိုညှိကြတာပေါ့ ။ လူမသိဖို့သာ အရေးကြီးတာ။ ဒီကြားထဲ ဆိုင်မှာ ညည်းလူကရှိသေးတယ်။ အရင်ဆုံး သူ့ကို ပထုတ်ရဦးမယ်။ ညဖက် အချိန်ပေးနိုင်ရင်တော့ အကောင်းဆုံးပဲ”
မနှင်းအေးက ပြောသည်။ ခင်လေးနွယ်လည်း ခေါင်းလေးအသာညိတ်ပြီး …
“ကျွန်မလူ (ကိုနောင်) က လွယ်ပါတယ် …။ မနှင်းသာ ဦးတရုတ်နဲ့လှော်ပြီး သူ့ကိုတစ်ကြိမ်လောက် အခွင့်အရေးပေးလိုက်။ သူ မနှင်းနောက်ကို ကောက်ကောက်ပါသွားမှာ သေချာတယ် ။ ဟင်းဟင်း နွယ်ကတော့ သူ့ရှေ့မှာလည်း ဖြစ်ရဲတယ်။ လူဆိုတာ ကိုယ့်အပိုင်းနဲ့ကိုယ်ပဲလေ။ တကယ်တမ်းကြတော့ သူက နွယ်နဲ့ ဘာမှပတ်သက်တဲ့လူမှ မဟုတ်တာ။ ရည်းစားလည်းမဟုတ် လင်သားလည်းမဟုတ်ဘူး သူပြောခွင့်မရှိပါဘူး …။ ငွေပေးလို့ နွယ့် ခန္ဓာကိုယ် သူ့ကို ပြန်ပေးတာပဲ မဟုတ်လား”
“ကောင်းပြီလေ အခြေအနေကြည့် လှုပ်ရှားတာပေါ့။ နွယ် အခုပြောတဲ့စကားက အတည်နော်”
“အော် အခုထိ မယုံသေးဘူးလား အစ်မရယ်။ ဘာလဲ နွယ် သက်သေထပ်ပြရဦးမလား ဟင်းးဟင်းး”
“ယုံပါပြီတဲ့ ရှင် ယုံပါပြီ တဲ့”
နှစ်ယောက်သား အဝတ်အစား သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဝတ်ဆင်ပြီး အပြင်ပြန်ထွက်လာသည်။ ထင်သည့်အတိုင်း ကိုမျိုးအောင်က သောက်တောင်သောက်နေပြီ။ မယားဖြစ်သူဖက် လှည့်ကြည့်ပြီး …
“ဟင် ငါက မိန်းမနှစ်ယောက် ဈေးဝယ်ထွက်တယ်ထင်နေတာ အခုတော့ အခန်းအောင်းနေကြတာကိုး ဟားဟား ”
“အို ပြောစရာကိစ္စ ရှိလို့ပါတော်။ ကိုယ်တော် ဒီနေ့ သောက်တာစောလှချည်လား”
“စောပါဘူး မိန်းမရာ ၁၀ နာရီတောင်ထိုးနေပြီပဲ ”
ခင်လေးနွယ် လင်ဖြစ်သူကို မျက်စောင်းကလေးထိုးပြီး …
“ကဲပါ သောက်ပါတော် အမြည်းကျန်ပဲရှိမယ်။ အခုမှ ကျုပ်တို့ စပြီးချက်ပြုတ်ရမှာ”
ခင်လေးနွယ် ယောက်ျားဖြစ်သူကို စကားစဖြတ်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် သူ့အတွက် အရက်တစ်လုံးနှင့် ရေသန့်တစ်ဘူး အသင့်ထပ်ချထား ပေးလိုက်ကာ ဆိုင်နောက်ကို ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ ဆိုင်ရှေ့မှာ သူ့တစ်ယောက်တည်း ဆိုင်စောင့်ချန်ထားပြီး မနှင်းအေးနှင့်အတူ နှစ်ယောက်သား မီးဖိုချောင်ထဲမှာ အမြည်းဟင်းလျာတွေ အတူတကွ ချက်ပြုတ်ကြသည်။ ကြက်ကြော် အသားလုံးကြော်များ အရင်လုပ်ပြီးမှ ဟင်းအနှစ်တွေဆီသပ်ပြီး ဂက်စ်မီးဖိုပေါ် အမဲသားအိုး တင်ကာ မီးငွေ့ငွေ့နှင့် နှပ်ထားလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် အမြဲလုပ်နေကြအလုပ်တွေမို့ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အထူးပြောစရာ မလိုအပ်ဘဲ အပေးအယူညီမျှလျက် ရှိကြသည်။
နေ့ခင်းရောက်၍ အရက်သောက်သူ တစ်ယောက်စနှစ်ယောက်စ ဝင်လာတာမို့ ပြင်ဆင်ပေးပြီး ကိုမျိုးအောင်လည်း စကားပြောဖော်တွေ ရလာတာကြောင့် သူ့ဖက်လှည့်ကြည့်စရာမလိုတော့ဘဲ မီးဖိုကိစ္စပြတ်အောင် အရင်လုပ်ပြီးမှ ဆိုင်ကို သူနှင့် ခဏတာလွဲထားခဲ့လိုက်ကာ နှစ်ယောက်သား နံနက်စာစားသောက်ဖို့ ဆိုပြီး အိမ်ပေါ်သို့ တက်လာခဲ့ကြသည်။ ခင်လေးနွယ်ရော မနှင်းအေးပါ နှစ်ယောက်သားစိတ်ထဲမှာ မနက်ခင်းတုန်းက အတူတကွ အချစ်နယ်ကျွံစဉ်အချိန်ကလိုပင် ကာမသံဝါပြုလိုစိတ် တို့က မကုန်ခမ်းကြသေးဘဲရှိလေရာ ခင်လေးနွယ်ကပဲ စတင်ပြီး …
“ကဲ မနှင်းရယ် လုပ်လက်စတွေ ခဏနားထားလိုက်စမ်းပါ။ စားတာက နောက်မှ ဖြေးဖြေးစားလည်းရသားနဲ့ ”
“ဘာလဲ ညည်း တစ်ခုခု လုပ်ဖို့ ကြံစည်နေတယ်မဟုတ်လား နွယ် ရယ် အဟင်း ဟင်း”
“အို မမနှင်း အသိပဲ ဥစ္စာ ”
ခင်လေးနွယ်ပြောရင်း ဆိုင်ဖက်ကို ခဏငုံ့ချောင်းကြည့်လိုက်ကာ အားလုံးကိုယ့်ဖီးလ်နှင့်ကိုယ် ငြိမ်သက်နေကြတာမြင်ရ၍ ရင်ထဲ ဘဝင်ကျသွားဟန်နှင့် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်ပြုံးလိုက်မိပြီး မနှင်းခါးကလေးကို အနောက်ကနေ သူမလက်နှစ်ဖက်နှင့် ရုတ်တရက် ဆွဲယူပွေ့ဖက် နမ်းရှုံ့ပစ်လိုက်သည်။ သူမလက်တစ်ဖက်က မနှင်းရဲ့ပေါင်ခွကြားထဲကို မသိမသာ တိုးဝင်သွားရာက ဖုဖုဖောင်းဖောင်း ကလေးဖြစ်နေသော မနှင်းရဲ့အင်္ဂါဇပ်အုံကြီးကို အသာဖွဖွ ဖိပွတ်လိုက်ရင်း သူမနားနားကပ်ကာ နှစ်ကိုယ်ကြား တီးတိုးလေသံကလေးနှင့် …
“ချစ်ထှာ မနှင်းရယ် … နွယ် မနှင်းကို ချစ်မဝသးဘူး။ လာ လာခဲ့စမ်းပါ ဒီကို … အဟင်းဟင်း ဟင်း ”
မနှင်းအေး ကိုယ်တစ်ပတ်လှည့်ပြီး သူမကို ပြန်လည် မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်သည်။
“မနှင်းလည်း နွယ့်လိုပါပဲကွယ်။ တို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဒီနေ့မှ ပိုရင်းနှီးလာကြသလိုပဲနော် အဟင်းဟင်း ဟင်း”
မိန်းမသားနှစ်ယောက် ပွေ့ကြဖက်ကြနှင့်။ မက်မက်စက်စက် အနမ်းက မသိမ်မွေ့သည့်အပြင် လိုအပ်တာထက် ပိုရှည်ကြာပြီး အကြမ်းပတမ်းလည်း နိုင်လွန်းနေသည်။ တစ်ယောက်နှုတ်ခမ်းတစ်ယောက် အပီအပြင် စုပ်နမ်းမိကြသလို ကိုင်တွယ်ပွတ်သပ်မှု အရာမှာလည်း မိန်းမသားချင်းဆိုပြီး အချင်းချင်းငဲ့ညှာမှုလုံးဝမရှိကြဘဲ ရမ္မက်ဇောထန်နေသော ယောက်ျားအရင့်အမာကြီးတစ်ယောက် ခပ်ကြမ်းကြမ်း ပွတ်နှိုက်ကိုင်ဆွပေးနေသည့်အလား ရင်သားဆိုင်တွေရော ပေါင်ရင်းခွဆုံ အကြိုအကြားမကျန်အောင် အပြန်အလှန် နှိုက်ဟယ်ဆွဟယ်နှင့် ရင်သပ်ရှုမောဖြစ်ချင်စရာ တကယ်လည်း သရုပ်ပီပြင်လွန်းလှပေသည်။ ကိုယ်လုံးချင်း ပူးကပ်ပွေ့ဖက်ကာ တစ်ယောက်တစ်ပြန်စီ သူနိုင်ကိုယ်နိုင် စောက်ဖုတ်နှိုက်ဆွပွတ်ကိုင်လျက် ရှိကြရာက တဖြည်းဖြည်း ခင်လေးနွယ်တို့လင်မယား အိပ်စက်ရာအခန်းဆီ ရောက်ပြီး ကုတင်ကြီးအနားကို နှစ်ယောက်သား ချဉ်းကပ်မိလာကြသည်။
ခင်လေးနွယ် မနှင်းအေးကိုယ်လုံးအိအိကြီးကို ကုတင်ပေါ် ပစ်လှဲချလိုက်ပြီး အပေါ်ကနေ အုပ်မိုးခွစီးလိုက်ရာက မျက်နှာထိမျက်နှာထားနှင့် …
“ဟင်း မပြေးနဲ့တော့ မနှင်း ဒီနေ့ မနှင်း ကျမလက်က လုံးဝမလွတ်စေရဘူး ”
“အိုး သ သနား ပါဦး နွယ်ရယ် မနှင်း အသက်ရှူ ခက် ခက်လွန်းလို့ ခိခိ ခိ ”
“မခက်စေရဘူး နွယ် အောက်ကနေ မှုတ်သွင်းပေးမယ် မပူနဲ့ခစ်ခစ် ခစ်”
“နွယ် နွယ် နော် လွန်မယ် မနက်ကလည်း တမနက်လုံး ဟင်းးး ”
“ဘာလဲ မနှင်း သဘောမကျလို့လား ပြော”
“အိုး ဘယ်သူပြောလဲ သဘောမကျဘူးလို့ ကျသမှ သိပ်ကျ ဟင့်ဟင့်ဟင့် ကဲ ကဲ ဟယ်”
မနှင်းအေးလည်း အားကျမခံပင် နွယ့်ထမီအောက်ကနေ စောက်ပတ်ကို လှမ်းနှိုက်ကာ ပွတ်သည်။ နွယ်ကတော့ သူမ ရင်သားအုံ အိအိနှစ်လုံးကို လက်နှစ်ဖက်နှင့် စုံကိုင်ဖျစ်နယ်ပေးနေပြီး ရင်သားကိုဖုံးအုပ်ထားသည့်အင်္ကျီနှင့်ဘရာစီယာကို ကိုယ်ပေါ်ကနေ အားလုံးဆွဲချွတ်ခွာပစ်လိုက်ပါသည်။ မနှင်းအေးအပေါ်ပိုင်း ဗလာကျင်းသွားသည်။ နွယ်လည်း သူမထမီလှန်လိုက်တာမို့ အောက်ပိုင်းကို ဟဖွင့်ပေးလိုက်သလိုဖြစ်ပြီး မထူးတော့ဘူးဆိုပြီး ကိုယ်ပေါ်ကအင်္ကျီရော ဘော်လီတွေပါ ကိုယ်တိုင်ချွတ်၍ မနှင်းအေးထမီကိုပါဆွဲလှန်ချွတ်ပစ်လိုက်ရာက နှစ်ယောက်သား ကုတင်ပေါ်မှာပဲ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ဖင်ပြန်ခေါင်းပြန်အိပ်ပြီး စစ်စတီနိုင်း (69) ပုံစံ လုပ်ပစ်လိုက်ကြပါသည်။
တစ်ယောက်ပေါင်ခွကြားရှိစောက်ပတ်ကို တစ်ယောက်ကပွတ်ဆွပြီး တစ်ယောက်စောက်ပတ်ကို တစ်ယောက် နမ်းကြယက်ကြ စုပ်ကြသည်။ ဖင်တွေကိုင်ကာ ဖျစ်နယ်လိုက်ကြသည်။ စောက်ပတ်အခေါင်းပေါက်ကလေးထဲကို လက်ထိုးထည့်ပြီး အလုအယက် နှိုက်ကြဆွကြသလို ဖင်ပေါက်ထဲကိုပါ လက်နှင့်ထည့်လိုးရင်း မမောနိုင်မပန်းနိုင်အောင် ရမ္မက်မီးတောက်ကာ ထန်ချင်တိုင်းထန် လိုက်ကြရာ အချိန်နှစ်နာရီလောက်ပင် ကြာမြင့်သွားသည်။
ပြီးမှ လူချင်းခွာပြီး ခဏနား တစ်ယောက်ကိုယ်ပေါ်ကချွေးစက်များကို တစ်ယောက်သုတ်ပြီး ကြင်ကြင်နာနာအနမ်းပေးနေကြရင်း ယနေ့ညအတွက် လုပ်ဆောင်ရန်ရှိသည်များကို နှစ်ယောက်သား ခေါင်းချင်းရိုက်တိုင်ပင်ကာ ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်ထုတ်ကြသည်။ အမောပြေသလောက်ရှိမှ စားကြသောက်ကြနှင့် အိမ်အောက်ပြန်ဆင်းပြီး ဟန်မပျက် အရက်ရောင်းကြသည်။ အရက်ဆိုင်က နေညိုလေ လူစည်လေပဲဖြစ်တော့သည်။
ခင်လေးနွယ်ယောက်ျား ကိုမျိုးအောင်ကား တစ်နေကုန်မအိပ်ဘဲ အဆော်ကောင်းသဖြင့် ရေချိန်အတော်ကြီးကိုက်ကာ အာလေးလျှာလေးဖြစ်ရုံမက သူ့ပုဆိုးသူမနိုင်အောင်ဘဲ ဖြစ်နေပေပြီ။ ညမရောက်ခင် မနှင်းအေးကို ခဏအပြင်လွှတ်လိုက်ပြီး ဦးတရုတ်နှင့် အဆက်အသွယ်ယူခိုင်းသည်။ ဦးတရုတ် ဝမ်းသာအားရဖြစ်ပြီး ဒီနေ့ည သူ ဆက်ဆက်လာခဲ့မည်ဟု မှာလိုက်ကြောင်း ခင်လေးနွယ်ကို ပြန်ပြောပြသည်။
ညရောက်တော့ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် ကိုနောင်လည်း ရောက်ရှိလာရာ သူတို့နှစ်ယောက် ဆုံမိသွားကြသည်။ အမှန်က ဦးတရုတ်ကြီးရဲ့ အကြံဉာဏ်သာ ဖြစ်ပေတော့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ဝိုင်းတည်းအတူထိုင်ပြီး သောက်စားကြရင်း ဝါသနာပါရာ မိန်းမကိစ္စ ပြောဆိုဆွေးနွေးကြရာက ဦးတရုတ်စကားစပြီး ခင်လေးနွယ်နှင့် မနှင်းအေးတို့ မိန်းမသားနှစ်ယောက်အကြောင်းကို ရောက်ရှိသွားသည်။ တစ်ယောက်စီကို အပိုင်ကိုင်ထားကြမှန်း ကိုယ်စီသိပြီးဖြစ်၍လည်း ယခုတစ်ဖန် သူမတို့နှစ်ယောက်လုံးကို အပီချုပ်နိုင်မည့် အနေအထားကို ပြောဆိုတိုင်ပင်ကြရာ ဦးတရုတ်ကြီးက သူ ညစဉ်လိုးနေကြဖြစ်သော မနှင်းအေးကို ဆိုင်ရှင်လည်းဖြစ် ကိုနောင့်ခွင်လည်းဖြစ်သည့် ခင်လေးနွယ်ရှေ့မှောက်မှာပင် ဒီဆိုင်မှာအလုပ်ဖြစ်အောင် ခေါ်ညှိပေးမည့်အကြောင်း အကယ်၍ ဆိုင်ရှင်ခင်လေးနွယ်ကိုယ်တိုင် သူ့ကို စိတ်ပါဝင်စားမှုရှိမည်ဆိုလျှင်လည်း ကိုနောင့်အနေနှင့် မည်သည့်အနှောင့်အယှက်မှမပေးဘဲ ကိုယ်ကြိုက်ရာကိုယ် လှုပ်ရှားနိုင်ခွင့် ပေးရမည့်အကြောင်း ကတိစကားတောင်းခံလိုက်ရာ ကိုနောင်လည်း မဆိုင်းမတွပင် ကောင်းပြီ ဆိုပြီး တရုတ်ကြီးကို ခေါင်းညိတ် ကတိပေးလိုက်သည်။
သူ့အနေနှင့်လည်း ခင်လေးနွယ်လို မိန်းမတစ်ယောက်အနေနှင့် ဦးတရုတ်ကဲ့သို့ နာမည်ပျက်ရှိနေသူတစ်ယောက်ကို လက်ခံမည် လက်မခံမည် ဆိုသည်ကို တပ်အပ်ပြောဆိုနိုင်ခြင်းမရှိဘဲ ဖြစ်နေပေရာ အဖြေကို ကွဲကွဲပြားပြား သိလိုလှပေသည်။ အကယ်၍ ခင်လေးနွယ် ဦးတရုတ်ကို လက်ခံပြီး သူတို့နှစ်ယောက် အလွယ်တကူငြိသွားကြမည်ဆိုလျှင်လည်း သူ့အနေနှင့် ဘာတစ်ခွန်းမှတော့ ဝင်ပြောနိုင်မည်မဟုတ်ပါ။
ည လူရှင်းချိန်မှာ မနှင်းအေးနှင့် ခင်လေးနွယ်ကို ဝိုင်းထဲခေါ်သွင်းလိုက်ရာက ဦးတရုတ်ကြီးက ခင်လေးနွယ်ရှေ့မှာထားပြီး မနှင်းအေးကို ကိုနောင်နှင့်ချိတ်ပေးမည်ဆိုပြီး ကြေးတစ်ခုသတ်မှတ်ကာ ဈေးဖွင့်ပေးလိုက်ရာ မနှင်းအေးလည်း ကိုနောင် ဘာပြန်ပြောမည်လဲဆိုတာကို အသာနားစွင့်ရင်း ခေါင်းလေးကို အောက်ငုံ့ထားမိသည်။ ဦးတရုတ်က ကိုနောင်သာ တကယ်စိတ်ဝင်စားလျှင် လောလောဆယ် လူရှင်းခိုက် ဤဆိုင်မှာပင် တွေ့နိုင်မည့်အကြောင်း မယုံလျှင် သူမကိုမေးနိုင်ကြောင်း ပြောရာ ကိုနောင်လည်း
“တကယ်လား မနှင်း။ ဒါဖြင့် အခုချက်ချင်းပဲ နှစ်ယောက်တွေ့နိုင်အောင် စီစဉ်ပေးနိုင်မလား ”
မေးသဖြင့် မနှင်းအေးလည်း အဓိကလူဖြစ်သော ဆိုင်ရှင်ခင်လေးနွယ်ဆီ အသာမေးငေါ့ပြလိုက်ရင်း …
“ကိုနောင် မေးချင်းမေး နွယ့်ကိုသာမေးပါ … သူခွင့်ပြုရင် ဘာမဆို ဖြစ်ပါတယ်”
မနှင်းအေးစကားကြောင့် ကိုနောင် ခင်လေးနွယ်ဖက်လှည့်ပြီး …
“နွယ် တကယ်ဖြစ်နိုင်လား ကိုနောင် ဆိုလိုတာက နွယ် ကိုနောင့်ကို အခွင့်ပေးနိုင်မလား”
မေးလိုက်ရာ ခင်လေးနွယ်လည်း ဘာမှမဖြစ်သလိုပုံစံနှင့် အသာအယာပြုံးလိုက်ပြီး …
“ကိုနောင့်သဘောပဲလေ။ အခု ဖြစ်ချင်ရင် ဖြစ်လို့ရပါတယ်။ သိတဲ့အတိုင်းပဲ နွယ့်အိမ်ကလူလည်း မူးပြီး အိပ်ပြီဆိုတော့ ရှင်တို့နှစ်ယောက် အနောက်ခန်းသွားလို့ရတယ်။ တစ်ခုခုအရေးကြုံရင်လည်း နွယ် ဒီကနေ အသံပေးလိုက်မှာပေါ့ ”
“နွယ် … က ဟို … အခန်းစောင့် လုပ် လုပ်ဖို့လား ”
“ဟင်းဟင်း နွယ့်အတွက်မပူနဲ့ … ဦးတရုတ်ရှိသားပဲ။ သူသောက်တာထိုင်စောင့်ရင်း နှစ်ယောက်စကားတပြောပြောနဲ့ ရှိနေမှာပေါ့။ စိတ်ချသာ သွား အဟင်းဟင်းး ”
“ကောင်းပြီ ရော့ ဒီမှာ … ကိုတရုတ် … မနှင်းကို ကျုပ် ဝမ်းနိုက် ခေါ်မယ်ဗျာ။ လောလောဆယ် အနောက်ခန်းသွားမယ်။ ကျန်တဲ့ခင်ဗျားကိစ္စ ခင်ဗျားဖာသာ ကြည့်ကျက်လုပ်ပေါ့ ဟုတ်လား”
ပြောပြီး ခင်လေးနွယ်ဖက်ကိုပါ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာက …
“နွယ် … ကိုယ့် ကို … အဲ … စိတ် … မဆိုးပါဘူးနော် ”
“ဆိုးစရာလား … ကိုယ့်ဟာကိုယ် အလုပ်ဖြစ်တဲ့ဟာကို။ နွယ်တောင် မနှင်းကို အားကျမိသေး … အဟင်းဟင်း ဟင်း”
မနှင်းအေး ထိုင်ရာက ထလိုက်ပြီး ကိုနောင့်ဖက်ကို အသာလက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ကဲ ကိုနောင် သွားမယ်ဆို ထပါ … နှင်း အိမ်မပြန်ခင် ခဏပဲ အချိန်ရမှာနော် … ဒီမှာ တစ်ညလုံးတော့ မဖြစ်ဘူး။ နောက်ပိုင်း ရှင် အဆင်ပြေတဲ့ဆီ သွားတာပေါ့။ နှင်း ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ် နားလည်ပါတယ်”
“ကောင်းပြီလေ ကဲ မရွှေနှင်း … အရှေ့က ကြွ ”
နှစ်ယောက်သား ဆိုင်အနောက်ဖက်မှာရှိသည့် နားနေခန်းလေးဆီ ထွက်သွားကြရာ ခင်လေးနွယ်နှင့် ဦးတရုတ်ကြီး နှစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ပါတော့သည်။
အချိန်က ည ၉ နာရီခွဲသာသာ ၁၀ နာရီဝန်းကျင်ခန့် …
ခါတိုင်းညတွေထက် စောသေးပေမယ့် ဒီည ထူးထူးခြားခြား ဆိုင်မှာလူရှင်းနေသည်။ ဆိုင်ရှေ့တံခါးမကြီးကို အသာပင် သွားရောက် စေ့ပိတ် ထားလိုက်ပြီး အရက်ပုလင်းနှစ်လုံးဆွဲကာ ဦးတရုတ်ထိုင်နေသည့် ဝိုင်းဆီ ခင်လေးနွယ် ပြန်ရောက်လာသည်။ သူနှင့်ကပ်ရက် ခုံပုကလေးမှာ ဝင်ထိုင်ချလိုက်တော့ ဦးတရုတ်ကြီးရဲ့မျက်လုံးများက သူမခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို စူးစူးစိူက်စိုက်အကဲခတ်ကြည့်နေတာ မြင်လိုက်ရသည်။ ခင်လေးနွယ် သူ့ကို မပွင့်တစ်ပွင့်ကလေးပြုံး၍ ကြည့်လိုက်ပြီး …
“ဘာကြည့်တာလဲ မမြင်ဖူးလို့လား ဦးတရုတ်ရဲ့”
“အင်း ဒီလို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးလို့ ခင်လေးနွယ် ဒီညတော်တော်လှနေသလားပဲ ”
“အဟင်း ဟင်း ဟင်း ”
ခင်လေးနွယ် ကိုယ်ကလေး တသိမ့်သိမ့်လှုပ်ခါပြီး ဟက်ဟက်ပက်ပက်ပင် ရယ်ချလိုက်မိသည်။ရုတ်တရက် ဦးတရုတ်ကြီးလက်တစ်ဖက်က သူမခါးလေးဆီရောက်လာသည်။ သူမခါးလေးကို ပိုင်စိုးပိုင်နင်း စွေ့ကနဲ လှမ်းပွေ့ဖက် လိုက်ရင်း သူ့ရင်ခွင်ထဲကို မထင်မှတ်ဘဲ ဆွဲသွင်းလိုက်ခြင်းပဲ ဖြစ်သည်။

ပြည့်တန်ဆာနှင့် မိမာယာ
ရေးသားသူ – နရသူ
🏵️အပိုင်း (၂)🏵️
⭐အခန်း ( ၇ )⭐
“အို အို အို … ဦး ဦးတရုတ်ကလည်း … ဟင် ဟင် အဟင့်”
ခင်လေးနွယ် ခပ်ညုညုကလေး ညည်းသံကလေးပြုရင်း ရုန်းမလိုနွဲ့မလို ဟန်ကလေးပြုလိုက်ပါသည်။ ဦးတရုတ်လက်ကမူ သူမကို လုံးဝလွှတ်ပေးခြင်း မရှိပါ။
“နွယ်လေး မနှင်းနဲ့ စကားပြောပြီးပြီ မဟုတ်လား”
“အင်း ပြော ပြောခဲ့ တယ် ဟို ဟို … ”
“ဘယ်လို သဘောရလဲ ကိုတရုတ်နဲ့နေဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား။ နှင်းကတော့ပြောတယ် နွယ့်မှာ ငွေတအားလိုတယ်တဲ့။ သူလည်း နှင်းလိုပဲ အဆင်ပြေအောင် တစ်ခုခုလုပ်ချင်တယ်လို့ ပြောတယ်။ ဒါ တကယ်ပဲမဟုတ်လား နွယ် … ကိုယ့်ကို ပြောလေ ”
ခင်လေးနွယ် သူ့ရင်ခွင်ထဲကနေ ရုန်းထွက်လိုက်ကာ လူချင်းအနည်းငယ်ခွာထိုင်လိုက်ပြီး ဦးတရုတ်နှင့်မျက်နှာချင်းဆိုင် အနေအထားကနေ သူ့မျက်နှာကို စေ့စေ့ပင် စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ် ဦးတရုတ် နွယ့်မှာ အခက်အခဲတွေ အများကြီးရှိတယ်။ အဲဒါတွေ အကုန်သာ ဖြေရှင်းနိုင်မယ်ဆိုရင် နွယ် ဘာမဆို လုပ်နိုင်တယ်။ ဦးတရုတ် အခုလုပ်နေတဲ့ အလုပ်ထဲမှာ နွယ့်ကိုကြိုက်တဲ့နေရာကနေ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခိုင်းချင်ရာခိုင်းလို့ရတယ်။ နွယ် တစ်ယောက်တည်း လုပ်သင့်မလုပ်သင့် ကြိတ်စဉ်းစားခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ မိန်းကလေးဆိုတော့လည်း နွယ့်အနေနဲ့ ဘယ်လောက် အပြောရခက်မယ် ဆိုတာ ရှင်နားလည်ပါလိမ့်မယ်”
“အို နားလည်တာပေါ့ နွယ်ရယ်။ ဒီလိုစကားမျိုးဆိုတာ မိန်းမကောင်းမှန်ရင် ဘယ်မိန်းမပါးစပ်ကနေ ပြောထွက်ရဲပါ့မလဲ။ ကိုတရုတ် အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် ဝိုင်းကြိုးစားပေးမယ်။ အဆင်ပြေအောင်လုပ်ပေးမယ်လို့လည်း အာမဘန္တေခံပါတယ် ။ အိမ်ကလူတွေ ပြီးတော့ ပတ်ဝန်းကျင်က ယောက်ျားမိန်းမ ဘယ်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမှ မရိပ်မိနိုင်တဲ့နည်းလမ်းကောင်းတွေ အများကြီးရှိပါတယ်။ တစ်ခုရှိတာက နည်းနည်းနဲ့ကျဲကျဲတော့ လုပ်မှရလိမ့်မယ်။ များလာရင် လူမြင်မကောင်းဘူး ။ ကိုယ်ပြောတာ နွယ်လေး သဘောပေါက်တယ် မဟုတ်လား။ ဆိုလိုတာက သူများလို လက်ပေါက်မစိပ်ပေမယ့် တစ်ခါဆိုဆိုသလောက် နင့်ကနဲ ရတာမျိုးဆို ပိုမကောင်းဘူးလားလို့ ဒီသဘောပြောတာပါ ”
“ဟုတ် ဟုတ်ကဲ့ အများကြီးကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီးရယ်။ အစ်ကိုကြီးဆိုလိုတာ နွယ်သဘောပေါက်ပါတယ်။ ဒီအတွက်လည်း ဘာနဲ့ကျေးဇူးဆပ်ရဆပ်ရပါ ။ ဟောဒီ နွယ့်တစ်ကိုယ်လုံးနဲ့ ပုံပြီးပဲ ဆပ်ရဆပ်ရ နွယ်ရဲရဲကြီး ပေးဆပ်ရဲပါတယ်။ ကိုကြီးအနေနဲ့ အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင်သာ စီစဉ်ပေးပါ။ နွယ် သွားလာတတ်တဲ့လမ်းတွေ ကိုကြီးလည်း သိနေတာပဲ။ ပြီး ပြီးတော့လည်း … ”
“ပြီးတော့ ဘာဖြစ်လဲ နွယ်ရဲ့ ရဲရဲသာပြော မကြောက်နဲ့”
“နွယ် နွယ်လေ အိမ်က ကိုယ့်လင်ကိုယ့်သား မသိရင် ကျေ ကျေနပ် ပြီလို့ ကိုကြီး ဒါ ဒါလေးတစ်ခုတော့ နွယ့်ကို ကူ ညီ ပေးပါ နော် နော် အားကိုးပါရစေ အစ်ကိုကြီးရယ် ”
နောက်ဆုံးစကားကို နွယ် ဒီအတိုင်း ရိုးရိုးတန်းတန်း ပြောလိုက်ခြင်းမဟုတ်ပါ။ ထိုင်နေရာကနေ ဗြုန်းကနဲထပြီး ကိုတရုတ်ထိုင်နေသည့် ခုံပုကလေးအနားဆီ ရုတ်တရက် တိုးကပ်သွားရာက သူ့နဘေးမှာ ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ရင်း ကိုတရုတ်ရဲ့ပေါင်နှစ်ဖက်ကို သူမလက်နှစ်ဖက်နှင့် စုံကိုင်၍ တောင်းပန်ခယသည့် ဟန်အပြည့်နှင့် ပြောလိုက်ခြင်းသာဖြစ်သည်။ သူမက ဒီလိုဆိုပေမယ့် တရုတ်ကြီးရဲ့ အသွေးအသားက ဖျင်းကနဲဖြစ်သွားပြီး ယင်မတစ်ကောင်ပင် သမ်း၍မရသည့် သူ့လီးပါးပျဉ်းကြီးက ချက်ချင်းကြီး မတ်တောင်လာ သလိုပင် ခံစားလိုက်ရလေသည်။ တရုတ်ကြီး သူမကိုချော့သိမ့်သလို ခေါင်းကလေးကို အသာပွတ်ပေးနေပြီး သူမလက်ကလေးတစ်ဖက်ကိုလည်း သူ့လက်တစ်ဖက်နှင့် အသာအယာပင် ဖျစ်ကိုင်ဆွဲယူလိုက်ရာက သူ့ခေါင်းကိုငုံ့ကာ ခင်လေးနွယ်နားနားကပ်ပြီး …

“စိတ်ချ ခင်လေးနွယ် မင်စိုးရိမ်တာတွေ ဘာမှမဖြစ်စေရဘူး ကိုယ်ရဲရဲကြီး ကတိပေးတယ်။ အခုလို စကားမျိုးကြားရတာ ကိုတရုတ် ရင်ထဲမှာ ဘယ်လောက်အထိ ဝမ်းသာအားရဖြစ်မိတယ်ဆိုတာ နွယ်လေး သိမှာမဟုတ်ဘူး”
“ရှင် ဘာ ဘာ ဖြစ်လို့ ”
“အို ကိုတရုတ် ဆိုင်လာတိုင်း နွယ်လေးကို အရိပ်တကြည့်ကြည့် အမြဲကြည့်မိနေတာ နွယ်လေးမှမသိဘဲ ကိုတရုတ် နွယ်လေးကို စိတ်ဝင်စားခဲ့တာကြာပါပြီ။ ဖြစ်နိုင်ရင် နှစ်ယောက်အတူတူ ဖဲမွေ့ယာပေါ်မှာ မြိုင်မြိုင်ဆိုင်ဆိုင်ကြီး ချစ်တလင်းဖွင့်ချင်စမ်းလှတယ်။ နွယ်လေးလို မျက်နှာအမူအယာလေးရော တင်းတင်းရင်းရင်းရှိလှတဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကလေးကအစ ပြစ်မျိုးမှဲ့မထင်ဖြစ်တဲ့မိန်းမမျိုး ကိုယ်မတွေ့ဖူးသေးဘူး။ ကိုယ်လေ နွယ်လေးကို ကိုယ့်ရင်ခွင်ထဲမှာ အချိန်အကြာကြီးစိတ်ရှိလက်ရှိ ချစ်လို့မဝမချင်း ဘယ်သူဘယ်ဝါရဲ့ လက်ထဲကိုမှ လက်လွတ်စပယ် ထည့်မပေးလိုက်နိုင်ဘူး …။ အဲဒါတော့ နွယ်လေး မယုံဘူးဆိုရင်တောင် အခုယုံလိုက်။ ကဲ ဒီမှာကြည့် နွယ်လေးနဲ့ကိုယ် ရှောရှောရှူရှူ နီးစပ်ခွင့်ရဖို့ နွယ်လေးကို တခြားဘယ်မိန်းမနဲ့မှမတူတဲ့ အခွင့်အရေးမျိုးပေးချင်လို့ အစစအရာရာ ကိုယ်ဘယ်လောက်အထိ အကွက်ချပြင်ဆင်ထားခဲ့ရသလဲ ဆိုတာ … အခုကြည့်လိုက် ”
တရုတ်ကြီး သူ့ခါးကြားမှ ပိုက်ဆံအိတိနှိုက်ပြီး ငွေငါးထောင်တန် သုံးလေးအုပ်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ခင်လေးနွယ်လက်ထဲ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ခင်လေးနွယ် မျက်နှာလေး ဝင်းကနဲ ဖြစ်သွားရပြီ။
“အို ဟင် ဒါ ဒါ က … ”
“ဟုတ်တယ် နွယ် သံသယကင်းကင်းနဲ့ အကုန်သာယူထားလိုက်။ အဲဒါအားလုံး နွယ်လေးအတွက်ချည်းပဲ။ နွယ်လေး ကိုယ်ခိုင်းတာမှန်သမျှ မညည်းမညူ လုပ်ပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် နောက်ထပ် ဒီလိုငွေဆိုတာ နွယ်လေးဘဝမှာ အပေါများဆုံးအရာတစ်ခု ဖြစ်လာစေရမယ်”
“တ တကယ်လား အစ် ကို ကြီး ရယ် ”
“တကယ်ပေါ့ သေချာရေကြည့်ဦး”
“ကျေးဇူးကြီးလှပါရဲ့ အစ်ကိုကြီးရယ် ”
နွယ်တစ်ယောက် သူ့ကို ထိုင်ရှိခိုးမိတော့မတတ် ကျေးဇူးတင်စကားကို ပါးစပ်မှနေ၍ ဆီမန်းမန်းသကဲ့သို့ အထပ်ထပ်အခါခါ တဖွဖွရေရွတ် ပြောဆိုနေမိတော့၏။ ငွေကိုအသေအချာ ရေတွက်ကြည့်တော့ သူမမျှော်လင့်ထားသည်ထက်ပင် ပိုများနေတာ တွေ့ရသည်။ အမှန်က ဦးတရုတ် ဒီငွေကိုအကြောင်းပြုပြီး သူမကို ဘယ်လမ်းဘယ်စခန်းရောက်သည်အထိ ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် ဇက်ကြိုးခွံ့၍ မဆုံးသောကန္တာခရီးကြမ်းကို အသော့နှင်လေမလဲဆိုတာ ခင်လေးနွယ် မတွေးတတ်၍မဟုတ်။ ကောင်းကောင်းကြီး တွေးတတ်ပါသည်။ မိမိအနာဝတ်လမ်းကို ကိုယ်တိုင်လည်း ကြိုသိနေသည်ပင်။သို့ပေမယ့်လည်း ယခုလိုအချိန်မှာ သူမအတွက် ငွေထက်ပိုအရေးကြီးသည့်အရာဆိုတာ ဘာမှမရှိပြီလေ။
အရာရာကို ငွေနှင့်သာ ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းရမည်။ ယခုသူပေးသည့်ငွေက မတန်တဆအများကြီးမဟုတ်တောင်မှ သူမမှာရှိသည့် ကြွေးမြီအတော်များများကို ရှင်းပြေစေနိုင်တာမို့ သူမအနေနှင့် တော်တော်ကလေး စိတ်သက်သာရာရစေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူမခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတောင်မှ ဤမျှသော ငွေနှင့်နှိုင်းစာလျှင် ဘယ်လောက်မှ အရေးပါအရာရောက်မှာ မဟုတ်မှန်း သူမအသိပါပေ။
ခင်လေးနွယ် သူ့ဘေးနားမှာ ဒူးကလေးအသာထောက်ထိုင်နေရင်းက ခုံပုကလေးမှာထိုင်နေသည့် ဦးတရုတ်ကြီးရဲ့ကိုယ်လုံးကြီးကို အငမ်းမရထပွေ့ဖက်ကာ အဆီပြန်နေသော သူ့မျက်နှာပြင်ကြီးအနှံ့ တရစပ် ဖိကပ်နမ်းစုပ်၍ အကြင်နာအနမ်းပွင့်တွေ ချွေချပေးလိုက် မိသည်။ ဦးတရုတ်ကြီးလည်း သူမကိုပြန်လည် ပွေ့ဖက်ထားလိုက်ပါသည်။
“နွယ် ဒီမှာ အဆင်ပြေရဲ့လား”
အထာနှင့်မေးတော့ …
နွယ် သူ့ကို ပြီတီတီကလေး ပြန်စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး …
“အင်း ဆိုင်ထဲတော့ မကောင်းပါဘူး။ ဟိုဖက်နားထွက်ရအောင်လေ။ အပြင်က အဖီအောက်မှာ ထိုင်ကြတာပေါ့”
“လာ သွားရအောင်လေ ”
“နေပါဦး ကိုကြီး ထပ်မသောက်တော့ဘူးလား။ နွယ် ခွက်အပြည့်ဖြည့်ခဲ့လိုက်ရမလား ဒါမှမဟုတ် အရက်ရောအမြည်းပါ ”
“ဟင့်အင်း နေနေ ဖန်ခွက်တောင် မယူတော့နဲ့ ရှုပ်တယ် … အရက်ပုလင်းသာဆွဲခဲ့။ အမြည်းမပါရင်တောင် ရေပါရင်ဖြစ်ပါတယ် ”
နှစ်ယောက်သား ခွေးခြေပုကိုယ်စီဆွဲ၍ ဆိုင်အပြင်မှောင်ရိပ်ထဲရှိ အဖီကလေးအောက်ကို ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ ဦးတရုတ် သူမကိုလက်နှစ်ဖက်ကမ်းပေးလိုက်တော့ အထာနပ်ပြီးဖြစ်သည့် နွယ်တစ်ယောက် စွေ့ကနဲ သူ့ပေါင်ပေါ် ချက်ချင်း တက်ထိုင် လိုက်မိလေတော့သည်။ နှစ်ယောက်သား မသောက်မစားဘဲ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အပြန်ပြန်အလှန်လှန်ပွေ့ဖက်နမ်းစုပ်နေကြရင်း ကိုယ်အင်္ဂါတွေကို ဖျစ်ကြကိုင်ကြ စမ်းကြည့်ကြသည်။ ဦးတရုတ်လက်က သူမနို့အုံနှစ်ဖက်ရော ပေါင်ကြားထဲကိုပါ ရောက်ရှိပွတ်သပ်ပေးလာသလို ခင်လေးနွယ်ရဲ့လက်တစ်ဖက်ကလည်း ဦးတရုတ်ပေါင်ကြားထဲရှိ ကြီးမားတုတ်ထွား၍ ရှည်ရှည်လျားလျားရှိလှသော လီးကြီးကို မသိမသာဖျစ်ညှစ်ကိုင်စမ်းမိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
“ဟင့် ကိုကြီးရယ် ဘာ ဘာကြီးလဲ ဘယ် ဘယ် လိုတွေတောင်လား ကိုကြီးရယ် အဟင့်ဟင့်ဟင့်”
တွေ့မြင်နေကြ လုံးလုံးချောချောမဟုတ်သော အဖုအထစ်များ ဗြုတ်ထနေသည့် လီးငပဲကြီးက သူမကို နှစ်ကိုယ်ကြား ကပ်ပြောပြ လိုက်သော မနှင်းအေးရဲ့
“ထောင်ထွက်လီးမို့”
ဆိုသည့်စကားသံကို ပြန်လည်ကြားယောင်လာစေပါသည်။ တရုတ်ကြီး၏လက်များက သူမရင်သားအထက်မှ ဖုံးကွယ်နေသော အင်္ကျီကိုလှန်လှောကာ အောက်ကနေ ပြူထွက်လာသော နို့အုံလုံးအိအိကြီးနှစ်မြွှာအား ညှစ်လှိမ့်နယ်နေပေးသလို အောက်မှနေ၍လည်း သူမခါးဝတ်ထမီကို ထမီအောက်နားစကလေး အသာပင့်လှန်တင်လိုက်ပြီး အောက်ခံဘောင်းဘီ ဝတ်ဆင်ထားခြင်းမရှိသည့် သူမပေါင်ကြားထဲရှိ ဖောင်းဖောင်းရွရွကြီးဖြစ်နေသော စောက်ပတ်ပြင်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ပိုင်စိုးပိုင်နင်း အပီအပြင် ပွတ်သပ်နှိုက်ကလိ ဆွပေးနေတာကိုတောင် သူမသတိမမူမိတော့။
တရုတ်ကြီး၏ ခါးဝတ်ပုဆိုးခါးပုံစကို သူမလက်နှင့် အသာဖြေလျော့ချလိုက်ရာက အောက်မှနေ၍ ဘွားကနဲ ထွက်ပေါ်လာသည့် သူ၏ ဂေါ်လီထည့်သွင်းပြုပြင်ထားသည် ဆိုသော လီးချောင်းမဲမဲသဲသဲကြီးကိုသာ ရေထဲမှငါးရံ့ခေါင်းတိုကြီးတစ်ကောင်အမိ ဖမ်းသကဲ့သို့ သူမလက်ကလေးတစ်ဖက်နှင့် သတိကြီးစွာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် မြဲမြံစွာဆုပ်ကိုင်ပြီး အပြင်ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ သူမမျက်နှာနှင့်နီးနီးကပ်ကပ် စိတ်ဝင်တစား ငုံ့ကြည့်လိုက်မိလေရာ သူမထင်မှတ်ထားသည်ထက်ပင် ကြီးမားပြီး ထိတ်လန့်အံ့သြစရာကောင်းလှသည့် သူမအနေနှင့်တစ်ခါမှပင် မမြင်မတွေ့ဖူးသည့် ဆန်းပြားလှသော လိင်ချောင်းတုတ်တုတ်ကြီးရဲ့အသွင်အပြင်ကို ယခုမှပင် သူမမျက်စိနှင့်တပ်အပ် ကောင်းစွာ တွေ့မြင်ခွင့် ရလိုက်ပါတော့သည်။
“ဟာ လ လီး ကြီး က နည်း တာ မဟုတ် ဘူး ကိုကြီး ရာ အား ဟား ”
“ဟင်းဟင်း ကိုင်ကြည့် စုပ်လည်းစုပ်ကြည့်လေ။ ငါ့လီးတော့ ငါ့အလိုကျ စုပ်ပေးမှ ရမှာနော်။ တချို့ဟာမတွေလို ခေါင်းကြောမာပြီး မစုပ်ဘူးလေးဘာလေး မလုပ်နဲ့”
“အို ဘယ်သူ မစုပ်ပေးဘူးပြောလို့လဲ ကိုကြီးရဲ့။ စုပ်ပေးမယ် ဂွင်းလည်းတိုက်ပေးမယ် အားလုံး သူ့အလိုကျဖြစ်ရမယ် အဟင့်ဟင့် ဟင့်”
ခင်လေးနွယ် သူ့ဖက်ကို ကိုယ်ကလေးယို့ကာ လှည့်ကြည့်ရင်းက ချစ်စဖွယ်မျက်စောင်းကလေးထိုးပြီး မဲ့ရွဲ့ပြောပစ်လိုက်တော့ တရုတ်ကြီး သဘောကျပြီး ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလေသည်။ ခင်လေးနွယ်လက်ကလေးက တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူ့လီးချောင်း မာမာတုတ်တုတ်ကြီးကို အထက်အောက် ပွတ်ဆွဲလှုပ်ရှား ကစားပေးလိုက်ရာ လီးကြီးသိသိသာသာ ပိုမိုမာတောင်တောင့်တင်းကာ အကြောအပြိုင်းပြိုင်း ထောင်ထလာတာကို တွေ့ရလေတော့သည်။ ဦးတရုတ်ကလည်း သူမပေါင်ခွကြားရှိ အရည်စိုစိစိကလေးဖြစ်နေသော စောက်ပတ်ကို အသေအချာကြီး နှိုက်ကိုင် ပွတ်ဆွပေးနေသည်ပင်။
“ဒီလိုလုပ် နွယ်လည်း ကိုယ့်လီးစုပ်သလို ကိုယ်လည်း နွယ့်စောက်ပတ်ကလေး အပီကိုင်ပေးချင်တယ်။ မှုတ်လည်းမှုတ်ပေးမယ်။ ကိုယ့်အပေါ်မှာ အလျားလိုက်မှောက်ပြီး အိပ်လိုက်။ ထမီတော့ ချွတ်လိုက်ကွာ နော် ”
“ဟင့်ဟင့် ကိုကြီး သဘောကျပါပဲရှင်။ ဒါနဲ့ ကိုကြီး အ အသံတော့ သိပ်မထွက်ပါစေနဲ့နော်။ ဟို လူရီး ကြားသွားရင် မကောင်းဖြစ်လိမ့်မယ်”
တရုတ်ကြီးခေါင်းညိတ်ပြီး …
“အေးပါ ငါ သိပါတယ် ကဲ မြန်မြန်လုပ် နင့်ကောင်ငနောင်နဲ့ မနှင်းတောင် လိုးပြီးကြပလား မသိဘူး။ မြန်မြန်လေး ငါ့ပေါင်ပေါ် မှောက်အိပ်ချ လိုက်စမ်း”
“ဟုတ် ဟုတ် ကို ကြီး ”
ခင်လေးနွယ် သူ့ပေါင်ခွကြားဆီခေါင်းကလေးတိုးဝင်ပြီး ပေါင်နှစ်ချောင်းအကြားရှိ မတ်တောင်နေပြီဖြစ်သောလချောင်းကြီးကို သူမပါးစပ်နှင့်ကုန်းဟပ်၍ စုပ်ဆွဲပစ်လိုက်သလို သူမခန္ဓာကိုယ်နောက်ပိုင်းတစ်ခုလုံးကိုလည်း ဦးတရုတ်ရဲ့မျက်စိရှေ့မှောက်မှာ ဖင်ဘူးတောင်းထောင်မတတ် မရိုးမရွဖြစ်လောက်အောင် ကုန်းကုန်းကွကွကြီးလုပ်ပေးထားလိုက်လေသည်။ ထမီကိုလည်း သူမဖာသာ လက်နှစ်ဖက်နှင့် မမှီမကမ်း လှမ်း၍ လျှောချွတ်ချပေးလိုက်ရာ ပြောင်ဝင်းနေသော ဖင်သားကားအိအိကြီးနှစ်ဖက်လုံး ဘွားကနဲ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ငါ့ဖက်ကို တစ်စောင်းလေးလှည့်လိုက်။ ဒါမှ ညည်းစောက်ပတ်မြင်ရမှာပေါ့။ စောက်ပတ်ကို တမင်ဖွက်မထားနဲ့”
“အင်း ဒါဖြင့် ဒီလိုလား”
ခင်လေးနွယ် သိသိကြီးနှင့် တမင်လုပ်နေမှန်းသိ၍ ဖင်သားတစ်ဖက်ကို ဖြန်းကနဲရိုက်ပြီး ပြောလိုက်ရာ ခင်လေးနွယ်လည်း လျှာကလေးတစ်လစ်ထုတ်၍ ပြောင်စပ်စပ်လုပ်ပြလိုက်ရင်း သူရှိရာဖက်ကို သူမကိုယ်လေးကို ဘေးတစ်စောင်းပြန်လှည့်လိုက်ရသည်။ ဦးတရုတ်မြင်သာအောင်လည်း သူမပေါင်ခွကြားရှိစောက်ပတ်ကို ပေါင်နှစ်ဖက်ကို ဟဟဖြဲဖြဲလုပ်၍ကော့ကော့ကလေး ထောင်ကားပေးလိုက်ရာ သူလည်း သဘောကျကျေနပ်သွားဟန်နှင့် ခေါင်းကိုတညိတ်ညိတ်လုပ်ပြီး …
“အေး ဒီလိုမှပေါ့ စုပ်စမ်း လီးပဲစုပ် စကားမများနဲ့တော့။ နင့်ပေါင်နှစ်ဖက်ကိုတော့ ငါ့ခေါင်းဝင်နိုင်အောင် ဟိုဖက်ဒီဖက် နည်းနည်းထပ်ဖြဲပေးစမ်း။ ဒါမှ စောက်ပတ်ကို အသေအချာကြည့်လို့ရမှာ ”
သူလည်း စစ်စတီနိုင်းပုံစံမကျ ဘေးတစ်စောင်းပုံအတိုင်း ခင်လေးနွယ်ခြေရင်းဖက်ဆီမျက်နှာမူပြီး သူမစောက်ပတ်ကိုမျက်နှာထိုးအပ်၍ လက်နှစ်ဖက်စုံကိုင်ဖျစ်ညှစ်ပြီး စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းဝကို ပြွတ်ကနဲ အသံထွက်အောင် စုပ်နမ်းပစ်လိုက်ရာ ခင်လေးနွယ်လည်း ကော့ကနဲဖြစ်သွားရလေသည်။ ခင်လေးနွယ်လည်း ဘာတစ်ခွန်းမျှပြောမနေတော့ဘဲ ဦးတရုတ်၏လီးကြီးကိုသာ မဲပြီးစုပ်နေတော့ရာ သူမပါးစပ်ထဲ အပြည့်အသိပ်ဖြစ်နေသောလီးက မဝင်တစ်ချက်ဝင်တစ်ချက်နှင့် လီးကြီးမာန်တဖြည်းဖြည်းထ၍ ပိုကြီးလာလေ လဒစ်အရင်းအောက်ခြေရှိ ဂေါ်လီကြီးသုံးလုံးက ပါးစပ်ထဲမဝင်ဆန့်တော့သလို တစ်ခံနေပြီး လီးအပေါ်ပိုင်းလဒစ်ထိပ်လုံးနှင့်ကပ်ရက် ထိပ်နားမှာရှိသည့်နောက်ထပ်ဂေါ်လီနှစ်လုံးကလည်း လီးကိုယ်ထည်ပေါ်ကနေပြူးထွက်ပြီး လချောင်းတစ်ချောင်းလုံးစုပ်၍ မဆန့် တော့လောက်အောင် လီးတစ်ဝက်လောက်အထိ လဒစ်ထိပ်ကားကြီးလိုဖြစ်နေတာမို့ လက်လျှော့လိုက်ရပြီး လီးကိုယ်ထည်နဘေး ကနေသာ လချောင်းကြီးကို လျှာကလေးထိုးထိုး၍ ယက်ယက်ပေးလိုက်ရသည်။
လီးမှာထည့်ထားသည့်ဂေါ်လီတွေကလည်း အချောင်းရော အလုံးရော အတောင့်ရော အမျိုးစုံလှသည်။ လီးကိုယ်ထည်အလယ်မှာ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်မှာ ပြီးတော့ လီးအရင်းအောက်ခြေအထိ နေရာလပ်မကျန်အောင် စီကာရီကာ အပြည့်ထည့်မြှုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သာမန်မိန်းမတွေဆို ဘယ်လိုမှ သည်းညည်းခံပြီး အလိုးခံနိုင်မှာမဟုတ်သည့်လီးဖြစ်သည်။ စောက်ပတ်လည်းကွဲပြဲသွားမှာ သေချာပါသည်။ သူ့လီးကိုင်လိုက်စုပ်လိုက် ဟိုဒီလှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်နမ်းရှုံ့လိုက် လျှာထိုးယက်ဆွပေးလိုက်နှင့် ခင်လေးနွယ် ကိုယ်တိုင်လည်း လီးချောင်းကြီး၏ ဓာတ်အကူးခံရပြီး စောက်ပတ်တအားရွကာ အရည်တွေရွှဲရွှဲစိုစိုဖြစ်လာရလေသည်။
တရုတ်ကြီးကလည်း သူမစောက်ပတ်ကို ဖြဲကြည့်ကိုင်ကြည့် စုပြုံအုံခဲနေသော စောက်မွေးအဖုတ်လိုက်ကို ကျွတ်ထွက်လုမတတ် ဆွဲဆုပ် ဖွကစားလိုက် စောက်ခေါင်းပေါက်လေးထဲလက်ထိုးသွင်းကာ လှည့်ပတ်မွှေနှောက်နှိုက်ကလိလိုက် စောက်ပတ်တစ်ခုလုံး ပါးစပ်နှင့်နမ်းစုပ် လျှာနှင့်အပြားလိုက် အောက်မှအထက်သို့ ယက်သပ်ဆွလိုက်လုပ်ပြီး အမျိုးမျိုးချော့နှူးပေးနေပေရာ ခင်လေးနွယ်တစ်ယောက် သည်းမခံနို်င်လောက်အောင် ဖြစ်လာသည်။
“အ အ တော် တော် တော့ ကိုကြီး နွယ် နွယ် စောက်ဖုတ်ရွ ရွလွန်းနေပြီ လိုးပေး လိုးပေးတော့ သူ့လီးလည်း တအားတင်းနေပြီ နည်းတဲ့ကောင်ကြီး မဟုတ်ဘူး ကိုကြီး နွယ့်ကို လိုးပေးတော့ ကိုကြီးလိုးတာ ခံကြည့်ချင်လှပြီ နော် နော်”
ခင်လေးနွယ်ရဲ့ ဂရုဏာသက်စဖွယ်တောင်းဆိုသံက တရုတ်ကြီးစိတ်ကို အတော်ကလေး ထိခိုက်လှုပ်ရှားသွားစေသည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း လီးတစ်ချောင်းလုံးပေါက်ကွဲမတတ် တောင်ချင်တိုင်းတောင်နေပြီဖြစ်ရာ …
“ကဲ ဒါဖြင့် အောက်ဆင်းလိုက် နွယ် … ဖြစ်သလို ကြုံသလို လိုးကြတာပေါ့”
သူ့စကားကြားတော့ နွယ့် စိတ်ထဲက အလိုလိုရယ်ချင်သွားမိသည်။ သူမနှင့်ကိုနောင်က လူလစ်တိုင်း ဒီနေရာမှာ အမြဲလိုးနေကျ မဟုတ်လား။ ဦးတရုတ်က သူကိုယ်တိုင်မလိုးဖူးသေး၍သာ ဒီစကားပြောခြင်းဖြစ်မည်။အမှောင်ဆုံးဟုဆိုအပ်သည့် ရမ္မက်တဏှာသာ တကယ်တမ်း ဖုံးလွှမ်းလာခဲ့လျှင် ရှက်တယ်ကြောက်တယ် ဆိုတာရော ဘယ်သူဘယ်ဝါနှင့် ဘယ်လိုနေရာ ဆိုတာတွေပါ သိပ်ပြီးတော့ အရေးပါအရာရောက် နိုင်တော့မည်လည်းမဟုတ် ဟူ၍ ခင်လေးနွယ် ကိုယ့်ဖာသာ တွေးမိသွားရသည်။ ရမ္မက်အမှောင်ကြောင့် သူမသည်လည်း ဒီအတိုင်းဖြစ်ခဲ့ရသည်ပဲမဟုတ်လား။ ယခုလည်း ထိုအမှောင်က မလွဲမသွေ ဆက်မှောင်ရပေလိမ့်ဦးမည်။
ခင်လေးနွယ် ခုံပုကလေးပေါ်ကနေ အောက်ကိုလျှောဆင်းလိုက်သည်။ ဆို်င်ဆောက်စဉ်ကတည်းက မြေကြီးဖို့ညှိထားသည့်နေရာ ဖြစ်၍သာ တော်သေးတော့သည်။ ပြီးတော့ သူမကိုယ်တိုင်လည်း နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အသေအချာလှဲကျင်းထားတာမို့ မြေကြီးအသားကျ၍ မြေမာတွေဖြစ်နေပြီး တော်ရုံနှင့်လည်း ပေခြင်းကျံခြင်းမရှိတော့ပေ။ ဘာအခုအခံမှမပါသော မြေကမ္ဗလာထက်မှာပင် ဒီအတိုင်းဖင်ချထိုင်ကာ ပက်လက်အနေအထား မြေပေါ်ကျောခင်းလှဲအိပ်ချလိုက်ရာက မရှေးမနှောင်းပင် သူမကိုယ်ပေါ် ထပ်မှောက်ကျလာခဲ့သော ဦးတရုတ်ရဲ့ကိုယ်လုံးကြီးကို သူမလက်နှစ်ဖက်နှင့် အသာအယာဆီးကြို၍ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်ပါသည်။
ကွတတကလေးလုပ်ပေးထားသည့် သူမရဲ့ပေါင်တန်နှစ်ဖက်ကို နဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီ ပြဲပြဲကားကားလေးဖြစ်အောင် ဒူးထောင်ပေါင်ကား လုပ်စေလိုက်ပြီးမှ ဦးတရုတ် သူမပေါင်နှစ်ဖက်အကြားမှာ နေရာဝင်ယူသည်။ သူ့လီးထိပ်ပြဲကြီးကို သူမစောက်ပတ်အဝမှာ အသေအချာချိန်တေ့လိုက်ကာ အကွဲကြောင်းလေးအတိုင်း အထက်အောက်ပွတ်ဆွဲ၍ လဒစ်ထိပ်လုံးကြီးဖြင့် သူမစောက်စိညှောက်တောက်ကလေးအား အသွားအပြန် ထိခတ်လှုပ်ဆွပြီး လီးထိပ်ကြီးကို မပွင့်တပွင့်ခပ်ဟဟကလေးဖြစ်နေသည့် သူမစောက်ပတ်လိုဏ်ခေါင်း အဝကလေးထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖိမြှုပ်ထည့်သွင်းပစ်လိုက်လေသည်။
“စွိ ဖြစ် ပြွတ် ပလွတ်”
“အ အင့်အင့် အင့် ဟင့်”
တစ်သည်။ ကြပ်သည်။ လီးဒစ်ထိပ်ကားကြီးက သူမစောက်ခေါင်းပေါက်ကလေးထဲ မဝင်ချင့်ဝင်ချင်ဖြစ်နေသလိုပင်။ လီးဒစ်အရင်းရှိ ဂေါ်လီထည့်ထားသည့်နေရာက ပိုမိုတစ်ကြပ်သလိုကြီး ဖြစ်နေသည်။ စောက်ခေါင်းတစ်ခုလုံး တစ်ကြပ်ဆို့နင့်နေသည့်ကြားက သူ့လီးဒစ်ပြဲကြီးကို လီးအရင်းအထိ စောက်ပတ်ထဲဝင်စေချင်ဇောနှင့် သူမရဲ့ပေါင်တန်နှစ်ဖက်ကို တအားကုန်ဖြဲကားပြီး စောက်ဖုတ်ကို သူ့အလိုကျ အောက်ကနေကော့ကြွပင့်ခံပေးမိရာ စူးကနဲနေအောင် စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားနှစ်ဖက် တင်းကနဲဖြစ်သွားပြီး အလွန်အင်မတန်ပဲ အခံစားရခက်လှသည့် ဝေဒနာတစ်ရပ်ကို ခံစားလိုက်ရတော့သည်။ တရုတ်ကြီးခါးကို နှိမ့်ချသည်။ တစ်ခါပြန်ကြွလိုက်ပြီး သူ့လီးကိုပါအရှိန်ယူ၍ နောက်တစ်ကြိမ် ခပ်ပြင်းပြင်း ဖိဆောင့်လိုးချလိုက်ပြန်သည်။
သူ့လီးကြီးက သူမစောက်ဖုတ်လေးထဲကို တစ်လက်မချင်းတစ်ဆင့်ချင်း ကျွံနိမ့်ဝင်ရောက်လာလေသည်။ သူမစောက်ပတ်တစ်ခုလုံး မှာလည်း မတန််တဆလီးကြီး၏ အညှာတာမဲ့စွာ လိုးခွဲဝင်ရောက်မှုကြောင့် စောက်ခေါင်းထဲအပြည့်အသိပ်ဖြစ်ကာ တစ်ဆို့ကြပ်ညှပ် နေရသလိုပင်။ ထိုနည်းအတိုင်း လေးငါးဆယ်ချက်မက တရုတ်ကြီးသူ့ခါးကို နှိမ့်လိုက်ကြွလိုက် ဖိလိုက်ဆောင့်လိုက်နှင့် အဆက်မပြတ် လုပ်ပေးလိုက်သည့်အခါ လီးတစ်ဝက်ခန့် မရှိတရှိလောက်ကို သူမစောက်ဖုတ်ထဲ ဝင်ရောက်လာနိုင်ခဲ့ပြီး သူ့လီးမှာ ထည့်မြှုပ်ထားသည့် ဂေါ်လီလုံးများ၏ အထိအတွေ့အရသာထူးကြီးကို ခင်လေးနွယ်တစ်ယောက် စတင်ခံစားရလေပြီ။
ခင်လေးနွယ် သူ့လီးကြီးတဇွပ်ဇွပ်နှင့် မဆန့်မပြဲကြီး ဝင်ရောက်လာမှုကို အံတကြိတ်ကြိတ်နှင့် မျက်နှာလေးရှုံ့ကာမဲ့ကာ အောင့်အည်းခံစားရင်း တရုတ်ကြီးခါးကို လွတ်သွားမှာ စိုးသည့်အလား သူမလက်ကလေးနှစ်ဖက်နှင့် တင်းနေအောင်ပင် ဖက်တွယ်ထားမိပါသည်။ အောက်ကနေလည်း သူ့လိုးဆောင့်ချက်အလိုက် သူမဖင်ကြီးနှစ်ဖက်ကို ကော့ကော့ညှောင့်ပေးနေမိသည်။ ဂေါ်လီလဒစ်ပြဲကြီးကား သူမကို ရူးခွေသွားရလောက်အောင် ကာမသုခဝေဒနာတွေ အကြီးအကျယ်ပေးစွမ်းနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
တစ်သက်နှင့်တစ်ကိုယ် မခံစားဖူးသည့်အဖြစ် တစ်ခါဖူးမှ မရရှိခဲ့ဖူးသည့် လောကီစည်းစိမ် အရသာထူးကြီးမို့ လောလောဆယ်အချိန်မှာ မတော်တဆ လက်လွှတ်ဆုံးရှုံးသွားရမှာကိုတောင် စိတ်ထဲက အလွန်အမင်းစိုးရိမ်ကြောက်လန့်နေမိလေသည်။
……………………………………………..
⭐အခန်း ( ၈ )⭐
တရုတ်ကြီးလည်း တဖြည်းဖြည်း သူ့လီးက ခင်လေးနွယ်၏စောက်ပတ်အရသာကို တွေ့လာသည့်အလျောက် ဖင်ကြီးနှိမ့်လိုက်မြှင့်လိုက် ခါးကိုရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် လုပ်လုပ်ရင်း ခင်လေးနွယ်၏အိုးကားကားကြီးနှစ်ဖက်ကို သူ့လက်နှစ်ဖက်နှင့် အောက်ကနေ စုံကိုင်မယူကာ ပယ်ပယ်နယ်နယ် လိုးပေးနေတော့သည်။ ဆောင့်ချက်က တဖြည်းဖြည်းကြမ်းလာသွက်လာသည်။ လီးကြီးတိုးဝင်မှုက ရှောရှောရှူရှူမရှိလှဘဲ ဂေါ်လီလုံးကြီးတွေ တစ်ကြပ်ကာ စောက်ဖုတ်အဝမှာ အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ ဖြစ်နေ၍ ခံရသူအဖို့ အသည်းခိုက်လွန်းလှပြီး သက်တောင့်သက်သာ သိပ်မရှိသလို ဖြစ်နေရသည်။
ခင်လေးနွယ်အံကြိတ်ခံရင်း တစ်ချက်တစ်ချက် သူမနှုတ်မှ တအိအိတအင့်အင့် ညည်းသံကလေးများပင် ထွက်ပေါ် လာရလေသည်။ဦးတရုတ်လီးက သူမစောက်ဖုတ်ထဲကို တစ်ဝက်ကျော်ကျော်လောက် အဝင်အထွက်ပြုနေရာကနေ အရင်းထိအရောက် အပြည့်အသိပ်ထည့်သွင်းပြီး တစ်ရှိန်ထိုးလိုးချနေပြီလား လို့တောင် သူမကွဲကွဲပြားပြားမသိတော့။ သူမစောက်ရည်သံ တဇွပ်ဇွပ် တဗွပ်ဗွပ် ထွက်ပေါ်နေသည့်ကြားက ဘုတ်ကနဲ ဘောက်ကနဲမြိုင်နေအောင် ဆောင့်ဆောင့်ချလိုက်သော သူ့ဆောင့်လိုးချက်များကြောင့် လူတစ်ကိုယ်လုံး ကော့ကနဲကြွကနဲ မြောက်ကနဲ လေဟာနယ်ထဲရောက်ရောက်သွားသလိုပင် ဖြစ်ပေါ်ခံစားနေရသည်။ ကာမအဆိပ်က တစ်ကိုယ်လုံးကို တဆစ်ဆစ် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက် ပျံ့နှံ့ပြီးဖြစ်၍လည်း ဖြစ်လိုရာဖြစ်စေတော့ဆိုပြီး နာကျင်မှုကိုပင် သူမ လုံးဝဂရုမစိုက် မိတော့သလိုဖြစ်နေပြီ။
“အ ကိုကြီး အရှီး အ အိအိ နာနာတယ် လီးကြီးဘေးက အလုံးတွေက တလိမ့်လိမ့်နဲ့ စောက်ဖုတ်ကျိန်းလွန်းတယ်။ အ အင့်အင့် ဟင့် လိုး လိုး အားရှိတိုင်းလိုး … ဟင်း အင့် အင်းး ဟင့် … သေ သေတော့မှာပဲ ကိုကြီးရယ် လီးကို ဘယ်လိုတွေလုပ်ထားလဲ ”
“ဂေါ်လီတွေကြောင့်ဖြစ်မှာလေ။ ဂေါ်လီက လိုးလေစွဲလေဆိုတာမျိုးပဲ။ ညည်း ဂေါ်လီလီး မတွေ့ဖူးသေးဘူး မဟုတ်လား”
“အို ဘယ်လိုလုပ် တွေ့ဖူးမှာလဲလို့ ဆန်းဆန်းပြားပြားတွေ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးဘူး။ ရိုးရိုးလီးပဲ ကြုံဖူးတာ တကယ်ပြောတာပါ”
“အခု ခံကြည့်တော့ရော ဘယ်လိုနေလဲ ကောင်းရဲ့လား”
“အင်း ကောင်း ကောင်းတယ်နဲ့တူတယ် ရိုးရိုးလီးနဲ့လိုးတာနဲ့ မတူဘူး။ စောက်ဖုတ်ပိုရွပြီး လီးကြီးပွတ်တိုက်လေ ပိုပြီး အလိုးခံချင်လေ ဖြစ်လာသလိုပဲ …။ နာပဲနာသလို ကျိန်းပဲကျိန်းသလိုနဲ့ တစ်မျိုးကြီး။ စောက်ဖုတ်ထဲက မနေနိုင်အောင် အရမ်းယားပြီး ရွပိုးအထိုးခံနေရသလိုပဲ ဟင့်ဟင့် ”
“ကိုယ် နည်းနည်း လျှော့လိုးပေးရမလား”
“မလျှော့နဲ့ ဒီအတိုင်းဆက်လိုး။ လီးက ကြပ်တော့ သိပ်ကြပ်တယ် တထုတ်ထုတ်နဲ့ တစ်ခုခုတစ်ခံနေသလိုပဲ ဖီးလ်လည်းအရမ်းရှိတယ်။ အခု အခံခက်ပေမယ့် တဖြည်းဖြည်းတော့ ကျင့်သားရလာမှာပါ ”
“အိုး တော်လိုက်တဲ့ ကလေးမလေး ချစ်ဖို့ကောင်းလွန်းလိုက်တာနော်။ ကဲ ပြွတ်ပြွတ် ဒါက ချစ်လွန်းလို့ ”
တရုတ်ကြီး ခင်လေးနွယ် နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးတွဲတွဲကလေးနှစ်ချပ်ကို တအားစုပ်ဆွဲနမ်းလိုက်သည်။ ခင်လေးနွယ်မူသလိုလုပ်ပြီး သူ့ရင်ဘတ်ကို တွန်းလိုက်ရာက …
“ဟွန့် သွားပါ အရက်နံ့ကြီး နံကနံနဲ့ ဟွင်း ”
“စောက်ဖုတ်နံ့ရော မနံဘူးလားလို့ ခုနက နွယ့်စောက်ဖုတ်ကို အပြတ်မှုတ်ပေးထားတာ ဟင်းဟင်း”
“နံဘူး ကိုယ့်ဟာကိုယ်တော့ ဘယ်နံမှာလဲ နွယ့်ပါးစပ်ရော ကိုကြီး နမ်းကြည့် စုပ်ကြည့် ကို့လီးနံ့ကြီးမနံဘူးလားလို့ ”
“ဘယ်မလဲ လာ ပြွတ် ပြွတ် အင်း အင်း ဟင်း မနံပါဘူး နွယ့်ဆီက စောက်ပတ်နံ့လေးပဲ ကိုယ့်ပါးစပ်ထဲစွဲနေတာ အနံ့လေးက အီတီတီလေး ချစ်စရာ ဟင်းဟင်းဟင်း”
“ကိုကြီး နော် သိပ်ပို ကဲ ဆောင့် ဆောင့်ပါ မြန် မြန်မြန်လေး အို ဟို ဟိုမှာ သူတို့ ကြည့်ကြည့်နေကြပြီ ကိုကြီး မြန်မြန်လုပ် အပြီးသာ လိုးလိုက်တော့ အဟင့်ဟင့် ဟင့်”
ခင်လေးနွယ်ပြောသည့်ဖက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ တကယ်ပဲ ဟိုနှစ်ယောက်ရောက်နေတာ တွေ့ရတော့သည်။ မနှင်းအေးနှင့်ကိုနောင် သူတို့နှင့်မနီးမဝေး ဆို်င်ထဲကနေ လှမ်းကြည့်နေကြသည်။ ခင်လေးနွယ် ရှက်ရမှန်းလည်း မသိတော့။ တရုတ်ကြီးရယ်ကျဲကျဲလုပ်ပြီး သူမဖက်ပြန်လှည့်လာကာ သူမဖင်သားအိအိနှစ်ဖက်ကိုဆွဲမ၍ အပေါ်စီးကနေ တဘုတ်ဘုတ်တဘွပ်ဘွပ်နှင့် ဝုန်းဒိုင်းကြဲ ဆောင့်လိုးချလိုက်သမျှ အောက်ကနေ ကော့ကာကော့ကာညှောင့်ခံပေးနေရင်း သူတို့ရဲ့ကာမဇာတ်လမ်းကို နိဂုံးကမ္ပတ် အဆုံးသတ်လိုက်ကြသည်။ လိုးချိန်ကြာပြီး ပထမဆုံးတွေ့ဆုံခြင်းဖြစ်၍လည်း သုတ်ကြာကြာမထိန်းနိုင်တော့ဘဲဖြစ်ကာ နှစ်ဦးစလုံး လရည်ရောစောက်ရည်များပါ ပြိုင်တူ ပန်းထွက်လာကြပြီးနောက် အတန်ငယ်ကြာသည်အထိ ရမ္မက်အရသာကို ဇိမ်ယူမှိန်းနေလိုက်ကြပြီး လှဲနေရာကနေ လူးလဲထလိုက်ကြပါသည်။
ကိုနောင်နှင့်မနှင်းတို့ သူတို့နှစ်ယောက်အနားကိုရောက်လာကြပြီး ကိုနောင်က ဝတ်လစ်စားလစ်ဖြစ်နေသော ခင်လေးနွယ်၏ ကိုယ်လုံးအိအိလေးကို လှမ်းပွေ့ဖက်လိုက်ရာက …
“နွယ် နောက်မှ အေးဆေး တွေ့ကြတာပေါ့။ နွယ်လိုအပ်တာရှိရင်ပြော။ ကိုယ်လည်း နွယ့်ကို ကျေနပ်အောင် ဖန်တီးပေးချင်တယ်။ ဒီညတော့ မနှင်းကို ကိုယ် အပြင်ခဏ ခေါ်ထုတ်သွားမယ်။ ဒီအတွက်တော့ နွယ်စိတ်မဆိုးရဘူးနော်”
နွယ် ခေါင်းအသာညိတ်သည်။
“နွယ် နားလည်ပြီးသားပါ။ မနှင်းက ဒီညအဖို့ သူ့အတွက် အရေးအကြီးဆုံးပဲ …။ နွယ်ပြောမယ် ဦးတရုတ်ရော ကိုနောင်ရော နွယ့်အဖို့ သူစိမ်းတွေ မဟုတ်ကြတော့ဘူး ။ ကိုနောင် သူ့လမ်းစဉ်လိုက်ပြီး နွယ့်ကို ငွေနဲ့ဝယ်ဖို့မလိုဘူး။ ဦးတရုတ်လည်း ဒီအတိုင်းပဲ …။ နောက်ဆို နှစ်ယောက်လုံး ငွေစကား မပြောကြနဲ့တော့ …။ နွယ် ဒီနှစ်ယောက်က လွဲပြီး တခြားသူဆိုရင်သာ အပေးအယူစကားပြောမှာ။ ဒါကလည်း ဦးတရုတ်နဲ့ နွယ်နဲ့ လုပ်ထားတဲ့ အလုပ်ပဲ …။ ဒီလောက်ဆို ကိုနောင်ရော ဦးတရုတ်ရော နွယ့်ကို သံသယရှင်းကြပြီပေါ့ … ဟုတ်လား ”
ကိုနောင့်ကိုပြောရင်း တစ်ဆက်တည်း တရုတ်ကြီးဖက်ကိုပါ လှည့်ပြောလိုက်တော့ တရုတ်ကြီးလည်း ခေါင်းကို ခပ်သွက်သွက် ညိတ်ပြ လိုက်ရတော့သည်။
“ကောင်းတယ် နွယ်ပြောတာရှင်းတယ်။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းလည်းရှိတယ်။ ကိုတရုတ် နွယ့်အတွက် အတတ်နိုင်ဆုံး အဆင်အပြေဆုံး ဖြစ်အောင် အစစအရာရာ ဖန်တီးပေးမယ်။ ကိုယ်တို့လေးယောက်လည်း တစ်နေ့အပြင်မှာဆုံပြီး ကဲကြရအောင်။ ကဲ နွယ် ဘယ်လို သဘောရသလဲ”
“နွယ် အဆင်သင့်ပါ ကိုကြီး။ တခြားသူမပါဘဲ နွယ်တို့ချင်းသာဆိုရင် အတိုင်းထက်အလွန်ပေါ့ ဟင်းဟင်းဟင်း”
မနှင်းအေးလည်း မနေပါ။ တဟင်းဟင်းရယ်ပြီး …
“အို ဒီကလည်း အဆင်သင့်ပါပဲနော်။ အပြင်လူ ပါပါမပါပါ အရေးမကြီးဘူး။ ကျွန်မတို့ အတူဆုံဖြစ်ရင်ရပြီ။ နွယ် ညည်းစကား ညည်း သေချာမှတ်ထားနော် ဟင်းဟင်း ဟင်း”
“စိတ်ချ နွယ်မှတ်ထားပါ့မယ် မနှင်း။ မနှင်းသာ ဟိုဟိုဒီဒီ ပလီပလာလုပ်ပြီး ခေါင်းရှောင်ဖို့မစဉ်းစားနဲ့ ဒါပဲ အဟင်းဟင်း”
“ကျုပ်ကလား မရှောင်ပါဘူးတော်။ ညည်းလေးသာ အရင်ဆုံး အိမ်ကထွက်ခွင့်ရအောင် ကြိုးစားလိုက်။ အဲဒါဆို ဖြစ်ပြီ”
အမျိုးသမီးနှစ်ယောက် တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်၍ ကိုယ်လုံးကလေးများ တသိမ့်သိမ့်လှုပ်ခါအောင်ပင် အားရပါးရ ရယ်လိုက်မိကြသည်။ တရုတ်ကြီးက ခင်လေးနွယ်လက်ကိုဆွဲပြီး …
“ကဲ နွယ် မပြန်ခင် အပိတ်ကလေးလုပ်ရအောင် တစ်ခုခုရမလား ခပ်မြန်မြန်လေးလုပ်ပါဦး ”
နွယ် အထာနပ်ပြီးသား။ ကိုယ်ပေါ်မှ အဝတ်အစားများဖိုသီဖတ်သီဖြစ်နေတာကို သေချာလေးပြင်ဝတ်လိုက်ရင်း …
“ရတယ် ခပ်မြန်မြန်သာသောက် အမြည်းကတော့ အခြေအနေအရ လက်ကျန်ဟင်းတွေပဲရမယ်။ ကိုနောင်နဲ့ ဦးတရုတ် ဘာညာ အသံမထွက်စေနဲ့နော် … အလိုက်သိ ဒါပဲ …ဟင်း ဟင်းဟင်း”
“ကောင်းပြီ လုပ်မှာသာလုပ်စမ်းပါ ကလေးမရဲ့”
နွယ်နှင့်မနှင်း ဆိုင်ထဲဝင်၍ တစ်ဝိုင်းစာအမြန်ပြင်ပြီး အဖီအောက်မှာပဲ အတူတကွဝိုင်းဖွဲ့လိုက်ကြသည်။ နွယ်ရော မနှင်းအေးပါ သူတို့နှင့်အတူ ဝီစကီသောက်ကြသည်။ မနှင်းက ကိုနောင့်ဘေးနားမှာ ကပ်ထိုင်ပြီး ကိုနောင်နှင့်အတူ အရက်တစ်ခွက်တည်းကို တစ်လှည့်စီ အရသာခံကာ ဇိမ်နှင့်မျှင်းသောက်နေသလိုပင် နွယ်ကလည်း ဦးတရုတ်ကြီးနှင့်ကပ်လျက် သူ့ရင်ခွင်ထဲကို တစ်စောင်းကလေးမှီနွဲ့၍ ထိုင်ရင်း သူတို့ချင်းလည်း အသားချင်းထိမိနေကြကာ ဝီစကီအရက်ကို တစိမ့်စိမ့်စုပ်ငုံသောက်လိုက် တရုတ်ကြီး၏ ခြေဆော့လက်ဆော့ ဖင်ပွတ် ပေါင်ပွတ် စောက်ပတ်နှိုက် နို့နယ်ကိုင်မှုကို ခံလိုက်နှင့် လေးယောက်သား ကိုယ်စီကိုယ်ငှ စည်းစိမ်တွေ့နေကြလျက် ရှိပေတော့သည်။
တရုတ်ကြီးက သူမပြန်ခင်ရိက္ခာယူသည့်အနေနှင့် ခင်လေးနွယ်အင်္ကျီရင်ဘတ်ကို အပေါ်ပင့်လှန်တင်ပြီး နို့အုံအိအိကြီးနှစ်ဖက်ကို နယ်လိုက်စို့လိုက်နင့် ရမ္မက်ထလာအောင်နှူးပေးနေသည်။ တစ်ဖန်သူမပေါင်ကြားထဲကိုပါ လက်ထိုးထည့်၍ စောက်ပတ်ကို ဖွဖွရွရွကလေး ပွတ်ပေးလိုက်ပြန်ရာ ခင်လေးနွယ်ပေါင်နှစ်ဖက်ဟပြဲပြဲဖြစ်သွားပြီး အင်းအင်းဟုဆိုကာ သူနှိုက်ကိုင်ပေးနေသမျှကို အရသာတွေ့ပြီး ဖင်တကြွကြွဖြစ်လာရလေသည်။ သူမခါးအောက်ပိုင်းရှိထမီလည်း မလုံတော့သလိုဖြစ်သွားကာ ပေါင်ရင်းခွဆုံဆီမှ သူမရဲ့စောက်ပတ်ကို အတိုင်းသားဖြဲပြထားသည့်နှယ် ဖြစ်နေတော့သည်။
တရုတ်ကြီးလည်း အရက်သောက်လိုက် စောက်ပတ်ကိုင်လိုက် နှိုက်လိုက်နှင့် ရှိနေသလို ခင်လေးနွယ်လည်း သူ့အကိုင်ခံ၍ သူ့ဆီကအရက်ကို တစ်ခွက်ပြီးတစ်ခွက် ကပ်မော့နေကာ အရက်ရှိန်ကလေး တဖြည်းဖြည်းရလာပြီး တရုတ်ကြီးရဲ့ ပေါင်ကြားကလီးကို ဆုပ်ကိုင်ဆွဲယူ၍ ယောက်ျားတွေဂွင်းထုသကဲ့သို့ လီးကြီးကိုသားရေဆွဲလှန်ပြီး လက်နှင့် အပေါ်အောက် ဆွဲဆွဲချရင်း အသွားအပြန် ဆောင့်ပေးနေတာ တွေ့ရလေသည်။
တစ်ဖက်မှာလည်း မနှင်းအေးနှင့်ကိုနောင်တို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်ပေါင်ကြားတစ်ယောက် လက်နှင့်နှိုက်ကိုင်စမ်းသပ်ကာ မနှင်းအေးက ကိုနောင့်လီးကိုဂွင်းထုပေးနေသလို မနှင်းအေးကိုလည်း ကိုနောင်က သူမထမီကို ကျကျနနလှန်၍ စောက်ပတ်အကွဲကြောင်းလေးကို စမ်းစမ်းစမ်းစမ်းလုပ်ရင်း အထက်အောက်ပွတ်ဆွဲပြီး အကွဲကြောင်းလေးကိုရော စောက်ပတ်အပေါ်ဖက် ထိပ်နားက စောက်စိအသားတက်ကလေးကိုပါ လက်ညှိုးလက်မနှင့်ဖျစ်ချေ၍ စောက်ရည်တရွှဲရွှဲ ယိုစိမ့်ထွက်ကျလာအောင်ပင် အပီပွတ်နှိုက်ကိုင်နေကာ စောက်ခေါင်လေးထဲကို လက်ချောင်းများထည့်သွင်း၍ တဆတ်ဆတ် လိုးဆောင့်ပေးလိုက်ရာ ဖွတ်ဖွတ်ဖတ်ဖတ်ဖတ် ဟူသော အသံဗလံများ တရစပ်ပင် ထွက်ပေါ်လာပြီး နှစ်ယောက်သား အတော်ကလေး ခရီးပေါက်လာကြသည်။
ကိုနောင်ကသာ အရက်ကိုခွက်ဆင့်သောက်နေပေမယ့် မနှင်းခမျာမှာတော့ အရက်ကိုတောင် ဖြောင့်ဖြောင့် ကပ်မသောက်နိုင်ရှာဘဲ တစ်ကိုယ်လုံးထွန့်လူးကော့ပျံနေရကာ ကိုနောင့်အပွတ်အဆွခံရင်း ဖင်ကြီးနှစ်ဖက်ကဂဏှာမငြိမ်ဘဲ ကော့၍ကော့၍ အရှေ့ကို အဆက်မပြတ် တွန်းညှောင့်ပေးနေရင်း သူမနှုတ်မှနေ၍လည်း တအင်းအင်းတအင့်အင့်ညည်းသံတွေ ထွက်လာနေရသည်။
“မနှင်း နင်တို့နှစ်ယောက် ထရပ်လိုက်ကြစမ်းပါ ”
တရုတ်ပြောတော့ မနှင်းက …
“ဟင် ဘာလုပ်မလို့လဲ ကိုတရုတ်”
“ငါတို့အသေအချာ ကြည့်ချင်လို့ နှစ်ယောက်စလုံး စောက်ပတ်ကိုကြည့်ပြီး ဂွင်းထုချင်တယ်”
“ရှင်ကြည့်ချင်ကြည့်ပေါ့ လာ မနှင်း ထ”
ဆိုပြီး ခင်လေးနွယ်စိတ်မြန်လက်မြန်နှင့်ပင် ဝိုင်းဘေးမှာ ထရပ်ပြီး မနှင်းလက်ကိုပါ ဆွဲထူလိုက်ရာ မနှင်းလည်း မတတ်သာဘဲ ပါလာရလေသည်။ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်က ထမီကိုအောက်ကနေလှန်ပေးရသည်။ကိုနောင်နှင့်တရုတ်နှစ်ယောက်က အောက်မှထိုင်၍ သူမတို့တစ်ဦးစီ၏စောက်ပတ်ကို ကိုင်ကြည့်ဟကြည်ဖြဲကြည့်ကြပြီး ကိုတရုတ် သူ့လီးသူလှန်ကာ ဂွင်းထုနေပါသည်။ ခင်လေးနွယ်လည်း ဟင်း ဒီလောက်အဖြစ်သည်းလှတာ ဆိုပြီး သူမစောက်ပတ်ကို ကိုယ်တိုင်လက်နှစ်ဖက်နှင့်ဟဟဖြဲဖြဲလုပ်ပြလိုက်ရာ မနှင်းမအောင့်န်ုင်ဘဲ တခိခိရယ်မိသွားသည်။
“မရယ်နဲ့နော် မနှင်း။ မနှင်းစောက်ပတ်ပါ နွယ်ဖြဲပေးမှာ။ ဟိုတစ်ယောက်လည်း ဘာလုပ်နေလဲ လီးလှန်ပြီး ဂွင်းထုလေ။ ဖြေးဖြေးလေးလေး မလုပ်နဲ့ ခပ်မြန်မြန်ခပ်သွက်သွက်ထု။ ဒါမှ ကြည့်ကောင်းမှာ။ လိုးချင်ရင်တော့ အခုအချိန်မရတော့ဘူး။ နောက်နေ့မှလိုးကြ ဒါပဲ”
ခင်လေးနွယ်ပြောပြီး ကိုတရုတ်ရော ကိုနောင်ရော သူမတို့စောက်ပတ်ကို ကြည့်ရှုအရသာခံပြီး နှစ်ယောက်သား စိတ်ပါလက်ပါကြီး ဂွင်းထုကြတာကိုကြည့်၍ သူမရဲ့စောက်ပတ်မှစောက်ရည်များ ရွှဲနစ်အောင် ထွက်ကျလာပြီး မနှင်းစောက်ပတ်ကိုလည်း တစ်ဖက်က နှိုက်ပွတ်ကိုင်ပေးရင်း မနှင်းလည်း စောက်ပတ်မှ စောက်ရည်များထွက်လာကာ သူမစောက်ပတ်ကိုပါ အားကျမခံပြန်ပွတ်၍ နှစ်ယောက်သား ယောက်ျားနှစ်ယောက် သူနိုင်ကိုယ်နိုင် အပြိုင်အဆိုင် ဂွင်းထုနေကြသလိုပင် သူမတို့ကိုယ်တိုင်လည်း စောက်ပတ်အပြန်အလှန်ပွတ်ရင်း ဖီလင်တွေအတက်ကြီး တက်လာရလေတော့သည်။
“ဟားး မရတော့ဘူး ငါထွက်ချင်လာပြီ။ မနှင်းနဲ့ နွယ် နင်တို့တစ်ယောက်တစ်လှည့် လီးစုပ်ပေး။ ဒါမှမဟုတ် အပေါ်တက်ထိုင်ပြီး တစ်ယောက်တစ်ပြန်စီ ငါတို့နှစိယောက်ကို လိုးပေးကြပါလား။ ဒါဆို နင်တို့အတွက်ရော ငါတို့အတွက်ရော ပိုကောင်းကြမယ်ထင်တယ်”
“ဟုတ်သားပဲ နွယ် လာခဲ့ တက်လိုးပေး”
ကိုနောင်ကပါ ပြောလိုက်၍ နွယ်လည်း ပထမငြင်းမယ်ပြုပြီးမှ စိတ်ကူးပြောင်းသွားပြီး ခေါင်းတဆတ်ဆတ်ညိတ်ပြလိုက်ရာက …
“ဒါဆိုလည်း ပြီးရော။ မနှင်း လုပ်…. ရှင် ကိုတရုတ်ကို လိုးပေး။ ကျွန်မ ကိုနောင့်အပေါ်ကနေ တက်လိုးပေးမယ်။ မြန်မြန်ပဲလုပ်မှာနော် အချိန်မဆွဲကြနဲ့ ဟုတ်ပြီလား”
“ကောင်းပြီ မြန်မြန်ပဲ ဟဲဟဲ ငါလည်းအောက်ကကူဆောင့်ပေးမယ်။ နွယ် ဟိုမှာလိုးပြီးရင်း ဒီကိုလည်း ပြန်လာခဲ့နော် ဟုတ်လား”
“စိတ်ချပါရှင် တစ်လှည့်စီဆို တစ်လှည့်စီပေါ့ ရတယ်”
အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်လုံး လက်ခံသဖြင့် သူတို့ဂိမ်း(ကစားပွဲ) လေးက ပိုမို၍ မြိုင်ဆိုင်အသက်ဝင်သွားသည်။ တရုတ်ကြီး အပေါ်ကနေ တောင်မတ်နေသော သူ့လီးပေါ်ကို မနှင်းတက်ထိုင်ကာ နှဲ့ဆောင့်ပေးလိုက်သည်။ ခင်လေးနွယ်က ကိုနောင့်အပေါ်တက်ထိုင်ပြီး သုံးလေးချက်ဆင့်ကာ လိုးချလိုက်သည်။ ကိုနောင်အောက်ကနေ သူ့လီးကိုကော့ထိုးကာ ပြန်ဆောင့်ပေးလိုက်ရာ လီးအဝင်ပိုနက်သွားပြီး ထိထိမိမိလည်း ပိုရှိသွားရသည်။ စောက်ဖုတ်တအားရွနေပြီမို့ နွယ်လည်း ဟန်ကလေးသော်မျှ မဆောင်နိုင်အားတော့ဘဲ ဇယ်ဆက်သလို တဘုတ်ဘုတ်တဇွပ်ဇွပ်အသံထွက်အောင် ကိုနောင့်လီးကြီးကို မြင်းစီးပေးလိုက်ရာ နှစ်ယောက်စလုံးအရသာကောင်းပြီး ကာမရာဂဇောတွေ အတောမသတ်ထကြွလာရပြန်လေတော့သည်။
ကိုနောင့်လီးက လရည်တဗြစ်ဗြစ်ပန်းထွက်လာသည်အထိ အဆက်မပြတ် စကောဝိုင်းမွှေ့လိုးပေးလိုက်ကာ ခင်လေးနွယ် သူ့ကိုယ်ပေါ်ကနေ လီးကိုပြန်ကြွ၍ ထုတ်လိုက်ပါသည်။ မနှင်းလည်း သူမအရိပ်အခြည်ကိုကြည့်နေတာမို့ ခင်လေးနွယ်ထလိုက်ချိန်မှာပဲ သူမလည်း ဦးတရုတ်လီးကိုပြန်ကြွကာချွတ်လိုက်ပြီး အမျိုးသမီးနှစ်ယောက် လူချင်းလဲ နေရာချင်းချိန်းလိုက်ကြသည်။ ခင်လေးနွယ် ဦးတရုတ်အနားရောက်လာပြီး သူ့လီးပေါ်တက်ခွထိုင်ချလိုက်သည်။
“အား ကောင်းတယ် လိုးစမ်း နွယ် အားရပါးရလိုး”
“ရှင် လရည် ထွက်သွားပြီလား”
“မထွက်ဘူး ရတယ် ခပ်ကြမ်းကြမ်းလိုး။ လရည်တစ်ကြိမ်ထွက်လည်း ကိစ္စမရှိဘူး။ နောက်တစ်ချီ နင်မပြီးမချင်း ထပ်လိုးပေးလို့ရတယ်။ စိတ်ချလက်ချလိုး”
ဦးတရုတ် ပြောလိုက်သည်။ တစ်ဖက်မှာလည်း အပေါ်စီးမှနေ၍ ဖိထိုင်ချလိုက်သော မနှင်းစောက်ပတ်ကို ကိုနောင်တစ်ယောက် အောက်ကနေ သူမတင်ပါးနှစ်ဖက် ပင့်မကိုင်၍ အသားကုန်ပင် မာန်တင်းညှောင့်လိုးပေးနေပြီဖြစ်သည်။
“ဖွတ် ဇွပ် ပြွတ် ပလွတ် ဘွတ် ဖွတ် စွပ် ဖွပ်ဘတ် ဘုတ် ဘတ် ဖတ်ဗွပ် ဗလပ် ဘုဘွတ်”
မနှင်းအေးအိုးကားကြီးကား အောက်မှနေ၍ လီးပင့်လိုးရသူအဖို့ နတ်သုဒ္ဓါမှီဝဲရသည့်နှယ် စည်းစိမ်ရှိလွန်းလှပေသည်။ စောက်ရည်များဖြင့် ပြည့်ဝချွဲကျိနေပြီဖြစ်သည့် မနှင်းစောက်ပတ်အဝင်လမ်းကလေးထဲမှာ လီးဝင်သံထွက်သံများဖြင့် စည်ကားသိုက်မြိုက်လျက် ရှိနေချေသည်။ မနှင်း အပေါ်စီးကဖိထိုင်ဆောင့်ချလိုက်သည့်အရှိန်နှင့် ကိုနောင်၏ဝက်ပက်သကဲ့သို့ ကော့ကော့တင်ရင်း တစ်ချက်ချင်း ညှောင့်လိုး ပေးလိုက်သော ဆောင့်ချက်များက တစ်ထပ်တည်း ကျပြီးနောက် နှစ်ယောက်သား မည်သည့်အရာနှင့်မှ မလဲလှယ်နိုင်သော ကာမဂုဏ်စည်းစိမ်ထူးကြီးကို ပြည့်ပြည့်ဝဝပင် ရရှိနေကြသည်။
“စွတ် ဖွတ် ဘုတ် ဖွပ် ဗွပ် ဘွတ် စွိ ဇွပ် ဘု ဘလပ်လပ် ဘုတ် စွိ ဗြွတ် ဇွပ် ”
“အ အိ အိ အင့် အင့်အင်း ဟင့်အင့်အင့် ကဲ အိ အင့် အင့် အကျွတ် ကျွတ် အရှီး အိ အ အယာ့ အ အလာ့လာ့ ကို ကိုနောင်ရယ် ထိ ထိလိုက်တာ နော် ဟင်းဟင်း”
“လိုး လိုး မရပ်နဲ့နှင်း ဆောင့်ဆောင့် မြန်မြန် မြန်မြန်လုပ်”
“အ အင့် ကောင်း ကောင်းတယ် ရှင် တော်တော် လိုး လည်း လိုး နိုင်တယ်နော် လရည် ထွက်ပြီးပြီပဲ မဟုတ်လား”
“အင်း အင်း အဲ ဒါက နွယ့်စောက်ပတ်ထဲမှာ ထည့်တာလေ။ မနှင်းစောက်ပတ်ထဲကို ဒီတစ်ကြိမ်ထပ်ထည့်ပေးမယ်။ လိုး လိုး မရပ်နဲ့ တော့ ကိုင်း ကိုင်း ကွာ ကောင်းလား ကောင်းလား မနှင်း ”
“အမယ်လေး ကျွန်မ ဘာ ဘာပြောရမလဲ မသိတော့ပါဘူး ရှင် ဟင်းဟင်း အ ဆောင့်ဆောင့်ပေး လီး ကြီး သန်လိုက်တာ လွန်ရောပဲ။ သံချောင်းကြီး လိုးသွင်းနေသလိုပဲ ဟင်း ”
ကိုနောင် ပင့်သည်။ ဝိုက်သည်။ သူ့ခါးကိုကော့ကော့ပြီး ပက်ပက်စက်စက် ညှောင့်လိုးပေးသည်။ မနှင်းကလည်း မရပ်တော့။ အဆက်အပြတ် သူမဖင်ကြီးကို တလှိမ့်လှိမ့်လုပ်ပြီး စကောဝိုင်းလှည့်ပတ်ရစ်ဝိုက်လိုက် ဖင်တစ်ခုတည်း မြှောက်မြှောက်ပြီး အားပါပါ အပေါ်စီးကနေဖိချလိုက်နှင့် တတ်သမျှမှတ်သမျှ မောင်းတင်၍ လိုးပေးနေပါသည်။ နှစ်ယောက်သား အပြိုင်အဆိုင် အပေးအယူ အချိတ်အဆက်ညိညိ လိုးဆောင့်ခြင်းဖြစ်၍လည်း ကိုနောင့်လီးထိပ်ကြီးက သူမစောက်ခေါင်းလေးထဲ ဒုတ်ကနဲဒုတ်ကနဲ နစ်စိုက်ဝင်ကာ သားအိမ်ကို ဒုတ်ဒုတ်ထိခိုက်မိပြီး ကာမအရသာကို နှစ်ယောက်သား ထဲထဲဝင်ဝင် တစ်နင့်တစ်ပိုးကြီးပင် ရရှိနေကြတော့သည်။
“အ အ ကောင်း ကောင်း အိ အင့် ကျွတ် အ အလာ့ အီ ဆိမ့်သွားတာပဲ ကိုရယ်။ ကိုနောင် အောက် အောက်ကနေ တ တအားပင့် ပင့်လိုးပေး နော်။ အ အ ထိ ထိတယ် မရပ်နဲ့ကိုနောင် မရပ်နဲ့ နှင်း ပြီး ပြီးတော့မှာ အင့်အင့် အ အင့် ကျွတ်ကျွတ်”
သူတို့နှစ်ယောက် အပြတ်ကဲနေကြသလို တရုတ်ကြီးတို့အတွဲကလည်း စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် မြိုင်မြိုင်ဆိုင်ဆိုင်ကြီး အချစ်ပွဲနွှဲချင်တိုင်း နွှဲနေကြပြီဖြစ်သည်။ ခင်လေးနွယ် တရုတ်ကြီးရဲ့ပေါင်ပေါ် ကျကျနနခွစီးပြီး သူ့လည်တိုင်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ပွေ့ဖက်၍ ဖင်ကြီးနှစ်ဖက်ကို စည်းချက်ကျကျ ပင့်ဝိုက်မြောက်ကြွ လိုးဆောင့်ကာဖြင့် တရုတ်ကြီး၏ ဂေါ်လီလီးကြီးအရသာကို အီဆိမ့်နေအောင် ဇိမ်ယူခံစားလျက်ရှိနေပေသည်။ လီးကြီးက ယခုအချိန်မှာ သူမစောက်ခေါင်းထဲကို အရင်းထိ ဆိုက်ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ ကြီးမားတုတ်ထွား၍ အလျားရှည်လွန်းလှသော ဂေါ်လီလီးဒစ်ကြီးက သူမစောက်ခေါင်းထဲကျွံဝင်သွားပြီး ထိထိမိမိရှိလွန်းလှကာ မဆန့်မပြဲလီးဒစ်ကြီး သူပါးစပ်ကနေ ရုတ်တရက် ပြန်အန်ပြီး ပေါက်ထွက်လာမှာကိုတောင် နွယ်တစ်ယောက် စိုးကြောက်နေမိပေသည်။
တရုတ်ကြီးရဲ့လီးဘေးမှာ ထည့်သွင်းထားသော ဂေါ်လီလုံးများရဲ့ အကြမ်းပတမ်း ပွတ်တိုက်မှုများကြောင့်လည်း သူမ စောက်ပတ်တစ်ခုလုံးကို မြင်မကောင်းရှုမကောင်းအောင် စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားများ တွန့်လိပ်ပြဲလန်ကာ ယောင်ကိုင်းပြီး ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်နေလေပြီလားလို့တောင် ခင်လေးနွယ် ယောင်ယမ်း တွေးမိလိုက်သေးသည်။ မတတ်နိုင်ပါ။ ဒီအရသာလိုချင်မှတော့ ဒီလောက်တော့ အရင်းအနှီးပြုရပေမည် လို့ပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖြေသိမ့်တွေးလိုက်ရသည်။
“နွယ် ကောင်းလား ကြိုက်လား ကိုယ့်လီးကြီးကို ”
“အို မေးနေရသေးတယ် ရှင့်လီးကြိုက်လို့ ကြောက်ကြောက်နဲ့ပဲ လိုးနေတာပေါ့လို့ ”
“လီးပဲ ဘာကြောက်စရာရှိလဲ”
“ရှင့်ဟာ လူလီးမှမဟုတ်တာ ကျွဲလီး နွားလီး မြင်းလီး ဟီဟိ။ အခု လိုးရင်းနဲ့ ကျွန်မစောက်ပတ်တောင် တော်တော်လေး ကျိန်းလာပြီ။ တစ်သက်နဲ့တစ်ကိုယ် ဒါမျိုးမတွေ့ဘူးပေါင်တော်”
“ဒါနဲ့များ နွယ်လေး ကြိုက်တယ်ဆို လီးကျိုးပစေ လိုးမှာသာလိုး အားမနာနဲ့ ကြားလား”
“အိုး လီးကျိုးဖို့နေနေသာသာ နွယ့် စောက်ပတ်မကွဲအောင်ဘဲ ကြိတ်ပြီး ဆုတောင်းနေရတာ။ နွယ်ကိုယ်ထဲမှာ သူ့ဒစ်ပြဲကြီးအပြည့်ပဲ ကိုကြီးရာ နင့်နေတာပဲ ဟင်းဟင်းဟင်း”
နွယ် ပြောလည်းပြော ဆောင့်လည်းဆောင့်၏။ အသားနာမှာကိုလည်းမကြောက်။ စောက်ပတ် အာတာပြဲကြီးဖြစ်နေတော့မှာကိုလည်း မကြောက်။ အာဂမိန်းမသား တစ်ယောက်ပါပေ။စိတ်သွားရာကိုယ်ပါဆိုသလို ရာဂအလိုရမ္မက်ရှေ့ဆောင်နေချိန်ဆိုတော့လည်း မြွေပူမကြောက် ကင်းလည်းမကြောက်ဆိုသလို ရမ္မက်ဆန္ဒနောက်လိုက်ပါရင်း သူမကိုယ်တိုင်လည်း သရဲမရဲစီးသလိုဘဲ ဖြစ်နေချေပြီ။
နာရီဝက်ကျော်ကျော်လောက် ကြာအောင် အဆက်မပြတ် သဲကြီးမဲကြီး စခန်းသွားကြရင်း နွယ်လည်း တစ်ကိုယ်လုံး တဆတ်ဆတ် တုန်ခါလာပြီး သူမဖင်သား အိအိကြီးနှစ်ဖက်ကို ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် ဆန့်ငင်တွန်းထိုးရုန်းကန်၍ ကိုတရုတ်၏ ဂေါ်လီလီးကြီးကို သူမစောက်ပတ်ထဲ အပြည့်အသိပ် ထည့်သွင်း၍ နှဲ့ကာနှဲ့ကာ ညှောင့်ဆောင့်ပေးနေရင်း သူမအဖုတ်လိုဏ်ခေါင်း အတွင်းသားထဲကနေ လီးကြီးကို တအားဖျစ်ညှစ် ရစ်ပတ်ကာ စုပ်ဆွဲလာပြီး စောက်ခေါင်းထဲမှ စောက်ရည်များ တဖျစ်ဖျစ်မည်အောင်ပင် ဒလဟောကြီး ပန်းထုတ်လိုက်ရာက ရာဂလိုအင်တွေ တစ်လုံးတစ်ဝတည်း ပြည့်ဝသွားရသည့်အလား ကိုတရုတ်ရဲ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ဝမ်းလျားထိုးမှောက် ရက်သား ပုံလျက်လဲကျသွားလေတော့သည်။
ကိုတရုတ်လည်း ပက်လက်အိပ်ရာကနေ မိုးထိုးလျက်ရှိသော သူ့ဂေါ်လီလဒစ်ကြီးထိပ်မှ ယောက်ျားတို့၏ တဏှာရည်ဖြစ်သော ပျစ်ချွဲချွဲသုက်ရည်များကို သူမစောက်ခေါင်းအတွင်းသို့ အဆက်မပြတ်ပန်းလွှတ်ထုတ်ကာဖြင့် သူမသားအိမ်ထဲထိအရောက် သူ့လရည်များ ပြည့်ဝအောင်ဖြည့်တင်းပေးလိုက်ပြီး နှစ်ယောက်သား မျက်နှာချင်းဆိုင် လူးလဲပွေ့ဖက်နမ်းရှုံ့နေကြကာ လောကီ၏သုခချမ်းသာကို တရှိုက်မက်မက်ပင် ဖီလင်ယူ ခံစားနေမိကြလေသည်။ လီးနှင့်စောက်ပတ်ကား ကပ်လျက် မခွာနိုင်ဘဲ ရှိကြလေသည်။ ကိုတရုတ်နှုတ်ခမ်းများကို မက်မက်စက်စက် ဖိကပ်စုပ်ဆွဲလိုက်သော ခင်လေးနွယ်၏အစုပ်အနမ်းကား ရှည်ကြာလွန်းလှစွာ၏။
နှုတ်ခမ်းချင်းစုပ်ကာ အနမ်းပေးရုံသာမကဘဲ သူမရင်သားအိအိကြီးနှစ်မြွှာ ကလည်း တရုတ်ကြီးရဲ့ရင်ဘတ်ပေါ် ပိပြားလုမတတ် ကပ်ဖိပြီး လူးကာလှိမ့်ကာ ရင်ငွေ့ပေးပွတ်သပ်ရင်း ဖိုနှင့်မတို့၏ မပြေနိုင်သော ကာမဂုဏ်အဆီအနှစ် အသွေးအသား ထိတွေ့မှုအရသာကို လိုလေသေးမရှိ ပေးစွမ်းလျက် ရှိနေပေတော့၏။
မနှင်းနှင့် ကိုနောင်လည်း သူတို့နှင့် မရှေးမနှောင်းလောက်မှာပဲ ကိစ္စဝိစ္စတွေပြီးစီးသွားကြပြီးနောက် သူတို့လေးယောက်စလုံး မောမောနှင့် လဲလျောင်းအနားယူရင်း ခေတ္တခဏ စကားစမြည်များပြောဆိုနေကြကာနောက်ထပ်မိနစ်နှစ်ဆယ်လောက်ကြာမှ ကိုတရုတ် ကိုနောင်နှင့် မနှင်းတို့ သုံးယောက်သား ခင်လေးနွယ်ကို နှုတ်ဆက်၍ ဆိုင်ထဲကနေ အသီးသီး ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြပါသည်။
မနှင်းက ကိုနောင်နှင့်လိုက်ပါပြီး သူမ၏မပြီးပြတ်သေးသည့် တစ်ညဉ့်တာ ကာမဖြည့်တင်း ရမည့်အမှုကိစ္စကို ကျေပွန်အောင် ဆက်လက် ထမ်းဆောင် ရဦးမည် ဖြစ်သည်။ ထိုအတွက်လည်း ကိုနောင့်ထံမှ တစ်ညစာ အခကြေးငွေကို သူမအနေနှင့် အပြီးအပြတ် လက်ခံထားပြီး ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။
အမှန်တော့လည်း ကိုနောင်တစ်ယောက်တည်းတော့ မဟုတ်ခဲ့ပါ။ ထိုညက ကိုနောင်ရော သူတို့နှင့်အတူ ဆိုင်ထဲကနေ အတူတကွ ထွက်ခွာသွားသည့် ကိုတရုတ်ကြီးပါ မနှင်းကို တစ်နေရာခေါ်ပြီး သုံးယောက်သား တစ်ညလုံးလုံး သောက်လိုက်စားလိုက်နှင့် တစ်ယောက်ချင်း လိုးတာရော နှစ်ယောက်တစ်ယောက် ဝိုင်းညှပ်ပြီး လိုးခြင်းအပါအဝင် လိုးနည်းပေါင်းစုံစွာဖြင့် သူမအနေနှင့် ယောက်ျားသားနှစ်ယောက် သူမကတစ်ယောက်တည်း သေးပေါက်ချိန်ကလေးသော်မှ မရနိုင်လောက်အောင် အလဲလဲအကွဲကွဲ စိတ်ရှိလက်ရှိ လိုးကြ ဆော်ကြခြင်းသာဖြစ်သည်။ ဒါကလည်း မနှင်း နောက်တစ်နေ့ ဆိုင်ကိုနောက်ကျမှရောက်လာပြီး သူမကိုယ်တိုင် ခင်လေးနွယ်ကို ပြန်ပြောပြမှ သူမအနေနှင့် အကြောင်းစုံကို သိရခြင်းဖြစ်သည်။
ခင်လေးနွယ် အဲဒီညက အရက်မူးမူးနှင့် လူမှန်းသူမှန်းမသိ ကုလားသေကုလားမော အိပ်မောကျလျက်ရှိသော ယောက်ျားအနားမှာ အသာအယာ ကပ်တိုးပြီးအိပ်ရင်း သူမကိုယ်တိုင်လည်း သူမရဲ့အပျော်ယောက်ျား နှစ်ယောက်ထံမှ တစ်ညစာ တဏှာရည်အပြည့်နှင့်မို့ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်ပင် အိပ်ပျော်သွားလေသည်။
—————————————-
⭐အခန်း (၉)⭐
နောက်တစ်နေ့ နေအတော်မြင့်မှသာ လင်မယားနှစ်ယောက် နိုးလာနိုင်ကြသည်။ ခင်လေးနွယ် ဈေးကိုကိုယ်တိုင်သွား ချက်ပြုတ်ကြော်လှော်၍ ကိစ္စဝိစ္စတော်တော်ကလေးပြီးတော့မှ မနှင်းတစ်ယောက် ဆိုက္ကားတစ်စီးနှင့် ဆိုင်ကိုရောက်လာနိုင်ခဲ့သည်။ ဆိုက္ကားဆရာကိုပါ ဆိုင်ထဲခေါ်ပြီး အရက်တစ်ပိုင်းချပေးရင်း ခင်လေးနွယ်အနားကို ကပ်လာရာက …
“နွယ် ငါ နောက်ကို နင်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးထားရမယ် ”
ဆိုပြီး ဆိုင်နောက်ကို အခြေအနေ လှမ်းအကဲခတ်ကြည့်ရင်း ခင်လေးနွယ်ယောက်ျား ကိုမျိုးအောင်ကို မမြင်တော့မှ …
“လာ နင်ပါ ခဏထိုင်ဦး။ ဒါက ကိုညွန့်ရွှေတဲ့ ငါတို့တစ်လမ်းကျော်ကပဲ။ သူ့ဆီကနေလည်း ငါ့ဖို့ အဆက်အသွယ်တွေ တော်တော်များများ ရခဲ့တာရှိတယ် ”
“ဟုတ်လား ဒါဆို မနှင်းနဲ့ လူရင်းတွေပေါ့ …။ သိရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်မနာမည် ခင်လေးနွယ်ပါ နွယ်လို့ပဲခေါ်ပါ”
“ဟုတ်ကဲ့ မခင်… အဲ … နွယ် အကူအညီလိုရင် ကျွန်တော့်ကို အချိန်မရွေးပြောပါ ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်”
“ဟင်းဟင်း ဟင်း မပူနဲ့ ကိုညွန့် ရှင် ကျွန်မတို့အတွက် အကူအညီ အများကြီးပေးရဦးမှာပါ”
မနှင်း ရယ်ကျဲကျဲနှင့် ပြောလိုက်ပြီး တစ်ဖန် ခင်လေးနွယ်ဖက်ကို လှည့်၍ …
“ဒါနဲ့ နွယ် ညည်းလူရော အပြင်ထွက်သွားလား”
သူမ ခင်လေးနွယ်ကို တိုးတိုးလေးကပ်မေးလိုက်တော့ …
“အင်း ဟုတ်တယ် ခေါင်းကိုက်လို့ လဘက်ရည်သောက်မလို့ဆိုလား အပြင်ထွက်သွားတယ်။ တစ်ခုခုစားပြီး မကြာခင်ပြန်လာမယ် ထင်တယ်”
“အေး ဒါဆိုလည်း ပြီးရော။ ကိုညွန့် ရှင့်နဲ့ အလုပ်ကိစ္စ နောက်မှပြောတော့မယ်။ ကျွန်မလူကိုလည်း ကြည့်ထား ပါချီပါချဲ့ အပေါစားမိန်းမ မဟုတ်ဘူး။ ရှင် ခါတိုင်းခေါ်ခေါ်လာတဲ့ အစုတ်ပလုပ်ကောင်တွေ ထည့်မပေးလိုက်နဲ့ဦး …။ နေဦး ကျွန်မသေချာတဲ့အခါမှ ချိန်းလိုက်မယ် ကြားလား”
“ကောင်းပါပြီ မနှင်း”
ဆိုက္ကားသမားကိုညွန့်ရွှေ သူထင်တာမှန်လေပြီဆိုတဲ့အကြည့်နှင့် ခင်လေးနွယ်တစ်ကိုယ်လုံးကို အထက်အောက်မကျန် စေ့စေ့စပ်စပ် လိုက်လံသိမ်းကျုံး၍ ကြည့်လိုက်ပါသည်။ တောင့်လည်းတောင့် ဖြိုးလည်းဖြိုးပဲမို့ တစ်သက်ဖြို၍ မကုန်သည့်အစားမျိုးပဲဆိုတာ သူ နားလည် သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ဟိုဟာလုပ်သည့်အစားမျိုးမှန်လျှင် သူ့လက်က လွတ်ဖူးသည့်မိန်းမ ဆိုတာလည်း အရှားသားပဲ မဟုတ်လား။ သူ့တစ်သက် ဆိုက္ကားနင်းရင်း မဟုတ်ကဟုတ်ကလူတွေနှင့် နေ့တဓူဝ ရောနှောပေါင်းသင်းပြီး မဟုတ်တာ တော်တော်များများလည်း လုပ်ဖူးနေသူဖြစ်ပေရာ မ အရသာကိုတော့ ကောင်းကောင်းမြည်းစမ်းကြည့်ဖူးနေသူတစ်ယောက် လို့တောင် ဆိုရပေလိမ့်မည်။
မနှင်းရဲ့လူမှန်းသိလိုက်ရ၍ ခင်လေးနွယ် သူ့ကိုဆက်ဆံပုံတွေပြောင်းသွားပြီး အရက်နောက်တစ်ပိုင်းနှင့် နောက်ထပ် အသင့်ကျက်ပြီးသား အမြည်းဟင်းလျာတွေထဲက မြည်းစရာအမဲအသည်းကြော်တစ်ပွဲကို ဆိုက္ကားဆရာကိုညွန့်သောက်ဖို့အတွက် သူမကိုယ်တိုင် လာရောက် ချပေးလိုက်သည်။ အရက်ကြိုက်သောကိုညွန့်လည်း စောစောစီးစီးပွဲတော်တွေ့ပြီး တစ်ယောက်တည်း မထစတမ်း နင်းကန်သောက်နေလေတော့သည်။
သူအရက်သောက်ကောင်းနေစဉ် မနှင်းကိုအသာအယာလက်ကုပ်ခေါ်လိုက်ပြီး နှစ်ယောက်သား ဆိုင်ခန်းအနောက်ဖက်ကိုဝင်၍ ညက သူမတွေ့ကြုံမိခဲ့သမျှ အဖြစ်အပျက်တွေကိုမေးရာ မနှင်းလည်း အချင်းချင်းဖြစ်၍ နွယ့်ကို အမှန်အတိုင်းပင် မချွင်းမချန်ပြောပြရှာပါသည်။ သူမအနေနှင့် ယောက်ျားသားနှစ်ယောက်၏အလိုကို တစ်ညတာပတ်လုံး မညည်းမညူလိုက်လျောခဲ့ရ၍ အိပ်ရေးလည်းပျက် ခြေလက်တွေလည်း မသယ်ချင်လောက်အောင်ဖြစ်ရကြောင်းကို ခင်လေးနွယ်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ရင်ဖွင့်ပြောပြသည်။
“ဒီညရော မနက်ဖြန်ရော ထပ်ချိန်းသေးတယ် ငါတော့ ညည်းလူတွေလုပ်တာနဲ့ သေပြီထင်တယ်”
“အားကျတယ် မနှင်းရာ နွယ်လည်း အပြင်တော့လိုက်ချင်သားပဲ ”
ခင်လေးနွယ်ပြောပြီး စကားကိုပြန်ဆက်၍ …
“ကဲ ဆိုစမ်းပါဦး ဟိုဆိုက္ကားဆရာကြီးက တကယ်အလုပ်ဖြစ်ရဲ့လား။ မနှင်း သူနဲ့ရော တစ်ခါလောက် ဒိတ်ကြည့်ပြီးပလား”
ခင်လေးနွယ်အမေးကြောင့် မနှင်းမျက်စိကလေးပိတ်သွားအောင်ပင် ခိုးခိုးခစ်ခစ်ရယ်လိုက်ပြီး …
“အော် ဒါတော့ ဘယ်နေပါ့မလဲ နွယ်ရယ်။ သူလည်း ဒီလောကထဲမှာ ကျင်လည်နေတဲ့သူပဲဟာ။ လက်ကျလက်နလည်းကောင်းတယ် အဆိပ်ပြင်းတယ်။ ဒီလောက်ပြောရင် သဘောပေါက်လိုက်တော့ ”
“အင်း ဟင်းဟင်း ပေါက်ပါပြီတဲ့ရှင် ကျွန်မတစ်ခုခု ကြံဦးမှပဲ။ ရှင့်လူနှစ်ယောက်က တူးအင်န်ဝမ်းလုပ်ဖို့ ရှင့်ကိုပဲ မဲနေကြတာလေ ဒီတော့ ”
ခင်လေးနွယ် စကားတစ်ပိုင်းတစ်စနှင့်ရပ်ရင်း မနှင်းမျက်နှာကို အဓိပ္ပါယ်ပါပါကြည့်လိုက်တော့ မနှင်းလည်းအထာပေါက်သွားသည်။
“အသာနေ နွယ် မနှင်း အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင်စီစဉ်လိုက်မယ်။ အခုချိန်ထိလည်း နွယ့်လူကြီး အိမ်ကို ပြန်မလာသေးဘူး မဟုတ်လား”
“ဟုတ်ပါရဲ့ မနှင်း အပြင်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ဆိုင် ရောက်ပြီထင်တယ်။ ထားလိုက်ပါ ပြန်ဆက်စမ်းပါဦး မနှင်း … မနှင်းစကားက … ”
“ခဏစောင့် နွယ်လေး”
မနှင်းအေး ဆိုင်ရှေ့ပြန်ထွက်သွားပြီး ကိုညွန့်ရွှေကို စကားအနည်းငယ်ပြောဆိုကာ အနောက်ခန်းထဲအထိ သူ့ကိုဆွဲခေါ်လာသည်။ ခင်လေးနွယ်ရှိရာ အနားကိုရောက်တော့မှ သူမက …
“ကိုညွန့် ကျွန်မ မေးစရာလေးရှိတယ် ”
“မေးပါ မနှင်း ဘာမေးမလဲ …”
မနှင်းအေး ခင်လေးနွယ်ဖက်ကို မေးကလေးအသာငေါ့ပြပြီး …
“သူ့ကို ဒီရက်ပိုင်း ရှင့်နဲ့ ခဏအပ်ထားချင်တယ် ဖြစ်နိုင်မဖြစ်နိုင် ရှင်ပဲပြော”
“အိုး တကယ်နော် နောက်နေတာလား နှင်း … အဟင်း ဟင်း ဟင်း ”
“ဒါ နောက်ရမယ့်အချိန်မဟုတ်ဘူး ကိုညွန့်။ နှင်း အတည်ပြောတာ။ မိနွယ် ဒါ လိုနေတယ်။ သူကအိမ်ထောင်သည်လည်းဖြစ်တော့ အထွေအထူးပြောဖို့ မလိုဘူး။ ရှင်မယုံကြည်ဘူးဆိုရင် သူ့ဟာကြီး အပြင်ကပြန်မလာခင် စမ်းချင်သလိုစမ်းနိုင်တယ် ဟုတ်ပြီလား”
ကိုညွန့် ခင်လေးနွယ်ကို မယုံမရဲ သံသယမကင်းသည့်ပုံစံနှင့် လှည့်ကြည့်ပြီး …
“တ တကယ်လား မ မနွယ် သူ ပြောတာ ”
“အို တကယ်ပါဆို ရှင့်ဆီက ချိတ်တွေ လိုတယ်။ နွယ်က သိတဲ့အတိုင်း ဆိုင်မှာပဲအချိန်ကုန်နေတာ …တော်ရုံနဲ့ အပြင်ထွက်ဖို့ သိပ်မလွယ်ပေမယ့် ညဉ့်နက်ပိုင်း ဆိုင်မပိတ်ခင်အချိန်ကလေးတော့ အခြေအနေပေးရင်ပေးသလို လှုပ်ရှားနိုင်တယ်။ သူ့အမျိုးသားက တစ်နေကုန်သောက်ပြီး လူမှန်းသူမှန်းမသိအောင် ကွဲပြဲနေတဲ့အချိန်က များတယ်လေ ဟင်း ဟင်းဟင်း ”
“ပေါက်ပြီ မနှင်း ဒီလောက်ဆို ငညွန့်က အကြောနပ်ပြီးသား။ အချိန်မတော်ရောက်တဲ့ ငဆော်ကောင်တွေရှိတယ်။ ထုံးစံအတိုင်း မူးပြီးရစ်တဲ့ကောင်က ခပ်များများဆိုတော့ သေချာတော့ စိစစ်ပေးမှရမယ်”
“ဒါ ရှင့်အလုပ် ကျွန်မတို့ အလုပ်က … ”
မနှင်း စကားစဖြတ်ပြီး ကိုညွန့်အနားကို အသာချဉ်းကပ်လာရာက သူမလက်ကလေးတစ်ဖက်က ကိုညွန့်ရဲ့ ပေါင်ခွကြားရှိ ပုဆိုးအောက်မှ ဖုဖောင်းဖောင်းဖြစ်နေသော ယောက်ျားတန်ဆာရှိရာဆီကို ဇပ်ကနဲရောက်ရှိကိုင်စမ်းလိုက်ပြီး ပြီတီတီမျက်နှာပေးကလေးနှင့် …
“ဟွင်း တော်တော်ထန်တဲ့လူ မိုးမလင်းသေးဘူး ရှင့်လီးကြီး မာန်ဖီနေပါလား။ လာခဲ့ လီးတောင်ရင် ဒီနားလာခဲ့။ ကျွန်မကိုယ်တိုင် ကိုင်ပေးမယ်”
ဆိုပြီး ပြောရင်း သူ့ပုဆိုးခါးပုံစကို ဇပ်ကနဲ ခပ်သွက်သွက်ဆွဲချွတ်လိုက်ရာ အောက်ခံဘောင်းဘီဝတ်ဆင်မထားသော ကိုညွန့်ရဲ့ လီးညိုကြီးက သူ့ပုဆိုးကြားကနေ ဘွားကနဲ အပြင်ကို ခုန်ထွက်လာလေသည်။ လီးက တုတ်ထွားထွားရှိသော လီးရှည်အမျိုးအစားပဲဖြစ်သည်။ မနှင်းက သူမကိုင်ဖူးနေကျဖြစ်သော ကိုညွန့်လီးကို အထက်အောက် ပွတ်သပ်ဆွဲဆန့်ပေးနေပြီး အားမလိုအားမရ ဖြစ်လာခဲ့ဟန်နှင့် ကိုညွန့်အရှေ့မှာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ရာက လီးချောင်းကြီးကို သူမမျက်နှာနားကပ်၍ ကြည့်ပြီး …
“နွယ် လာကြည့်စမ်းပါဦး ကိုညွန့်လီးက နင့်အကြိုက်မဟုတ်လား လို့”
“မနှင်းရယ် စောစောစီးစီး မဟုတ်တာကနေ စတော့မယ်”
နွယ် နှာခေါင်းလေး ရှုံ့ကာမဲ့ကာနှင့် မနှစ်မြို့သလို ဟန်ကလေးလုပ်ပြီး ပြောလိုက်တော့ …
“အံမယ် ဘာဖြစ်လဲ တစ်ယောက်က လူကြည့်ထားပေါ့။ တွေ့တာနဲ့ အချက်ပြလိုက်”
“ဟယ် တကယ်ပဲ ကြည့်စမ်း ဒီ မနှင်းတစ်ယောက်နဲ့တော့ ဟင့်ဟင့် … ”
ခင်လေးနွယ် မနှင်းနှင့် ကိုညွန့်ရွှေအနားကို လှုပ်လီလှုပ်လဲ့ လျှောက်လာသည်။ ညွန့်ရွှေကြည့်နေစဉ်မှာပင် သူမလည်း မနှင်းအေးရဲ့ အနားမှာ ခပ်ကျုံ့ကျုံ့ကလေး အသာအယာ ကပ်ထိုင်ချလိုက်ပြီး လီးကို အသေအချာသုတေသနပြုနေပုံရသည့် မနှင်းအေးလက်ထဲမှ လုံးပတ်ခပ်တုတ်တုတ် ရှည်မျောမျောရှိနေသော ကိုညွန့်ရွှေရဲ့လီးညိုတုတ်ကြီးကို စူးစမ်းသောအကြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ပါသည်။ မနှင်း ခင်လေးနွယ်ကြည့်နေမှန်းသိလျက်နှင့်ပင် သူမကို တမင်တကာဂရုမစိုက်သလိုလုပ်ပြီး ကိုညွန့်ရွှေဟာကြီးကို သူမပါးစပ်နှင့် အားပါးတရလှမ်းဟပ်ကာ စုပ်ဆွဲပစ်လိုက်သည်။
ပြွတ် ပြွတ်ဟူသော အသံနှင့်အတူ ညွန့်ရွှေလီးကြီး သူမပါးစပ်ထဲကို အပြည့်အသိပ် တိုးဝင်သွားပြီး ကျွဲချိုလိန်လူနံပိန်ဆိုသောစကားအတိုင်း ခပ်ပိန်ပိန်ရှိသော လူပုံစံနှင့်ပင်မလိုက်ဖက်အောင် လူနှင့်လီးတခြားစီဖြစ်ကာ လဒစ်ထိပ်ပြဲကြီးအပြူးသားနှင့် အရှေ့ကိုတန်းတန်းကြီးငေါထွက်နေသည့် ညွန့်ရွှေလီးကြောင့် သူမအာခေါင်တစ်ခုလုံး ဝက်မလွတ် ငှက်ပျောသီးတစ်လုံး ထည့်ငုံထားမိသည့်အလား မဆန့်မပြဲ ဖောင်းကားပြီးနေတာတွေ့ရသဖြင့် ခင်လေးနွယ်လည်း အူထဲက ကျလိကျလိနှင့် အသည်းထဲကပါယားကျိကျိလေးဖြစ်လာပြီး တခိခိအသံထွက်အောင်ပင် ကြိတ်ရယ်လိုက်မိလေတော့သည်။
“အု အု အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်ဟွတ်”
မတန်တဆလီးကြီးကြောင့် မနှင်းလည်မျိုထဲမှာပါ လီးနင်ပြီး သီးသွားရသည်။
“ကောင်းတယ် မရွှေနှင်း ငတ်ကြီးကျနေလိုက်တာ သေသွားတောင်နည်းသေး ဟွင်းဟွင်း ”
“ညည်းနော် မနေနိုင် ညည်းဝင်စုပ်ကြည့်ပါလား ဟွန်း”
“ဖယ်စမ်း အပြင်ကို ကြည့်ထား မနှင်း ဟင်း”
ခင်လေးနွယ် စိတ်မထိန်းနိုင်တော့။ မနှင်းလက်ထဲကလီးကိုဆွဲယူပြီး တစ်ချက်နှစ်ချက် လက်နှင့်အသေအချာဖျစ်ကြည့် ဖြဲကြည့် ဂွင်းထုသလို အထက်အောက်ဆွဲဆန့်ဆောင့်ကြည့်လိုက်ရာက လီးကို သူမနှုတ်ခမ်းနားမှာတေ့ကပ်၍ အသာစုပ်ငုံပစ်လိုက်ပါသည်။လီးကြီးက သူမပါးစပ်ထဲမှာလည်းအပြည့် ကိုတရုတ်လီးနှင့်တောင် အရွယ်အစားချင်းသိပ်မကွာသလို ထင်ရသည်။ ဒီမိန်းမ ဒါကြောင့် အသည်းစွဲပြီးခိုက်တာနေမှာ ဟု စိတ်ထဲကတွေးရင်း လီးကို ဆက်စုပ်နေလိုက်ရာ ကိုညွန့်ရွှေလည်း မိန်းမနှစ်ယောက်၏ ရဲတင်းအရှက်မဲ့လှသောအပြုအမူတွေကြောင့် ဖီလင်တွေစောက်ရမ်းတက်လာပြီး ပါးစပ်က ကျွတ်ကျွတ်ကျွတ် ဟူ၍ပင် အသံထွက် ညည်းညူလာရလေတော့သည်။
ချောချောတောင့်တောင့် မိန်းမနှစ်ယောက်၏ အလုအယက်လီးစပ်ခြင်းခံရသည့်အဖြစ်မှာ နည်းလှသည့် ပါရမီကုသိုလ်မဟုတ်ဟုလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘဝင်ရောက်လိုက်မိသေးတော့သည်။
“အ စုပ်စုပ် မ မနွယ် အစုပ်ကောင်းလှချည်လား ဗျာ ဟဲ ဟဲ ဟဲ”
နွားပြာကြီးအောက်သွားမရှိဆိုသလို ဖြဲစပ်စပ်ကြီးဖြစ်နေသောသူ့ကို အမြင်ကပ်ကပ်နှင့် မနှင်းက …
“ကဲ ကိုယ်တော် ဖီးလ်တွေချည်း ဇွတ်တက်မနေနဲ့ တာဝန်ကျေအောင်တော့လုပ်။ ရော့ ရှင်နေ့တိုင်း ယက်ပေးချင်တယ်ဆိုတဲ့ ကျွန်မစောက်ပတ် ယက်လိုက်ဦး ဟင်းဟင်း”
မနှင်း သူ့အနားလာပြီး သူမထမီအောက်စကို ရုတ်တရက် လက်နှင့်ပင့်လှန်တင်လိုက်ရာက သူမပေါင်ကြားရှိစောက်ပတ်ကို ကိုညွန့်ရဲ့စပ်ဖြီးဖြီးလုပ်နေသော မျက်နှာရှေ့မှာ ကပ်ပေးလိုက်ရာ ကိုညွန့်လည်း မနှင်းဖင်သားအိအိနှစ်ဖက်ကို သူ့လက်နှစ်ဖက်နှင့် ဆုပ်ကိုင်ဆွဲယူလိုက်ပြီး သူမစောက်ပတ်နှင့်သူ့မျက်နှာ အပ်ပေးလိုက်ရလေတော့သည်။ ခင်လေးနွယ်က လီးဆက်စုပ်ပေးသည်။ ကိုညွန့်လည်း လီးအစုပ်ခံ၍ တစ်ဖက်မှမနှင်းစောက်ပတ်ကို အပြတ်ဘာဂျာကိုင်ပေးသည်။ မနှင်းပါးစပ်က အ အာ့ ရှီး အိအိ အသံထွက်ပြီး ကိုယ်ကလေးပါတုန်တုန်တက်လာရကာ ကိုညွန့်ရဲ့စောက်ပတ်နမ်းစုပ်ယက်ဆွမှုကို အပြတ်ဖီလင်ယူနေမိလေသည်။
“အအား ကောင်းတယ် ကိုညွန့် အ အစိကလေးပါစုပ် အင့်အင့် ကျွန်မ စောက်ပတ် ရှင်လိုးချင်နေပြီမဟုတ်လား ”
“အင်း ဟင်း လိုးမယ် လိုးမယ် ”
“မိနွယ်စောက်ပတ်ရော ကြည့်ဦးမလား ကျွန်မနဲ့ ဘာကွာသလဲလို့။ နွယ် ထလိုက်စမ်း သူဖီးလ်ယူချင်တယ်နဲ့ တူတယ်။ ညည်းထမီလှန်ပြီး စောက်ပတ်ပြလိုက်ပါဦး”
နွယ်လီးအစုပ်ရပ်ပြီး ထိုင်ရာကနေ အသာထလိုက်သည်။
“ကိုညွန့် တွေ့ချင်လား”
“အင်း ”
“ဒါဖြင့် ကြည့်လေ။ ကျွန်မဟာကြည့်ပြီး ဈေးပါ တစ်ခါတည်း မဖြတ်လိုက်နဲ့ဦး ဟင်းဟင်းဟင်း”
“ဟာ မနွယ်ကလည်း ပြောရော့မယ် ဟားဟားဟား”
“အဲ မနှင်း အပြင်လည်း သတိထားဦးနော်။ ရော့ ဒီမယ် ကိုညွန့် ရှင် ကြိုက်တာလုပ်ချေ”
နွယ်လည်း သူမထမီကို မနှင်းလုပ်သလိုအောက်ကနေ ပင့်လှန်ပြလိုက်သည်။ စောက်ပတ်ကိုလည်း သူ့ရှေ့ကပ်ထိုးပေးလိုက်သေးသည်။ တိုက်ဆိုင်စွာပင် မိန်းမနှစ်ယောက်လုံး ပင်တီဝတ်ထားကြခြင်းမရှိကြဘဲ စောက်မွှေးစောက်မြှင်သန်စွမ်းလွန်းလှသည့် ဖောင်းဖောင်းကြွကြွရှိနေသော စောက်ဖုတ်ကြီးနှစ်ခုက တစ်မျိုးတစ်ဘာသာစီ အလှပြိုင်နေကာ သူ့ကို အတိုင်းမသိ ဆွဲဆောင်နေသလိုပင် ထင်ရလေသည်။ကိုညွန့် ခင်လေးနွယ်စောက်ပတ်ကို ဒီအတိုင်းလက်လွတ်စပယ်မကိုင်ဘဲ တန်ဘိုးကြီးရတနာပစ္စည်းတစ်ခုကိုင်သလို ခပ်ဖွဖွခပ်ရွရွကလေး ပွတ်သပ်ကာ ကိုင်သည်။
စောက်ပတ်အပေါ်ပိုင်းရှိ အဖုတ်လိုက်ရှိနေသောအမွေးအုံကို ခပ်ရွရွဆွဲဖွကစားရင်း လက်တစ်ဖက်နှင့် ဖွရရွကလေးပွတ်ပြီး ကျန်တစ်ဖက်က အောက်မှလျှို၍ အရည်ကြည်စို့နေသည့် စောက်ပတ်လိုဏ်ခေါင်းပေါက်အဝကလေးကို ဝလုံးကလေး ဝိုင်းသလို လက်ညှိုးကလေးရစ်ဝိုက်ကာ လက်တစ်ဆစ်နှစ်ဆစ်စာ လျှိုနှိုက်ထည့်သွင်းလိုက်ရာ ပလွတ်ကနဲအသံနှင့်အတူ သူမစောက်ဖုတ်ထဲကို သူ့လက်နှစ်ချောင်းက အလိုက်သင့်တိုးဝင်နစ်မြုပ်သွားသည်။ ဟင့်ကနဲ အသံနှင့် မျက်နှာလေးရှုံ့မဲ့သွားရာက နွဟ်တစ်ယောက် ပေါင်တန်နှစ်ဖက် အလိုအလျောက်ကွတတကလေးဖြစ်လို့သွားကာ ကိုညွန့်ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို သူမလက်နှစ်ဖက်နှင့်အပေါ်ကနေ ဖိကိုင်ရင်း သူ့ဖက်ကို တစ်ကိုယ်လုံး သိသိသာသာယိုင်ဆင်းသွားရသည်။
ညွန့်ရွှေ စောစောက မနှင်းကိုလုပ်သလိုပင် ခင်လေးနွယ်စောက်ဖုတ်ကလေးရှိရာဆီ မျက်နှာတစ်ခုလုံးတိုးကပ်သွားပြီး အငမ်းမရနိုင်စွာ သူမစောက်ဖုတ်အကွဲကြောင်းကလေးကို အထက်အောင်အပြန်အလှန် နမ်းစုပ်ယက်ဆွကစားပေးလိုက်ပြန်ပါသည်။
“အိ အိ အ အို ကို ညွန့် ညွန့် ရယ် … အင့် အင့် ဟင် … ရှင် ရှင် မို့ … မ မ ရွံ မရှာ … ရှင် ရယ် ဟင့် ဟင့် … ”
အသံရှည်လေးဆွဲ၍ ညည်းသလိုပြောလိုက်သော နွယ့်အသံကလေးက ညုတုတုချွဲတဲတဲကလေးဖြစ်နေကာ အတော့်ကို လိုလိုလားလား ဖြစ်လျက်ရှိသော သူမရဲ့အတွင်းစိတ်ဆန္ဒကို အတိုင်းသားထုတ်လှစ်ဖော်ကျူးပြသလိုကြီး ဖြစ်နေပေသည်။
……………………………………………..
⭐အခန်း (၁၀)⭐
ခင်လေးနွယ်စောက်ပတ်ကို ဆိုက္ကားသမားညွန့်ရွှေတစ်ယောက် အပီကိုင်ကာ ထင်တိုင်းကြဲ၍ စုပ်ယက်နှူးဆွခွင့်ရနေပြီဖြစ်သည်။ စောက်ပတ်အယက်ကျွမ်းသည်။ လက်ယဉ်သူဖြစ်၍ ပက်လည်းပက်စက်လှသည်။ စောက်စိကလေးအရနှူးရင်း အကွဲကြောင်း အထက်အောက် ပင့်ယက်သပ်လိုက် စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားတွေကို တစ်ပြုံလုံးစုပ်ဆွဲလိုက် အခေါင်းပေါက်ကလေးထဲ သူ့လက်ထည့်သွင်းပြီး တဆတ်ဆတ်ထိုးဆောင့်လိုက်လုပ်၍ စောက်ရည်များထက်ထက်သန်သန်ရွှဲကျလာသည်အထိ နှူးဆွပေးလိုက်ရာ ခင်လေးနွယ် ဒူးတွေပါချောင်ပြီး ပျော့ခွေကျလာရလေသည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်ခွစီးလျက်သားရှိနေသော သူမအဖြစ်မှာ အပြင်လူတစ်ယောက်ယောက်များတွေ့လျှင်ဖြင့် ရယ်ဖွယ်အတိဖြစ်နေမလားမသိပါ။
ဒီအချိန်မှာ မနှင်းက သူတို့နှစ်ယောက်အရှိန်ရအောင် ကိုညွန့်လီးကို တစ်ဖက်ကအပေါ်အောက်ဆွဲ၍ဂွင်းရိုက်လိုက် ခင်လေးနွယ်ဖင်အိုးကြီးနှစ်ဖက်ကို အနောက်ကနေပြီး သူမဖင်သားကြီးတွေ အားပါးတရဖျစ်ကိုင်နယ်ပေးလိုက် ဖင်ပေါက်ထဲ လက်ထည့်ကလိပေးလိုက်လုပ်နေ၍ နှစ်ယောက်စလုံး မနေနိုင်အောင် ကာမစိတ်များထကြွလာရလေသည်။ မနှင်းကိုယ်တိုင်လည်း သူများကိုဆွရင်း သူမစောက်ပတ်တစ်ဝိုက်မှာ စောက်ရည်များရွှဲစိုနေပြီဖြစ်သည်။
“ကိုညွန့် တော်လောက်ပြီကွာ နွယ်လည်း အရမ်းထန်နေလောက်ပြီ ဒီထက်လုပ်ရင် ရှင့်လီးလည်း လရည်ပန်းထွက်ရုံပဲရှိတော့မှာ စလိုက်ကြစို့”
“မနှင်းကို အရင်လိုးမှာနော် ”
“ရှင့်သဘောပဲ ကြိုက်သလိုလုပ်”
သူ့ကိုပြောရင်း နွယ့်ဖက်ကိုလှည့်ကာ …
“နွယ် ခဏစောင့်နော် ရတယ်မဟုတ်လား”
“လုပ်ပါ မနှင်း မနှင်းတို့က အလေ့အကျင့်ရှိပြီးသား”
မနှင်းစိတ်ကြီးသည်။ နွယ်တို့နှစ်ယောက်လူချင်းခွာတာနှင့် သူမအပေါ်စီးကနေ တက်ထိုင်သည်။ ကိုညွန့်လီးက မိုးထိုးနေပြီးဖြစ်ရာ သူနှင့်မျက်နှာချင်းဆိုင် ပေါင်နှစ်ဖက်ခွထိုင်လိုက်ရုံနှင့်ပင် ခပ်ဟဟရှိနေသော သူမစောက်ခေါင်းပေါက်လေးထဲကို တောင်မတ်နေပြီးသားဖြစ်သည့် ကိုညွန့်လီးက ဘာမပြောညာမပြောနှင့် တစ်ချီတည်း ရှောကနဲ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်လာပြီးဖြစ်သည်။
မနှင်းဖင်ကြီးနှိမ့်လိုက်ကြွလိုက် ဖိလိုးပေးနေချိန်မှာ နွယ်နှင့်ကိုညွန့် အပေးအယူမျှစွာနှင့် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် နှုတ်ခမ်းချင်း ဖိကပ်စုပ်နမ်း၍ သူကနွယ့်ကို နို့ကိုင်ဖင်ကိုင်လုပ်ကာ ပွတ်သပ်ကျီစယ်ပေးနေသည်။နွယ့်စောက်ဖုတ်ထဲကိုလည်း လက်ထည့်၍ ကလိကစားပေးသည်။ မနှင်းလည်း ကောင်းခန်းရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ ကိုညွန့်အပေါ်ကနေလီးကြီးကို နှဲ့ကာဖိကြိတိလှိမ့်ကာ လိုးရင်းဆောင့်ရင်း သူမနှုတ်မှလည်း တအင့်အင့်အသံထွက်၍ …
“အ အင့်အင့် အင့် ကို ကိုညွန့် ဟင့် ဟင့် … အ ကျွတ် ကျွတ် အင့်အင်းး ”
“ဆောင့်ဆောင့် ကောင်းလား မရပ်နဲ့ လိုးကွာ အပီလိုး … မနှင်း လီးအဆုံးရော ဝင်ရဲ့လား ”
“ဝင် ဝင်တယ် ရှင့်လီး သားအိမ်ဆောင့်တာ ကိုညွန့်ရယ် ဒုတ်ဒုတ်ကနဲ မြည်နေတာပဲ ဟင့်ဟင့် နွယ့်ကိုလိုးရင် ဖြေးဖြေးလိုးနော် ကျွန်မလိုးသလို မလိုးနဲ့”
“စိတ်ချ မနှင်း”
“အယ် မနှင်းနော် ကိုယ့်ဖာကိုယ် ပြီးအောင်လုပ် သူများစိတ်မပူနဲ့ ဟွင်း”
နွယ် သူမဖင်ကြီးဖြန်းကနဲပုတ်၍ ပြောလိုက်သည်။ မာန်ထနေသောမနှင်းကိုကြည့်၍ နွဟ်လည်း ကိုယ့်စောက်ပတ်ကိုယ်နှိုက်ပွတ်ကာ အသင့်ပြင်နေမိတာအမှန်ပဲဖြစ်သည်။အိ အိအင့်အင့် ညည်းရင်း မနှင်းတစ်ယောက် ဖင်ကြီးတဆတ်ဆတ် ဆန့်ငင်ထွန့်လူး ညှောင့်ဆောင့်၍ မေးကလေးကော့ကော့ထိုးပြီး ငြိမ်ကျသွားချိန်မှာ ဝမ်းသာအားရ အဖြစ်ဆုံးသူမှာ နွယ်ပဲဖြစ်တော့မည်။
နွယ့်အလှည့်ရောက်ပြီ။
“ကဲ … နွယ် ”
မနှင်း သူ့ကိုယ်ပေါ်ကနေ အသာပြန်ကြွပြီး နွယ့်ကိုမေးကလေးငေါ့၍ အထာပြလို့မှမဆုံးသေး။ ကိုညွန့် နွယ့်ကို နဘေးက ကွပ်ပျစ်ကလေးပေါ် ဆွဲလှဲချပြီး အသင့်နေရာယူလိုက်ပြီ။ နွယ်တစ်ယောက် ပက်လက်ကားယားဖြစ်သွားကာ သူမပေါင်ကြားမှ စောက်ပတ်ကြီးကိုအသင့်ဖြဲပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။
“အို အို ဒေါ ကြီးလိုက်တာ ကိုညွန့်ရယ် …ဟင့် ဟင့်ဟင့် ”
“မရဘူး မ နွယ်ရာ အခုမှ ဦးဦးဖျားဖျား ဆိုတော့ အချိန်မဆွဲနိုင်ဘူး အဟင်းဟင်း”
သူ့လီးက ပက်လက်ကားယား ပေါင်နှစ်ဖက်ပြဲကားလျက်သားရှိသော ခင်လေးနွယ်ရဲ့စောက်ဖုတ်ထဲကို အုန်းကနဲ တစ်ရှိန်ထိုး ဆောင့်ကြီးအောင့်ကြီး ထိုးဆောင့်တိုးဝင်လာလေသည်။
“လီးကြီး နင့်နေတာပဲ … အိုး ကောင်းလွန်းတယ် ကိုညွန့်ရယ် …”
လီးပြဲကြီးတွေနှင့် တွေ့ဖန်များလာ၍ ပြဲရွဲနေပြီလားဟုပင် အောက်မေ့ရသည့် သူမစောက်ဖုတ်က ကိုညွန့်လီးကြီး အပြတ်အသတ် တိုးဝင်လိုးခွဲချလိုက်ချိန်မှာလည်း စောက်ပတ်ကချောင်ချိမနေဘဲ မတန်တဆတစ်ကြပ်၍ပင် နေလေသဖြင့် နွယ့်ခင်မျာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် နားမလည်နိုင်အောင်ဖြစ်သွားရသေးသည်။
“ဟား ပါကင်အတိုင်း မနွယ်ရာ ယောက်ျားမလိုးဘူးလား”
“အိုး ဘယ်နေမလဲ လိုးတာပေါ့ ”
“တခြားလူရော ”
“လိုးတယ် ရှင်ပါနဲ့ဆိုရင် …သုံး ယောက် ”
“အော့ ထွီ … ပဲမြစ်များလားပဲ ဟင်း စောက်ရမ်းမိုက်တာ မနွယ်ရာ အပျိုစောက်ပတ်လိုးရသလိုပဲ လိုးရင်းနဲကို လိုးမဝဘူး။ ဒီညလာလိုးဦးမယ် ရလား”
“လာခဲ့လေ အခြေအနေကြည့်တာပေါ့ မနှင်းပါရင် အပြင်လိုက်ချင်လိုက်မယ် ”
“ဖြစ်လို့လား”
“ကြည့်သေးတာပေါ့ ကိုညွန့်ရယ်။ ကဲပါ လိုး လိုး အပြတ်လိုးပစ်။ စောက်ဖုတ်ကွဲအောင် လိုးသွားလိုက် ဟင်းဟင်း”
ကိုညွန့်လည်း မလိုးဖူးသေးသော စောက်ပတ်အသစ်စက်စက်ကလေးမို့ နည်းနည်းမှသက်ညှာမနေတော့ဘဲ တအုန်းအုန်းနှင့် အမုန်းလိုးသည်။ မနှင်းက ထမီပြင်ဝတ်ပြီး အခန်းဝကနေ အပြင်ကို ချက်ကင်လုပ်ပေးနေရာ သူတို့နှစ်ယောက် ပေါက်ကွဲချင်တိုင်း ပေါက်ကွဲ၍ကောင်းနေပေသည်။ တဇွပ်ဇွပ် တဗွပ်ဗွပ်နှင့် အရည်ရွှန်းလှသော စောက်ရည်သံ လီးကြီးတဗွပ်ဗွပ်ဝင်ထွက်သံ မာန်သွင်းလိုးသံ ညည်းသံတွေအကြားမှာ ခင်လေးနွယ်ရော ကိုညွန့်ရွှေပါ ချွေးတစ်လုံးလုံးနှင့်မပြီးမစီးနိုင်ကြဘဲ သူကအပေါ်စီးကနေ ပေါင်တန်နှစ်ဖက် ဖြဲထောင်ကားပြီး ဖွတ်ဖွတ်ကြေအောင် လိုးချလိုက် ခင်လေးနွယ် အောက်ကနေ ဖင်နှစ်ဖက် ပင့် မြှောက်ကြွပြီး ပြန်လည်ကော့ညှောင့်ပေးလိုက်နှင့် တက်ညီလက်ညီလိုးကြရင်း အချိန်မိနစ်လေးဆယ်လောက်အကြာမှာ နှစ်ယောက်သား လရည်ရောစောက်ရည်တွေပါ တစ်ရှိန်ထိုး ပန်းထွက်ကုန်ကြသည်။
“ကောင်းလွန်းတယ် မနွယ်ရာ လိုးမဝဘူး”
ညွန့်ရွှေ သူ့လီးချွတ်ရင်းပြောလိုက်တော့ …
“ဟင့် ဒါပဲပြောနေ ဒီကသေတော့မယ်။ တကတည်း လိုးနိုင်လွန်းလိုက်တာ တတ်လည်းတတ်နိုင်တယ်”
“မကောင်းဘူးလား နွယ်ရဲ့”
“နွယ် ဘာပြောရမှန်းမသိအောင်ဘဲ တဝုန်းဝုန်းလိုးနေတော့ အသက်ရှူဖို့တောင်အချိန်မရတဲ့ဟာ မျော့သွားရောပဲ ဟွင်း”
“နောက် အချိန်ရရင် အေးဆေးတွေ့ပြီးလိုးမယ်လေ ဒီညစောင့်နေ ဟုတ်ပြီလား”
“ကောင်းပါပြီ ကိုညွန့် ”
“အော် ခဏလေး ”
ဆိုပြီး နွယ်စကားမပြတ်သေးဟန်နှင့် ကိုညွန့်လက်ကိုလှမ်းဆွဲလိုက်ကာ သူမဖက်ပြန်လှည့်ခိုင်းရင်း သူ့အရှေ့မှာဒူးထောက်၍ ထိုင်ချလိုက်သည်။ ကိုညွန့် နွယ်ဘာလုပ်မည်မှန်းမသိ၍ ကြောင်အမ်းအမ်းစောင့်ကြည့်နေချိန်မှာပဲ နွယ်တစ်ယောက်သူ့ပေါင်ကြားမှ လရည်နှင့်သူမစောက်ရည်များ ပေကျံနေသောလီးတုတ်တုတ်ကြီးကို သူမပါးစပ်နှင့်ရုတ်တရက်လှမ်းဟပ်ကာ မက်မက်စက်စက် စုပ်ဆွဲပစ်လိုက်ပြီ။ လီးကြီးကို အားရအောင်စုပ်၍ သူမလက်ကလေးနှင့် တစ်ချက်နှစ်ချက် အပေါ်အောက်ဆွဲဆန့်ပြီး ဂွင်းထုပေးလိုက်ရာက ခင်လေးနွယ် သူ့ကိုမော့ကြည့်၍ …
“ဟင်း နွယ် ချစ်တယ် ကိုညွန့် ထပ်တွေ့ချင်သေးတယ် ဖြစ်နိုင်ရင် သူ့လီးကြီး နွယ့်စောက်ပတ်ထဲ စိမ်ပြီးတော့တောင်ထားလိုက်ချင်တာ ”
“မပူနဲ့ နွယ်ရေ ကိုယ်လည်း အားရအောင် အမြဲလာလိုးမှာပါ။ ဗြောင်လိုးမရရင် ခိုးလိုးမယ် ဟုတ်လား”
“အင်း နွယ် ယုံထားလိုက်မယ် ကိုညွန့်။ နောက်တစ်ခု အကူအညီလိုရင်လည်း နွယ်ပဲ စပြောပါ့မယ် နော်”
“ချစ်တယ် နွယ်လေးရာ လူကိုရော စောက်ပတ်ကိုရောချစ်တာ”
“နွယ်ရောပဲ ကိုညွန့် သူ့လည်းချစ် သူ့လီးကြီးလည်းတုန်နေအောင်ချစ် အဟင့်ဟင့်ဟင့်”
နှစ်ယောက်သားအကြည်ဆိုက်သမျှကို မနှင်းတစ်ယောက်နဘေးကနေ ကြည့်ရင်း အလိုလိုစောက်မြင်ကပ်လာပုံရသည်။ နှုတ်ခမ်းလေးမဲ့ကာရွဲ့ကာနှင့် …
“ဟင်း တော်လောက်ပြီ အခုမှ ဒင်းတို့က ပတ်ချွဲနပ်ချွဲလုပ်နေ။ ဟိုမယ် ညည်းလင်ကြီး ပြန်လာတော့မှာ။ သူ့ပါးစပ်ပိတ်အောင် အရင်ကျွေးလိုက်ဦး”
“အယ် မနှင်းကလဲ ”
နွယ်တို့နှစ်ယောက် လူချင်းခွာလိုက်ကြသည်။
နွယ်လည်း လူရောက်မလာခင် အင်္ကျီနှင့်ထမီ ကမန်းကတန်းပြန်ဝတ်ပြီး ကိုညွန့်လည်း သူကြာကြာမနေသင့်မှန်းသိနေတာမို့ သူမတို့နှစ်ယောက်အား နှုတ်ဆက်၍ ပြန်သွားရာ မနှင်းနှင့်နွယ်တို့ နှစ်ယောက်သား အခန်းထဲကပြန်ထွက်လာပြီး လုပ်လက်စအလုပ်တွေကို ဟန်မပျက်ဆက်လုပ်နေကြပါသည်။
ကိုမျိုးအောင်က ညနေစောင်းမှပြန်ရောက်သည်။ သူအပြင်ထွက်လျှင်ကြုံလေ့ရှိသည့်အတိုင်း အရင်က သောက်ဖော်စားဖက်တွေနှင့် ပြန်တွေ့ကြပြီး ခြေမသယ်နိုင်လက်မသယ်နိုင် အမူးအမှောက် သောက်စားမူးယစ်ပြီးမှ အိမ်ကိုပြန်ရောက်လာတာဖြစ်သည်။သူငယ်ချင်းတွေက ဆိုက္ကားတစ်စီးနှင့် သူ့ကို အိမ်တိုင်ရာရောက် လာရောက် ထမ်းပို့ပေးသွားကြသည်။ ဆိုင်ပြန်ရောက်တော့လည်း မူးမူးရူးရူးနှင့် ကိုမျိုးအောင် အရက်တစ်လုံးထပ်ငှဲ့သောက်လိုက်သေးသည်ပင်။
ကိုမျိုးအောင်၏ အရက်သေစာ အလွန်အကျွံသောက်စားမိခြင်းက သူမတို့အားလုံးရဲ့ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲဖို့ရန် တမင်ဖန်တီးလာသလို ဖြစ်ခဲ့ရတော့သည်။ အစက သူအရက်မူးလာလျှင် သူမတို့လည်း လုပ်ချင်ရာလုပ်ကြမည်ဟု စိတ်ကူးခဲ့ကြပေမယ့် ခင်လေးနွယ်နှင့် မနှင်းတို့နှစ်ယောက် မှန်းချက်နှင့် နှမ်းထွက်မကိုက်ဘဲ ဖြစ်သွားကြသည်။ ကိုမျိုးအောင် အသောက်လွန်ကာ တစ်ညလုံး အဆက်မပြတ် သွေးတွေလှိမ့်အန်ပြီး ရောဂါဟောင်းပြန်ထ၍ ညတွင်းချင်းပဲ ဆေးရုံတင်လိုက်ရသည်။ သူကနဂိုကတည်းက ရောဂါစုံပြီး အစာအိမ်ရော အသည်းနှင့်ကျောက်ကပ်ပါ ထိထားသူမို့ ဒီတစ်ချီလည်း အရက်အသောက် များလွန်းခဲ့ပြီး အစာအိမ်သွေးယိုသည်အထိဖြစ်ခဲ့ပြန်ရာ သွေးတွေဆက်တိုက်အန်ထားသည့်အရှိန်နှင့် နဂိုအနေအထားအတိုင်း အကောင်းပကတိ ပြန်လည်နားလန်ထူနိုင်ဖို့ကို တော်တော်ကလေး ကြိုးစားပမ်းစား ကုသရတော့မည်ဖြစ်သည်။
ဆေးရုံသွားတော့လည်း ကိုညွန့်ဆိုက္ကားကိုပင် အပူကပ်လိုက်ရသေးသည်။ ဆိုက္ကားခကိုတော့ အကြွေးလို့သာ ခင်လေးနွယ် ပြောပစ်ခဲ့ရသည်။ ခင်လေးနွယ် တစ်ညလုံး ဆေးရုံမှာနေခဲ့ရပြီး သူမကိုယ်စားမနှင်းက ဆိုင်ပြန်စောင့်ပေးသည်။ မနှင်းအဖို့တော့ ရေငတ်သူရေတွင်းထဲကျသည့် အခြေအနေပင်ဖြစ်ရာ ဒီသုံးလေးညနှင့်ပင် သူမအတွက် တော်တော်ကလေး တွက်ခြေကိုက်သွားခဲ့သည် ဟု ဆိုရပေမည်။
ဆိုက္ကားသမားကိုညွန့်နှင့် အပေါင်းအသင်းတွေရော၊ ကိုတရုတ်နှင့် ကိုနောင်တို့အဖွဲ့တွေရော ဆိုင်မှာခြေချင်းလိမ်ကာ အလုပ်ရှုပ်သွားခဲ့ရသည်။ ဆိုင်ရှိသူမတို့ချက်ပြုတ်ရာ မီးဖိုချောင်အနောက်ဖက်အခန်းကလေးက မနှင်းနှင့် သူမဖောက်သည်တွေအတွက် ဘူမိနက်သန်အကျဆုံးသော နေရာမှန်ကလေး ဖြစ်ခဲ့ရတော့သည်။ ခင်လေးနွယ် ဆေးရုံနှင့်အိမ်နှင့် သုံးလေးရက်ခန့် ကူးချည်သန်းချည်လုပ်လုပ်ပြီး ဆေးရုံတစ်လှည့် ဆိုင်တစ်လှည့်ပြေးရင်း အချိန်ကုန်ငွေကုန် ဖြစ်ခဲ့ရသလို လူလည်းတော်တော်ကလေး ပင်ပန်းသွားရရှာပါသည်။ မတတ်သာတော့မှ မနှင်းအေးကို အကူအညီတောင်းပြီး ကိုမျိုးအောင်ရဲ့ မိဘအိမ်မှာ ကျန်ရှိနေသည့် သူ့တူမဝမ်းကွဲတစ်ယောက်ကို မရအရလှမ်းအခေါ်ခို်င်းလိုက်ကာ ဆေးရုံမှာပဲ သူမကိုယ်စား အစောင့်ထားခဲ့ရပါသည်။
တူမတစ်ယောက် အဖော်ရသဖြင့် လင်မယားနှစ်ယောက်အဖို့ တော်တော်ကလေး ခုသာခံသာရှိသွားပြီး ကိုမျိုးအောင် နေ့နေ့ညည ဆေးအလုံးကြီး တစ်လုံးပြီးတစ်လုံးချိတ်ရင်း အကြောဆေးနှင့်အားဆေးများ သွင်းထားခိုက်မှာ ခင်လေးနွယ်တစ်ယောက် သူမကိုယ်တိုင် မပစ်ချင်ဘဲပစ်ထားခဲ့ရသည့် အရက်ဆိုင်ကို တစ်လှည့် ပြန်ကြည့်ခွင့်ရလာခဲ့သည်။ သူ ဆေးရုံတက်နေခိုက်မို့ ခင်လေးနွယ်လည်း မနှင်းအေးရဲ့အကူအညီနှင့် တစ်ဖက်က ဆိုင်ကိုဖိဖိစီးစီးရောင်းချရင်း တစ်ဖက်ကလည်း သူမတို့ဆန္ဒရှိသည့်အတိုင်း လုပ်ချင်ရာကို လူမသိသူမသိ လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှုပ်ရှားခွင့်ရခဲ့ကြပြန်သည်။
သူမထက် အတွေ့အကြုံ ပိုရှိသော မနှင်းက အစစအရာရာကို ဦးဆောင်သူတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။ အဆိုးထဲကအကောင်းဟုပင် ဆိုရလေမလား မပြောတတ်တော့ပါ။ ရက်သတ္တပတ် နှစ်ပတ်ကျော်ကာလအတွင်းမှာ ခင်လေးနွယ် လင်ယောက်ျားအတွက် ကုန်ကျစားရိတ်ရဲ့ လေးငါးဆယ်ဆမက ပြန်ရအောင်ရှာနိုင်ခဲ့သည်။ ဒါကလည်း မနှင်းအေးရဲ့ အဆက်အသွယ်ကောင်းမှု သူမကိုယ်တိုင်ရဲ့ ဖြစ်ရာဘဝကို ဒေါင်ကျကျပြားကျကျ ရဲဲရဲရင်ဆိုင်တတ်သော ပင်ကိုယ်ဗီဇနှင့် တစ်ခါမှသိကျွမ်းရင်းနှီးဖူးခြင်းမရှိသော သူစိမ်းယောက်ျားသားများနှင့်တွေ့ဆုံရာမှာ စိုးရွံ့အားငယ်စိတ်အလျဉ်းမရှိဘဲ သူတို့အပေါ် ရေလိုက်ငါးလိုက် အလိုက်အထိုက်ဆက်ဆံတတ်သည့် သူမရဲ့ ပြည့်ဝသော လူမှုပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေးအတတ်ပညာ တို့ကြောင့်ပဲ ဖြစ်သည် ဟု ဆိုရမည်။
(ဒီအကြောင်းကို စာရှုသူတို့လည်း ခရေစေ့တွင်းကျ အသေးစိပ်သိချင်ကြမည်မို့ စာရေးသူဖက်ကလည်း တတ်နိုင်သမျှ အရင်းအတိုင်း ပြန်လည် ဖောက်သည်ချတင်ပြသွားမည်ဖြစ်ပါကြောင်း။ (စိတ်မဆိုးနဲ့နော်) 🙂
ဤကား စကားချပ်။ စာရေးသူ))
ပထမညကတော့ အရက်ဆိုင်ပိတ်ပြီးသည့်နောက်မှာ သူမရော မနှင်းပါ ဆိုင်မှာ တစ်ယောက်မှ ညမအိပ်ဖြစ်ကြပါ။ မနှင်းကို ကိုတရုတ်အပါအဝင် ယောက်ျားသားလေးယောက်ခန့်က တစ်နေရာကိုပင့်သွားပြီး ဆိုင်မှာ ခင်လေးနွယ် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ဆေးရုံမှာတုန်းက သုံးလေးည ဆက်တိုက် အိပ်ရေးပျက်ခဲ့သည်ဟု အကြောင်းပြပြီး ကိုတရုတ်တို့ကို အရင်ဦးစွာ ပထုတ်ကာ စတေးရှောင်လိုက်ခြင်း ပဲဖြစ်သည်။ သူတို့ထွက်သွားပြီး တစ်အောင့်လောက်ကြာတော့မှ ဆိုက္ကားဆရာကိုညွန့်ရွှေ သူမဆိုင်ကို မလွယ်ပေါက် ကလေးကနေ ပေါက်ချလာခဲ့ပြီး သူ့ဆိုက္ကားနှင့်ပင် သူမကို အပြင်သို့ လာရောက်ခေါ်ထုတ်သွားခဲ့သည်။ ညဉ့်ဦးပိုင်းကတည်းက သူနှင့် ကြိုတင်အချိန်းအချက် လုပ်ထားပြီးသားမို့ ခင်လေးနွယ်လည်း ဘာမှပင် ပြောမနေတော့ဘဲ သူ့နောက်ကနေ တိတ်ဆိတ်စွာပင် ကပ်လိုက်လာခဲ့ပါသည်။
“ငါ့လူတွေ တစ်နေရာမှာ စောင့်နေတယ်”
“ဟင့်အင်း မသွားချင်သေးဘူး ကိုညွန့်နဲ့ပဲ အရင်တွေ့ချင်တာ”
“ရတယ် အချိန်အများကြီးရှိသေးတယ် နင်နဲ့ငါ ဘုံကျောင်းထဲသွားမယ်”
“ရှင့်သဘောပဲ ကြိုက်တဲ့ဆီ ခေါ်သွား”
ဆိုက္ကားက သူတို့ရပ်ကွက်ထဲက လူသူမနေသော ဘုံကျောင်းအပျက်တစ်ခုထဲကို ဝင်ရောက်လာသည်။ မှောင်ရိပ်ထဲမှာရပ်လိုက်ပြီး နှစ်ယောက်သား ဆိုက္ကားပေါ်ကဆင်းခဲ့ကြကာ အခန်းတစ်ခုထဲကိုဝင်ရောက်လာသည်။
“ရှင် ကောင်မတွေ အမြဲခေါ်ချတဲ့နေရာမဟုတ်လား”
“ဟုတ်တယ် တစ်ခါတစ်လေမှပါ။ ဒီဘိက လူသူ သတိမထားမိဘူး။ တော်ရုံနဲ့လည်း မလာရဲကြဘူး”
ကိုညွန့်က ရယ်ပြီးပြောသည်။ သူမလက်ကိုဆွဲပြီး အခန်းကျယ်တစ်ဖက်ကို ကူးလာခဲ့ရာ မှောင်နှင့်မည်းမည်းဖြစ်နေ၍ ကိုညွန့် သူ့အိတ်ထဲက ဘက္ထရီသုံး ခရီးဆောင်မီးအိမ်ကလေးကိုထုတ်ပြီး ခလုတ်ဖွင့်လိုက်ရာ လင်းလင်းချင်းချင်း ရှိသွားလေသည်။ မီးအိမ်ကို ခြေတစ်ဖက် အနည်းငယ်ဆွေးမြေ့နေသော အလုပ်စားပွဲဟောင်းတစ်လုံးပေါ် တင်ပြီး ဖုန်များအမှိုက်များဖြင့် ရှုပ်ပွလျက်ရှိသည့် ကြမ်းပြင်ကို သူ့ပုခုံးမှာသိုင်းချည်လာသည့် ပုဆိုးဟောင်းတစ်ထည်နှင့် ဖုန်ခါသုတ်သင်လိုက်ကာ ခင်လေးနွယ်လက်ကိုဆွဲ၍ ကြမ်းပေါ် ဒီအတိုင်းထိုင်ချလိုက်ကြသည်။
“ဟင်း ရှင်နဲ့တော့ ခက်တော့တာပဲ အိမ်မှာနေရင်လည်း ပြီးရဲ့သားနဲ့”
“အိုး အကြောင်းရှိလို့ပေါ့ မိနွယ်ရယ် ခဏနေ နင်သိရလိမ့်မယ်”
သူ ဒီလောက်ပဲပြောပြီး သူမကို နောက်ထပ်စကားဆက်မပြောတော့။ သူ့လက်တွေက ခင်လေးနွယ်ရဲ့ ကိုယ်လုံးကလေးလှမ်းဖက်ကာဖြင့် သူမဝတ်ဆင်ထားသော ရင်စေ့အင်္ကျီကြယ်သီးများကို တစ်လုံးချင်းဖြုတ်ချွတ်ယူနေပြီး သူမကိုယ်ပေါ်ရှိ လုံးဝန်းအိတင်းလှသည့် ရင်သားဆိုင်အိအိကြီးများပေါ်မှာ ကဏန်းပြေးသကဲ့သို့ လျှောက်ပြေးလို့နေကာ သူ့အလုပ်ကိုသူ အာရုံစိုက်နေတာနှင့်ပဲ စကားပြောချိန်ပင် မရတော့ပါ။ ခင်လေးနွယ်သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာပဲ မှီနွဲ့ရင်း သူလုပ်သမျှကိုင်သမျှကို ငြိမ်ငြိမ်သက်သက်ကလေး အလိုက်သင့်ပင် နေပေးနေမိတော့သည်။
…………………………………………………………..
⭐အခန်း ( ၁၁ )⭐
“ဟင်း အင့် အင့် … ကျွတ် ကျွတ် … ကျွတ် ”
“ကို ညွန့်… ကို … ညွန့် ရယ် … အင့် အင်းအင်း အင်းး ဟင်းးး”
ခင်ဘေးနွယ်တစ်ယောက် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ တလူးလူးတလိမ့်လိမ့် ဖြစ်နေတော့သည်။ ကိုညွန့်လက်သရမ်းမှုကြောင့် သူမကိုယ်ပေါ်မှာလည်း အဝတ်နှင့်တူတာဆိုလို့ ဘာဆိုဘာမှ မရှိတော့ဘဲ ပြောင်တလင်းခါနေပြီဖြစ်သည်။ ကိုညွန့် သူမကိုယ်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ် ဆွဲလှဲချရင်း သူမပေါင်တန်နှစ်ဖက်အကြားတိုးဝင်ကာ ပေါက်ရင်းခွဆုံရှိ သူမစောက်ပတ်ကိုအပီမှုတ်ပေးနေပြီ။
“အား ယက် ယက် အင့် အဟင့် အို့ အို ကျွတ် အ အ နေခက်တယ်ကွာ ဟင် စုပ် စုပ်ပေး အစိကို နာနာစုပ်ပေး အင့်အင့်”
“ကောင်း ကောင်းလား နွယ် နွယ့် စောက်စိကလေးက ရှည်ရှည်တွဲတွဲလေး အရမ်းစုပ်လို့ကောင်းတယ်ကွာ စပတ်ကလေးကလည်း ဖောင်ဖောင်းအိအိနဲ့ လိုးချင်စရာကြီး”
“ရှင် စပတ်တွေအများကြီး လိုးဖူးတယ်မဟုတ်လား တစ်ခုနဲ့တစ်ခုဘာကွာလဲ ဟင် ”
နွယ်ကမေးတော့ ကိုညွန့်က တဟင်းဟင်းရယ်ပြီး …
“ဘယ်တူမှာလဲ နွယ်ရာ။ တစ်ချို့စောက်ပတ်က သိပ်မလှဘူး ချွန်တက်တက် ဟပြဲပြဲနဲ့။ တချို့ကျတော့လည်း ပြားချပ်ချပ်ကြီး။ စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသား ထူအမ်းပြီး ပြဲလန်နေတာမျိုးလည်း ရှိကြတယ်။ နွယ်တို့လို စောက်ပတ်မုန့်ပေါင်းမျိုးကျတော့ နှုတ်ခမ်းသားလည်း တင်းတင်းစေ့စေ့လေး။ ဒါမျိုးက တစ်ရာမှာတစ်ယောက် ရှိတော့ရှိတယ် ရှားတယ် ဟဲဟဲဟဲ”
“သွားပါ စပတ်မြင်ရင် အကုန်လိုးတော့တာပဲ မဟုတ်လား။ လိုးခဲ့တဲ့စပတ်တွေများ ရာတောင်ကျော်နေပြီလားမသိ ဟင်း”
“ဒါတော့ ဒါပေါ့ နွယ်ရဲ့။ စပတ်မတူတော့ လိုးရတာချင်းလည်း မတူတာကိုပြောပြတာ”
“ကဲပါ နွယ့်ဟာလည်း အပြင်ရော အတွင်းရော ဒီလောက်ယက်ဆွနေတာ ယက်လို့ မဝနိုင်သေးဘူးလား။ လိုးမှာဖြင့်လည်း လိုးတော့။ ဘယ်မလဲ ရှင့်လီးကြီး ကျွန်မစုပ်ချင်လို့ ”
“ရော့ စုပ်လိုက် ငါလည်း ယက်တာတော့ ယက်ဦးမှာပဲ ဒီပေါ်မှာပဲ စစ်စတီနိုင်းလုပ်မယ်”
ကိုညွန့် ဖင်ပြန်ခေါင်းပြန်လုပ်ပြီး နွယ့်ပါးစပ်ထဲ သူ့လီးကြီးတေ့ပေးလိုက်ကာ သူကနွယ့်ခြေရင်းဖက်ဆီလှည့်ပြီး အပေါ်ကနေ စောက်ပတ်ကို ခွယက်ပေးနေပြန်လေသည်။ နွယ်လည်း လီးကြီးကို လက်နှင့်ထိန်းကိုင်ပြီး ပါးစပ်ထဲသွင်းကာစုပ်ပစ်လိုက်သည်။ လီးက ကြီးလွန်းလှ၍ ပါးစပ်ထဲတစ်ဆို့ခံနေသည်။ တစ်ဖက်မှာလည်း ကိုညွန့် သူမစောက်ပတ်ကို လက်နှစ်ဖက်နှင့်ဆွဲဖြဲဟပြီး စောက်ပတ်အကွဲကြောင်းတစ်လျှောက် အောက်ကနေ အပေါ်အထိ သူ့လျှာပြားကြီးနှင့် အားရပါးရပင့်ယက်သပ်၍ စောက်စိကလေးညှစ်ချေပြီး အရည်စိုစိစိဖြစ်နေသော သူမစောက်ခေါင်း ကလေးထဲကို လျှာလိပ်ထည့်သွင်းကာ သွင်းလိုက်ထုတ်လိုက်နှင့် လျှာကစား၍လိုးပေးပြန်ရာ ဖီလင်တွေ တရိပ်ရိပ်တက်ပြီး ရာဂဆန္ဒရိုင်းများ တလိမ့်လိမ့်နိုးကြွလာရပြန်လေသည်။ မိနစ်နှစ်ဆယ်လောက် မနာတမ်း စောက်ပတ်ယက်ပေးလိုက်ရာ အရည်တွေမြင်လို့မကောင်းအောင် ပေါင်ခြံထဲကနေ အဆက်မပြတ်စီးယိုကျလာသည်။
“အ တော် တော် ပြီ ရှင့်လီးလည်း တောင်နေပြီ ကိုညွန့်ရယ် လိုးတော့ လိုးတော့ ကျွန်မမရတော့ဘူး”
“ကို့လီးကို တံတွေးရွှဲအောင်စုပ်ပေး ဒါမှ နွယ့်စောက်ပတ်ကိုလိုးတဲ့အခါ ခံသာမှာ”
“အင်း အင်း ရ ရတယ် ကဲ ကဲ … အွန်း အွန်း ဟွန်းဟွန်း … ကျေ ကျေ နပ်ပီလား ကိုညွန့် ဟင် …”
နွယ် သူ့လီးထိပ်ကနေ လီးအရင်းထိ လျှာနှင့် ဘယ်လူးညာလှိမ့် ရစ်ဝိုက်၍ယက်ရင်း တံတွေးနာနာဆွတ်ပေးလိုက်ရာ ကိုညွန့်လီးကြီးမှာ သူမတံတွေးများဖြင့် ပြောင်လက်ရွှန်းစိုလာပြီး အသည်းယားချင်စဖွယ် လေထဲမှာတန်းတန်းမတ်မတ်ကြီး တဆတ်ဆတ်တုန်ခါ လှုပ်ယမ်းလျက် ရှိနေတာကို တွေ့ရလေတော့သည်။
“အိုကေ နွယ် ပေါင်ဖြဲထားလိုက် လာပီ”
ကိုညွန့် သူ့လီးဒစ်သားရေကို အနောက်ကို ဖြဲလှန်ဆွဲဆန့်ကစားရင်းက ပြောလိုက်သည်။ ခင်လေးနွယ် သူ့အမိိန့်ကို ကျိုးနွံစွာနာခံပြီး ဖုန်ထူထူ ဘုံကျောင်းကြမ်းပြင်အထက်မှာ သူမဖင်နှစ်ဖက်ကိုဖြဲကား၍ ကိုညွန့်အလိုးကို စိတ်ရှည်လက်ရှည်နှင့် စောင့်နေလိုက်ရာ ကိုညွန့် သူ့လီးကြီးကို လက်တစ်ဖက်နှင့်ထိန်းကိုင်ရင်း လီးဒစ်ထိပ်ကို နွယ့်စောက်ပတ်အဝမှာ လာရောက်တေ့ကာဖြင့် သူမစောက်ဖုတ် နှုတ်ခမ်းသား ထူအိအိနှစ်ဖက်ကို လဒစ်ထိပ်လုံးကြီးနှင့် ထိုးကာကော်ကာ ဆွဆွပေးလိုက်ပြီး ဗြိ ဇွတ် ကနဲ အသံထွက်အောင်ပင် မပြောမဆို အရှိန်နှင့်လိုးချလိုက်သဖြင့် သူမနှုတ်မှနေ၍ အ အိ အိ ကျွတ်ကျွတ်ဟူ၍ အမေဋိတ်သံနှင့်အတူ သူမဖင်အိုးကားကြီးနှစ်ဖက် ရှုံ့တွန့်တက်ကာ အနောက်ဖက်ကို သိသိသာသာ နေရာရွှေ့သွားခဲ့ရလေသည်။နွယ် လီးအဝင်ကောင်းအောင်ဆိုပြီး သူမဖင်သားအိအိကြီးတွေကို ဆတ်ကနဲ အရှေ့ပြန်ကော့ထိုးပေးလိုက်သည်။
ကိုညွန့်ရွှေလည်း နောက်တစ်ကြိမ် သူ့ခါးကို ပြန်ကြွကာအားယူပြီး သူမပင့်ထိုးပေးလိုက်ချိန်နှင့်အချိန်ကိုက်ပင် သူမစောက်ပတ်ထဲကို ခပ်ဆတ်ဆတ်ကလေး သူ့လီးကြီးထိုးစိုက်ကာ ဖိလိုးချလိုက်ပြန်သည်။ လီးက လဒစ်ထိပ်လုံးမြုပ်ရုံမက တစ်ဝက်နီးပါးလောက်အထဲကို ဖွတ်ဇွပ်ကနဲဆောင့်လိုးဝင်သွားသည်။
“အ အိ အင့်အင့် … ကို ညွန့် … ညွန့် ရယ် … အင် အင့် ”
“နာလား နွယ် … လျှော့ပေးရမလား”
“မလျှော့နဲ့ လိုး ရတယ် … ဟိုနေ့ကလိုပဲ ဆက်တိုက်လိုး ကြမ်းကြမ်းလိုးမှ နွယ်အားရတယ်”
“ကို့လီးရော ကြိုက်လား”
“ကြိုက်တယ် စဖုတ်ထဲ ပြည့်ကြပ်နေတာ အဲဒါမျိုးမှ စဖုတ်ကွဲကွဲပြဲပြဲ အလိုးခံရတာ ဇိမ်ရှိတယ်”
“ဒီည နင်တွေ့မယ့်ကောင်တွေ ငါ့ထက်လီးကြီးဦးမယ် ”
“ဟုတ်လို့လား ”
“အဟုတ်ပြောတာ ဖင်ပါချရင် ခံမလား”
“ဖင် ဘယ်သူလိုးမလို့လဲ မရွံရင်လိုးပေါ့ ရသားပဲ ဟင်းဟင်း”
“တစ်ယောက်ချင်းက စောက်ဖုတ်တစ်ပေါက်တည်း လိုးလို့ရတယ် ကိစ္စမရှိဘူး။ နှစ်ယောက်သုံးယောက်လိုးရင် ဒီအတိုင်းမဖြစ်တော့ဘူး။ ဖင်ရော စောက်ပတ်ရော ပြိုင်တူလိုးမှ ရမှာပေါ့။ ဒါမှ အပြီးမြန်မှာလေ … ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား”
“အင်း အဲဒါလည်း ဟုတ်သားပဲ … ကိုညွန့်ရော ဖင်လိုးဘူးလား လိုးလို့ကောင်းလား”
“တစ်မျိုးစီကောင်းတယ် စပတ်ကအရည်ထွက်တယ် ဖင်ကိုတော့ ချောဆီလိမ်းပြီးလိုးမှရတယ် ဒါမှ ခံရသက်သာမယ်။ နို့မို့ ဖင်ဆီမထွက်တော့ အခန့်မသင့်ရင် ဖင်ကွဲသွားနိုင်တယ်”
“နွယ် မခံဖူးဘူး … ဖင်လိုးရင် ကိုညွန့် လိုးလေ … တခြားသူပေးလိုးတဲ့အခါ စောက်ရမ်းလိုးရင် ဖင်ကွဲမှာပေါ့ အဲဒါတစ်ခုပဲကြောက်တာ”
“ဖြည်းဖြည်းချင်းလိုးရင် မကွဲပါဘူး နည်းလမ်းသိရင်အလွယ်ကလေးပဲ။ ယောက်ျားတော်တော်များများ ဖင်လိုးတတ်ကြပါတယ်။ ဖင်ကျတော့ စောက်ပတ်နဲ့မတူဘဲ ကြပ်စီးစီးကလေး လိုးရတာဆိုတော့ အပျိုပါကင်ဖွင့်ရသလိုပေါ့ ဘာနဲ့မှမတူအောင် ကောင်းတယ်။ အားလုံးလည်း ကြိုက်ကြတယ်”
“အမလေးလေး သူပြောတာနဲ့ပဲ ဖင်တောင်ခံချင်လာပြီ ကိုညွန့်ရယ်။ ဘယ်သူမှမလိုးခင် ရှင်အရင်လိုး ဟုတ်လား။ တစ်ညလုံးလိုး ကျွန်မ အားရပါးရ ဖင်ခံပေးမယ်”
“နင့်လို မိန်းမတော့ မတွေ့ဖူးဘူး နွယ်ရေ ကြိုက်ပီ ဟားဟားဟား။ ငါ့ကောင်တွေလည်း မကြာခင်ရောက်လာကြမှာ။ ဒီမှာပဲ အားလုံးဆုံဖို့ ပြောထားတယ်”
ခင်လေးနွယ် မျက်ခုံးကလေး မြင့်တက်သွားသည်။
“ဟင် ဟုတ်လား ဒါ ဒါဆို … ဒီ ဒီဘုံကျောင်းတော့ ဖာခန်းဖြစ်ပြီနဲ့တူတယ် ခိခိခိ … စိန်လိုက် ကိုညွန့် လာသလောက် လိုးလို့ရတယ် ပြောလိုက်။ ပိုက်ဆံကိုတော့ အကြွေးမရဘူးလို့ … အဲဒါတော့ လုံးဝပဲ ရှင်းရှင်းပြောပြထားလိုက် … အဟင်းဟင်းဟင်း ”
“ငါ နင့်ကို အလကား အလိုးခံခိုင်းမလား နွယ်ရာ။ အလုပ်ကအလုပ်။ စိတ်ချ နင်ခံသလောက် အကျိုးမယုတ်စေရဘူး။ ဟောဒီမှာ ဓား တွေ့လား ငညွန့်ဆိုတဲ့ကောင်က ကိုယ့်ပါတနာကိုလာပြီး ဖျံအကျခံမယ့် ကောင်စားမျိုး မဟုတ်ဘူး နာမည်အပျက်မခံဘူး။ ဒါတော့ ယုံထားလိုက် ဟင်းဟင်း ”
ငညွန့် သူ့အင်္ကျီနှင့် လုံးထွေးထားသော ဓားကိုထုတ်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။ အာဂလူပဲ ဆိုပြီး နွယ်တစ်ယောက် သူ့ကိုဖြုံသွားသည်။
“အင်း ဟင်းဟင်း အားကိုးပါရစေနော် ကိုညွန့်။ ဒါကြောင့် နွယ်အရမ်းချစ် တုန်နေအောင်ချစ်ရတာ ဟင်းဟင်း ဟင်း။ ကဲပါ လုပ်လက်စမြန်မြန်လုပ် ရပ်မထားနဲ့ ဒီမှာ ဟတ်ကော့ကြီးဖြစ်လို့”
နွယ် သူ့ကိုလောဆော်လိုက်မှ သူလည်း နွယ့်စောက်ဖုတ်ထဲ ဝင်လက်စလီးကို အသွင်းအထုတ်လေးလုပ်ပြီး ခပ်မှန်မှန် ဆောင့်လိုးပေးလာသည်။ စောစောက သူမစောက်ဖုတ်ထဲ လီးစိမ်ပြီးရပ်ထားတာက အရသာတစ်မျိုးဖြစ်ပြီး ယခုလို လိုးလိုက်ပြန်တော့လည်း ပင်ကိုယ်ကရှိပြီးသား ရာဂအလိုရမ္မက်တွေ ပြန်လည်၍ တစ်စခန်းထကာ ဆူဝေနိုးကြွ လာရပြန်ပါပြီ။ အသွေးအသားထဲက မွတ်သိပ်တောင့်တသမျှ လိုအင်တွေကို အပြည့်အဝ ဖြည့်ဆီးရယူနိုင်ဖို့အတွက် သူသူကိုယ်ကိုယ် မိမိတတ်နိုင်သည့်ဖက်က ကြိုးစားအားထုတ် ရုန်းကန်လေ့ရှိကြတာ ဓမ္မတာပဲဖြစ်ရာ နွယ်သည်လည်း အောက်ကနေ ဒီအတိုင်း ငြိမ်မနေနိုင်အားတော့ဘဲ သူ့နည်းတူ သူအပေါ်ကနေ ဖိဆောင့်လိုးချသမျှကို အောက်ကနေဖင်ကြီးနှစ်ဖက် ပင့်မြှောက်ကြွကာ ပြန်ညှောင့်ရင်း တုံ့ပြန်မှုပေးလာမိသည်။ ဖီလင်က အတိုင်းထက်အလွန်ပင်ဖြစ်သည်။
လီးကြီး၏ ကြပ်ကြပ်သိပ်သိပ် ရှိလှသည့် ဖိအားဆောင့်အားမွှေအားက သူမခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ရမ္မက်ဆန္ဒရိုင်းတွေကို တမုဟုတ်ချင်း လှိုင်းတံပိုးထန်ကာ ကြွကြွရွရွဖြစ်လာစေသလို စောက်ဖုတ်လိုဏ်ခေါင်းအတွင်းရှိ နံရံကြွက်သားများကတစ်ဆင့် အဆက်မပြတ် ဖိကြိတ်ပွတ်တိုက်မှုများကြောင့်လည်း စောက်ဖုတ်ယားယံမှုဝေဒနာ ပိုမိုမြင့်တက်လာသည့်နှယ် ခံစားရပြန်ပါသည်။
“အ မြန်မြန်လုပ် ဆောင့် အင့် အင့် ကြမ်းကြမ်းလိုးပါ နွယ့် စောက်ဖုတ်ကွဲရင်ကွဲပစေ လိုး အားရအောင်လိုး အ ဟုတ်ပီ ဟုတ်ပီ အအိအိ ကိုညွန့်ရယ် ရှင့်လီးက တအားတုတ်လွန်းလိုက်တာနော် အဖုတ်ထဲတစ်ကြပ်နေတာပဲ ကောင်းလွန်းတယ် အ အ ဆောင့်ပေး ဆောင့်ပေး အင့် အင့် အိ ဟင်းဟင်း”
“စွတ်ဖွတ် ဗွပ် ပလောက် ဖတ် ဘတ် ဘွတ် ဖတ် ဘွပ် ဘုတ် စွိ ဇွပ် ဗြွတ် ဗလွတ်ဖျစ် ပတစ် ဘုဘွတ် ဖွတ်”
လိုးသံမြိုင်လာသည်။ လီးအဝင်အထွက်သွက်လာသည်။ သူမအထက်စီးကနေ၍ နို့အုံအိအိနှစ်ဖက်ကို ဆွဲဆုပ်ချေနယ်ရင်း နို့သီးနှစ်လုံးအား သူ့ပါးစပ်ပြဲကြီးနှင့် အငမ်းမရဆွဲဆွဲစို့၍ စိတ်ရှိလက်ရှိ အားရပါးရနှံကာ လီးဝင်သွက်သွက်လီးထွက်ကြမ်းကြမ်းနှင့် ထင်ရာစိုင်းလိုးဆောင့်ပေးခြင်းက ခင်လေးနွယ်ရဲ့ တဖြည်းဖြည်း မုန်ထလာသော အငုံ့စိတ်ကို ဗရမ်းဗတာ သွက်သွက်ခါမတတ် အရူးအမူးဖြစ်အောင် ထိထိရောက်ရောက်ကြီး နှိုးဆွစေ့ဆော်မှုပေးနေပေပြီ။
“ငါ ငါ လရည်ထွက်ချင်လာပြီ နင့်စပတ် လိုးရတာ အရမ်းဇိမ်ရှိတယ် ဘာနဲ့မှမလဲနိုင်ဘူးနွယ်ရာ စီးစီးကြပ်ကြပ်ကြီး”
“တ တကယ် လား ဟင်”
“တကယ် ပါကင်ဆိုရင်လည်း ဒီအတိုင်း တချို့ကောင်မတွေ ပါကင်ပေမယ့် တရုပ်မတွေလိုအရည်တရွှမ်းရွှမ်းနဲ့ဆိုတော့ လိုးရတာ ချောင်ချိချိနဲ့ ဟာတာတာဖြစ်နေတာ”
သူ့စကားက နွယ့်နားထဲကို ပျားသကာလောင်းထည့်လိုက်သလို ချိုမြဆိမ့်အီစွာဖြင့် ပဲ့တင်ရိုက်ခတ်လို့ သွားသည်။ သူ့လက်မောင်း နှစ်ဖက်ကို သူမလက်များဖြင့် အားကိုးတကြီးဖက်တွယ်လျက် အောက်ကနေ ပေါင်နှစ်ဖက်ဖြဲဟကာ ဖင်ကြီး ကြွကာကြွကာနှင့် သူ့ဆောင့်ချက်အတိုင်း စောက်ပတ်ကို မပြတ်ထိုးညှောင့်ကော့ခံပေးရင်း လိုးချိန်ကြာပြီး လီးအဝင်အထွက် များလာသည်နှင့်အမျှ မိမိစောက်ပတ်မှာလည်း စောက်ရည်များရွှဲသထက်ရွှဲကာ အိုင်ထွန်းလာပြီဆိုတာ နွယ်တစ်ယောက် သတိမူလိုက်မိသည်။ သူ့ဟာကြီး စောစောကလောက် မကြပ်တော့ဘဲ အနည်းငယ်ပို၍ ချောင်လည်လာကာ စောက်ရည်သံ စောက်ဖုတ်လိုဏ်သံများပါ ထွက်လာတာကို အတိုင်းသားကြားနေရသည်။
“လိုးလိုး ကိုရယ် မြန်မြန် မြန်မြန် အင့် အင့် တအားကြီးဇိမ်ဆွဲမလိုးနဲ့ နွယ် မ မရ တော့ဘူးကွာ အသေလိုး ဟိုညကလို ဝုန်းဒို်င်းကြဲပြီး တော့သာ လိုးပစ်လိုက် အ အ ဟုတ် ဟုတ်ပီ အဲ အဲ လို ဟင့်ဟင့် နွယ့် နွယ့် နို့နှစ်ဖက် ဆွဲထား ကိုရယ် လိုး အ အ အပြတ်လိုး အိ အ အလာ့ အ အ ဟ အင့် ဟင့် ဟင့် ဟင်းးးး”
ကိုညွန့်လည်း သူမပေါင်နှစ်ဖက်စလုံး ပုခုံးတင်ထမ်းလိုက်ပြီး သူမစောက်ပတ်ထဲ လီးတစ်ဆုံးထည့်မွှေလျက် စိတ်ရှိအားသွန်လိုးတော့ရာ မိနစ်နှစ်ဆယ်ကျော်လောက်အကြာမှာပင် နှစ်ယောက်စလုံး အရှိန်တရိပ်ရိပ်တက်လာပြီး လှုပ်ရှားမှုတွေ သိသိသာသာမာန်ပါလာကြလျက် လိုးသူကလိုး ညှောင့်ခံသူကခံနှင့် ဘုံကျောင်းကြမ်းပြင်မှာ သူနိုင်ငါနိုင်အပြိုင်ကြဲရင်း အချက်ပေါင်းရာချီအောင် တရစပ်လိုး၍ လောကရဲ့ အကောင်းတကာ့ အကောင်းဆုံး အရသာထူးကြီးဟုဆိုအပ်သော ကာမစည်းစိမ်ကြီးကို နှစ်ယောက်သားပြိုင်တူပင် လှမ်းကိုင်ရရှိသွား ကြလေတော့၏။ လရည်တွေ တဗြစ်ဗြစ် သူမစောက်ဖုတ် လိုဏ်ခေါင်းလေးထဲ ပန်းဝင်လာသည်။ သူမစောက်ရည်တွေလည်း စောက်ပတ်ကနေ ပေါင်ခြံတစ်လျှောက် တသွင်သွင် ဖိတ်လျှံယိုစီးကျလာရလျက်။ ခင်လေးနွယ် မောမောနှင့်သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ခြေပင်လက်ပစ် ဖြစ်လို့ သွားရတော့သည်။
နောက်အချိန်အနည်းငယ်အတွင်း နှစ်ယောက်သားလူးလဲပြန်ထပြီး ကိုညွန့်လက်တွေက သူမစောက်ပတ်ကိုနှိုက်လိုက်ကိုင်လိုက်နှင့် ပွတ်ဆွချော့နှူးပေးနေသလို ခင်လေးနွယ်လည်း ပျော့ကျသွားသည့် သူ့လီးကို ဖျစ်လိုက်ကိုင်လိုက် ဆွလိုက်လုပ်ပြီး လီးတောင်အောင် ပြုကာ သူ့လီးကြီးကို ပါးစပ်နှင့်လှမ်းစုပ်၍ ပုလွေကိုင်ပေးပြန်ပါသည်။ လီးမှာပေကျံနေသည့် စောက်ရည်နှင့် လရည်အကျိအချွဲတွေကို သူမလျှာကလေးနှင့် မရွံမရှာပင် ယက်သပ်သုတ်သင်ပေးလိုက်သည်။
ကိုညွန့်လည်း လီးကြီးပြန်တောင်မတ်လာပြီး သူမတံတွေးများဖြင့် တင်းပြောင်လို့လာရာက နွယ့်ပါးစပ်ထဲကို စောက်ပတ်လိုးသလို ခါးကို နှိမ့်ကာကြွကာ လိုးပေးနေရင်းက ခုနကအတိုင်း နွယ့်ကိုဖင်ပြန်ခေါင်းပြန်နေပြီး စောက်ပတ်နှင့်ဖင်ပေါက်ကို သူ့ပါးစပ်နှင့်နမ်းစုပ် လျှာနှင့် တဖျပ်ဖျပ်ယက်သပ်၍ အပီအပြင်ကို ဂျာပေးနေပြန်သည်။ နွယ့်စောက်ပတ်ထဲကို လက်ချောင်းများဖြင့် သွင်းလိုက်ထုတ်လိုက်လုပ်ကာ နှိုက်ဆောင့်ပေးလိုက် ဖင်ပေါက်ကလေးကို ဆွကာဆွကာနှင့် လက်မထိပ်နှင့်လှည့်ပတ်ရစ်မွှေကာ အပေါက်ချဲ့ပေးလိုက်လုပ်နေတာမို့ နွယ်လည်း မခံချိမခံသာဖြစ်၍လာကာ ဖင်တကြွကြွနှင့် ထွန့်လူးကော့ပျံလာရသည်။
“အ အင့်အင့် ကို ကိုညွန့် ရယ် ဆွ လို့ကို မ မပြီး နိုင်ဘူး တကတဲ နေရခက်လိုက်တာနော် ဟင်း ဟင်းးး”
“စောက်ပတ်ရော ဖင်ကြီးရော အယ်နေတာ နွယ်ရာ အပီ လိုးချင်စရာကြီး”
“အိုး ခူလည်း သူ လိုးနေတာပဲ မှုတ်ဖူးလား လို့ ဟွန့် … အ အွန်း ဟွန်း … အင့် အင့် အင်းးး”
နှစ်ယောက်သား ထိုသို့ အပြန်အလှန်လုပ်ရင်း ကာမစိတ်ကြွပြီးရင်းကြွလာကာ ဒီတစ်ခါခွေးကုန်းလိုးမည် ဆိုပြီး ကိုညွန့်က နွယ့်ကို ဖင်ကုန်းခိုင်းလိုက်ပြီး သူမဖင်အနောက်ကနေ ဖင်သားအိအိနှစ်ဖက်အကြားက ပြူထွက်နေသည့် နွယ့်စောက်ပတ်ထဲကို သူကိုယ်တိုင် အကျအန လီးထည့်သွင်း၍ နွယ့်ဖင်သားကြီးနှစ်ဖက်ကို လက်နှစ်ဖက်နှင့် ဖျစ်ဖျစ်ဆွဲပြီး သူမစောက်ပတ်ကို အားရပါးရ ကျုံးလိုးပေး လိုက်လေသည်။
လီးကြီးက တစ်ချီလိုးပြီးသွားသည့် ခင်လေးနွယ်ရဲ့စောက်ပတ်ထဲကို တွင်းဝင်ဖြောင့်သည့်မြွေတစ်ကောင်လို တန်းတန်းမတ်မတ်ကြီး တိုးဝင်ကာ သွင်းလိုက်ထုတ်လိုက် လုပ်ပေးလာသည်။ တစ်ချက်တစ်ချက်ဆောင့်ချလိုက်တိုင်း နင့်ကနဲနင့်ကနဲ ဖြစ်ဖြစ်သွားသည့် ခံစားမှုအဟုန်ကြောင့် နွယ့်မျက်နှာလေးက ရှုံ့ရှုံ့မဲ့မဲ့ဖြစ်နေရသည်။
စောက်ပတ်လိုးရင်းနှင့်လည်း နွယ့်ဖင်ပေါက်ထဲကို သူ့လက်နှင့် ထပ်တလဲလဲ ထိုးသွင်းနှိုက်ဆွ၍ ဇိုးဇိုးဇပ်ဇပ်နှင့် အဆက်မပြတ် ဆောင့်ဆောင့်သွင်းပေးနေပြန်ရာ နွယ်တစ်ယောက် အလိုလိုနေရင်းပင် ဖင်ပေါက်ထဲ ယားကျိကျိနှင့် ဖင်ခံချင်စိတ်များ တဖွားဖွားပေါ်ပေါက်လာရပြန်လေသည်။
“ကို ညွန့် စောက်ပတ်မလိုးဘဲ ဖင်လိုးချင်နေပြီလား ကျွန်မဖင်ပေါက်ကို ဒီလောက်ဆွနေတာ”
“အင်း ဟင်း ဟုတ်တယ် ငါ ငါ လိုးကြည့်ချင်တယ်”
“လိုးချင်ရင် လိုးပါ ဖြည်းဖြည်ချင်း လိုးပေါ့”
နွယ်ပြောလိုက်တော့ သူလည်း နွယ့် ဖင်ပေါက်ထဲကို တံတွေး တဗြစ်ဗြစ် ထွေးထည့်လိုက်သည်။ သူ့လီးကြီးကိုလည်း သူမစောက်ပတ်ထဲကနေ ဗြွတ် ဗွပ်ကနဲ အသံမြည်အောင် ပြန်ဆွဲချွတ်ထုတ်လိုက်ကာ တံတွေးရွှဲနေအောင်သုတ်လိမ်းပြီး လီးချောအောင်ပြု၍ သူမဖင်ပေါက်ဝထဲကို လဒစ်ထိပ်လုံးကြီး အသာချော့မော့ သွင်းလိုက်လေသည်။
“ဗြစ် ပတစ် ဘု ဘု ဖု ဘွတ် ဇွတ် ”
“အင့် အွန်း အွန်း ဟွန်း ဖြေး ဖြေး ဖြေး … ကို ညွန့် … နွယ် နာ နာတယ် အ အာ့ အာ လာ့လာ့”
“ဖင်ထဲ ဝင် ဝင်လား ဟင် ကိုညွန့် ”
“ဝင်တယ် နွယ် အစတော့ နဲနဲကြပ်မှာနော် နာရင်လည်း အောင့်ခံထားဦး ဟုတ်လား”
“ဟုတ် ဟုတ်ကဲ့ ကိုညွန့် လိုး လိုးလေ တအားဖိသွင်းလိုက် အ အ ရ ရလား နွယ် နွယ် ဖင်ဖြဲပေးရမလား”
“ကောင်းတယ် လက်နဲ့ဖြဲပေး ဒါဆို ပိုအဝင်လွယ်လိမ့်မယ်”
ခင်လေးနွယ် လက်နောက်ပြန်လှည့်ပြီး သူမဖင်စအိုဝကလေးကို အပေါက်ဝပိုကျယ်လာအောင် တအားဆွဲဖြဲပေးလိုက်ပါသည်။ ကိုညွန့် ကြိုးစားပမ်းစား လီးထည့်သွင်းရင်း နွယ်ကလည်း ဖင်ဝဖြဲပေးထားတာမို့ နှစ်ယောက်အပေးအယူမျှပြီး လီးကြီးလည်း တစ်တစ်ကြပ်ကြပ်နှင့်ပင် သူမဖင်ပေါက်ကလေးထဲကို တစ်ထစ်ချင်းတစ်ရစ်ချင်း ဇွတ်အတင်းတိုးဝင်နစ်မြုပ်ကာ ဆယ်မိနစ်ခန့်အကြာမှာ သူ့လီးကြီးတစ်ချောင်းလုံး နွယ့် ဖင်စအိုပေါက်ကလေးထဲကို အောင်အောင်မြင်မြင်နှင့် ချဉ်းနင်းဝင်ရောက်လာနိုင်ခဲ့လေသည်။ လီးကြီးက နွယ့် ဖင်စအိုပေါက်ကလေးထဲရှိ နယ်မြေသစ်ကလေးကို ပိုင်စိုးပိုင်နင်း စီးနင်းသိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ကိုညွန့် သူအပိုင်စားရလိုက်သည့်နယ်မြေကလေးကို စိတ်တိုင်းကျခြယ်လှယ်ဖို့ စပြီးလှုပ်ရှားလိုက်သည်။ ဖင်ပေါက်ထဲအဆုံးအထိ ဝင်နေသော သူ့လီးကို ပြန်ဆွဲထုတ် အားယူပြီး နောက်တစ်ကြိမ် အားအပြည့်နှင့် ပြန်လည်ဖိဆောင့်လိုးချလိုက်သည်။
“ဖွိ စွတ် ပြွတ် ဗြိ ဖွတ် ဇွပ်”
“အ အ အိအိ အင့် ”
ဒီအချိန်မှာပဲ …
………………………………………………………..
⭐အခန်း ( ၁၂ )⭐
ဘုံကျောင်းတံခါးမကြီးက ကျွီကနဲ ပွင့်လာခဲ့ပြီး လူသုံးယောက် အခန်းထဲကိုလျှောက်ဝင်လာသည်။
“ဟာ ပွဲကကောင်းနေပြီ ဟဲဟဲ ”
“ကိုညွန့် ခင်ဗျားတစ်ယောက်တည်းတော့ ဖင်မဆော်နဲ့နော် ကျုပ်တို့အတွက်လည်း ချန်ထားလိုက်ဦး”
အနားကိုရောက်လာပြီး ကိုညွန့် ဖင်လိုးနေသည့် ခင်လေးနွယ်ကို အနီးကပ်လာရောက်ကြည့်ကာ တောပြောတောင်ပြော လျှောက်ပြောနေကြသည်။ခင်လေးနွယ် ရှက်တက်တက်ဖြစ်သွားမိပေမယ့် ရောက်လာသူများက ကိုညွန့်အဆက်အသွယ်တွေပဲဆိုတာ တပ်အပ်သိနေတာမို့ သူမခေါင်းလေးကို တွင်တွင်သာငုံ့ထားမိပြီး ဘာစကားတစ်ခွန်းမျှပင် ခွန်းတုံ့ပြန်မပြောမိတော့ချေ။
လူရှေ့သူရှေ့မှာ ခြေလက် လေးဘက်ထောက်လျက်သား ဖင်ကြီးကုန်းကုန်းကွကွလုပ်ကာ ဖင်အလိုးခံနေရ၍ နာလည်းနာ ရှက်အားလည်းပိုရသည့်အလျောက် သူမမျက်နှာကလေးက ရှက်သွေးဖြန်းလျက် သနားချင့်စဖွယ် ရဲရဲတွတ်တွတ်နီမြန်းလျက်သာ ရှိနေလေတော့၏။ ကိုညွန့်လိုးချက်ကလည်း ပက်စက်လှသည်။ နည်းလမ်းမျိုးစုံနှင့် ဖင်တစ်ခါမှ မခံဖူးသေးသည့် သူမရဲ့ ဖင်အသားနီပါ လန်ထွက်သွားအောင် ကော့ကာညှောင့်ကာ တစ်ချက်ချင်း အချက်ပိုင်ပိုင် လိုးသွင်းပေးနိုင်စွမ်းရှိသည်။
ညိုမောင်းပွင့်ကားလျက်ရှိသော သူ့လဒစ်ပြဲကြီးက သူမဖင်ဝရှိ နုဖတ်ဖတ် စအိုနှုတ်ခမ်းသားများအား အရှိန်ပြင်းပြင်းလိုးခွဲနစ်ဝင်သွားလိုက် လီးပြန်နှုတ်ချိန်မှာ စအိုဝနှုတ်ခမ်းသားတွေတစ်ပြုံလုံး လဒစ်ပြဲကြီးနှင့် တစ်ပါတည်းချိတ်ပါလာပြီး အပြင်ကို ပြူးကြွထွက်လာလိုက်နှင့်မို့ လီးအဝင်အထွက်လုပ်တိုင်း သူမဖင်ဝက ကြည့်မြင်လို့မှမကောင်းအောင် တောသလင်းခွေးနှစ်ကောင် မိတ်လိုက်သလိုများ ဖြစ်နေလေမလား ဟုပင် ခင်လေးနွယ်စိတ်ထဲက ကြံဖန်အတွေးပေါက်မိလေသည်။
“တောက် ငါလိုး ကောင်းခန်းရောက်မှကွာ မောင်ရင်တို့ကလည်း တစ်မှောင့်”
ကိုညွန့် သူ့လူတွေကို မျက်စောင်းတခဲခဲနှင့်ပြောရာ …
“လှော်သာ လှော်စမ်းဗျ ယောက်ဖရာ …။ ကျုပ်တို့ ရိက္ခာအပြည့်ပါပါတယ်။ သောက်စားကြဦးမယ်။ ခင်ဗျားလီးတောင်တုန်းသာ လိုးရတာ လိုးမသာလိုး … မတောင်နိုင်ရင်တော့ အရှုံးပဲ ပေါက်လား … ဟဲဟဲ ဟဲ”
“ခွေးမသား လျှံစိန် ငါ့လီးတဲ့မှ မင်းလိုးတဲ့အခါမှ တွေ့မယ် … ”
ငညွန့် သူ့လူသူ ထဆဲသည်။ လျှံစိန်ဆိုတဲ့ကောင် တဟဲဟဲနှင့် ရယ်လေသည်။သူဆဲသာဆဲပေမယ့် ခင်လေးနွယ့်ဖင်လိုးတာကိုတော့ မရပ်ပါ။ ဖင်သားကားအိအိကြီးနှစ်ဖက်ကို သူ့လက်နှစ်ဖက်နှင့် အားရပါးရဆွဲဖြဲပြီး မဆန့်မပြဲလီးကြီးကို ဖင်ပေါက်ကြပ်တပ်တပ်ကလေးထဲ ဇွတ်အတင်း ထိုးသိပ်ထည့်ကာဖြင့် စိတ်ရှိလက်ရှိ လိုးနေတုန်းပဲဖြစ်သည်။
ခင်လေးနွယ်တစ်ယောက် အိုးအိုးအင့်အင့်ညည်းညူနေရာက ဖီးလ်တော်တော်တက်လာပြီ။ လိုးချိန်ကြာလေ နာရကျင်ရကောင်းမှန်း မသိတော့ဘဲ သူမစောက်ပတ်ရော ဖင်ပေါက်ထဲကပါ တရွရွ ရွစိထလာလျက် အလိုးခံရတာ အရသာ ပိုရှိလာသလို ခံစားနေရသည်။ အနားမှာ လူတွေရှိပြီး သူမကို အာရုံစိုက်ကြည့်နေတာကိုတောင် ရှက်မနေနိုင်အားတော့ချေ။ ကြည့်ပဲကြည့်ကြည့် လီးပဲတောင်တောင် ဖင်ဝစပ်ဖျင်းဖျင်းနှင့် ယခုကဲ့သို့ ဇယ်ဆက်သလို အလိုးခံရတာကို စိတ်ထဲက အလိုလို နှစ်ခြိုက်ပျော်မွေ့လာလေသည်။
“ကို ညွန့် အင့် ဆောင့် ဆောင့် အ ကျွတ် ကျွတ် အိ အ အရှီး အလာ့ အင့်ဟင့် လိုး မြန်မြန် အ အ နွယ် နွယ် အနေခက်လာပြီ ဟင့်ဟင့် အ ဆောင့်ဆောင့် တအားဆောင့် အိ အီး ဟီးဟီးးး ”
“စွတ် ဖွတ် ဗလပ် ဘုတ်ဖတ် ဘတ် ဘွတ် ဘု ပွပ် ဗွပ် ဘုတ် ဗလပ်လပ် ဖျိ ဗြိ ပြွတ် ဗြွတ် ဗလွတ် လွတ် စွိ ဗွပ် ဇွပ် ဘု ဖွပ် ဗွပ်”
“အင့် အ အ မလေးနော် ဟင့် ဟင့် ကောင်း အ ကောင်း ကောင်း တယ် လိုးပေး ကြမ်းကြမ်းလိုးလိုးပေး အ အထိ ထိတယ် လိုး ဆက်တိုက်လိုး မ မရပ်နဲ့ ကို ညွန့် ဟင့် အ အား အား လာ့ လားး အင့် အိ အာ့ အားးး ဟင့် ဟင့်”
ခင်လေးနွယ် အကြောထဲစိမ့်ကာ တုန်တခိုက်ခိုက်ဖြစ်သွားသည်။ လက်တစ်ဖက် ပေါင်ကြားထဲလျှိုနှိုက်ပြီး သူမစောက်ပတ်ကို လက်ဖဝါးကလေးနှင့် ကိုယ့်ဖာသာကိုယ် အကြမ်းပတမ်းပွတ်ရင်း ဖင်ကြီးအနောက်ကို ကော့၍ကော့၍ တဇပ်ဇပ်ထိုးညှောင့် ဆောင့်ပေးလိုက်ရာက သူမကိုယ်လုံးကလေး တုန်ကနဲတုန်ကနဲဖြစ်ပြီး ဖင်စအိုကိုတွန့်လိုက်ရှုံ့လိုက်လုပ်ရင်း စောက်ပတ်မှ စောက်ရည်များ အပြင်ကို ပွက်ကနဲပွက်ကနဲ ထွက်အံ လျှံကျလာရာက တစ်ကိုယ်လုံး မဟန်နိုင်ဘဲဖြစ်ကာ အရှေ့ကို ဟပ်ထိုး မှောက်ရက်သား လဲပြိုကျသွားရလေသည်။
ကိုညွန့် အနောက်ကနေ သူမအပေါ်ထပ်မှှောက်အိပ်ချလျက် အချက်ငါးဆယ်ခြောက်ဆယ်ခန့် မနားစတမ်း ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပတ်ကြမ်းတိုက်၍ လိုးပစ်လိုက်ကာ လရည်တွေကို သူမဖင်ပေါက်ထဲသို့ တဗြစ်ဗြစ်ပန်းထုတ်လိုက်ပါသည်။ ပြီးမှ သူပါ ငြိမ်ကျသွားသည်။နှစ်ယောက်သား ခေတ္တမှိန်းနေကြပြီးမှ ကိုညွန့်ရောသူမပါ လူးလဲထလိုက်ကြသည်။ ခင်လေးနွယ် အင်္ကျီ နှင့်ထမီ အသေအချာ ပြန်ပြင်ဝတ်လိုက်သည်။ကိုညွန့် သူ့လူတွေအနားသွားပြီး အရက်တစ်ခွက်တောင်းသောက်ရင်း လက်ဖြန့်လိုက်သည်။
“ကဲ ဆရာတို့ အလုပ်ကို အလုပ်နဲ့တူအောင် လုပ်ကြနော် ဖူးလ်နိုက် Full Night လား ဒါမှမဟုတ် ရှော့တိုက် ကပ်ဒိုးပဲဆွဲမလား ခုလို လူစုံတက်စုံဆိုရင်တော့ လုပ်နေကျပုံစံ တူးအင်န်ဝမ်း သရီးဆန်း ဒါမျိုးလေးပဲ ကောင်းမယ်ထင်တယ် ဘယ်လိုသဘောရလဲ”
“တူးဝေး (two way) တော့ ရမယ် မဟုတ်လား ကိုညွန့်”
“မင်းအမြင်ပဲလေ သားကြီး ဟဲဟဲ”
ဖင်လိုးလို့ရမရ မေးခြင်းဖြစ်ရာ ကိုညွန့် ခင်လေးနွယ်ဖက်ကို ရယ်ကျဲကျဲနှင့်ကြည့်ရင်း ပြန်အဖြေပေးလိုက်သည်။
“မင်း ကောင်မလေး အရင်မေးလိုက် ငညွန့် … သူ ဘာဖြစ်ချင်လဲ ကြိုက်တာဖြစ်လို့ရတယ် ငါတို့က နည်းနည်းမှ စောက်ရှက်မရှိတဲ့ ကောင်တွေ … မိုးအလင်းဆွဲလည်း အိုခေ လာထားပဲ”
“မင်းမပြောလည်း သိတယ် … ငသောင်း ပိတ်ထား ဟျောင့်”
သူတို့လေးယောက်သား (ညွန့်ရွှေရယ် သူ့လူတွေဖြစ်ကြသည့် သောင်းဒန် စွေစောင်းနှင့် လျှံစိန်ရယ်) ထုံးစံအတိုင်း ပေါ်တင်ပဲ ကြေးညှိကြသည်။ ငညွန့် ခင်လေးနွယ်ကိုပါခေါ်ပြီး အကျိုးအကြောင်းရှင်းပြသည်။ ကြေးစားဆန်ဆန် ဒီအလုပ်ကို ယခုမှသာ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ရင်ဆိုင်တွေ့ကြုံဖူးခြင်းဖြစ်၍ ငညွန့်ရဲ့ အဆုံးအဖြတ်ကိုသာ သူမနာခံမည်ဖြစ်ကြောင်း ခင်လေးနွယ် ပြောလိုက်ရာ သူတို့လေးယောက်သား အတန်ကြာ ခေါင်းချင်းဆိုင်ကြရင်း နောက်ဆုံး ငညွန့်ပြောသည့် နှုန်းထားအတိုင်း နည်းနည်းပါးပါး အလျှော့အတင်းလုပ်ပြီး ငွေ … နှင့် အပေးအယူတည့်သွားကြလေသည်။
ခင်လေးနွယ်လက်ထဲကို ပိုက်ဆံတစ်ထပ် ( ငါးထောင်တန် အုပ်လိုက်) ရောက်လာသည်။
အရက်ဝိုင်းဖွဲ့သောက်ကြတော့ ခင်လေးနွယ်ကိုပါ ဝိုင်းထဲဝင်ထိုင်ခိုင်းကာ သူတို့နှင့်အတူ သောက်စေသည်။ ခင်လေးနွယ်မငြင်းပါ။ တစ်ခုပဲ။ ကိုညွန့်ကို သူမ မဖြစ်မနေ ကတိတစ်ခု တောင်းလိုက်ရသည်။
“ကိုညွန့် နွယ့်ကို အပြန်တော့ လိုက်ပို့ရမှာနော်”
“အေးပါ စိတ်ချပါ နင်ရော ငါ့ကောင်တွေရော အဆင်ပြေဖို့ အရေးကြီးတယ် ကျန်တာငါ့ကိစ္စထားလိုက် သောက်မှာသာသောက် မူးပစေ ရူးပစေ ဟုတ်ပီလား … ဟားဟား ဟား”
ခင်လေးနွယ်လည်း ဒီတော့မှ စိတ်ချလက်ချဖြစ်သွားဟန်နှင့် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ဟင်းကနဲချလိုက်သည်။ အတူသောက်စားကြရင်း ညစ်တီးညစ်ပတ် ပေါက်တတ်ကရတွေ လျှောက်ပြောကြ သူတို့အချင်းချင်း မိန်းမလိုးခဲ့သမျှအကြောင်းအရာတွေ မနိုင်ရင်ကာပြောကာ ရယ်ပွဲဖွဲ့လိုက် တစ်ဆက်တည်း သူမကိုပါ လက်ဆော့ခြေဆော့လုပ်ပြီး အင်္ကျီအောက် ထမီအောက်လက်လျှိုကာ ပွတ်ကြကိုင်ကြ နှိုက်ကြနှင့် အလုပ်ရှုပ်လျက် ရှိကြလေသည်။ သူမရင်ဘတ်က အင်္ကျီကြယ်သီးတွေဖြုတ်သူကဖြုတ် ထမီအောက်နားစ လေးကို လှန်သူလှန် သူမခါးမှာ ခပ်တင်းတင်းကလေးစည်းနှောင်ထားသည့် ထမီအထက်ဆင်စကလေးဆွဲကာ
ထမီချွတ်သူချွတ်နှင့် လူတစ်ကိုယ်လုံးလည်း ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါ အသားဆိုင်အိအိကြီးတွေမလုံမလဲ အဝတ်အစားဖိုသီဖတ်သီဖြစ်ကာ သူတို့ ယောက်ျားသား တစ်သိုက်ရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာ မိမွေးတိုင်းဖမွေးတိုင်းလောက်နီးနီး ထမီမနိုင်ပုဝါမနိုင် ကွတတထိုင်နေရသလိုကြီး ဖြစ်နေတော့သည်။
သောင်းဒန်တို့လူစုက သူတို့လီးတွေကိုလည်း အကိုင်ခိုင်းသည်။ အကြည့်ခိုင်းသည်။ လူရှေ့သူရှေ့မှာ ကျကျနနလီးကိုင်စေကာ ဂွင်းထုခိုင်းပြီး လီးစုပ်ပေးဖို့ပါ ပြောလာသည်။ ယနေ့ည တစ်ညလုံးအတွက် မိမိရသင့်ရထိုက်သည့် အခကြေးငွေကို ရယူထားပြီး ဖြစ်၍လည်း ခင်လေးနွယ်ငြင်းဆန်နေဖို့ရာ ဘာအကြောင်းမှ မရှိတော့ပါ။ သူတို့အလိုဆန္ဒအတိုင်းသာ တစ်သွေမတိမ်း လိုက်လျော ရလေတော့သည်။
သောင်းဒန်က အသက် ၄၀ နှစ်ခန့် အရပ်ခပ်ပျပ်ပျပ် လူနံပိန်ဖြစ်ပြီး လီးရှည်သည်။ သူ့လီးက အရှည် ၈ လက်မ ၉ လက်မခန့်ရှိပြီး လီးလုံးပတ်လည်း တော်တော်ကလေး တုတ်သည်။ လူနှင့်လီးမလိုက်ဖက်ဟု ဆိုရမည်။ နှုတ်ခမ်းထူထူတွဲတွဲ အကြည့်ရဲတင်းသလောက် ဏှာလည်း အတော်ကလေးထန်ပုံရသည်ဟု သူမ ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။
မျက်စိစွေစောင်းစောင်းဖြစ်သော (အားလုံးက စွေစောင်းဟု ခေါ်သည့်) လူက အသက် ၃၅ နှစ်ဝန်းကျင်ခန့် တက္ကစီကားဒရိုင်ဘာတစ်ဦးဖြစ်ကာ သူ့ကိုယ်လုံးကလည်း ခပ်သွယ်သွယ် ပိန်ပိန်ပါးပါးပင် ဖြစ်သည်။ အရပ် ၅ ပေ ၈ လက်မခန့်ရှိရာ အရပ်မြင့်သူဟု ဆိုရမည်ဖြစ်ပြီး လီးကလည်း ခပ်ကြီးကြီးခပ်ထွားထွား သောင်းဒန်ကဲ့သို့ လီးအလျားရှည်သူပဲ ဖြစ်လေသည်။
ဒီနှစ်ယောက်လုံး လီးတွေက တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက်မတိမ်းမယိမ်းရှိကြပြီး ကိုညွန့်လီးနှင့် သိပ်ကွာခြားခြင်းမရှိကြဘဲ စံချိန်လွန်လီးတွေ လို့ ပြောနိုင်ပါသည်။ လျှံစိန်ဆိုသည့် တရုတ်စပ်ကောင်ကတော့ သူတို့အထဲမှာ အသက်အငယ်ဆုံးသူပင်။ သူ့အသက် ၂၇ – ၂၈ ဝန်းကျင်ခန့်သာရှိသေးပြီး လီးကျတော့ ကျန်သူနှစ်ယောက်ထက် အနည်းငယ်တိုသည်။ ၇ လက်မသာသာလောက်ပဲရှိသည်။ သို့ပေမယ့် လီးဗြက်ကျယ်ကာ အရင်းသိမ်အဖျားရှူး ကိုယ်ထည်အလယ်လောက်မှာ ဖုထစ်တင်းကားပြီး တုတ်ဖီးဖီးကြီးဖြစ်နေတာမို့ နွားလီးနှင့်သဏ္ဍာန်တူပြီး သူ့ဖာသာသူဆတ်ဆော့ကာ ဆီလီကွန်ထိုးထားသည့်လီးမှန်း သိသာနေပါသည်။
အားလုံးထဲမှာ သူ့လီးအကြီးဆုံးဖြစ်သည်။ ကိုညွန့်တို့ထက် လီးတိုပင်တိုသော်ငြားလည်း ကျန်သုံးဦးအနက် လီးအကြီးဆုံးဖြစ်သည့် ကိုညွန့်ထက်တောင်မှ သူ့လီးကြီးက ပိုမိုကြီးမားဖွံ့ထွား၍ နေပေသေးသည်။ တရုတ်လီးဖြစ်ရသည့်အထဲ ကြီးဆေးအစွမ်းဖြင့် မဟားဒယားကြီးတုတ်ခိုင်ဖွံ့ထွားနေရခြင်းပင်။
ခင်လေးနွယ် လီးတစ်ချောင်းပြီးတစ်ချောင်း ကုန်းစုပ်ပေးရသည်။ သူတို့က အရက်သောက်လိုက် လီးအစုပ်ခံလိုက်နှင့် အတော်ပင် ဟန်ကျနေကာ ကိုညွန့်အပါအဝင် သူတို့ထဲက သောင်းဒန်နှင့်လျှံစိန်က ခင်လေးနွယ်ရဲ့ကြီးမားလုံးဝိုင်းကာ အုံတင်းလျက်ရှိသော နို့အုံအိအိကြီးနှစ်လုံးကို တပြွတ်ပြွတ် စို့သူကစို့ ထမီမလုံမလဲနှင့်ပေါင်လယ်လောက်အထိ လျှောကျနေသော သူမရဲ့ပေါင်ခွကြားရှိ အမွေးအမြှင်ထူထပ်လွန်းသည့် စောက်ပတ်အုံဖောင်းအိအိကလေးကို ပွတ်နှိုက်ကိုင်သူကိုင် ဖင်ထောင်ကုန်းပေးထားသလိုဖြစ်နေသည့် သူမရဲ့ဖင်သားကြီးများအနောက်မှနေ၍ ဖင်နှိုက်သူနှိုက် စောက်ပတ်ကိုဆွသူဆွနှင့် အရက်သောက်လိုက် အပြန်အလှန် နှူးလိုက် ဆွလိုက်နှင့် ကိုယ်စီကိုယ်ငှ အလုပ်များလျက် ရှိကြလေသည်။
စွေစောင်းက သူ့လီးကို ခင်လေးနွယ်ရဲ့ပါးစပ်ဝမှာတေ့ကာ လီးစုပ်ခိုင်းရာ ခင်လေးနွယ်လည်း သူ့ပေါင်ကြားထဲတိုးဝင်ပြီး သူမခေါင်းလေးကို နှိမ့်လိုက်ကြွလိုက်နှင့် လီးစုပ်ပေးရလေသည်။
လီးအတန်ချောင်းတစ်ဝိုက်ကိုသာမက လီးအရင်းအခြေအထိ အသွားအပြန်လျှာနှင့်ယက်လိုက်စုပ်လိုက်လုပ်ရင်း အောက်ဖက်က ဂွေးဥတွဲတွဲနှစ်လုံးကိုပါ ရက်ရက်ရောရော ပါးစပ်ထဲထည့်ငုံကာ တပြွတ်ပြွတ်အသံထွက်အောင် စုပ်ဆွဲကစားပေးလိုက်ရာ စွေစောင်း အထူးကျေနပ်သွားပုံရသည်။
“နင့်ဖင်ကြီး ဒီဖက်လှည့်စမ်းဟ ငါ စောက်ပတ်မှုတ်ပေးမလို့ ”
“ဟင့် မ မရဘူး ကို ညွန့် လုပ် လုပ်နေတာ အ အ”
ငညွန့်က သူလိုးပြီးတာတောင် စောက်ပတ်ယက်လို့မဝသေးပုံနှင့် ခင်လေးနွယ်ဖင်ကို ကုန်းနမ်းကာ စောက်ပတ်ကိုမျက်နှာအပ်ထားတာ တွေ့ရသည်။
“ကိုညွန့်ရွှေ ဖယ်စမ်းဗျာ ကျုပ်တစ်လှည့်ယက်မယ် အပီမှုတ်မှာ”
ကိုညွန့် ဒီတော့မှ သူ့ကို နေရာဖယ်ပေးသည်။ ခင်လေးနွယ် သူ့ဖက်လှည့်၍ ဖင်ကိုနောက်ပြန်ကုန်းကွပေးလိုက်ရာက …
“အ အ ကို အရမ်း မဆွနဲ့နော် နွယ်အနေခက်တယ်”
“စပတ်ကြည့်မလို့ပါ ငါ့လီးနဲ့တော်မတော် စမ်းချင်လို့”
“ဟွန်း သိသားပဲ”
စွေစောင်း သူမစောက်ပတ်ကို အားပါးတရယက်သည်။ စောက်ရည်တွေရွှဲထွက်လာသည်။ စစ်စတီနိုင်းပုံစံ သူ့လီးကို ပြန်စုပ်ပေးရင်းက လီးတောင်သထက်တောင်လာအောင် ဂွင်းပါထုပေးလိုက်တာမို့ စွေစောင်းမခံနို်င်တော့။ ဖျပ်ဖျပ်လူးနေရပြီး သူ့လီးသူ လက်နှင့်ဆုပ်ကာဖြင့် ကျန်နှစ်ယောက်ဖက်လှည့်ပြီး …
“အား ငါ့လီးတောင်လွန်းနေပီကွာ ဘယ်သူစမလဲ စမယ့်သူမရှိရင်တော့ ဟဲဟဲ”
မေးလိုက်တော့ သောင်းဒန်နှင့်လျှံစိန် အကြောက်အကန်ငြင်းသည်။
“လူပါးမဝနဲ့ ဟျောင့် တစ်ယောက်တစ်ပြန်စီ မှုတ်မယ် လီးလည်း တဝစုပ်ခိုင်းမယ် …သူ အရည်တအားရွှန်းလာမှ နှစ်ယောက်တွဲလိုးမှာ မင်းရယ်ငါရယ် တစ်ပြန်စီပေါ့ နောက်ပေါက် တွယ်စီးချင်ရင် ကြိုက်တဲ့ကောင်တွယ်စီးနိုင်တယ် ဟုတ်လား။ ကိုညွန့်က ကျုပ်တို့သုံးယောက် ပြီးမှ ခင်ဗျားပြန်စလို့ရမှာ လောမကြီးနဲ့ ကြားလား ဟဲဟဲ ဟဲ … လာ မခင်လေးနွယ် ဟောဒီ လီးနှစ်ချောင်းကို လာစုပ်လိုက်ပါဦး စောက်ပတ်နဲ့ ဝင်ဆန့်မဆန့် သေချာကြည့်ထားနော် ဖင်ကိုလည်း ဒီဖက်လှည့်ကုန်းပေး … ဒါမှ ခများ စောက်ပတ်ကို အပြတ်မှုတ်ပေးလို့ ရမှာ ဟုတ်ပီလား”
“ရှင်တို့ သဘောပါပဲ အဆင်ပြေသလိုလုပ်ပါ ”
ခင်လေးနွယ် သောင်းဒန်လီးရော တရုတ်လျှံစိန်လီးကိုပါ လီးနှစ်ချောင်းကို လက်နှစ်ဖက်နှင့်ဆုပ်ကိုင်၍ တစ်လှည့်စီ ဂွင်းတိုက်ရင်း သူမပါးစပ်နှင့်စုပ်လိုက် လျှာနှင့် လှည့်ပတ်ရစ်ဝိုက်ကာ ထိုးယက်ဆွလိုက်နှင့် လုပ်ပေးသည်။သောင်းဒန်လီးကရှည်လှ၍ လည်မျိုထောက်မိသလို လျှံစိန်၏ အရင်းသိမ်အဖျားရှူးသလောက် အလယ်တုတ်လှသော လီးကြီးက သူမပါးစပ်နှင့် မဆန့်မပြဲ ဖြစ်နေပြန်သည်။ ကန်ဇွန်းဥကြီးတစ်လုံး ပါးစပ်ထဲထည့်မျိုချရသည့်နှယ်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့ပေမယ့် ခင်လေးနွယ် လီးနှစ်ချောင်းကို သူမပါးစပ်ထဲ တစ်လှည့်စီအတင်းသွတ်သွင်းပြီး ကြိုးစားပမ်းစားနှင့် မရရအောင် စုပ်ဆွဲယက်ဆွပေးရှာပါသည်။ သူမလုပ်နေပုံ ကြည့်ရတာကိုက လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ရှိလွန်းလှသည်။
အချို့ဖာသည်မများလုပ်သလို ဝတ်ကျေတန်းကျေ လီးစုပ်ခြင်းမျိုးမဟုတ်ဘဲ စိတ်ပါလက်ပါရှိလှသဖြင့် အမျိုးသားနှစ်ယောက် သူမကို တော်တော်ကလေး လေးစားသွားသည်။ တကယ့်မိန်းမဆိုတာ ဒါပဲဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ကာမကိစ္စလုပ်ဆောင်ရာမှာ မလိုအပ်ဘဲ အရှက်အကြောက်မကြီးဖို့ မိမိ ရင်ထဲက ခံစားရသမျှကို ဘွင်းဘွင်းရှင်းရှင်းထုတ်ဖော်ဖို့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းရှိဖို့ သိပ်ကို လိုအပ်လှသည်။ ခင်လေးနွယ်ကား အိမ်ထောင်သည်လည်းဖြစ် နဂိုကလည်း ကာမဂုဏ်အာရုံခံစားမှု ပြင်းပြထက်သန်သူဖြစ်ကာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဟောဟောဒိုင်းဒိုင်းလည်း ပြောဆိုလုပ်ကိုင်တတ်သူမို့ သူတို့ရဲ့ ထင်ရာစိုင်းလေ့ရှိသောစိတ်ဆန္ဒနှင့် အထူးပင်ကိုက်ညီမှုရှိနေပေသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်နှင့် ဘေးတစ်စောင်းကလေးရှိနေရာကနေ သူမကိုယ်ကို အနည်းငယ်နေရာပြင်ကာ ရွှေ့ပေးလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ရှိရာဆီ သူမဖင်ကြီးကိုလှည့်ပေးလိုက်ရာဖင်သားအိအိကားကားအိုးကြီးနှစ်ဖက်က နှစ်ယောက်သားမျက်နှာနှင့် တည့်တည့်ဖြစ်သွားပြီး သောင်းဒန်နှင့်လျှံစိန်လည်း သူမဖင်ကို အလုအယက် ဖျစ်နယ်ကိုင်ကြရင်း ဖင်ပေါက်ကလေးထဲကို လက်ထည့်၍ ကလိသူကလိ လျှာနှင့်ယက်သူယက် သူမစောက်ပတ်ကို မှုတ်သူမှုတ် ဂျာပေးသူဂျာပေးနှင့် နှစ်ယောက်သားစကားမပြောနိုင်အောင် အလုပ်တွေ များသွားကြသည်။
ကိုညွန့် သူ့အလှည့်တော်ရုံနှင့်မရောက်နိုင်မှန်းသိ၍ အရက်ပြန်သောက်နေသည်။ စွေစောင်းကတော့ မကြာမီ သူလိုးရမည့် စောက်ပတ်ကို သူ့လူနှစ်ယောက် အပြတ်နှူးဆွပေးနေကြတာကြည့်ရင်း သူ့လီးကို ဆွဲဆန့်ကိုင်ပြီး စိမ်ပြေနပြေ ဂွင်းထုနေလေသည်။
“ကိုင်း ငစောင်းလာခဲ့ အလုပ်စမယ် ”
“မင်း မလိုးရင် တရုတ် အရင်လိုးခိုင်းမှာနော် နောက်မှ စောက်ပေါက်ချောင်တယ် ဘာတယ် လျှောက်မပြောနဲ့ ဟင်းဟင်း”
“လီးမှ … ငါ လာပြီဟ ဟောဒီမှာကြည့် ငါ့ကောင်ကြီးက အဲဗားရယ်ဒီ … ဟဲဟဲဟဲ ကောင်မလေး ကွဲပြဲဖို့သာပြင်ထားလိုက် ဟင်းဟင်းး”
တိုးတိုး တိုးတိုးနှင့် နှစ်ယောက်တိုင်ပင်ပြီး သောင်းဒန်အရင်စကာ သူမကို ကြမ်းပြင်ပေါ်လှဲချပြီး သူမေါင်နှစ်ဖက်ကို ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီ ဖိဖြဲ၍ ပေါင်ကြားဝင်ထိုင်ပြီး သူမစောက်ဖုတ်ထဲကို လီးစတင်သွင်းလိုက်လေသည်။ သောင်းဒန် အပီအပြင်လိုးပြီ။
“ဘွတ် ဇွပ် ”
“ဘု ဘွပ် ဘွတ် ဖတ် … ဘတ် ဘု ဘွတ် ဖွပ် … ဗွပ် ဗလပ် ဘုတ် ဘုတ် ဘတ် …ဖတ် စွိဇွိ ဘု ဖွတ်”
ဟူသော စောက်ရည်ရွှဲနစ်နေသော ခင်လေးနွယ်စောက်ဖုတ်ထဲကို သောင်းဒန်လီးကြီး လိုးဆောင့်ဝင်သွားသံက တရစပ်ပင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ခင်လေးနွယ် နှုတ်မှနေ၍ အွန်းအွန်းအင့်အင့်ညည်းရင်း တစ်ကိုယ်လုံးထွန့်လူးကော့ပျံနေကာ ဖင်ကြီးနှစ်ဖက် အပေါ်ကိုပင် ကြွမြောက်တက်သွားရသည်။ လိုးချက်စိပ်သလောက် လိုးရှိန်ပြင်းကာ ထိထိမိမိရှိလွန်းလှသည်။ သောင်းဒန် ခြေသလုံးပုလွေရိုးရဲ့ အစွမ်းကို အပီထုတ်ပြနေပေပြီ။
“စွတ် ဖွတ် ဘု ဘုတ် ဘွတ် ဘတ်ဖတ် ဇွပ် ဗြစ်ပတစ် ဘု ဖြစ် ဗြစ် ပလွတ် စွိ ဖွတ် ဇွပ် ဘုတ် ဖတ် ဘု ဗွပ်”
“အအိအိ အင့်အင့် အ မယ်လေ့လေး စပတ်ပေါက်ထွက်ကုန်တော့မှာပဲ အစ်ကိုရယ် ဖြေး ဖြေးဖြေး ဆောင့် ဖြေးဖြေးလိုးပါ ဒီကထွက်မပြေးပါဘူးရှင် အိ အင့် အင့်ဟင့်”
ခင်လေးနွယ် ညည်းပြောပြောသည်။ ပက်လက်လှန်အိပ်ရင်း ဒူးနှစ်ဖက်ထောင်ကားဖြဲထားသော သူမရဲ့စောက်ပတ်ထဲကို သောင်းဒန်လီးကြီး အပေါ်စီးကနေပြီး လဒစ်လုံးထိပ်ကနေ လီးအရင်းတစ်ဆုံးအထိ တဇွတ်ဇွတ် တဖွတ်ဖွတ် အသံနှင့်အတူ အရှိန်အဟုန်ပြင်းပြင်း နစ်စိုက်တိုးဝင်ကာ အဆက်မပြတ် ဝင်လိုက်ထွက်လိုက်ရှိနေပုံမှာ နဘေးကနေ အသာစောင့်ကြည့်နေသော သူတို့လူသုံးယောက်စလုံးရဲ့ကာမစိတ်ရို်င်းတွေကို အစွမ်းကုန်နိုးကြွလာအောင် မီးထိုးမြှောက်ပင့် လှုံ့ဆော်ပေးနေသလိုပင်။
သောင်းဒန် မိနစ်နှစ်ဆယ်လောက် အသည်းအသန်ကျုံးလိုးရင်း လရည်တွေတဗြစ်ဗြစ်ပန်းထုတ်လိုက်ချိန်မှာ ခင်လေးနွယ်လည်း ဖင်ကြီးကော့ကာကော့ကာ ဆန့်ငင်တွန်းထိုးရုန်းကန်ရင်း အင့်ကနဲအင်းကနဲ ညည်းသံရှည်ကြီးပြုလျက်က ဖင်သားကြီးများရှုံ့ကာရှုံ့ကာ ညှစ်ရင်း တစ်ချီပြီးသွားပုံရသည်။
“မနွယ် လီးစုပ်ပေးဦးနော် ”
“အင်း ထ စုပ်ပေးမယ်”
သောင်းဒန်အသားယူပြီး သူမကိုလီးစုပ်ခိုင်းနေတုန်း ဘေးကနေစောင့်ရတာ ကြာပြီဖြစ်သော ငစောင်းတစ်ယောက် သူ့လီးတပြင်ပြင်နှင့် သူမအနားကိုတိုးလာကာ ပက်လက်ပေါင်ဖြဲကားထားဆဲဖြစ်သည့် နွယ့်စောက်ပတ်ထဲကို သူ့လီးထိုးထည့်လိုက်သည်။ လီးဒစ်ကြီး သူမစောက်ပတ် လိုဏ်ခေါင်းကလေးထဲကို အံကျပင် တထုတ်ထုတ်နှင့် စိုက်နစ်တိုးဝင်သွားပြီး သူလည်း ခါးကိုရှေ့သို့ ခပ်ဆတ်ဆတ်ကလေး လေးငါးချက်ဆက်တိုက် တွန်းညှောင့်ဆောင့်လိုးချလိုက်ရာ စောက်ရည်အိုင်ထွန်းနေသော စောက်ပတ်လမ်းကြောင်းလေးထဲကို ရှောကနဲရှောကနဲ မြွေတစ်ကောင်တွင်းဝင်သည့်အလား အတွင်းထဲအထိဆောင့်ဝင်သွားပြီး ခင်လေးနွယ်လည်း မခံချိမခံသာဟန်နှင့် …
“အ အ သေပြီ လီးရှည်ကြီး ဟင်း … ခုနကလီးကြီးလည်း ရှည်သမှ အာခေါင်ပေါက်မယ်။ အခုဟာလည်း ဒီအချိုးအတိုင်းပဲ တကတဲ ဆောင့်ချလိုက်တာများ အဆုံးအထိ … ဟွင်း အ ကျွတ် ကျွတ် နာ နာတယ်”
“ပြန်လျှော့ရမလား ပြော … မနွယ် ”
“နွယ် ဘာပြောလို့လဲ … ရ ရတယ် … ဆက်လိုး လိုးစမ်းပါ ကိုယ့်ဖာကိုယ် လိုးတာ ဟင်းး … တအားကြီးနဲ့မဆောင့်ချနဲ့ ဖြေးဖြေးချင်း အင့် လိုး လိုး … ရ ရတယ် အ အိ အင့် အင့် ဟင်းးး ”
“မိုက်တယ် စီးကြပ်နေတာပဲ စပတ်ကြီးက ဟင်းး …ပေါင်ထမ်းလိုးမယ် ကြိုက်လား ”
“အ ဒါ ဒါ တော့ …နာတယ် ရိုးရိုးပဲ လိုး … သူ့ လီးက ကိုးလက်မလောက်ရှိတာ ပေါင်ထမ်းပြီး အ အဆုံးထိ ဆောင့်ရင် သေ ပြီပေါ့ ဟွန့် ဒီအတိုင်း လိုးဦး ကိုစောင်း”
“အေးပါ ညည်းပြောသလို ဖြေးဖြေးပဲ လိုးမှာပါ မိ နွယ်ရဲ့ ဟင်းဟင်း ဟင်း ကဲ ကဲ ”
“ဇွိ စွတ် ဇွပ် ဖွပ် ဗလပ်ဘု ဖွတ် ဘွတ် ဘုတ် ဖတ် ဘု ဗွပ် ”
“အ အလာ့ အ မေ့ အင့် ကောင်း ကောင်းတယ် အ လိုး မ မရပ်နဲ့ လိုး ဆောင့် ဆောင့်ပေး အိအိ အိ”
ပထမတစ်ယောက်ရော ဒုတိယတစ်ယောက်ပါ သူမအတွက် ကာမစည်းစိမ် အပြည့်အဝပေးသူများအဖြစ် ခင်လေးနွယ် စိတ်ထဲက ယတိပြတ် ကောက်ချက်ချလိုက်မိပြီ။ သူမအနေနှင့် သူ့ရဲ့အပြီးသတ်လိုးဆောင့်မှုကို ဆက်လက် မျှော်စောင့်နေရုံသာ ရှိပါတော့သည်။
……………………………………………………
⭐အခန်း ( ၁၃ )⭐
သောင်းဒန် တစ်ချီလိုးပြီးသွားသည့်စောက်ပတ်မှာ အရည်တွေက ရွှဲအိုင်နေတုန်းပင်ဖြစ်ရာ စွေစောင်းလီးက တဖြည်းဖြည်း သူမဝင်ပေါက်ကလေးထဲကို အသားတကျ ဝင်လိုက်ထွက်လိုက် ရှောရှောရှူရှူ လုပ်နိုင်လာသည်။ လီးနှင့်စောက်ပတ် အပေးအယူ မျှလာကြသည်။ လီးရှည်လွန်းသဖြင့်သာ စောစောက သူမအခံရခက်ခြင်းဖြစ်ပြီး အရှိန်ရလာလေ ခံရတာအရသာပိုရှိလေ ဖြစ်လာတော့သည်။ ခင်လေးနွယ် အဆင်မပြတ် သူလိုးချလိုက်သည့်လီးကို အောက်ကနေကော့၍ကော့၍ပေးနေမိရင်း သူမစောက်ခေါင်းလေးထဲမှ စောက်ရည်တွေ တရစပ်အထွက်ကြမ်းကာ စောစောစီးစီး တစ်ချီပြီးရပြန်ပါသည်။
စွေစောင်းလည်း သူမပေါင်တန်နှစ်ဖက်ကိုဖိဖြဲကာ သူ့ခါးကိုညွှတ်၍ညွှတ်၍ အားပါပါ ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဆောင့်လိုးချနေပြီး မိနစ်နှစ်ဆယ်အစိတ်ခန့်အကြာမှာ သူ့လီးထိပ်မှလရည်တွေကို ခင်လေးနွယ်စောက်ပတ်ထဲသို့ ဗြွတ်ကနဲဗြွတ်ကနဲ အရှိန်ပြင်းပြင်းနှင့် ပန်းလွှတ်ထည့်လိုက်ပါသည်။သူပြီးတော့ လျှံစိန့်အလှည့်ပင်ဖြစ်ရာ လျှံစိန် လုံးဝပင်အချိန်မဆိုင်းတော့ဘဲ သောက်လက်စအရက်ခွက်ကိုချပြီး ခင်လေးနွယ်ဆီရောက်လာသည်။
“မနွယ် အနားယူချင်သေးလား အရက်တစ်ခွက်လောက် သောက်ဦးမလား”
“အင်း သောက်မယ် ကျေးဇူး ကိုလျှံစိန်”
လျှံစိန် ခုနကသူသောက်သောခွက်ထဲကို အရက်ထပ်ဖြည့်ပြီး ခင်လေးနွယ်ဆီ ယူလာပေးသည်။ ခင်လေးနွယ် သူကမ်းပေးလိုက်သော အရက်ဖန်ခွက်ကိုယူပြီး တစ်ရှိန်ထိုးပင် မော့ချလိုက်သည်။ အရက်က သူမလည်ချောင်းထဲကို ပူကနဲ လျှောဆင်းသွားကာ စောစောက လှုပ်ရှားရုန်းကန်မှုကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခဲ့သမျှကို ပြေပျောက်သွားရသလိုပင်။ ဒီနေရာမှာ အံ့သြရတာက သောင်းဒန်ပင်ဖြစ်သည်။သူတစ်လှည့် စွေစောင်းတစ်လှည့်လိုးပြီး တရုတ်ကလေးလျှံစိန်အလှည့်မှာ သူကပါ လီးကို အဆင်သင့်ပြင်ထားလိုက်ပြီး ကြားပေါက်ဆွဲဖို့ ပြင်လာသည်။
“တရုတ် ငါဖင်ချမယ်ကွာ မနွယ်ကို အပေါ်တက်ခိုင်းလိုက်”
“ဖြစ်မလား မနွယ်”
“ဟာ ကိုလျှံစိန့် လီးကြီး ဒါလောက်တုတ်တာ ”
“ရပါတယ် ထိုင်ကြည့် ကျွန်တော်အောက်ကနေ မျှောလိုးပေးမယ် ”
ခင်လေးနွယ် ဘာမှဆက်မပြောတော့ဘဲ လျှံစိန့်လီးတုတ်တုတ်ကြီးကို အပေါ်စီးမှခွထိုင်၍ သူမစောက်ဖုတ်ထဲ စမ်းထည့်ကြည့်လိုက်သည်။ လီးဆိုတာ ဘယ်လောက်ကြီးကြီး အချိန်တန်လျှင် စောက်ဖုတ်ထဲတော့ ဝင်သည်သာ။ ဒီစကားကို ခင်လေးနွယ်လည်း ကိုယ်တွေ့ဖြစ်၍သာ ယုံလိုက်ရတော့သည်။
လျှံစိန်၏လီးကြီးက လဒစ်ထိပ်နေရာက ပုံမှန်အရွယ်အစားဖြစ်သော်လည်း လီးတစ်ဝက်လောက်မှာ တော်တော်ကလေး ပွကားပြီး တစ်ကြပ်နေပါသည်။ ခင်လေးနွယ် သူ့လီးခေါင်းကြီးအဖုတ်ထဲ ထိုးနှစ်သွင်းပြီး အားနှင့်ဖိထိုင်ချလိုက် ပြန်ကြွလိုက် နောက်တစ်ခါ ပြန်ဆောင့်ချလိုက်လုပ်ရင်း တဖြည်းးဖြည်းနှင့် လီးကိုယ်ထည်အလယ်ပိုင်းကိုကျော်လွန်လာပြီး လီးတစ်ချောင်းလုံးနီးနီး သူမအဖုတ်ထဲ ရောက်လာသည်။ သူမစောက်ဖုတ်လည်း တရုတ်လျံစိန်၏ဆေးလီးကြီး မဆန့်မပြဲဝင်ရောက်မှုဒဏ်ကြောင့် ပိုပြီးအဝကျယ်ကာ ပြဲအာအာကြီးဖြစ်သွားရသလိုပင်။
“ကောင်းတယ် မနွယ်ရာ နာသေးလား နည်းနည်းထပ်ဖိချလိုက်ဦး လီးဝင်မှ အရသာပိုရှိမှာ”
“ရ ရတယ် နွယ် ဆောင့်ပေးမယ် ကိုလျှံစိန် ကြိုက်လား”
သူမအံကြိတ်၍ ပြောသည်။
“ဘယ့်နှယ်ပြောပါလိမ့် ကြိုက်တာပေါ့အရမ်းပဲ မနွယ် လိုးလည်းလိုးတတ်တယ် ဖင်ကိုစကောဝိုင်းမလှည့်ဘဲ အရှေ့အနောက် အတက်အဆင်းလုပ်ပြီး ဖြေးဖြေးချင်း ဖိဖိကြိတ်ပေး ဒါဆို လီးပိုအဝင်လွယ်မယ် ”
လျှံစိန်ပြောတော့ သူမ အသာပင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“မနွယ် လိုးတာလည်းလိုး ဖင်ကိုလည်း အနောက်ဖက် နည်းနည်းပိုကုန်းပေးစမ်းပါ ”
ကြားကနေ သောင်းဒန်ဝင်ပြောတော့ နွယ် သူ့ဖက်လှည့်ကြည့်ပြီး …
“ရှင် ဖင် ဖင်လိုးမလို့လား ကိုသောင်း”
“အင်း လိုးမယ် ဒီလီးကိုလည်း ခဏစုပ်ပေးဦး တံတွေးရွှဲနေအောင်စုပ် သိတယ်မဟုတ်လား”
ခင်လေးနွယ် သောင်းဒန်လီးကို ထပ်ပြီးစုပ်ပေးရပြန်သည်။ ဒီအချိန်မှာ သူတို့နှင့်မလှမ်းမကမ်းကနေ အရက်တစိမ့်စိမ့်သောက်ရင်း ခပ်တည်တည်ထိုင်ကြည့်နေသော ကိုညွန့်လည်း ဒီအတိုင်း ငြိမ်မနေနိုင်တော့ပါ။ သူတို့အနားလာပြီး ခင်လေးနွယ်ကို သူ့ပေါင်ကြားကလီးကြီး ဆွဲထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ခင်လေးနွယ်လည်း လီးတစ်ချောင်းပေါ် တက်ထိုင်ကာလိုးရင်း နောက်ထပ် လီးကြီးနှစ်ချောင်းကို လက်တစ်ဖက်စီကိုင်ကာ စုပ်ပေးနေရသည့်အဖြစ်ပါ။ သောင်းဒန်ရဲ့လီးကြီး စုပ်လိုက်ယက်လိုက်နှင့် လီးကိုယ်ထည်နှင့်လီးဒစ်ပေါ်ကို တံတွေးရွှဲရွှဲထွေးချလိုက်ပြီး …
“ကဲ ကိုသောင်းဒန် လိုးမယ်ဆိုလည်း လိုး … အချိန်မဆွဲနဲ့ ကျွန်မဖင်ပေါက်လည်း တံတွေးနာနာလေး ထွေးထည့်ပြီးမှ လိုးနော် ဒီအတိုင်းတော့မဖြစ်ဘူး”
“စိတ်ချ ငါက ကျန်တဲ့အလုပ်သာ မကျွမ်းကျင်ရင်နေမှာ ဖင်လိုးတဲ့နေရာမှာတော့ စပါယ်ရှယ်လစ်ပဲ ငယ်ငယ်ကတည်းက ဖင်လိုးလာတဲ့ကောင် ဟဲဟဲ”
“ငယ်ကဆိုရင် မင်း အမေဖင်လိုးတာပဲ ဖြစ်မှာပေါ့ကွာ”
ကိုညွန့် ငယ်ကျိုးငယ်နာဖော်ပြီး နာနာလေးနှက်လိုက်တာကို သူကမကြားဟန်ပြုပြီးနေသည်။ နာစရာတော့မရှိ။ သောင်းဒန်လိုကောင်က ကိုယ့်အမေတောင် ကိုယ်ပြန်လိုးမည့်ကောင်လည်း ဖြစ်ချင်ဖြစ်နိုင်သည်ကိုး။ ယုတ်မာပက်စက်သည့်နေရာမှာ နှစ်ယောက်မရှိသူမှန်း သူ့ဘော်ဒါအရင်းအခြာတွေ သိကြသည်။ သောင်းဒန် ဖင်ကုန်းပေးလိုက်သည့် ခင်လေးနွယ်ဖင်ပေါက်ကလေးကို လက်နှင့်စမ်းပြီး သူ့လီးဒစ်ကို ဖိသိပ်ထိုးထည့်လိုက်သည်။ သူဖင်လိုးချလိုက်သည့်အရှိန်နှင့် ခင်လေးနွယ်ကိုယ်ကလေး အရှေ့ကိုပိုကုန်းသွားရာ အောက်ကလျှံစိန့်လီးဒစ်ကြီးကို နှစ်ယောက်အားနှင့် အပေါ်စီးမှ ဖိချလိုက်သလိုဖြစ်သွားသည်။ လီးနှစိချောင်းလုံး ဖင်ပေါက်ထဲရော စောက်ပတ်ထဲပါ လိုတာထက်ပို၍ နစ်ဝင်သွားသည်။
“အ အ အား လျှော့ လျှော့ဦး ကိုသောင်း အ လာ့ ကျွတ်ကျွတ် ဖင်ကွဲပြီနဲ့တူတယ် ”
“ကျွတ် ကွဲမလားဟ နင့်ဖင်ပေါက် ညွန့်ရွှေလိုးထားတာပဲ ဥစ္စာ သူ့လီးက ငါ့လီးထက်ကြီးသေးတယ် ”
“နာတာတော့ နာတယ် ဟင့် အောက်မှာလည်း ကိုလျှံ့လီးတစ်ချောင်းလုံး ရှိနေတာ နှစ်ချောင်းတူတူလိုးတော့ အသက်ရှူကြပ်တာပေါ့လို့ ”
“နင် တဖြည်းဖြည်း ခံနိုင်လာမယ် ဖင်ခံကျင့်ရှိလာရင် ဖင်မခံရ မနေနိုင်တော့ဘူး သိလား”
“ဟင်း ဒုက္ခပါပဲ ပြောမရဆိုမရ ”
သူကလည်း ဇွတ်ပင်။ ငြင်းမရ ပြုမရ ဆိုးလွန်းလှသည်။ မိမိနှစ်ပင်အလိုးခံမိတာပဲ မှားနေပြီလားလို့ ခင်လေးနွယ် ကိုယ့်ဖာသာကိုယ် ပြန်လည်တွေးတောရင်း အခုမှ နောင်တရလာသလိုလိုကြီးဖြစ်လာသည်။ ဒါပေမယ့် သူမအနေနှင့် ဒီညအဖို့ ဆေးမမီနိုင်တော့ပြီလေ။ လိုးသည့်ကောင်က လိုးနေပြီ။ အနောက်ကနေ သောင်းဒန်ဖင်ပေါက်ထဲ လီးထည့်လိုးတာကိုရော အောက်ကနေပြီး လျှံစိန်ရဲ့ဆေးလီး တုတ်တုတ်ကြီး သူမစောက်ပတ်ထဲကြပ်သိပ်စွာဝင်ရောက်ကာ တရစပ်ပင့်ညှောင့်လိုးပေးနေတာကိုပါ တစ်လှည့်စီးကုန်းရုန်းခံရင်း ဇောချွေးများပင် ပျံလာရသည့်နည်းတူ တစ်ခါမှ မဖြစ်ပေါ်မခံစားဖူးသော ကာမဂုဏ်ရမ္မက်ဆန္ဒရိုင်းများ အတောမသတ် ဖြစ်ပေါ်လို့လာပြီး စောက်ဖုတ်ထဲကရော ဖင်ပေါက်လေးထဲကပါ ယားကျိကျိနှင့် တရွရွတကြွကြွ နာကျင်နေလျက်နှင့် ပိုပြီးအလိုးခံချင်လာသလို ဖြစ်လာမိလေသည်။
“စွတ် ဖွတ် ဘုတ် စွိ ဖွတ် ဖတ် ဘွတ် ဗလွတ် ဘုတ် ဘတ် ဗွပ် ဗလွတ်လွတ် စွပ် ဖွပ်ဗွပ်”
“ကောင်း ကောင်းလား မနွယ်”
“ကောင်း တယ် အင့် အင့်”
“အ လိုး လိုး နာနာလိုး ဖိဖိပြီးလိုး ဖင်ကွဲပစေ ကိုသောင်း ဆောင့် အင့်အင့် ဟင့် ”
“ကိုလျှံစိန် လီးကိုကော့ထိုးပေး အ ထိ ထိ တယ် ကောင်းကောင်းလိုက်တာနော် အဟင်းဟင်း အမေ့ အ အိအိ သေသေအောင်လိုး သေအောင်လိုးကြ ဟင်း စောက်ပတ်ရောဖင်ရော ကွဲလည်း ဘာမှမဖြစ်ဘူး လိုးသာလိုး စိတ်ရှိဆော်ကြ ဟင့် အင့်အင့် ”
ခင်လေးနွယ် သူတို့နှစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်စီလှည့်ပြောရင်း ဖြစ်သမျှအကြောင်းအကောင်းပဲဆိုပြီး လီးနှစ်ချောင်းရဲ့ ပက်ပက်စက်စက်လိုးသမျှကို အံတကြိတ်ကြိတ်နှင့် ကြိတ်မှိတ်အလိုးခံနေသည်။ စောက်ပတ်အသစ်ကို လိုးရတာကတစ်မျိုး ဖင်ပေါက်အသစ်စက်စက်ကို ဆော်ခွင့်ရတာကတစ်ဖုံနှင့် ယောက်ျားသားနှစ်ယောက်လည်း သူတို့လီးနှစ်ချောင်းနှင့် ပြွတ်သိပ်တစ်ကြပ်လျက် အီဆိမ့်နေအောင်လိုးခွင့်ရနေသော သူမဒွါရပေါက်နှစ်ခုရဲ့ အတွေ့ဓာတ်ကို ကြာရှည် သည်းညည်းခံ တောင့်ခံနိုင်စွမ်း မရှိကြတော့ချေ။ နှစ်ယောက်လုံး လီးချောင်းထဲမှာ သုက်ရည်တွေ တဖြည်းဖြည်း ပြည့်တင်းလာသည့်အလျောက် သုက်ကြာကြာ မထိန်းနိုင်အောင်ဘဲဖြစ်ကာ လိုးခန်းကို အပြီးသတ်ချင်လာကြသည်။
“ကိုသောင်း နည်းနည်းလျှော့လိုးဗျာ ကျုပ်အောက်က ပင့်ပင့်ပြီး ဆောင့်ပေးမယ် သူ့ဖင်ပေါက်ထဲလီးဝင်ရုံတေ့ပြီး တောင့်ခံထား”
“မင်း အပြီးဆွဲတော့မလို့လား ဟျောင်ရ ငါလည်း လရည်ထွက်ချင်ပြီကွ တောက် အကြာကြီးစိမ်ပြီး အပီလိုးချင်နေရက်နဲ့ကွာ”
“အော မြန်မြန်ပြီးချင် သူပြောသလိုလုပ်ပေါ့ ကိုသောင်း သူ့ဖာသာစပတ်အကွဲအပြဲလိုးပစေ ရှင်ပါအပြိုင်အဆိုင်လိုးရင် ကျွန်မလည်း မသက်သာဘူး သူပြီးရှင့်အလှည့်ပေါ့”
ခင်လေးနွယ် ဝင်ပြောရသည်။ သောင်းဒန်ကဇွတ်။
“မရဘူးကွာ မင်းတစ်လှည့် ငါတစ်လှည့်ပဲ ငါ့လီးကတင်းနေပီ လျှော့မှဖြစ်တော့မှာ”
“ဒါဖြင့် အပ်ပင်ပဲလိုးမယ်ဗျာ ထွက်ချင်တဲ့ကောင်ထွက် ဟင်းဟင်း”
အဖြေက ခုနင်ကအတိုင်းပင်။ မသက်သာသူက စောက်ပတ်ရောဖင်ရော အလိုးခံနေရသည့်ခင်လေးနွယ်ပဲဖြစ်သည်။သောင်းဒန်ဆိုလျှင် သူမဖင်သားအိအိနှစ်ဖက်ဆွဲဆွဲပြီး ဖင်ပေါက်ဝတည့်တည့် သူ့လီးကြီးအသေအချာချိန်တေ့ကာ တစ်ချက်ချင်း တစ်ချက်ချင်း လီးကြီးတစ်ချောင်းလုံး ဖင်ပေါက်ထဲမဝင်ဝင်အောင် အားနှင့်ပင့်ပင့်ဆောင့်၍ စည်းချက်ကျကျလိုးသွင်းနေရာက သူအနောက်နေလိုးလိုက် နောက်လီးတစ်ချောင်းကလည်း အောက်ကနေ သူမစောက်ပတ်ကို အလှည့်ကျပင့်ညှောင့်လိုး၍ ကော့ကနဲကြွကနဲဖြစ်လာသော သူမဖင်သားကြီးနှစ်ဖက် အလယ်ရှိ စအိုဝထဲကို လီးကြီးပြန်မချွတ်စတမ်းပင် ထည့်သွင်းထားရာက လီးနှစ်ချောင်း၏ တစ်လှည့်စီအသွင်းအထုတ် လုပ်ပြီး လိုးဆောင့်မှုအောက်မှာ ခင်လေးနွယ်ခမျာ အသက်ကိုပင် အမောတကောရှုနေရပြီး မခံချိမခံသာဖြစ်နေဟန်ကို အတိုင်းသား မြင်နေရသဖြင့် ရာဂဇောတွေ အထူးပင်အုံကြွဖြစ်ပေါ်လာပြီးနောက် စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သူ့လီးထိပ်က လရည်တွေကို သူမဖင်ပေါက်ထဲသို့ တဗြစ်ဗြစ်မြည်အောင် ပန်းထည့်မိသည်အထိ ဖြစ်သွားသည်။
ခင်လေးနွယ်လည်း ထိုကဲ့သို့ သောင်းဒန်လီးမှ လရည်များပန်းထုတ်လိုက်သဖြင့် ကာမစည်းစိမ်အရသာကို တရှိုက်မက်မက် ဆိမ့်အီနေအောင်ကို ခံစားလိုက်ရကာ သူမစောက်ပတ်မှစောက်ရည်များလည်း သူ့နောက်ကနေ အမှီလိုက်ပြီး မထင်မှတ်ဘဲ တဖြစ်ဖြစ်နှင့် အဆက်မပြတ် ပန်းလွှတ်ထုတ်ပစ်လိုက်မိသည်။ နောက်ဆုံးကျန်နေသူက လျှံစိန်ဖြစ်သည်။
“ဟာ မ မနွယ် ပြီးသွားပလား ကျုပ် အပီလိုးပေးနေတာ ကျုပ်လီးက လရည်ထွက်တာကိုလည်း စောင့်ပါဦး”
“နွယ် မ မရတော့ ဘူး ကိုလျှံ မ စောင့်နိုင်တော့ဘူး … အ အ ကိုလျှံ … နွယ့်ကို ဖက် ဖက်ထားစမ်းပါ လိုး လိုးပါ ရှင်မပြီးသေးမှန်း ကျွန်မသိတယ် … ပြီးအောင်လိုး အားရပါးရ လိုး … သိလား … ရှင်မပြီးမချင်း ကျွန်မ မထဘူး အဟင့်ဟင့် ဟင့်”
လျှံစိန် သူမအပြောကြောင့် တအားတက်ပြီး အောက်ကနေ တရစပ်ပင် ပင့်ပင့်လိုးထည့်လိုက်ရာက ဆယ်မိနစ်လောက်အကြာမှာ သူ့လရည်တွေ ခင်လေးနွယ်စောက်ပတ်ထဲကို တထုတ်ထုတ်နှင့် အပြည့်အလျှံပင် ပန်းလွှတ်ဝင်ရောက်သွားလေသည်။
သောင်းဒန်လည်း သူမဖင်ထဲလီးစိမ်၍ အရသာယူနေရာ လျှံစိန်ကိစ္စပြီးတော့မှပင် နှစ်ယောက်သား လီးပြန်ချွတ်ပြီး လူချင်းခွာလိုက်ကြသည်။ခင်လေးနွယ် ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ရုတ်တရက်မထနိုင်သေးဘဲ ကြမ်းပြင်မှာခွေခွေကလေးလဲလျောင်းကာ မှိန်းနေရသည်။ သောင်းဒန်၏လီးရှည်နှင့် ဖင်ကိုကောင်းကောင်းအဆော်ခံထားရ၍ ဖင်ဇိမ်ယူပြီး မှိန်းနေခြင်းလည်းဖြစ်သည်။
လျှံစိန်နှင့်သောင်းဒန်တစ်ချီစီ လိုးပြီးသွားတော့ ကိုညွန့်နှင့်စွေစောင်း တစ်ယောက်ယောက်အလှည့်ပဲဖြစ်သည်။ ခင်လေးနွယ် ဖင်ပါအလိုးခံထားရ၍ သူမကို အချိန်အနည်းငယ်ခန့် ကောင်းစွာအနားယူစေလိုက်ပြီးမှ ကိုညွန့်နှင့်စွေစောင်း သူမအနားကိုလာပြီး တစ်ယောက်က လီးကိုင်ခိုင်းစုပ်ခိုင်းပြီး ကျန်တစ်ယောက်ကသူမစောက်ပတ်ကို မှုတ်ယက်ဆွပေးကာ စောက်ရည်ရွှန်းလာပြီဆိုတော့မှ နှစ်ယောက်သား သူမကို အရှေ့အနောက် တစ်ဖက်တစ်ချက်စီ ညှပ်၍ ဖင်နှင့်စောက်ပတ်ကို လိုးဖို့ပြင်ကြသည်။ ကိုညွန့်က သူသုံးလေးကြိမ်ခန့် စားဖူးခဲ့သည့် ခင်လေးနွယ်ရဲ့ဖင်ပေါက်ထဲကို လီးထည့်ပြီး ဗွေဆော်ဦးလိုးဖို့ စဉ်းစားထားသည်။
အရက်သေစာများ ရေချိန်ကိုက်အောင် သောက်စားထားပြီး မူးမူးပေါက်ပေါက်ရှိနေတာနှင့် နှစ်ယောက်စလုံးလှုပ်ရှားမှုတွေက တက်ကြွနေကြပြီး လက်သွက်ခြေသွက်လည်း ရှိနေကြကာ ကာမဂုဏ်ခံစားလိုမှု တစ်ခုတည်းကိုသာ အာရုံရောက်ပြီး ထိုတစ်ခုတည်း အတွက်သာ စိုင်းပြင်းနေကြပေသည်။ ဒီတစ်ချီကျတာ့ ဖင်ခံကျင့်လေးရှိလာပြီမို့ ခင်လေးနွယ် ကိုညွန့်ကိုပက်လက်အိပ်ခိုင်းပြီး သူ့ပေါင်နှစ်ဖက်ပေါ်မှာ ခပ်တည်တည် ကျောပေးထိုင်၍ သူမကိုယ်လေးကို နောက်ပြန်လှဲအိပ်ချလိုက်ကာ ဖင်ထဲကို သူမကိုယ်တိုင်ပင် လီးကိုင်ပြီး ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ငညွန့်လီးဖင်ပေါက်ထဲကို ဝင်ပြီး စွေစောင်း သူမစောက်ပတ်ကို လိုးနိုင်အောင်လို့လည်း သူမပေါင်တန်နှစ်ဖက်ကို နဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီ ပြဲပြဲကားကားလုပ်ပေးလိုက်ရာ ပေါင်နှစ်ဖက်ဟဟပြဲပြဲဖြစ်ပြီး ယောက်ျားတစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လိုးထားသော သူမစောက်ပတ်လည်း ပြဲအာအာကလေးဖြစ်သွားရာက စွေစောင်းလည်း ရေကန်အသင့်ကြာအသင့်ဖြစ်ပြီး အာတာတာဖြစ်နေသော သူမစောက်ပတ်ထဲကို သူ့ရှည်လမျောလီးကြီး ဖိသိပ်ထိုးထည့်၍ အပေါ်စီးကနေ ဗြုန်းကနဲ မပြောမဆို လိုးချလိုက်လေသည်။
“ဖျစ် ပတစ် ဗြစ် ဇွတ် ”
“အ အိ အင့်အင့် ”
“ကောင်းလား နွယ် ဘယ်လိုလဲ ကိုယ့်လီးရော ဝင်လား”
ဒီတစ်ခါမေးလိုက်သူက ကိုညွန့်ပင်။ ကိုညွန့်က ဒီညအဖို့ရာမှာ သူမအတွက် ဖာခေါင်းလည်းဖြစ် ဖာဆွယ်တစ်ယောက်လည်းဖြစ်သည်လို့ပဲ ဆိုရတော့မည်။
“ဝင် ဝင်တယ် ကိုညွန့် ကိုယ့်လီးကထားဦး ဟောဒီလီးရှည်ကြီးက လန့်စရာ ဟွန်း ကိုစောင်း တအားမလိုးနဲ့နော် အရင်းထိတစ်ခါတည်း မဆောင့်ချနဲ့ … နွယ် တစ်ခါတည်း အသက်ထွက်သွားလိမ့်မယ် ”
“ဟာ နွယ်ကလည်း ဘယ်သူ သေအောင်လိုးမှာလဲလို့ တစ်ညလုံး စိမ်ပြေနပြေ လိုးရမယ့်ဥစ္စာ ဟဲဟဲ”
စွေစောင်းပြန်ပြောသည်။ သူမစောက်ပတ်ကိုလည်း နောက်တစ်ကြိမ် သူ့လီးဖိသွင်းလိုက်ပြန်ရာ လီးကြီးအရင်းမရောက်တရောက်အထိ တိုးဝင်သွားသည်။ စွေစောင်း သုံးလေးကြိမ် ထပ်မံဖိလိုးသည်။ သူ ယခုလို ဖိလိုးခြင်းက အနောက်ကနေ သူမဖင်ပေါက်ထဲ လီးသွင်းထားသော ကိုညွန့်လီးတုတ်တုတ်ကြီးကိုပါ အထဲထိပိုဝင်ရောက်အောင် ဖိအားပေးလိုက်သလိုပင်ဖြစ်ရာ ခင်လေးနွယ်တစ်ယောက် ကော့နေအောင်ပင်ခံစားလိုက်ရသည်။
“အ လုပ် လုပ်ပီ ကိုစောင်း အိ အင့်အင့် လီးကြီး ရှည်လွန်းလိုက်တာနော် ဟင်းးး”
“ကြိုက်လား ငါ့လီး”
“အင်း ကြိုက်တယ်”
“ကိုညွန့် လီးကြီးရော”
“သူ့လည်း ကြိုက်တယ် ဖင်ထဲပြည့်ကြပ်နေတာပဲ”
“ဒါဖြင် တရုတ်နဲ့ ငသောင်းလီးကရော ဘယ့်နှယ်လဲ”
“ကိုသောင်းက ရှင့်လီးအတိုင်းပဲ ရှည်တယ်”
“ကြိုက်တယ်ပေါ့”
“အင်းး ဟင်းဟင်းး”
“တရုတ်ရော”
“ကြီးတယ် ဆေးထိုးထားတဲ့လီး”
“အဲဒီတော့ … ”
“အဲဒါလည်း ပိုကြိုက်သေးတာပဲ”
“ဟားဟား ဟားး ”
“ကျလည်းကျတဲ့မိန်းမ မလွယ်ပါ့လား ဟားဟားးဟားး”
ငစောင်းရယ်သလို အားလုံးလည်း ဝက်ဝက်ကွဲရယ်မောလိုက်ကြသည်။ ရယ်သံတွေ ပတ်တုပ်လို့ပင်မရ။ ခင်လေးနွယ် အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပဲ သူတို့လူစုနှင့် အဖွဲ့ကျသွားခဲ့ပြီ။နှစ်ယောက်သား ဆက်လိုးကြသည်။ နှစ်ယောက် ပြီးတော့ နောက်ထပ်နှစ်ယောက် …။ ငညွန့် စွေစောင်း ပြီး သောင်းဒန် တရုတ်ကလေးလျှံစိန်။
ဒီညတော့ ဘယ်လောက်အထိတောင်များ ခင်လေးနွယ်တစ်ယောက် သူတို့လူစုနှင့် အချီချီအလီလီ ရမ္မက်ရေယဉ်ကြောထဲ မျောချင်တိုင်းမျောပြီး အလဲလဲအကွဲကွဲ ပွဲခံနေရဦးမလဲ။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း မသိတတ်တော့ပြီ။
ပြည့်တန်ဆာနှင့် မိမာယာ
ရေးသားသူ – နရသူ
🏵️အပိုင်း (၃) ဇာတ်သိမ်း🏵️
⭐အခန်း ( ၁၄ )⭐
ဆိုင်ကို မနက်အရုဏ်ကျင်းမှ ပြန်ရောက်လာသည်။ ခင်လေးနွယ် တစ်ရေးမှ မအိပ်ရသေး။ ရောက်ရောက်ချင်း အဝတ်အစားတောင် မလဲနိုင်ဘဲ အိပ်ရာပေါ် ထိုးအိပ်ချလိုက်ရာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်အိပ်ပျော်သွားသည်။ ခင်လေးနွယ် သူမအိပ်မက်ထဲမှာတောင် ကိုညွန့် သောင်းဒန် စွေစောင်း လျှံစိန် တို့လူသိုက်နှင့်တွေ့ပြီး တစ်ယောက်တည်း ဘုံကျောင်းကြမ်းပြင်မှာ လေးဘက်ထောက် ဖင်ကြီးကုန်းထောင် ပေးထားရလျက် ယောက်ျားလေးယောက်က တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သူမဖင်စအိုချည်းသက်သက် အချီပေါင်းမြောက်များစွာ သဲကြီးမဲကြီး မဲပြီးဖင်ပါကင်ဖွင့်နေကြတာကို အိပ်မက်အဖြစ် မြင်မက်လိုက်သေးရာ အိပ်ရာမှတစ်ရေးလန့်နိုးချိန်မှာ ဇောချွေးများပင်ပျံပြီး လူလည်း မောဟိုက်နွမ်းလျလျက် မျော့မျော့ကလေးသာ ကျန်နေတော့သည်။ တစ်ခါပြန်အိပ်လိုက်မှပဲ မိုးလင်းပေါက် အိပ်ပျော်သွားရတော့သည်။
မနှင်းအေးရောက်လာပြီး နှိုးတော့ အိပ်ရာကလူးလဲထပြီး ရေချိုးခန်းဝင်လိုက်ကာ အဝတ်အစားများကောက်လဲပြီး မနက်ဆိုင်ဖွင့်ဖို့နှင့် ဆေးရုံကို ထမင်းချိုင့်ပို့ဖို့အတွက် နှစ်ယောက်သား ဈေးထဲသွားရောက်ဝယ်ခြမ်း၍ အားလုံး အလျဉ်မီအောင် အပြေးအလွှား စီစဉ်ရပြန်သည်။ မနှင်းက ဒါမျိုးကျတော့လည်း အလိုက်တသိရှိလှ၍ ချစ်စရာကောင်းလွန်းနေသည်။
ဆေးရုံမှာ ကိုမျိုးအောင်ထူထူထောင်ထောင်ရှိလာတာတွေ့ရတော့ သူမသက်ပြင်းချရသည်။
“ဆိုင်မှာအဆင်ပြေရဲ့လား။ မနှင်းရော လာသေးလား။ သိပ်မကြာပါဘူး ငါ ပြန်ကောင်းလာမှာပါ ”
သူကပြောတော့ …
“ပြေပါတယ် ကိုမျိုး။ မနှင်းလည်း နေ့တိုင်းလာပြီး ဆိုင်ကူရောင်းပေးတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ အရက်ကို ဆင်ခြင်သောက်ပါ ယောက်ျားရယ်။ တတ်နိုင်ရင် မသောက်ဘဲနေနိုင်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ဒါမှ ရှင် သက်ဆိုးရှည်နိုင်မှာ”
ခင်လေးနွယ် ပြန်ပြောလိုက်ရသည်။ ကိုမျိုးအောင်လည်း သူဆင်ခြင်မည့်အကြောင်း သူမကို လေသံ ပျော့ပျော့နှင့် ကတိပေးသည်။
ဆေးရုံကဆင်းပြီး မကြာမီ ခွေးမြီးကောက်ကျည်တောက်စွပ် ဆိုတဲ့စကားလို သူကြိုက်တဲ့အရက်ကို မလွဲမသွေ ပြန်သောက်ဦးမှာပဲ ဆိုတာကိုတော့ ခင်လေးနွယ်လည်း အတတ်သိပြီးသားပင်။ အသက်ရှည်မရှည်ဆိုတာ ကာယကံရှင်ဖြစ်သူ သူ့ရဲ့ကံတရားအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူ့အနေအထိုင်ပေါ်တွင်သာ လုံးလုံးလျားလျား တည်မှီပေလိမ့်မည်ဟုလည်း သူမ ယတိပြတ် တွေးမိလိုက်တော့သည်။
တူမလေး ဝေဝေကို အကြောဆေးဝယ်ဖို့နှင့် သူမအဆာပြေ ချိုချဉ်မုန့်တွေ ဝယ်စားဖို့အတွက် ပိုက်ဆံအနည်းငယ် ထုတ်ပေးလိုက်ရင်း ဒီတစ်ရက်နှစ်ရက်အတွင်း လမ်းထိပ်ရှိ သီတာစတိုးဆိုင်က ဒေါ်သက်ထားခင်ဆီမှာ အတိုးသွင်းဖို့ ကျန်ရှိသေးတာကို စိတ်ရောက်သွားပြီး ရင်ထဲမောလျလို့ သွားပြန်ပါသည်။ ဒီပုံစံနှင့်ဆိုလျှင် ယခင်ကလို သူမဈေးမရောင်းဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ရောင်းစားတာကတောင်မှ ကြွေးမြီတွေကြေဖို့ရန် ပိုမို နီးစပ်နိုင်သေးသည် ဟုလည်း ခင်လေးနွယ် စိတ်ပေါက်ပေါက်နှင့် တွေးမိလိုက်သေးသည်။ ဘာဖြစ်ဖြစ် သူမအနေနှင့်ကတော့ ဘဝကို လွယ်လင့်တကူ လက်မြှောက်အရှုံးပေးမည့် မိန်းမစားမျိုးတော့ဖြင့် မဟုတ်ပါချေ။ ရင်းနှီးပေးဆပ်စရာ အသင့်ရှိပြီးသားမို့လို့လည်း ဒီထက်ပို၍ ဒုက္ခရောက်ဖို့ရန် မရှိတော့ လို့သာ ကိုယ့်ဖာသာ ဖြေတွေးတွေးမိတော့သည်။
ဆေးရုံကပြန်လာပြီး မနှင်းနှင့်အတူ မီးဖိုခန်းမှာ ဝင်ရောက်ချက်ပြုတ်ကြော်လှော်ရင်း နှစ်ယောက်သား ညက ကိုယ်စီကြုံတွေ့ခဲ့ကြသည့် အတွေ့အကြုံတွေကို နှစ်ကိုယ်ကြား တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုနေကြသည်။ မနှင်းလည်း အချီကြီးကြုံကာ တော်တော်လေးခံစားလိုက်ရပုံပင်။
“ဒီည မနှင်း ဆိုင်စောင့်နေခဲ့မယ်။ နွယ် ကိုတရုတ်လာခေါ်ရင် သူနဲ့လိုက်သွားလိုက် ဟုတ်လား”
“ဒါဖြင့် ကိုနောင်တို့ ကိုညွန့်တို့လာရင် မနှင်းပဲ ကြားကောင်းအောင် ကြည့်ကျက်ပြောပေးလိုက်တော့။ နွယ်တော့ ငွေရဖို့အဓိကပဲ။ ညနေလည်း အတိုးသွင်းဖို့ ကိစ္စရှိသေးတာလေ”
“ဘယ်ကိုလဲ သီတာစတိုးပဲလား ”
“ဟုတ်တယ် မနှင်း။ တစ်လ တစ်လ အတိုးချည်းပဲ မနည်းဘူး”
“မသက် အဲ မသက်ထားလည်း နောက်ပိုင်း ခပ်ကြပ်ကြပ်ပဲနဲ့ တူပါတယ်။ သူလည်း ဆိုင်အထိုင်နည်းတော့ အရင်လောက် အရောင်းကျတဲ့ပုံ မပေါ်ဘူး ”
“မနှင်း သူနဲ့ရင်းနှီးလို့လား”
“အင်း နည်းနည်းပါးပါးပါ ”
“နွယ်တို့ထက်တော့ အပုံကြီး ကုသိုလ်ကံကောင်းတဲ့သူတွေပါ။ နွယ်တို့ကြတော့ မရှိလို့လုပ်စားရတယ်”
“ဟင်းဟင်းး ဟင်းဟင်းး”
“အယ် ဘာရယ်စရာရှိလို့လဲ မနှင်းရဲ့ ပြော ပြောလေ”
မနှင်း သူမမျက်နှာကို စေ့စေ့လေးကြည့်လိုက်ရင်း …
“ရယ်ချင်လို့ပေါ့ နွယ်ရယ်။ နွယ် ကြည့်ကျက်လည်းပြော မနှင်းတစ်ယောက်လုံးရှိသေးတယ်။ မနှင်းကမှ စားရေးဝတ်ရေးနဲ့ တကယ်မလွှဲသာလို့ လုပ်တာ နွယ်ကမှ အနေသာကြီး …။ နေ့စဉ်ဝင်ငွေလေးနဲ့ တစ်ဘီးချင်း လှိမ့်လို့ရသားနဲ့ ဟင်း ဟင်း”
“ဘာရယ် ဒါ ဒါဆို မနှင်းပြောပုံက နွယ် ထန်လွန်းလို့ပေါ့ ဟုတ်လား။ ဏှာထန်လို့ အလိုးခံတာပေါ့လေ ဟွင်းး။ မနှင်းနော် ကိုယ့်အချင်းချင်း လာပြီး ခွပ်မနေနဲ့ ဟွင်းဟွင်းး … နွယ့်အကြောင်း သိရမယ် … ကဲ အင်း အင်းဟယ် … ကဲ ”
နွယ် မနှင်းလက်မောင်းတစ်ဖက်ကို သူမလက်သီးဆုပ်ကလေးနှင့် ထုထုပြီး မနှင်း ပေါင်တွင်းကြောကလေးကိုပါ ဆွဲလိမ်ပစ်လိုက်သည်။ မနှင်း တဟီးဟီးရယ်ပြီး ဟိုဟိုဒီဒီရှောင်တိမ်းရင်း နွယ့်ခါးလေးကိုပါ ဖက်ပြီး သူမကပါ ပြန်ကလိထိုးလိုက်သေးသည်။ နွယ်လည်း မရမက သူမကို ဝင်လုံးသည်။ နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မနိုင်ရင်ကာ နောက်ပြောင်ကျီစယ် ပြောဆိုကြရင်းက လူချင်းပါ လုံးထွေး သွားကြလေတော့သည်။ မီဖိုဆောင်အနောက်က ကွပ်ပျစ်ကလေးက သူမတို့နှစ်ယောက်အတွက်တော့ စိတ်လက်ပေါ့ပါး ပျော်ရွှင်မှုကို ပစွမ်းနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော လူသူမမြင်ကွယ်ရာ ဘုံဗိမ္မာန်ကလေးလို့ပင် တင်စားလျှင်လည်း မှားမည်မထင်ပေ။
“နွယ်ရယ် မနှင်း တကယ်ပြောတာ”
“လုပ်ပြန်ပြီ ပြောပြန်ပလား ဒီပါးစပ်”
“ဟုတ်နေတာပဲ ဟာကို ”
“ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် နွယ်က အလိုးမခံရ မနေနိုင်အောင် စောက်ပတ်ရွတဲ ထန်တဲ့ကောင်မ။ ကြည့်ဦးမလား ဒီစောက်ပတ်ကို ဟင် မနှင်း”
“ပြလေ ကြည့်စမ်းမယ် ကျုပ်ဟာနဲ့ တူလားမတူလားလို့။ ဒီကဖြင့် မလွှဲမရှောင်သာလို့ ဇွတ်မှိတ်ပြီး ဖာခံတာနော် ဟင်းဟင်း။ ဘယ်သူ့မှ အလကားမပေးဘူး”
“အော ဘယ်သူကရော အလကားလျှောက်ဝေပေးနေလို့လဲ။ မနှင်း ပြောလိုက်မှဖြင့် … ဟင်းး …။ ကဲပါလေ … နို့ဖြင့်ရင်လည်း ကြည့် ဟောဒီမယ် ကျွန်မအဖုတ်ကြီးကို ရှင် တဝကြီးကြည့်လိုက်… ။ မနှင်းစောက်ပတ်ထက် ပိုပြဲနေပြီပဲမဟုတ်လား။ အဲဒါ ဏှာထပြီး တကယ့် ဒင်လီးကြီးတွေမှ ရွေးအလိုးခံလို့ပေါ့။ လီးကြီးကြီးနဲ့ လာလိုးလို့ကတော့ စပတ်ရွလွန်းလို့ မနှင်းပြောသလို ပိုက်ဆံမယူဘဲ လူစေ့ကို အလိုးခံပြလိုက်ဦးမယ် သိလား ဟင်းဟင်း”
ခင်လေးနွယ် တမင်ရွဲ့ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
“အမယ်လေးလေး မခံပါနဲ့ရှင် မခံပါနဲ့ အလကားတော့ စပတ်ဖြဲမခံနဲ့။ ကျုပ်ညီမဟာလေး အရွယ်မတိုင်ခင် ပြဲရွဲကုန်ပါ့မယ်။ အဖိုးအခလေး ဘာလေးလည်း ယူပါဦးတော်။ ဒါမှ မိန်းမသိက္ခာမကျမှာ”
“မရဘူး သိက္ခာကျချင်ကျ စပတ်ပဲ ပြဲချင်ပြဲ ရွဲချင်ရွဲ နွယ် ခံကိုခံမှာပဲ ဟင်း”
နွယ် မဲ့ကာရွဲ့ကာ ဟန်နှင့်ပန်နှင့်ပြောတော့ မနှင်းလည်း …
“တယ် ဒီခလေးမ … ဟင်း ညည်းတော့ နော် …”
မနှင်း သူမကို ထမီလှန်ပြလိုက်သည့် ခင်လေးနွယ်ပေါင်ခွကြားထဲကို လက်နှိုက်ပြီး သူမစောက်ပတ်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။ ပြီးတော့လည်း တစ်ဖက်ကစောက်ပတ်ကို နှိုက်ဆွကလိကစားရင်း သူမကိုယ်လုံးအိအိလေးကို ကွပ်ပျစ်ပေါ်ကို ဆွဲလှဲချလိုက်ရာက ခင်လေးနွယ်အပေါ်ကနေ ကျကျနနတက်ခွထိုင်၍ နှစ်ယောက်သား ပွေ့ကြဖက်ကြနမ်းစုပ်ကြနှင့် လုံးလုံးထွေးထွေးပင် ဖြစ်လို့ သွားကြတော့သည်။
အင်္ကျီနှင့်ထမီတွေ လျော့တိလျော့ရဲနှင့် ဖယိုဖရဲဖြစ်သွားကြရာက တစ်ယောက်အင်္ကျီတစ်ယောက် အသေအချာ ဆွဲချွတ်ပစ်လိုက်ကြသည်။ ပွေ့ဖက်နမ်းကြသည်။ တစ်ယောက်စောက်ပတ် တစ်ယောက် ကိုင်ကြည့်ဖြဲကြည့်သည်။ နှုတ်ခမ်းချင်းလည်းစုပ် နို့သီးချင်းလည်း မထိခလုတ်ထိခလုတ်လုပ်ကာ ပွတ်သီးပွတ်သပ် ထိတွေ့ကြရင်း ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းရှိ ပေါင်ခွဆုံအချင်းချင်း ထိတိုက်ကာ စောက်ပတ်ချင်းပါ တရွရွပွတ်ကြသပ်ကြသည်။
“နေနှင့်ဦး နွယ် ညည်းချည်းထန်တယ် မထင်နဲ့နော်”
“ဟင်း သိသားပဲ အပြောတစ်မျိုး အလုပ်တစ်မျိုး။ ပိုက်ဆံမရှိလွန်းလို့ ဖာခံတယ်လေးဘာလေးနဲ့အသံကောင်းဟစ်နေတာ လီးမြင်တာနဲ့ အရည်တပွက်ပွက်ထွက်ပြီး ပျော့ကျသွားတဲ့ဟာကများ”
“ဘာလဲ မကျေနပ်ဘူးလား ဟင်းဟင်း”
“လုံးဝပဲ နွယ်လည်း လူပဲ မနှင်းလည်း လူ … ပြီးတော့ ယောက်ျားမိန်းမ ဘယ်သူမဆို လီးနဲ့စောက်ပတ်တွေ့ရင် လိုးကြမယ်။ သူဆွရင် ကိုယ်ကြွမယ် ဒါထုံးစံပဲ။ အလုပ်ကတစ်ခြား စပတ်ရွတာတစ်ခြား ဟင်းဟင်း။ အခုညလည်း မနှင်း ကိုညွန့်တို့နဲ့ တွေ့ချင်လို့ တမင်ခွင်ဆင်တာ နွယ်မသိတာကြလို့ ဟွန်း ”
“ဒါဖြင့် နွယ်ရော အဆင်ပြေမလား”
“မပြေမရှိဘူး သူလည်းလီးနဲ့ ဟိုကလည်းလီးနဲ့ပဲဥစ္စာ။ ကိုနောင်က ဒီညလာချင်မှလာမှာ။ ကိုတရုတ်နဲ့တော့ နွယ်လည်း အပြင်ခဏလိုက်သွားချင်တယ်။ နို့မို့ အိမ်ကလူပြန်လာရင် လိုက်ဖို့ မလွယ်ဘူးမဟုတ်လား”
“ဒါဆို နွယ့်အတွက်လည်း အဆင်ပြေတယ်ပြောရမှာပေါ့။ မနက်ကြရင်သာ ပြန်ပြောပြရမယ်နော် ဟင်းဟင်း”
“အသေသတ် မပြောဘူး စိတ်ချ ”
“ဘာရယ် ဘာ”
မနှင်း နွယ့်အပေါ်စီးကနေပြီး ပေါင်ကြားမှ စောက်ပတ်ကိုကုန်းဟပ်သည်။ အမွေးအဖုတ်လိုက်ဖြစ်သော သူမစောက်ပတ်ကြီးကတော့ နွယ့်မျက်နှာရှေ့မှာ ဝဲလို့နေပြီ။ နွယ်လည်းမထူးဘူး ဆိုပြီး မနှင်းတင်ပါးကြီးနှစ်ဖက်ကို လှမ်းဆုပ်ဆွဲလိုက်ရာက သူမပေါင်ခွကြားက စောက်ပတ်ကို ပြွတ်ကနဲ ပြွတ်ကနဲ လှမ်းစုပ်နမ်းပစ်လိုက်လေသည်။
ဒီနောက်မှာတော့ …
ချွေးတဒီးဒီကျသည်အထိ နှစ်ယောက်သား သောင်းကျန်းချင်တိုင်းသောင်းကျန်းကြပြီးမှ မောမောနှင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်ကာ ကွပ်ပျစ်ထက်မှာ ခြေပစ်လက်ပစ် အနားယူလိုက်ကြလေတော့သည်။ညရောက်တော့ ထုံးစံအတိုင်း သောက်သုံးသူတွေနှင့် အလုပ်များပြီး ညဉ့် ၇ နာရီခွဲ ၈ နာရီလောက်မှ လူပြန်ပါးသွားသည်။
“ယောက်ျားမရှိလို့ ဆိုင်စောစောသိမ်းရမှာ တစ်ရက်နှစ်ရက်တော့ သည်းခံကြဦး။ သူရောက်လာမှ ရှင်တို့ဖာသာ စိတ်ကြိုက်ကဲပေတော့ ဟုတ်လား”
ဒီလက်သုံးစကားလေးနှင့်ပဲ လာရောက်သောက်သုံးသူတွေကို ချွေးသိပ်ထားရသည်။ တကယ်တမ်း သူမတို့အကြောင်းကိုတော့ သူမတို့ဖာသာ အသိဆုံးပဲ ဖြစ်ပေတော့သည်။ ရေချိန်ကိုက်သူတွေ ဆိုင်ကနေ တဖြည်းဖြည်း ပြန်ကုန်ကြပြီ။ ကိုညွန့်တို့ဝိုင်းနှင့် ကိုတရုတ်တို့ဝိုင်း နှစ်ဝိုင်းပဲကျန်သည်။ သူမကြိုတင်တွက်ဆထားသည့်အတိုင်း ကိုနောင် ဒီည ဆိုင်ဖက်ကို ရောက်မလာပါ။ ကိုညွန့်ဝိုင်းမှာ သူနှင့်အဖော်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အသားခပ်လတ်လတ်ရှိသော အလုပ်ကြမ်းသမား လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူ့အပြောအရ အခြေအနေပေးလျှင် နောက်ထပ် သူ့လူတွေ ခေါ်ခဲ့ဖို့ အသင့်ဖြစ်ကြောင်း တခြားဆိုင်တစ်ခုကနေ သူတို့စောင့်နေကြာင်း ပြောသည်။
ခင်လေးနွယ်က ဒီည သူမ ကိုတရုတ်နှင့်စကားလွန်ပြီးဖြစ်၍ အပြင်ကို သူတို့နှင့်အတူ ခေတ္တခဏလိုက်ပါသွားမည်ဖြစ်ပြီး မနှင်းတစ်ယောက်တည်းကိုသာ ဆိုင်စောင့်ထားခဲ့မည့်အကြောင်း ကိုညွန့်လိုအပ်ပါက သူမနှင့် ဆက်လက်ညှိနှိုင်းကြဖို့ ပြောပြီး သူကလည်းလက်ခံတာနှင့် သူတို့နှစ်ယောက်ကို မနှင်းနှင့်ပဲ လွှဲထားခဲ့လိုက်ကာ ကိုတရုတ်တို့ဝိုင်းဖက်ကို ကူးလာသည်။ ကိုတရုတ် သူမကို အသင့်စောင့်နေသည်။
“၉ နာရီကျော်မှ ဒီကနေ ထွက်ကြတာပေါ့။ နွယ့်ကို မိတ်ဆက်ပေးမယ်”
သူ့လူသုံးယောက်နှင့် သူမကို မိတ်ဆက်ပေးသည်။ ခင်လေးနွယ်လည်း သူတို့ကြားထဲမှာ ဝင်ထိုင်ပြီး ပြုံးတုံ့တုံ့အမူအယာနှင့်ပင် သူ့လူတွေကို ကောင်းစွာ လက်ခံစကားပြောရလေသည်။ သက်လတ်ပိုင်းလူရွယ်တွေ ဖြစ်ကြပြီး အတွေ့အကြုံရင့် သမ္ဘာရင့်သူ ပုံစံမျိုးရှိကြကာ သူတို့မျက်လုံးတွေကတော့ သူမတစ်ကိုယ်လုံးကို အထက်အောက်မကျန် စူးစူးရဲရဲစိုက်ကြည့်ပြီး အရသာခံလျက် ရှိကြသည်။ ကိုတရုတ်က ခင်လေးနွယ်လက်ကိုဆွဲခေါ်ပြီး အပြင်ဖက် ဆိုင်အဖီအောက်ကို ထွက်ခဲ့လိုက်သည်။
“နွယ် ကျေနပ်မယ်ဆိုရင် အစီအစဉ်တစ်ခုရှိတယ်”
ဆိုပြီး နောက်ထပ် သူ့စီစဉ်ထားတာတွေကိုပါ ဖွင့်ပြောပြလိုက်သည်။ သူ့လူရင်းသုံးလေးယောက်နှင့် အသိအိမ်တစ်အိမ်မှာ ခဏတစ်ဖြုတ် ဝင်ရောက် အချိန်ဖြုန်းပြီး ( … ) ဖက်ကို ခရီးဆက်မည့်အကြောင်း သူ့အဆက်အသွယ်တွေ စောင့်နေမည်ဖြစ်ပြီး တစ်ညအိပ်ခန့် ကြာမည်ဖြစ်ကာ မနက်ကျမှ ကားတစ်စီးငှါးပြီး သူမကို အိမ်အရောက် (ရပ်ကွက်ထိပ်အထိ) ပြန်ပို့ပေးမည့်အကြောင်း ငွေလည်း အတော်ပင်ရမည့်အနေအထားဖြစ်ပြီး သူကိုယ်တိုင် ခရီးစဉ်အစအဆုံး လိုက်ပါမည်ဖြစ်၍ ဘာမှစိတ်ပူစရာမလိုကြောင်းများ ပြောပြရာ ခင်လေးနွယ်လည်း အတန်ငယ်စဉ်းစားပြီး မထူးတော့တာနှင့် သူ့ကို အသာအယာပင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရသည်။
တကယ်ဆိုလည်း ကိုတရုတ်က အခွင့်အရေးကို ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင်အသုံးချတတ်သူဖြစ်ရာ ဒီလို ခင်လေးနွယ်လင်သားမရှိသည့်အချိန်မျိုးမှာ ခင်လေးနွယ်အတွက်ရော သူ့အတွက်ပါ အကျိုးရှိမည့် အနေအထားတစ်ရပ်ကို တမင်တကာ အကွက်ချ ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူရောခင်လေးနွယ်ပါ တစ်ညဆိုသော အချိန်တိုကလေးနှင့် ငွေမြက်မြက်ကလေးရနိုင်မည့်အဖြစ်ပါပေ။ သူ့ရောင်းရင်းတွေထဲက လူပွဲစား(ဖာခေါင်း) နှစ်ယောက်သုံးယောက်နှင့်ပေါင်းပြီး ပစ္စည်းသစ်တွေ နေရာအပြောင်းအလဲလုပ်ကာ တစ်နယ်ဆီသို့ ပို့ဆောင်ပေးရမည့် ခရီးစဉ်ပဲဖြစ်ရာ အလုပ်ဖြစ်မည်မှာတော့ သေချာသလောက်ရှိပေသည်။
တစ်ခါ ခင်လေးနွယ်ဖက်ကလည်း ဒီညနေ သူမချေးငွေထုတ်ယူထားသည့်ကိစ္စနှင့် အတိုးငွေသွင်းဖို့အသွားမှာ စတိုးဆိုင်မှ ပိုင်ရှင် သူဋ္ဌေးမဖြစ်သူ ဒေါ်သက်ထားခင်နှင့်မတွေ့ဖြစ်ဘဲ သူမအိမ်စောင့်ဖြစ်သူ အဒေါ်ကြီးနှင့်သာ တွေ့ခဲ့ရ၍ မသွင်းဖြစ်ခဲ့ဘဲ နောက်တစ်ပတ်ကြမှ ငွေအလုံးအရင်းအလိုက် အတိုးအရင်းပေါင်းပြီး တစ်ခါတည်းစာရင်းရှင်းရန် စိတ်ကူးရှိသဖြင့် ထိုငွေများ တစ်ပေါင်းတစ်စည်တည်း ရဖို့အတွက် အတော်ကလေး စိတ်အားထက်သန်မှုရှိနေသည်ဖြစ်ရာ ကိုတရုတ်ပြောသောအစီအစဉ်ကို စိတ်ထဲတထင့်ထင့် စိုးရွံ့မိသည့်ကြားကပင် လက်ခံဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
“ဝမ်းသာတယ် မိနွယ်။ ဒီပွဲက ခါတိုင်းထက်ကို လူနည်းနည်းပိုပင်ပန်းမယ်ဆိုပေမယ့် အကျိုးရှိဖို့ကတော့ တစ်ရာရာနှုန်းသေချာတယ်။ ကိုင်း ဒါဆိုလည်း ဒီည တို့အလုပ်စဖို့ အချိန်တန်ပြီနဲ့တူတယ်”
“အိုး အစောကြီး ရှိသေးတဲ့ဥစ္စာ”
ကိုတရုတ်အကြည့်က တစ်မျိုးဖြစ်နေသည်။ သူ့လက်တစ်ဖက်ကလည်း ခင်လေးနွယ်ခါးလေးကိုသိုင်းဖက်လာကာ ပေါင်ခြံအတွင်းဖက်ဆီရောက်ရှိလာတာမို့ ခင်လေးနွယ်လည်း အခုမှပဲ သူ့ဆိုလိုရင်းကို သဘောပေါက်မိတော့သည်။
“အိုး နေပါဦး အထဲမှာလည်း လူတွေနဲ့”
“တံခါးပိတ်လိုက်လေ။ ငညွန့်တို့နှစ်ကောင်လည်း မနှင်းနဲ့ လှုပ်ရှားချင်နေပြီ။ သူတို့လည်း အဆင်ချောသွားရအောင်”
“ဟင်း ဒါမျိုးတော့တတ်တယ် လူဇိုးရီးး”
တရုတ်ကြီး တဟဲဟဲရယ်ပြီး ကျန်ခဲ့သည်။ ခင်လေးနွယ် မနှင်းရှိနေသော ငညွန့်တို့ဝိုင်းဖက်လျှောက်သွားရင်း မနှင်းလက်ကိုအသာကုပ်ပြီး …
“ဆိုင်တံခါးပိတ်တော့ မနှင်း။ နွယ်လည်း အပြင်သွားရမယ် ”
“အခု သွားမလို့လား”
“ဟင့်အင်း သူတို့သောက်ပစေဦး”
မနှင်း အထာနပ်သည်။ ထိုင်ရာကထကာ ထမီကိုလှည့်ဝတ်ရင်း …
“ကောင်းပြီ နွယ့်ဖာသာ အေးဆေးနေတော့ မနှင်းကြည့်လုပ်မယ်။ ဒီလူကြီးလည်း အစောကတည်းက ရုန်းချင်နေပြီ လွယ်တာမဟုတ်ဘူး”
ငညွန့်ဖက်ကို မျက်စောင်းကလေးနှင့် လှည့်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်ရာ နွယ်လည်း သူ့ကိုလှမ်းပြီး …
“ဟင်းဟင်း သိမယ် ကိုညွန့် နွယ့်အလှည့်ရှိသေးတယ်နော် အဟင်း ဟင်းဟင်း”
ပြောပြီး လှည့်ထွက်လာခဲ့ရာ ငညွန့်လည်း သွားအဖြီးသားနှင့် ခင်လေးနွယ် လှမ်းလျှောက်ထွက်လာသည့် သူမခန္ဓာကိုယ်အနောက်ပိုင်းမှ တအိအိတုန်ခါလို့နေသည့် ဖင်အိုးကြီးကားအိအိကြီးနှစ်ဖက်ကို အနောက်ကနေကြည့်ငေးရင်း ကျန်ခဲ့တော့သည်။
အပြင်ဖက် ကိုတရုတ်ထိုင်နေတဲ့ဆီအရောက်မှာ မနှင်းလည်း ဆိုင်တံခါးမကြီးချက်ချပြီး သူ့လူနှစ်ယောက်ရှိရာ ဝိုင်းဖက်ကို လှုပ်လီလှုပ်လဲ့ ပြန်လျှောက်လာတာ တွေ့လိုက်ရပြီ။
…………………………………………………
⭐အခန်း (၁၅)⭐
“ကဲ ရှင် ဘာဖြစ်ချင်သလဲ ပြော ကိုတရုတ်”
ခင်လေးနွယ် ကိုတရုတ်ထိုင်နေသော ခုံပုကလေးရဲ့အောက်က မြေပြင်မှာ ဒီအတိုင်းထိုင်ချလိုက်ရင်း သူ့ပေါင်နှစ်ဖက်ကို တံတောင်နှင့်မှီထောက်၍ ပြုံးစစမျက်နှာပေးလေးနှင့် မေးလိုက်သည်။
“အင်း ဟင်း ဟင်း ကိုယ် ဘာလုပ်ချင်လဲ ဘာဖြစ်ချင်သလဲ နွယ်ပိုသိမှာပေါ့ နွယ်ရယ်။ တို့နှစ်ယောက်က သူစိမ်းတွေမှ မဟုတ်တော့တာ”
နွယ် သိပါသည်။ ဒါကြောင့်လည်း သူဘာစကားတစ်ခွန်းမှ မပြောနိုင်ခင်မှာပဲ သူ့ပေါင်နှစ်ဖက်အကြား လက်ကိုလျှိုနှိုက်ပြီး ကိုတရုတ်ရဲ့ ပေါင်ခွကြားမှ တောင့်တင်းနေပြီဖြစ်သည့် ဂေါ်လီလီးတုတ်တုတ်ကြီးကို သူမလက်ကလေးနှင့် ကောင်းကောင်းဆုပ်နယ် ကိုင်ပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့ပုဆိုးစကို လက်နှင့်အသာပင့်လှန်တင်လိုက်ရာက ပေါင်ကြားမှ လီးငပဲကြီးကို အပြင်သို့ အသာပင်ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ လီးကြီးကို အသေအချာလှည့်ပတ်ကြည့်ပြီး လဒစ်ထိပ်ပြဲကြီးအောက်က လီးသားရေကိုလှန်ကြည့်ဖြဲကြည့်ကာ ဂေါ်လီထည့်သွင်း နှစ်မြှုပ်ထားသည့် လီးကိုယ်ထည်တုတ်တုတ်ကြီးအား လက်နှင့်ကိုင်ဆကြည့်ရင်း မတွေ့ရတာကြာပြီဖြစ်၍ ကိုတရုတ်လီးကြီး ပိုကြီးလာလေသလား လို့ပင် စိတ်ထဲကအောက်မေ့သွားမိသည်။
“တုတ်လိုက်ကြီးလိုက်တာ ကိုတရုတ်ရယ်။ ကိုယ့်လီးကြီး နွယ် အားအရဆုံးပဲ ”
ဆိုပြီး သူမစိတ်ထဲက သရိုးသရီကလေးဖြစ်လာသည်နှင့် တရုတ်ကြီးရဲ့လီးကို ပါးစပ်နှင့်အသာတေ့ကပ်၍ ပြွတ်ကနဲ အသံထွက်အောင် စုပ်နမ်းပစ်လိုက်ရာ တရုတ်ကြီးလည်း ခါးကကော့ကနဲဖြစ်သွားသည်။ ခင်လေးနွယ် သူ့လီးတန်အရင်းကနေ လက်နှစ်ဖက်နှင့် ကျကျနန ဆုပ်ကိုင်ပြီး လဒစ်ထိပ်ခေါင်းကြီးကို တပြွတ်ပြွတ်စုပ်သည်။ ဒစ်ထိပ်ကအကွဲကြောင်းကလေးပါ လျှာနှင့်တို့ကာတို့ကာ ယက်ဆွပေးရာ တရုတ်လည်း အကောင်းကြီးကောင်းပြီး အတော်ကလေးဖီလင်ရှိသွားသည်။
“စုပ်စမ်း နွယ် ဟိုကောင်တွေ ဂရုမစိုက်နဲ့ အချိန်အများကြီးရသေးတယ်”
“အင်း အင်း အွန်း အွန်းဟွန်း”
နွယ်လည်း ဘာကိုမှဂရုစိုက်မနေတော့ပါ။ တကယ်တမ်းအားဖြင့်လည်း တရုတ်လီးကြီးထက်ပို၍ ဂရုစိုက်စရာဆိုလို့ သူမဘဝမှာ ဘာမှမရှိတော့လို့ သူမခံစားနေမိပါသည်။ မနှင်းနေ့ခင်းကပြောသလိုပဲ သူမနှင့်မနှင်းက အခြေအနေချင်းလုံးဝ မတူကြပေ။ မနှင်းက ငွေမရှိ၍ လုပ်စားသည့်ဖာသည်စစ်စစ်သာဖြစ်ပြီး သူမကျတော့ မနှင်းပြောခဲ့သလို တဏှာရာဂနှင့်စပ်လျဉ်း၍ ဆန့်ကျင်ဖက်လိင်ဖြစ်သော ယောက်ျားသနာတစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ လီးကို ငမ်းငမ်းတက် နှစ်ခြိုက်စွဲမက်လေ့ရှိသည့် ရာဂထန်ပြင်းသော မိန်းမသားအမျိုးအစား ထဲမှာများ ပါဝင်နေလေသလားဟု သူမကိုယ်တိုင်လည်း သံသယဖြစ်နေမိသည်။ လီးကြီးတာမြင်လျှင် မနေနိုင်အောင် စောက်ဖုတ်ရွသည် ဆိုသည့် မိန်းမတွေထဲမှာ သူမပါဝင်တာကိုတော့ ခင်လေးနွယ် ဝန်မခံချင် သော်လည်း ဝန်ခံလိုက်ရသည်။
ကိုတရုတ်ရဲ့ ဂေါ်လီလီးကို ပါးစပ်တစ်ခုလုံး အပြည့်အသိပ်ထည့်သွင်းပြီး ပယ်ပယ်နယ်နယ် စုပ်လိုက်ယက်လိုက် နမ်းလိုက်လုပ်ရင်း ဆိုင်ထဲကအခြေအနေကို မသိမသာ ခိုးချောင်းကြည့်လိုက်ရာ ဆိုင်ထဲမှာ တရုတ်ရဲ့လူ သုံးယောက်ကိုသာ အရက်သေစာ သောက်စားလျက်ရှိကြတာတွေ့ရပြီး မနှင်း ကိုညွန့်နှင့် သူ့အဖော်လူရွယ်တို့ကိုတော့ဖြင့် အစအနပင် ရှာလို့မတွေ့တော့ချေ။ ဆိုင်အနောက်ဖက်ရှိ မီးဖိုချောင် စတိုခန်းထဲကို ရောက်သွားပြီး ဖြစ်ဟန်တူပါသည်။
ခင်လေးနွယ်လည်း မထူးဇာတ်ခင်းပြီး တရုတ်လီးကိုစုပ်၍ အမြန်ဆုံး လီးတောင်လာအောင် လက်နှင့်အသွားအပြန်လုပ်ကာ အသေအချာ ဂွင်းတိုက်ပေးရင်း သူမပေါင်ကြားထဲကိုပါ လက်လျှိုပြီး စောက်ဖုတ်ကို မသိမသာနှိုက်ကိုင် ပွတ်သပ်ပေးနေမိသည်။ တရုတ်လီးကြီးက တဖြည်းဖြည်း သံမဏိချောင်းတစ်ချောင်းလို အသည်းအသန်ပင် မာတောင်တောင့်တင်းလာလေသည်။ တရုတ်လည်း အသက်ရှူသံတွေ ပြင်းလာရပြီး …
“မနွယ် ထစမ်းကွာ ဒီပေါ်လာထိုင်”
“ရှင်မနေနိုင်တော့ဘူး မဟုတ်လား”
“ဟုတ်တယ် နင်စုပ်တာနဲ့ လီးက တအားတင်းလာပြီ”
ပြောပြီး သူမကိုယ်လေးကို သူ့လက်နှစ်ဖက်နှင့် ဆွဲထူပြီး ဖင်သားအိအိကြီးနှစ်ဖက်ကို သူ့ပေါင်ပေါ်သို့ စွေ့ကနဲပွေ့ချီတင်လိုက်ကာ သူမထမီစကလေးကို အောက်ကနေ အသာပင့်လှန်တင်လိုက်လေသည်။ ခင်လေးနွယ် ဖင်ကိုအသာကြွပေးလိုက်တော့ သူမထမီက ဖင်သားဖွေးဖွေးအိအိကြီးတွေပေါ်အောင် အပေါ်ကို အသင့်လှန်တင်ပြီးသားဖြစ်သွားသည်။ ထမီစကလေးကို လက်ထဲဆုပ်ကိုင်ရင်း ကိုတရုတ်ပြုသမျှကို သူမနုနေရတာ့သည်။ ကိုတရုတ် လက်သရမ်းပြီး သူမဖင်စအိုပေါက်ကလေးကိုရော ပေါင်ခွကြားမှ အမွေးအမြင်တွေ ကြပ်သိပ်နေသည့် စောက်ပတ်အုံကြီးကိုပါ နှိုက်ကိုင်ကာ ဖွဖွရွရွ ပွတ်သပ်ကလိကစား ပေးနေပါသည်။ အစိကလေးကို အမိအရဖျစ်ကိုင်၍ လက်ညှိုးလက်မကြားညှပ်ကာ တဆတ်ဆတ် လှုပ်နှူးဆွပေးသည်။ ခင်လေးနွယ်တစ်ယောက် ဖင်ကြီးကော့နဲကော့ကနဲပင်ဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်တည်း ဂဏှာမငြိမ်နိုင်တော့။
“အ အရမ်းကဲတာပဲ တအားမညှစ်နဲ့ အ အိ အင့်အင့်”
“စောက်ပတ်ကြီး ရွဲအိနေတာပဲကွာ။ ဖင်နည်းနည်းကြွပေး စောက်ပတ်ထဲ လက်ထည့်လိုးပေးမလို့ ”
“ဟာ ကျွတ် မ မထည့်နဲ့ ဟင့်ဟင့်”
“ဘာ ဘာဖြစ်လို့ ”
“နွယ် အစောကြီးကတည်းက တ တအား ရွနေတာ သူ့ဟာကြီးပဲ ထည့်လိုက်တော့”
“ဒါဖြင့် လီးထည့်ပြီး တစ်ခါတည်း တန်းလိုးမှာနော် ရလား”
“ဟင်း လုပ်ကြည့်လေ ဝင်ရင်တော့လုပ်ပေါ့”
နွယ် ဖင်ကိုအသာကြွပေးလိုက်တာတော့ သူ့လဒစ်ထိပ်ခေါင်းကြီးကို စောက်ဖုတ်ထဲမြှုပ်သွင်းလိုက်ရာ မထင်မှတ်ဘဲ အထဲကို စွိကနဲ တိုးဝင်သွားသည်။ ကိုတရုတ် နောက်ထပ် အောက်ကနေ တစ်ချက်နှစ်ချက် ပင့်ဆောင့်လိုးလိုက်ပြန်ရာ လီးကတစ်ဝက်လောက်အထိ ထပ်ဝင်သွားပြီး ခင်လေးနွယ်စောက်ဖုတ်ထဲမှာ တစ်ဆို့ဆို့ကြီးဖြစ်နေတော့သည်။
“ရလား နွယ် ခံနိုင်လား”
“ရ ရတယ် လုပ် ဆောင့် အ အ ဖြေး ဖြေး ကိုတရုတ် တစ်နေတယ် သူ့ဟာကြီး အလုံးတွေပြွတ်သိပ်နေတာ”
“ကြွလိုက်ဦး ဂေါ်လီလုံးထောက်နေရင် တစ်ဖက်ပြန်လှည့်ပေးမယ် အရှင်ထည့်ထားတာ ကိစ္စမရှိဘူး”
တရုတ်ကပြောသည်။ အလိုးကျွမ်းသူမို့ သူ့အနေနှင့် ဘာအခက်အခဲမှမရှိဘဲ ဂေါ်လီလုံးကို လီးကိုယ်ထည်အောက်ဖက်သို့ အသာ လှည့်ရွှေ့လိုက်ရာ သူ့လီးကြီး နွယ့်စောက်ဖုတ်ထဲကို အဆင်ပြေပြေနှင့် ဝင်ရောက်သွားသည်။။ ဂေါ်လီလုံးများကြောင့် အခံစားရ ခက်နေပေမယ့် တခြားလီးနှင့်မတူသော အတွေ့အရသာကြောင့် သူမအနေနှင့်တရုတ်လီးကို ပိုမိုအသည်းခိုက်မိတာတော့ အမှန်ပင်။ နှစ်ယောက်သား အပြင်မှာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် လိုးကြရင်း ခင်လေးနွယ်လည်း သူ့အပေါ်ကနေကျောပေးထိုင်၍ ဖင်ကြီးကို နှိမ့်လိုက်ကြွလိုက်နှင့် အချက်မှန်မှန် ဖိဆောင့်လိုးချပေးနေ၍ တဖြည်းဖြည်း အလုပ်ဖြစ်ကာ ဇိမ်တွေ့လာကြသည်။ လီးဝင်လီးထွက်လည်း တစ်စထက်တစ်စ ပိုမှန်လာသည်။
မိနစ်ပိုင်းကလေးအတွင်းမှာ တရုတ်လီးက သူမစောက်ဖုတ်ထဲကို လီးအရင်းအဆုံးအထိ တင်းပြည့်ကျပ်ပြည့် ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ကာ နှစ်ယောက်လုံး ဖိုနှင့်မအင်္ဂါနှစ်ရပ်၏ အထိအတွေ့အရသာကို ဖီလင်ရှိရှိ တသိမ့်သိမ့်တငြိမ့်ငြိမ့်ခံစားနေရပေပြီ။
“အင့် အင့် ဆောင့် ဆောင့် ကိုရယ် နွယ် မောတောင်မောလာပီ ”
“ရတယ် ကိုယ်အောက်က ပင့်လိုးပေးမယ် နွယ်အသာငြိမ်နေ ”
“စွတ် ဖွတ် ဖွပ် စွတ် ဖွတ် ဖွပ် ဗွပ် ဘုတ် ဘောက်ဖတ် ဘတ် ဖွတ် ဖွပ် ဗွပ်”
လီးနှင့်စောက်ပတ်ထိတွေ့သံက တဘောက်ဘောက်တဘတ်ဘတ် အသံထွက်လာရာ အထဲက တရုတ်လူသုံးယောက် အရက်အိုးထဲ ခေါင်းစိုက်နေရာကနေ ခေါင်းထောင်လာကြပြီး သူတို့ရှိရာဖက်ကို ကွက်ကြည့် ကွက်ကြည့် လှမ်းကြည့်လာကြသည်။ နွယ်လည်း ဒီအခြေအနေကို သိလျက်နှင့်ပင် သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့လိုးဆောင့်မှုအရှိန်ကို ထိန်းမထားနိုင်တော့ချေ။ တရုတ်ကြီးလီးက စောက်ရည်ပြည့်လျှမ်းနေသော သူမစောက်ပတ်ထဲကို တဇွပ်ဇွပ်တဖွပ်ဖွပ်နှင့် အတားအဆီးမရှိ အဆက်မပြတ် ရှောထိုးဝင်ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ ဤမျှ အီဆိမ့်နေအောင်ကောင်းမွန်လွန်းလှသည့် ကာမအဆီအနှစ်အရသာကို ဆန့်ကျင်တွန်းလှန် ဖယ်ရှားပစ်ဖို့ရန်မှာ ဘယ်လိုမှမဖြစ်နိုင်တော့ချေ။
နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်အပေါ် တစ်ယောက်အောက် မြင်းစီးသကဲ့သို့ သူမဖင်သားအိအိကြီးနှစ်ဖက်အား အပေါ်စီးမှနေ၍ မွှေ့ကာယမ်းကာ တအိအိဖိလှိမ့်ဆောင့်ချကာဖြင့် မိနစ်နှစ်ဆယ်ကျော် နာရီဝက်နီးပါးအကြာခန့် ဆန့်ငင်တွန်းထိုး လှုပ်ရှားကြရင်းဖြင့် တရုတ်လီးကြီးထိပ်မှ ကျင်ကနဲကျင်ကနဲဖြစ်လာရသလို ခင်လေးနွယ်လည်း သူမစောက်ခေါင်းထဲမှ ဂေါ်လီလီး၏ တစ်ကြပ်လှစွာသော ပွတ်တိုက်မှုဒဏ်ကြောင့် စောက်ဖုတ်တဆစ်ဆစ်ကိုက်ခဲယားယံမှုဝေဒနာ ပို၍ပို၍ပြင်းထန်လာခဲ့ပြီး ရာဂဇော အလျှံပယ်ထကြွ လာရသည့်အလျောက် သူမစိတ်ရှိသမျှ မီးကုန်ယမ်းကုန် ထင်တိုင်းကြဲပစ်လိုက်မိရာက အချိန်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ နှစ်ယောက်သား လရည်ရောစောက်ရည်တွေပါ ပြိုင်တူပင် ပန်းထွက်လာခဲ့ကြပြီး ကိုတရုတ်လည်း ခင်လေးနွယ်ခါးကို တင်းတင်းကြီးဖက်ကာ အောက်ကနေ သူမဖင်သားအိအိကြားထဲသို့ သူ့လီးကြီး ကော့ကာကော့ကာနှင့် အချက်လေးဆယ်ငါးဆယ်ခန့် ခွေးလိုးသကဲ့သို့ တရစပ်ကော့မြှောက်ညှောင့်လိုးပစ်လိုက်ရင်း လီးတစ်ချောင်းလုံးဆီမှ လရည်တွေကုန်အောင် ဖျစ်ညှစ်ပန်းထုတ်လိုက်ပြီးမှ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့လှုပ်ရှားမှုတွေ တဖြည်းဖြည်းအရှိန်လျှော့ကျ ငြိမ်သက်သွားခဲ့ရတော့သည်။
တရုတ်ကြီး သူမကိုမလွှတ်ပေးသေးဘဲ ကိုယ်လုံးလေးကို တစ်ပတ်လှည့်စေလိုက်ကာ နှစ်ယောက်သားရင်ချင်းအပ် ပွေ့ဖက် ထားလိုက်ရင်း သူမနှုတ်ခမ်းတွဲတွဲလေးနှစ်ချပ်ကို နမ်းကာစုပ်ကာဖြင့် ရင်သားအိအိကြီးနှစ်ဖက်လှိမ့်ချေလိုက် နို့သီးနှစ်ခုကို ဖျစ်လှိမ့်ချေလိုက်နို့စို့လိုက်လုပ်နေလေရာ ခင်လေးနွယ်လည်း ယခုမှပင် မျက်နှာပူသလိုဖြစ်လာရပြီး …
“တော်လောက်ပြီကိုရယ် ဟိုမှာ ကြည့်နေကြပြီ”
“ဒါဖြင့် နွယ်အသင့်ဖြစ်ပြီလား သွားရအောင်လေ ”
“ကိုယ့်သဘောပဲလေ သွားချင်လည်းသွားပေါ့”
လူချင်းခွာပြီး နွယ်လည်း ကိုယ်ပေါ်ကအဝတ်တွေ လုံခြုံအောင်ပြင်ဝတ်ကာ နှစ်ယောက်သား ဆိုင်ခန်းထဲ ပြန်ဝင်လာကြသည်။
“အာစရိက လုံ့လကြီးတယ်နော် အချိန်ကလေး နည်းနည်းရတာနဲ့ ဟဲ ဟဲ ဟဲ”
တစ်ယောက်က နောက်သည်။ တရုတ်လည်း ရယ်ကျဲကျဲနှင့်ပင် …
“မင်းရော စမ်းချင်လား ဟျောင့်… အချိန်ရှိသေးတယ် ဘယ်လိုသဘောရလဲ ကဲ ”
“ဟာ စမ်းချင်ပါဘူးဗျာ သွားဖို့လာဖို့က ရှိသေးတယ် ကားတော့ ငှါးရမယ် ဘယ်လိုစီစဉ်မလဲ”
ကိုတရုတ် သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ ခပ်ပိန်ပိန်လူကို လှမ်းကြည့်ပြီး …
“စံခွား သွားကွာ မင်းလုပ်ထားလိုက် ညိုကြီးတို့ဆီရွေ့မယ်။ ကားခပါ အပြတ်ပြောခဲ့လိုက်။ ဟိုဖက်လမ်းထိပ်မှာစောင့်နော် ဒီအထိလာစရာမလိုဘူး။ ငါတို့ လူခွဲလိုက်ခဲ့မယ်”
“အခု ချက်ချင်းလား”
“အင်းလေ ဒါမှ ဟိုမှာ မင်းတို့နှပ်ဖို့ အချိန်ရမှာပေါ့”
“ဟဲဟဲ ဒါလည်း ဟုတ်သားပဲ”
စံခွားဆိုသူ ခင်လေးနွယ်ကို အဓိပ္ပါယ်ပါပါနှင့် ကြည့်လိုက်ရင်း …
“ကဲ သွားမယ် မနွယ် အမြန်လိုက်ခဲ့ကြ။ သေချာလည်း ပြင်ဆင်ခဲ့ဦးနော် သိတယ်မဟုတ်လား ဟဲဟဲ”
ခင်လေးနွယ်လည်း ဒီလောက်တော့နပ်နေပါပြီ။
“အမယ်လေး လာခဲ့ပါ့မယ်ရှင်။ ကို ကိုစံခွား ရှင့်အကြိုက်ကို ပြင်ခဲ့ပေးမှာ ဟင်းဟင်းဟင်း”
အားလုံးရဲ့ရယ်သံများ ဝေစည်သွားသည်။ ခင်လေးနွယ် သူတို့ဝိုင်းထဲကို အရက်တစ်လုံး ထပ်ယူလာကာ ဝင်ထိုင်ချလိုက်ရင်း သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီအတွက် ဂရုတစိုက် အရက်တွေ ငှဲ့ထည့်ပေးသည်။ အမြည်းခွံ့ကျွေးသည်။ သူမလည်း တစ်ခွက်တစ်ဖလား အရောရောအနှောနှော ဝင်ရောက် သောက်စားရင်းနှင့်ပေါ့။ သူမပုံစံက စောစောပိုင်းက ဆိုင်မှအရက်သောက်သုံးသူတွေကို တည်ခင်းရောင်းချနေခဲ့သည့် ယမကာရောင်းသူ အရက်ဆိုင်ပိုင်ရှင် တစ်ယောက်နှင့် လားလားမျှမတူတော့။ ပကတိ အပျော်မယ်ကလေးတစ်ယောက် သူမဖောက်သည်တွေကို တယုတယ ပြုစုပေးနေသည့်အလားပင် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုရမည်။
ဆယ်မိနစ်ခန့်ရသည့် အချိန်တိုကလေးအတွင်းမှာ တရုတ်ကြီးနှင့် သူ့မိတ်ဆွေ (ဆိုင်မှာ ကျန်ရှိသူနှစ်ယောက်) ရဲ့ ခြေဆော့လက်ဆော့ စောက်ပတ်နှိုက် ဖင်နှိုက် နို့ကိုင်ပြုသမျှကို သူတို့နှင့် အရောတဝင် ဟီလာတိုက်ကာ ကြည်ကြည်ဖြုဖြူလက်သင့်ခံယူရင်း သူမလက်များကလည်း ဟိုလူ့ပေါင်ကြားထဲဝင်လိုက် ဒီလူ့ပုဆိုးကြားမှ ငယ်ပါကိုကိုင်လိုက်နှင့် အတန်ကြာမျှ ကျီစယ်ကလူပြုနေခဲ့ကြရင်း အချိန်တန်ပြီဆိုတော့မှ ပန်းကန်ခွက်ယောက်များသိမ်းဆည်း၍ အားလုံးဝိုင်းသိမ်းလိုက်ကြပြီး ကိုတရုတ် သူ့လူနှစ်ယောက်ကို အပြင်ကို အရင်လွှတ်လိုက်ပြီး နောက်မှ သူနှင့်ခင်လေးနွယ်တို့ နှစ်ယောက်သား လူရိပ်လူခြည်ကြည့်၍ ဆိုင်ထဲကနေ တိတ်တဆိတ် လမ်းထဲကို ထွက်လာခဲ့ကြပါသည်။
Taxi တစ်စီးက သူတို့နှစ်ယောက်အလာကို အသင့်စောင့်နေသည်။ ကိုတရုတ်အရင်လွှတ်လို်က်သည့် စံခွားကရှေ့ခန်းမှာထိုင်ပြီး နောက်ခန်းမှာ ကိုတရုတ်ရယ် သူ့လူနှစ်ယောက်ရယ် ခင်လေးနွယ်နှင့်အတူ ဝင်ထိုင်ကြကာ ကားလေးက လမ်းမကြီးပေါ်ကို အရှိန်ပြင်းပြင်း မောင်းနှင်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ကိုတရုတ်တို့သုံးယောက်ကြားမှာထိုင်ရင်း သူ့လူနှစ်ယောက်အပါအဝင် သူတို့သုံးယောက်စလုံးရဲ့ အနှိုက်အပွတ်ကိုခံရင်း ခင်လေးနွယ်လည်း လမ်းတစ်ဝက်မှာပင် ဇာတ်ရှိန်တော်တော်ကလေး မြင့်တက်လာရသည်။
တရုတ်ရဲ့လူသုံးယောက် နာမည်က အနောက်ခန်းမှာ သူမနှင့်အတူထိုင်လိုက်လာသည့် ဖြိုးညီရယ် ထွန်းကြိုင်ရယ် ကားအရှေ့ခန်းမှာ စီးနင်းလိုက်ပါလာသည့် စံခွားဆိုတာရယ်ပဲ ဖြစ်သည်။ အနောက်ခန်းမှနှစ်ယောက်က တကယ့်ဆရာကြီးတွေ။ မိန်းမမှုမှာ အတွေ့အကြုံရင့်ကြသူတွေဖြစ်ကာ အကိုင်အတွယ်လည်း ရဲတင်းသူတွေပဲဖြစ်သည်။ လမ်းခရီးတစ်လျှောက် ခင်လေးနွယ် ထမီအောက်ကို လက်လျှိုပြီး တစ်လမ်းလုံး ပွတ်လိုက်ဆွလိုက် လုပ်လာကြပြီး သူတို့လီးတွေကိုလည်း ဂွင်းတိုက် ခိုင်းသေးသည်။ တရုတ်တစ်ယောက်သာ တစ်ချက်တစ်ချက် ခင်လေးနွယ် ရင်သားအစုံကို ဖျစ်နယ်ဆော့ကစားတာကလွဲပြီး ဖာသိဖာသာနေနေကာ ခင်လေးနွယ်ကို သူ့လူနှစ်ယောက် လက်ထဲ ဖြစ်ချင်ရာဖြစ်ဆိုပြီး ဝကွက်အပ် ထားခဲ့တာဖြစ်သည်။
ဆင်ခြေဖုံး ရပ်ကွက်တစ်ခု အတွင်းရှိ ညိုကြီးဆိုသူ၏အိမ်ရှိရာ လမ်းကြားလေးထဲကို ရောက်လာသည်။ အားလုံး ကားပေါ်မှဆင်းပြီး ခင်လေးနွယ်လည်း အရည်များကွက်စိုနေသော သူမထမီကို ကပျာကယာ ဟိုဖက်ဒီဖက် လှည့်ဝတ်လိုက်ရသေးသည်။ သူ့အိမ်ရောက်ဖို့ကို အုတ်ကျိုးအပိုင်းအစများခင်းထားသည့် လမ်းသွယ်လေးအတိုင်း ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှ လျှောက်ဝင် လာကြရလေသည်။ညိုကြီးဆိုသူရဲ့အိမ် ဆိုသည်က တကယ်တော့ မကောင်းတာတွေကို ဒိုင်ခံလုပ်စားသည့် ပြည့်တန်ဆာဘိ (တစ်နည်း) ဖာဘိ တစ်ဘိသာ ဖြစ်သည်။ အကျယ်အဝန်းက ပေနှစ်ဆယ်လောက်ရှိပြီး ခြံအလျားရှည်သည်။
မိန်းကလေးငယ်လေးတွေ လေးငါးဆယ်ယောက်မက အဆောင်အခန်း အသီးသီးနှင့် သူမတို့ကိုထားရှိပြီး လာသမျှဖောက်သည်တွေကို သူမတို့ရဲ့သက်ဆိုင်ရာ အခန်းကလေးတွေထဲမှာပဲ သူတို့အလိုကျ ပြုစုဧည့်ခံပေးရခြင်းဖြစ်သည်။ ညိုကြီးရော သူ့မယား မညွန့်ပါ ဖာခေါင်းများဖြစ်ကြပြီး မညွန့်မှာ ယခင်ကလည်း ဤအလုပ် နှင့်ပင် ကာလအတော်ကြာကြာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုခဲ့ဖူးသူတစ်ယောက်လို့ သိရပါသည်။
ညိုကြီး သူမတို့လူစုကို အခန်းတစ်ခုထဲမှာ ကောင်းစွာနေရာချထားပေးသည်။ ကိုတရုတ် ညိုကြီးတို့လင်မယားနှင့် တစ်နေရာမှာ အလုပ်ကိစ္စ သွားရောက်ညှိနှိုင်းပြောဆိုနေချိန်မှာ ခင်လေးနွယ်ကတော့ ညိုကြီးရဲ့အိမ်ဂေဟာရှိ ခနော်နီခနော်နဲ့ ဖာခန်းလေးတစ်ခုထဲမှာ ကိုတရုတ်ရဲ့လူသုံးယောက်နှင့် တစ်ယောက်စီ တစ်လှည့်စီ အပီအပြင် အချစ်ခန်းဖွင့်နေခဲ့ရပြီဖြစ်သည်။
ပထမတော့ တစ်ယောက်ချင်း ဝမ်းဘိုင်ဝမ်းပဲဖြစ်ပေမယ့် လိင်ဆက်ဆံရာမှာ အဆန်းကြိုက် လွန်းလှသည့် တရုတ်ဘော်ဒါစံခွားရဲ့ အကြံပေးချက်အရ တူးအင်န်ဝမ်း သရီးအင်န်ဝမ်း (သရီးဆမ်း) စောက်ပတ်ရော ဖင်ပါ ဆော်ဖို့အထိဖြစ်လာသည်။ စံခွား အဆန်းတော်တော်ကြိုက်သလို လီးကိုလည်း ကိုးယို့ကားယား စုံနေအောင်ပြုပြင်ထားသည်။ လီးကလည်း လူနှင့်မလိုက်အောင် ကြီးသူပဲဖြစ်သည်။ ထွန်းကြိုင်နှင့် ငညီခေါ် ဖြိုးညီက ပုံမှန်လီးတွေ။ ဒါပေမယ့် သူမကိုလိုးသည့်အခါမှာတော့ ဂေါ်လီကဲ့သို့ အဖုအထစ် အလုံးကလေးများ အမြောက်အများပါဝင်ပြီး ဆီလီကွန် ဒါမှမဟုတ် ရော်ဘာကွန်ပေါင်းတစ်မျိုးနှင့် ပြုလုပ်ထားဟန်တူသည့် လိမ်လိမ်ကောက်ကောက် အမွေးပွများပါ ထည့်သွင်းထားသည့် ကွန်ဒုံးအစွပ်တစ်မျိုးကို သူတို့လီးတွေမှာစွပ်ပြီး လိုးကြရာ သူမစောက်ဖုတ်က မခံမရပ်နိုင်အာင် ယားယံမှုဝေဒနာကို ခံစားရသည့်အလျောက် အနေရ ခက်စွာဖြင့် မရောင့်ရဲနိုင်အောင် အလိုးခံလိုစိတ်များ အငမ်းမရဖြစ်ပေါ် နေမိလေတော့သည်။
ခင်လေးနွယ် မသိသည့်အချက်က ကိုတရုတ်တို့ ဆိုင်မှာအတူသောက်စားကြစဉ်ကတည်းက သူမသောက်မည့်အရက်ထဲမှာ ရာဂကိုအထူးကြွစေသော ကာမစိတ်ကြွဆေးတစ်မျိုးကို တမင်တကာ ထည့်သွင်း တိုက်ကျွေးထားခြင်းဖြစ်သည် ဆိုတာကိုပဲဖြစ်သည်။ ခင်လေးနွယ် တစ်ကိုယ်လုံး ဝတ်လစ်စားလစ် ဗလာကျင်းပြီး သူတို့လူစုနှင့် ဖြစ်ချင်တို်င်းဖြစ်တော့သည်။ ဖင်ရောစောက်ပတ်ရော စိတ်ရှိလက်ရှိပင် အလိုးခံရသည်။ တရုတ်နှင့် ညိုကြီးလည်းရောက်လာပြီး ညိုကြီး သူမကို တစ်ချီလိုး၍ ကိုတရုတ်က သူ့မိန်းမမညွန့်ရယ် နောက် ခပ်ငယ်ငယ်ကောင်မလေးတစ်ယောက်ရယ်ကို သူ့ယောက်ျားအရှေ့မှာပဲ ပေါ်တင်လိုးသည်။
သူမတို့နှစ်ယောက်စလုံးကို အခန်းကြမ်းပြင်မှာ လေးဘက်ထောက်ဖင်ကုန်းခိုင်းထားပြီးမှ တစ်ယောက်ချင်းစီကို စိမ်ပြေနပြေလိုးတာဖြစ်သည်။ ညိုကြီး သူ့မယားအဆော်ခံရတာကို ဘာတစ်ခုမှ ဝင်ရောက်စွက်ဖက် ပြောဆိုခြင်းလည်း မရှိပါချေ။ နောက်တော့ သူတို့အစီအစဉ်စလာသည်။ ညိုကြီး သူတို့နယ်ကနေ နှိုက်နှိုက်ချွတ်ချွတ်ရှာတွေ့လာပြီး ဒီနေ့ညတွင်းချင်း တစ်ဖက်ဖာအိမ်သို့ လွှဲပြောင်းပေးအပ်မည့် ပါကင်အစစ် ဟုဆိုသော စော်အငုံးကလေးသုံးပွေကို သူတို့လူစု (တရုတ် သူ့လူသုံးယောက် ပေါင်း လေးယောက်ရယ် ညိုကြီးရယ် နောက်ပြီး ညိုကြီးထံ လာနေကျဖြစ်သော သူ့လူရင်းဖောက်သည် ကုန်သည်တစ်ယောက် အပါအဝင် လူခြောက်ယောက်တိတိ) သူမတို့ မျက်စိရှေ့မှောက်မှာပင် အားလုံးဝိုင်းပြီး တစ်လှည့်စီ ပါကင်ဖွင့်ကြတာပဲ ဖြစ်သည်။ အော်သံငိုသံ ညည်းသံတွေ တမုဟုတ်ချင်း ငရဲပွက်သွားသည်။ ကောင်မလေးတွေက အထက်တန်း ကျောင်းသူတွေအရွယ် ငယ်ငယ်ချောချောကလေးတွေမို့ နှမျောစရာတော့ အလွန်ကောင်းလွန်းလှသည်။
မညွန့် သူမအနားလာပြီး မြင်ကွင်းကိုကြည့်ရင်း ရာဂရမ္မက်တွေ တော်တော်ကလေး လှုပ်ရှားနိုးကြွလာဟန်နှင့် သူမပေါင်ကြားထဲလက်နှိုက်ပြီး စောက်ဖုတ်ကို ပွတ်လိုက်ဆွလိုက်လုပ်ကာ နှူးဆွပေးလာသည်။ နွယ်လည်း အထာနပ်ပြီးသားဖြစ်၍ မကြာခင်မှာပဲ သူမနှင့် အပေးအယူ တည့်သွားကြသည်။
“အစ်မ ဒါမျိုးတွေ့ရတာ ရိုးနေပြီလားဟင် ”
နွယ်မေးလိုက်တော့ မညွန့်ဆိုသော အသက် ၄၀ ဝန်းကျင်ရှိ ခပ်ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် အိုးတောင့်တောင့်အမျိုးသမီးကြီးက …
“ဒါပေါ့ ညီမရယ် အမြဲတမ်းကြုံနေရတာ။ ပထမ ငြင်းမယ် အော်မယ်ဟစ်မယ် နောက်ပိုင်း အသားကျသွားတော့လည်း ထုံးစံအတို်င်း စောက်ပတ်လိုးမလား ဖင်ပဲခံပေးရလား ဘာလာလာ ဆိုသလို ဖြစ်သွားကြတော့တာပဲ။ တို့ငယ်ငယ်ကလည်း ဒီအတိုင်းပဲမဟုတ်လား ညီမရဲ့”
“အင်း ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ မမညွန့်ရယ် ဟင်းဟင်းဟင်း”
ခင်လေးနွယ် အရာရာကို စိတ်အေးလက်အေးနှင့် သွေးအေးလွန်းလှသည့် သူမကို စိတ်ထဲကနေ အတော်ကလေး လေးစားသွားမိသည်။ မညွန့်နှင့်သူမ အတူနေလက်စ် (Les) နှစ်ယောက်လို ဖက်လှဲတကင်း ပွေ့ဖက်နမ်းစုပ်ပြီးသည့်နောက်မှာတော့ နွယ်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်က အဖြစ်အပျက်တွေကို ဘာကိုမှ သတိမထားမိတော့ပြီ။
————————————————
⭐အခန်း (၁၆)⭐
ည ၁၂ နာရီလောက်မှ ညိုကြီးနှင့် ကိုတရုတ် ကြိုတင်ညှိနှိုင်းထားကြသည့်အတိုင်း ကောင်မလေးသုံးယောက်ထဲက စိတ်ကြိုက် ကောင်မလေးနှစ်ယောက် ရွေးပြီး ( … ) ကို ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။ ကိုတရုတ်လူ ဖြိုးညီတစ်ယောက် ညိုကြီးအိမ်မှာကျန်ခဲ့ပြီး စံခွားနှင့် ထွန်းကြိုင် နှစ်ယောက်သာ သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါလာသည်။ ကောင်မလေးနှစ်ယောက်ကတော့ ခင်လေးနွယ်နှင့်အတူ ကားနောက်ခန်းမှာထိုင်လိုက်လာကြပြီး စံခွားနှင့် ထွန်းကြိုင်နှစ်ယောက် သူတို့ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်မှာ အသေအချာ စောင့်ကြည့်ပြီး လိုက်လာသည်။ ကားနောက်ခန်းမှာ လူငါးယောက်စလုံး ပြွတ်သိပ်ကြပ်နေ၍ အတော်ကလေး ခက်ခက်ခဲခဲစီးနင်းခဲ့ရကာ ထွန်းကြိုင် ချာတိတ်မတစ်ယောက်ကို သူ့ပေါင်ပေါ်တက်ထိုင်ခိုင်းပြီး ကျန်ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကိုတော့ ခင်လေးနွယ်နှင့် စံခွားတို့အကြားမှာပဲ ဖြစ်သလို ထိုင်လိုက်လာစေရသည်။
ခင်လေးနွယ် သူမခါးလေးကို ပွေ့ဖက်လာသည်။ နှစ်ယောက်လုံး ညိုကြီးဘိမှာ ပါကင်အဖွင့်ခံခဲ့ရပြီးဖြစ်၍ စိတ်ဓာတ်အကျကြီးကျကာ ငြိမ်ဆေး အကျွေးခံထားရသလို စကားသံတိတ်လျက် မလှုပ်မယှက် ငြိမ်နေခဲ့ကြပြီဖြစ်သည်။ ဟိုရောက်တော့လည်း သူတို့ထုံးစံအတိုင်းပင် ချာတိတ်မနှစ်ယောက်လုံး ဖာခေါင်းအသစ်တစ်ယောက်လက်ထဲ ရောက်ရတော့သည်။ ခင်လေးနွယ် သူမ မမြင်ဖူးသော မျက်နှာစိမ်းသုံးလေးယောက်နှင့် တွေ့ဆုံရပြန်သည်။ ကောင်မလေးတွေကိုတော့ သူမမသိသည့် သီးသန့် နေရာတစ်ခုဆီ ခေါ်ထုတ်သွားပြီးဖြစ်၍ သူမတို့ ပါဝင်နိုင်ကြခြင်း မရှိတော့ပါ။ ကိုတရုတ်ရယ် စံခွားနှင့် ထွန်းကြိုင်ရယ် အဲဒီနေရာက ဖာခေါင်းဟုယူဆရသူ နှစ်ယောက်ရယ်သာ သူမနှင့်အတူ သောက်စားကြရင်း တစ်ညလုံး အချိန်တွေမကုန်မချင်း အလီလီအချီချီ သူမကို လိုးကြဆော်ကြသည်။
ခင်လေးနွယ် ဒီညတော့ ခါတိုင်းညတွေထက် အများကြီးအကျိုးရှိသည်ဟု ဆိုနိုင်ပေမယ့် ခံရတာလည်း မသက်သာလှချေ။ ဖာခေါင်းအရင့်အမာနှစ်ယောက်ဖြစ်ကြသော စိန်ကြီးနှင့်ကျော်သက် ကိုတရုတ် စံခွားနှင့် ထွန်းကြိုင်ဆိုတာတွေက နှယ်နှယ်ရရလူတွေ မဟုတ်ကြသည့်အပြင် သူတို့တစ်ယောက်စီကိုယ်နှိုက်က စံချိန်မီလီးကြီးကြပြီး တော်ရုံတန်ရုံ မိန်းမသား တစ်ယောက်ကို မျော့နေအောင် အချိန်ဆွဲလိုးနိုင်ကြသူတွေဖြစ်ပေရာ သူမ အဘယ်မျှ ဝေဒနာခံစားရမည်ဆိုတာကို ပြေးကြည့်စရာမလို တွေးချင့်ကြည့်ရုံနှင့်ပင် သူမခံစားရသမျှကို စာနာနားလည်နိုင်ပေမည်။
ညဉ့်အတော်ကလေးနက်တော့မှ ညိုစိမ့်ဆိုသူ ကောင်မလေး ပြန်ရောက်လာပြီး ခင်လေးနွယ်လည်း အတော်ပင် အသက်ရှူချောင်သွားသည်။ ကောင်မလေးကို အပီသိပ် အပီကျွေးကြသည်။ တစ်သက်လုံး အောင့်အည်းမျိုသိပ်ထားသမျှ ဝေါကနဲ စုပြုံအားသွန်ပြီး ဖွင့်ချလိုက်ကြသည့်အလားပင် ထင်မှတ်ရတော့သည်။
“မမ မမရယ် ကယ်ပါဦး ညိုစိမ့် မတတ်နိုင်တော့ဘူး ကျိန်းလည်း တော်တော်ကျိန်းနေပြီ”
“ဟဲ့ ကောင်မလေး ညည်းကို အလကား ဘယ်သူမှမလိုးဘူး။ ရော့ ဒီမှာ ညည်းအတွက် တစ်ပတ်စာ တစ်ခါမှမမြင်ဖူးတဲ့ ပိုက်ဆံရမယ်။ ဖာခံတဲ့အရသာကို အရင်သိအောင် လုပ်ကြည့်လိုက်စမ်း”
ခင်လေးနွယ် ကြားဝင်ရသည်။
“အချိန်အများကြီးရှိပါတယ် ကိုစိန်ကြီးရယ်။ ဒီလောက်လိုးချင်ရင် တစ်ပတ်လုံး ရှင်အခန်းထဲမှာ နေ့နေ့ညည ခေါ်လိုးလို့လည်း ရပါတယ်။ ရှင့်လက်ခုပ်ထဲက ရေပဲဥစ္စာ။ ခဏတဖြုတ်လေးတော့ အနားပေးပါဦး။ ကျွန်မတစ်ယောက်လုံး ရှိပါသေးတယ်”
သူ ခင်လေးနွယ်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး ခေါင်းတဆတ်ဆတ်ညိတ်သည်။
“အင်းလေ ဒါလည်း မဆိုးပါဘူး။ နင်လည်း အခုမှတွေ့ဖူးတဲ့ အသစ်ကလေးပဲ ဟားဟား။ ဒီမှာ မနွယ် ရောမရောက်ရင်တော့ ရောမလို နေရမှာနော်။ ပေးတာနဲ့ တန်အောင်တော့ ဆွဲရမှာပဲ။ စောက်ဖုတ်ရော ဖင်ပါကင်ရော အပွင့်ပဲ နားလည်တယ်မဟုတ်လား”
“ရှင် သဘောရှိလုပ် ကိုစိန်။ ကျွန်မက ငွေမျက်နှာပဲကြည့်တယ်။ ကြိုက်သလောက်လိုး နည်းစုံလမ်းစုံအောင်လိုး။ တစ်ခါစားမလုပ်ရင် ပြီးရော။ ဒါမှ နောက် ရှင်ခေါ်ရင် ကျွန်မလိုက်လာနိုင်မှာ”
“ဟားဟားဟား စိတ်သာချ ငါတို့က မိန်းမတစ်ယောက် မခံချင်အောင် ဘယ်တော့မှမလိုးဘူး။ နောက်ထပ် ခံချင်လာအောင် လိုးမယ့်ကောင်တွေ။ အပေးအယူမျှလို့ကတော့ တစ်ခါသုံးမဟုတ်ဘူး အမြဲတမ်းဘေးမှာ ခေါ်လိုးဦးမှာ။ သိတယ်မဟုတ်လား ဟား ဟားဟား”
တကယ်လည်း စွဲမက်လောက်စရာပါပေ။ သူတို့နှစ်ယောက် တွဲလိုးကြရင်း စောက်ပတ်ကို တစ်ယောက် ယက်ဆွ လီးသွင်းပြီး ဖင်ကို တစ်ယောက်ကလိုး၍ ကျန်နှစ်ယောက်လီးတွေကိုပါ ခင်လေးနွယ် စုပ်ပေးယက်ပေးရသေးသည်။ လီးတောင်လာတော့ ထပ်လိုးကြသည်။ လက်ရှိလိုးခဲ့သည့်နှစ်ယောက်က ခဏပဲအနားယူပြီး အရက်ပြန်သောက် အရက်ရှိန်တက်လာတာနှင့် သူမဆီပြန်ရောက်လာကာ သေးပေါက်ချိန်ကလေးမှ မရအောင် တစ်ဗိုလ်ဆင်း တစ်ဗိုလ်တက် အဆက်မပြတ် လိုးကြသည်။ သူမစောက်ပတ်က အရည်လိုက်ရလွန်း၍ ခန်းပင်ခန်းချင်လာသည်အထိ။ ဖင်ပေါက်ဆိုလည်း လီးတစ်ချောင်းပြီးတစ်ချောင်း အဝင်အထွက်လုပ်ပါများလွန်း၍ ဖင်အသားနီလန်ကာ ဟောင်းလောင်း ပွင့်အာရသည်အထိပင် ဖြစ်သည်။
တစ်ညဉ့်တာကြုံသမျှ အဖြစ်အပျက်တွေက ခင်လေးနွယ်ကို နောက်ထပ်အဆင့်တစ်ခုဆီသို့ တိုးမြင့်ရောက်ရှိလာအောင် ထပ်မံ တွန်းပို့ပေးလိုက်သလိုပင် ဖြစ်နေပေတော့သည်။ နောက်တစ်နေ့ နေ့ခင်းကြမှ ခင်လေးနွယ်လည်း ကိုတရုတ်နှင့်အတူ ဆိုင်ကို ပြန်ရောက်လာရတော့သည်။ ကိုမျိုးအောင် ဆေးရုံကမဆင်းခင် နောက်ထပ်နှစ်ခေါက်တိတိ ခင်လေးနွယ် သူတို့ဆီ ရောက်ဖြစ်သေးသည်။ တရုတ်သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ စိန်ကြီး သူမကိုတွေ့ချင်လို့ ဆိုပြီး သူကိုယ်တိုင် ကားလွှတ်ကာ အခေါ်ခိုင်းလိုက်၍ သူမလိုက်ပါသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ဒုတိယအခေါက်မှာ မနှင်းပါ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ နှစ်ယောက်စလုံးကို ထိုက်ထိုက်တန်တန် ငွေပေးသလို သူပေးတာနှင့် တန်အောင်လည်း နည်းလမ်းစုံစွာဖြင့် အကြမ်းပတမ်း ဆက်ဆံခိုင်းသည်။ သူတစ်ယောက်တည်းသာမက သူ့လူရင်းတွေ ဖောက်သည်တွေပါ သူမတို့နှစ်ယောက်လုံးကို အုပ်စုလိုက် ဓမ္မတာမကျသော နည်းလမ်းမျိုးစုံတို့ဖြင့် ကာမဆက်ဆံကြသည်။
ကိုစိန်ကြီးဆိုသူက Sex ကိစ္စနှင့်ပတ်သက်လျှင် လွန်စွာ ရက်စက်တတ်သော ဉာဉ်ဆိုးရှိသူဖြစ်ပြီး စိတ္တဇဆန်သူလို့လည်း ပြော၍ရသည်။ သူမတို့နှစ်ယောက် စိန်ကြီးဆိုသူလက်ထဲမှာ ဘယ်နည်းဘယ်ပုံ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်ဆိုသည်ကိုမူ ဤနေရာမှာ စာလေးမည်စိုး၍ အကျယ်တဝင့် ဆက်လက်ဖော်ပြခြင်းမပြုတော့ပြီ။ အသက်ရှည်ရှည်နေလိုလျှင် သူ့လိုလူစားမျိုးကို ဝေးဝေးရှောင်နိုင်မှဖြစ်မည် ဆိုပြီး ခင်လေးနွယ်လည်း သူ ဟိုကနေ ဘယ်လောက် လှမ်းခေါ်ခေါ် နောက်ထပ် သူ့ဆီထပ်မသွားဖို့ကို ယတိပြတ် ဆုံးဖြတ်လိုက်ရသည်။ သူမကျွမ်းကျင်ရာနယ်ပယ်မှာ ကိုယ့်ဖာသာ ကိုယ့်အစုအဖွဲ့ကလေးနှင့်ကိုယ် ကြိုက်သလို ကျင်လည်လှုပ်ရှားနိုင်သည်ပဲ မဟုတ်လား။
ရက်များမကြာမီမှာ ခင်လေးနွယ်လည်း စတိုးဆိုင်က ဒေါ်သက်ထားခင်ဆီမှာ ယူထားသော ချေးငွေတွေ အကုန် အကြေပေးဆပ်နိုင်ခဲ့ပြီး ဝန်လည်း တော်တော်ကလေး ပေါ့သွားခဲ့ရပေသည်။ ဒီနောက်ပိုင်း သူမထပ်မံကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကိုတော့ဖြင့် ခင်လေးနွယ် မပြောပြန်လျှင်လည်း ဘယ်နည်းနှင့်မှ ပြည့်စုံနိုင်မည် မဟုတ်တော့ချေ။ ပြောရလျှင် ဆိုက္ကားသမား ကိုညွန့်ကစ၍ပဲ ပြောရတော့မည်။
တစ်နေ့ ခင်လေးနွယ်တစ်ယောက်တည်း အိမ်မှာအနားယူနေစဉ် ကိုညွန့် ညဖက်ကြီးဆိုင်ကို ရောက်ချလာပြီး လူတစ်ယောက် လွှတ်လိုက်၍ ခင်လေးနွယ်ကို သူနှင့်အတူ လိုက်လာစေလိုကြောင်း ပြောရာ မနှင်းလည်းအပြင်ကို ခရီးလွန်နေ၍ ဆိုင်အဝင်အထွက် တံခါးကို အသေအချာပိတ်ပြီး ခင်လေးနွယ်လည်း သူနင်းသောဆိုက္ကားနှင့်ပင် သူတို့နှင့် အလှမ်းမဝေးလှသော ရပ်ကွက်တစ်ခုထဲကို လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ အိမ်တစ်အိမ်ရဲ့ရှေ့ကိုရောက်တော့ ဆိုက္ကားပေါ်မှဆင်းကာ နှစ်ယောက်သား အတူတကွ လျှောက်ဝင်လာကြသည်။ အိမ်ထဲအရောက်မှာ ခင်လေးနွယ် ဘယ်လိုမှ ထင်မှတ်မထားသူတစ်ယောက်ကို ရုတ်တရက် မြင်တွေ့လိုက်ရလေရာ ခင်လေးနွယ်လည်း ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် အတော်ကလေး အံ့အားသင့်သွားမိလေသည်။
“ဟင် မ မ သက် ”
ဟုတ်သည်။ စတိုးတိုင်မှ သူမ အမြဲတစေ ငွေချေးနေကြ ဆိုင်ရှင်အမျိုးသမီးကြီး ဒေါ်သက်ထားခင်ပဲ ဖြစ်နေလေသည်။ ဒေါ်သက်ထားခင် (မမသက်) က သူမ အထင်ကြီးလေးစားမှုရှိခဲ့သော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်။ ပြီးတော့ သမီးတစ်ယောက်အမေ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်ခန့်ရှိ အိမ်ထောင်သည် အမျိုးသမီးကြီးတစ်ယောက်ပါပေ။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူကတော့ လွန်ခဲ့သည့် ငါးနှစ်ကျော် ခြောက်နှစ်လောက်ကတည်းက ဆုံးပါးသွားခဲ့ပြီ။ ဒေါ်သက်ထားခင်မှာ ရုပ်ရည်လည်း တော်တော်ချောသူဖြစ်ကာ အသက်အရွယ်နှင့်မလိုက် အရွယ်တင်နုပျိုပြီး ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကအစ အချိုးအစား ပြေပြစ်ကျနလှပသူ ဖြစ်သည့်အလျောက် ခင်ပွန်းဖြစ်သူဖက်မှရရှိခဲ့သော အမွေအနှစ် အတွင်းပစ္စည်းပေါင်းမြောက်များစွာနှင့် လုပ်ငန်းကြီးတွေ တော်တော်များများကို လုပ်နိုင်ကိုင်နိုင်စွမ်းရှိသူလည်း ဖြစ်သည့်အတွက် သူမနှင့် ယခုလို မထင်မှတ်သည့်နေရာတွင် ပက်ပင်းဆုံတွေ့ရသည့်အဖြစ်ကို ခင်လေးနွယ် အကြီးအကျယ် အံ့သြမိခြင်းဖြစ်သည်။
ဒေါ်သက်ထားခင် သူမကို ဘာမှ မဖြစ်သလိုပုံစံနှင့် ပြုံးပြုံးကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။
“လာ ထိုင် ခင်လေးနွယ် သိပ်အံ့သြသွားသလား”
“ဟုတ် ဟုတ် မမသက် ”
“ထိုင် ကိုညွန့်လည်း ထိုင်လေ။ သက် အလုပ်ကိစ္စနည်းနည်းပြောမလို့ ”
“ဟုတ် ဘာ ဘာပြောလို့လဲ ရှင့် မ မ သက်”
“ဒါက ဒီလိုရှိတယ် နွယ်ရဲ့”
ခင်လေးနွယ်ကို တရင်းတနှီးပြောရင်း သူမအနားမှာ လာရောက် ကပ်ထိုင်ချလိုက်ကာ ဒီနေ့ည သူမလုပ်ဆောင်ရန်ရှိသည့် အစီအစဉ်များကို အရင်းအတိုင်း ပြောပြသည်။
“မမသက် ဒီည ချိန်းထားတဲ့သူတွေရှိတယ်။ သူတို့ ဒီနယ်ကမဟုတ်လို့ အပြင်မှာတော့ မတွေ့နိုင်ဘူး။ သူတို့တည်းတဲ့ ဟိုတယ်ကို လိုက်သွားရမှာ။ အလွန်ဆုံး တစ်ညအိပ် ဒါမှမဟုတ် နှစ်ညအိပ်လောက်ပဲ ကြာချင်ကြာမှာပါ …။ မမအဆက်အသွယ်လို့ ပြောလို့ရတဲ့ ကိုမျိုးလွင်ဆိုတာ တစ်ယောက်တော့ ရှိတယ် …။ သူ့ဆီကိုတော့ ဒီကကိုညွန့်ပဲ အမြန်ဆုံးသွားပြီး အကြောင်းကြားပေးရမယ်။ အစ်မလိပ်စာပေးလိုက်မယ်။ သူရောက်လာတာနဲ့ အစ်မတို့ ကားတစ်စီးငှားပြီး ဟိုတယ်ကို လိုက်သွားကြတာပေါ့ …။ အစ်မ တစ်ယောက်တည်းနဲ့ လုံးဝမဖြစ်လို့ ကိုယ့်လူရင်းလည်း ဟုတ် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်လည်း အကြောင်းသိလိုဖြစ်နေတဲ့ ညီမလေးမိနွယ်ကိုပါ အခုလို အခေါ်ခိုင်းလိုက်ရတာ …။ ဘယ့်နှယ်လဲ မိနွယ်”
နွယ် ကိုယ့်နားတောင်ကိုယ် မယုံချင်သလို ဖြစ်မိပါသည်။
“ဒါ ဒါက … နွယ် ဟို ဟို … အဆင်ပြေမယ် ဆိုရင်တော့ ဟို …လေ … ဖြစ် ဖြစ် မယ် လို့ ထင် ထင် ”
“ဟင်းဟင်း ဟင်း ဒီလိုမှပေါ့ ”
ဆိုပြီး မမသက်က စကားဆက်ပြောသည်။
“မမသက် နွယ့်အကြောင်း သိပြီးသားပါ။ ကိုညွန့်တို့ ကိုတရုတ်တို့ဆိုတာလည်း အစ်မနဲ့မကင်းပါဘူး အမြဲ အဆက်အသွယ်ရှိကြတယ်။ သူတို့ဆီကနေ နွယ့်သတင်းပလင်းတွေ အစုံကြားတယ်။ မမသက်အကြောင်းတော့ နွယ် သိချင်မှသိမှာပေါ့”
“နွယ် နွယ် … ဒါ တော့ … တ တကယ် မ မ သိပါဘူး … မမသက်”
“မမသက် ပြောပြပါ့မယ် …။ ကဲ ကိုညွန့်ရေ ဒီလာပါဦး။ ဟောဒီမှာ ရှင် ရှာရမယ့်လိပ်စာ ပေးလိုက်မယ်။ အတတ်နိုင်ဆုံး သူ့ကိုသာ ဒီကိုပါအောင် ခေါ်ခဲ့လိုက် ။ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက် စကားလေးဘာလေး ပြောရင်း ဒီနေရာကပဲ စောင့်နေမယ်”
မမသက်ပြောပြီး လိပ်စာတစ်ခု ရေးပေးလိုက်ရာ ကိုညွန့်လည်း ခပ်သုတ်သုတ် ပြန်ထွက်သွားသည်။ မမသက် နွယ့်ဖက်ကို အဓိပ္ပါယ်ပါပါ လှည့်ကြည့်လိုက်ရင်း …
“လာ နွယ် အိမ်ထဲဝင်ရအောင် တစ်ခုခုသောက်ရင်း အေးဆေး စကားပြောကြတာပေါ့”
သူ အိမ်ထဲဝင်သွားတော့ နွယ်လည်း သူ့နောက်ကနေ လိုက်ဝင်လာခဲ့ပါသည်။ နှစ်ယောက်သား အိမ်ထဲက အခန်းလွတ်တစ်ခုထဲမှာ မမသက် တည်ခင်းဧည့်ခံသော ဆေးစိမ်အရက်တစ်မျိုးကို ထိုင်သောက်ရင်း စကားတွေအများကြီး ရင်ဖွင့်ပြောကြသည်။ မမသက်က ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ကွယ်လွန်ပြီးနောက် ဦးဆောင်သူမဲ့နေခဲ့သော သူမ၏ အိမ်စီးပွါးရေးအတွက် အပြင်ထွက် အလုပ်လုပ်ကိုင်ရင်း ယောက်ျားတကာနှင့် တန်းတူရည်တူ နေထိုင်သွားလာဆက်ဆံမိရာက မိမိ၏စိတ်အလိုကို မလွန်ဆန်နိုင်ဘဲ တဏှာနယ်ကျွံမိခဲ့သည့်အကြောင်းများ သူမနှင့် ပတ်သက်မိသူအချို့တို့၏အကြောင်းအရာတွေ ထိုမှတစ်ဆင့် ယောက်ျားတွေ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်ရဲ့ ခေါ်ရာနောက်ကို မညည်းမညူလိုက်ပါမိခဲ့ရာက ယခုကဲ့သို့ ငွေအရချောင်လွန်းသော ကြေးကြီးစား အပျော်မယ်ဘဝကို မရောက်ချင်ဘဲ ရောက်ခဲ့ရသည့်အကြောင်းများ သူမကို မချွင်းမချန် ရင်ဖွင့်ပြောပြပါသည်။
နွယ် မမသက်အကြောင်းကို ယခုမှပဲ အတော်ကလေး တီးမိခေါက်မိ ရှိသွားရတော့သည်။ စားရမဲ့သောက်ရမဲ့တစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ အစစအရာရာပြည့်စုံသူဖြစ်သည့်တိုင်အောင် ရမ္မက်တဏှာရဲ့အနောက်ကို ကောက်ကောက်ပါအောင် လိုက်ပါခဲ့မိရာက တဏှာနယ်ကျွံပြီးရင်းကျွံရင်းဖြင့် သောက်လေသောက်လေ ငတ်မပြေနိုင်သည့်အလားပင် ရာဂနွံအိုင်ဗွက်အတွင်း တစ်ဖက်စွန်းရောက်သည်အထိ နစ်မြုပ်သက်ဆင်းခဲ့ရသည့် သူမဘဝအတွေ့အကြုံများမှာ ယူတတ်သူအဖို့ သင်ခန်းစာရယ်လို့တောင် ပြော၍ရမည်ဖြစ်သည်။
ခင်လေးနွယ် မနှင်းအေးနှင့် မမသက်တို့ဘဝတွေမှာ ဖြတ်သန်းမှု သို့မဟုတ် လားရာချင်း မတူညီကြသော်ငြားလည်း မနှင်းအေးမှအပ ကျန်မိန်းမသားနှစ်ယောက် ဖြစ်ကြသည့် ခင်လေးနွယ်နှင့် မမသက်တို့ အဖြစ်တွေမှာ အနည်းငယ်ဆင်တူသယောင်တော့ ရှိနေသည်ဟု ဆိုရပေမည်။ မနှင်းအေးက မတတ်သာလွန်းလို့ ငတ်လို့ ဒီအလုပ်လုပ်တာဖြစ်ပေမယ့် သူမတို့နှစ်ယောက်ကြတော့ ထိုသို့မဟုတ်ပါချေ။ ငွေရေးကြေးရေးကိစ္စထက် သွေးသားဆန္ဒက ပိုမိုနေသလို ထင်ရပေသည်။ မမသက်ကို ထားလိုက်ဦး။ ခင်လေးနွယ်ဆိုသော သူမသည်ပင်လျှင် ဤသို့သော ဖြစ်ရပ်ဆိုးမျိုးကို ရှောင်လွှဲရုန်းဖယ်ဖို့ရန် အလွယ်ကလေးပဲဆိုတာ ကာယကံရှင်ဖြစ်သည့် သူမကိုယ်တိုင်က အသိဆုံးပဲဖြစ်သည်။ မရှောင်ချင်၍ တမင်တိုးမိကြသည့် မီးကိုတိုးသည့် ပိုးဖလံများနှယ်သာ သူမတို့နှစ်ယောက်အဖြစ်ကို တင်စားပြောရပေတော့မည်။
ခင်လေးနွယ် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ဟင်းကနဲချပြီး မမသက်ကိုကြည့်ကာ …
“အင်း ကျွန်မအဖြစ်ကလည်း မမနဲ့ သိပ်မကွာလှပါဘူး။ တကယ်ဆို ကိုယ့်အလုပ်နဲ့ကိုယ် ဘာကြီးပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ပါးသူရဲ့ ဘာအကူအညီကိုမှ မယူဘဲ သိက္ခာရှိရှိနဲ့ ကြံ့ကြံ့ခံရပ်တည်မယ်ဆိုရင် ဖြစ်နိုင်ပါသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် အခုကြတော့ … ”
“ဟင်းဟင်း ဒါကြောင့်ပြောတာလေ …။ ညီမ ငွေတွေယူတော့လည်း အစ်မ အတတ်နိုင်ဆုံး အတိုးနှုန်းသက်သာအောင် ထားပေးခဲ့တာပဲ။ သူများတကာလို မတန်တဆမယူခဲ့ပါဘူး ….။ ဒါပေမယ့်လည်း ငွေချေးသုံးတာထက်ပိုပြီး ဒီလိုမျိုး လွယ်လွယ်ကူကူနဲ့ရတဲ့ အလုပ်ကြတော့ ညီမ နည်းနည်းကလေးတောင်မှ မငြင်းနိုင်ခဲ့ဘူး မဟုတ်လား”
ခင်လေးနွယ် အရှက်ပြေပြုံးလိုက်ရင်း …
“ကျွန်မကိုက ဆတ်ဆော့မိတာကိုး အစ်မရဲ့ အဟင်းဟင်း …။ ကိုတရုတ်တို့ ကိုနောင်တို့နဲ့ ပေါင်းမိတယ်။ ငွေရတာရော ဟိုဟာ လိုချင်တာရော ပါမှာပေါ့ လို့ … ခစ်ခစ်ခစ်”
“အစ်မကိုရော မင်း ဘယ်လို မြင်မိသလဲ ”
သူမမေးတော့ နွယ်ပြုံးလိုက်သည်။
“အစ်မလည်း နွယ်နဲ့များ တူနေသလားလို့ … မဟုတ်ဘူးလား မ မသက် အဟင်းဟင်း ဟင်း ”
” အင်းလေ လီးကြိုက်တယ် လီးမက်တယ်လို့ပဲ ပြောလိုက်တော့ ဟင်းဟင်း ဟင်း …။ မမအနေနဲ့လည်း အခု မင်းကျင်လည်တဲ့ခွင်ထက် အပုံကြီးသာအောင် တစ်နင့်တစ်ပိုး ရနေတာပဲ …။ ဒါပေမယ့် အဲဒီ ပိုက်ဆံထက်စာရင်တော့ မင်းပြောတဲ့ဟာကြီးက ပိုမယ်လို့ ထင်တယ်။ ယောက်ျားနဲ့ဝေးတာ ကြာပြီဆိုတော့လည်း မိန်းမတစ်ယောက် လီးမက်တာ ယောက်ျားသနာတစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ အလိုးကို ခံချင်မိတာဟာ မဆန်းဘူးထင်ပါတယ် နွယ်ရယ် … ဟင်း ဟင်း ဟင်း”
မမသက်ပြောလိုက်ရင်း နွယ့်ကိုယ်ကလေးဖက်ပြီး စိတ်ပေါက်ပေါက်နှင့် သူမနှုတ်ခမ်းကလေးကို တအားဖိကပ် စုပ်နမ်းပစ်လိုက်ပါသည်။ နွယ်လည်း မမသက်ကို ပြန်ဖက်ရင်း သူမနှုတ်ခမ်းအစုံကို ပြန်လည်စုပ်နမ်းလိုက်မိသည်။ နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့လက်များကတော့ တစ်ယောက်ခါးကိုတစ်ယောက် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်တွယ်ထားမိလျက်ပင်။ ကိုညွန့် ပြန်ရောက်မလာခင် သူမတို့နှစ်ယောက်တည်းရှိနေရာ အခန်းကလေးအတွင်းမှာ အသားဆိုင်ချင်းပွတ်တိုက်လှုပ်ရှားသံတွေ တအိအိတဟင့်ဟင့် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ညည်းညူသံကလေးတွေ အဆက်မပြတ် ခုန်ပေါက်ထွက်ပေါ်လို့ လာလေတော့သည်။
……………………………………………..
⭐အခန်း (၁၇)⭐
ကိုမျိုးလွင်ဆိုသည့် အသားမည်းမည်း အညာသားလိုလူကို ကိုညွန့်ခေါ်လာသည်။ မမသက် သူ့ကို အိမ်ထဲခန်းခေါ်သွင်းပြီး စကားပြောဆိုနေကြရာ သူတို့နှစ်ယောက် တော်တော်ကလေးကြာတဲ့အထိ ပြန်ထွက်မလာတာနှင့် တစ်ခုခု အလုပ်ဖြစ်နေကြပြီ ဆိုပြီး ခင်လေးနွယ်လည်း ကိုညွန့်ကိုခေါ်၍ အိမ်ထဲကိုလျှောက်ဝင်လာကာ အခန်းဝကနေ တိတ်တိတ်လေးချောင်းကြည့်လိုက်ကြရာ သူမတွေးထင်မိသည့်အတိုင်းပင် မမသက်နှင့် ကိုမျိုးလွင်တို့ အပြင်မထွက်ခင် အိပ်ခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်အပေါ်တစ်ယောက်ခွစီးလျက် တစ်ချီတစ်မောင်း သွေးပူလုပ်နေကြတာ မြင်လိုက်ရသည်။
ကိုမျိုးလွင်လီးမည်းကြီးကို မမသက်ထားခင် စုပ်ပေးနေသလို မမသက်ရဲ့ပေါင်နှစ်ဖက်ကို ဖြဲပြီး သူမစောက်ပတ်ကို ကိုမျိုးလွင် အပီအပြင်ယက်ဆွပေးနေတာ တွေ့ရလေသည်။ နှစ်ယောက်စလုံး ဖီလင်တွေအပြတ်တက်ပြီး တွန့်လိမ်ထွန့်လူးနေကြသည်။ နွယ်လည်း ဝါသနာအရ ကိုမျိုးလွင်လီးကြီး အသေအချာ ကြည့်မိတော့ မဲမဲသဲသဲနှင့်တုတ်ဖီးဖီးကြီးဖြစ်နေတာတွေ့ရသည်။
“မမသက် ဖီးလ်ချင်လည်းဖီးလ်စရာပဲ ဒီလူ့လီးလည်း တော်နော်ကြီးသားပဲ”
သူမစိတ်ထဲက တွေးလိုက်မိသည်။
“နွယ် လာ အပြင်ထွက်ရအောင် သူတို့အေးဆေးနေကြပစေ တို့လည်း အချိန်ရှိတုန်းလေး”
ကိုညွန့်ပြောလိုက်တော့ နွယ်လည်း သူ့ကိုမျက်စောင်းကလေးထိုးလိုက်ပြီး …
“ဟင်း ဒါပဲ တွေးနေ။ လုပ်ချင်တယ်ဆိုလည်း ရှင့်သဘောပဲ။ အချိန်တော့ သိပ်မရဘူးနော်”
“အင်းပါ ရသလောက်လေးပေါ့ ဟဲဟဲ”
နှစ်ယောက်သား အိမ်ရှေ့ပြန်ထွက်လာပြီး အိမ်ရှေ့ဧည့်ခန်းမှာပဲ ခုံတစ်ခုရွေးပြီး နေရာယူလိုက်ကြသည်။ ကိုညွန့်လီးကို နွယ်ကောင်းကောင်း စုပ်ဆွယက်ပေးလိုက်သည်။ သူ့လီးပါးပျဉ်းကြီးက ရုတ်ခြည်းပင် မြွေတစ်ကောင်ခေါင်းထောင်သလို တဆတ်ဆတ်တုန်ခါပြီး တောင်မတ်ထကြွလာရာ အတော်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားချင်စရာ ကောင်းလွန်းလှသည်။
“နွယ် ဒီဖက်လှည့်ပါကွာ ထမီချွတ်လိုက်တော့”
“အင်း အင်း လုပ် ကိုညွန့် စိတ်ရှိလုပ်”
နွယ် ထမီတစ်ကွင်းလုံးချွတ်ချပေးလိုက်ရာ ကိုညွန့်မျက်လုံးများက သူမ၏အဝတ်မဲ့သွားသော ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းရှိ အင်္ဂါဇပ်အုံကလေး ရှိရာဆီကို အကြည့်ရောက်သွားရတော့သည်။ နွယ် ကိုယ်ပေါ်ကအင်္ကျီကို ကြယ်သီးတစ်လုံးချင်း ဖြုတ်ချွတ်ပေးနေချိန်မှာပင် သူ တဖြည်းဖြည်း အနားကပ်လာပြီး သူမပေါင်ခွကြားထဲကို အသာနှိုက်ကိုင်ကာ စောက်ဖုတ်ကို လက်နှင့် ဟိုဟိုဒီဒီ ပွတ်ဆွစမ်းသပ်၍ နေလေတော့သည်။
“လှလိုက်တာ နွယ်ရယ် လိုးချင်စရာကြီး ဟီဟိ”
“အယ် ပါးစပ်ကြီးက ဟွန့် … သွား ညစ်စုတ်တယ် ”
“…… …… ”
နွယ် သူ့ရင်ခွင်ထဲကို လဲပြိုကျသွားလေသည်။
ဒီနောက်မှာတော့ …
ဒီအိမ်က အမှန်တော့ မမသက်ထားခင် တစ်ချိန်ကဝယ်ယူထားသော အိမ်တွေထဲက နေချင့်စဖွယ်ရှိလှသည့် လုံးချင်းအိမ်ကလေး တစ်လုံးပဲ ဖြစ်သည်။ လုပ်ငန်းကောင်းစဉ်မှာ ရင်နှီးမြှုပ်နှံမှုအနေနှင့် ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်အတွင်း အိမ်အများအပြားဝယ်ယူထားသလို အလုပ်တွေလည်းစုံအောင် လုပ်ထားသည်။ အိမ်ငှါးတင်သောအိမ်တွေရှိသလို အခုလို သူမတစ်ခါတစ်ရံ အသုံးပြုဖို့ အရံသဘောမျိုး ပစ်ထားသည့် အိမ်တွေလည်း သုံးလေးလုံးမကရှိပါသည်။ ဒီနေ့တွေ့ဖို့ရှိသူတွေ ဆိုတာကပင် သူမရဲ့ လူသိသူသိသိပ်မရှိသော လုပ်ငန်းတစ်ခုခုနှင့် ပတ်သက်နေသူတွေပဲ ဖြစ်ရပေမည်။
မမသက်ကား သာမန်အိမ်ထောင်ရှင်အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပေမယ့် ပိုက်ဆံရှာရာမှာတော့ အလိုလောဘကြီးသူပီပီ တရားဝင် ဟုတ်တာရော တရားဝင် မဟုတ်သည့်နည်းလမ်းမျိုးစုံနှင့်ပါ အမျိုးမျိုးအဖုံဖုံ ရသမျှငမ်းငမ်းတက် ရှာဖွေလုပ်ကိုင်နေသူတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်မည်ဟု နွယ့်အနေနှင့် ခန့်မှန်းမိလိုက်ပါသည်။
အချိန်အနည်းငယ်အကြာမှာ နွယ်တို့နှစ်ယောက် အပြင်ဧည့်ခန်းရှိ ဆက်တီခုံရှည်တစ်လုံးအပေါ်မှာပဲ ကောင်းကောင်း အလုပ်ဖြစ်သွားကြလေပြီ။ နွယ့် ကိုယ်ပေါ်မှာတော့ ကိုညွန့်က အသာတကျ နေရာယူလျက်ရှိပြီး သူမပေါင်ခွကြားရှိ စောက်ပတ်ထဲသို့ သူ့လီးတစ်ချောင်းလုံး အရင်းထိထိုးနှစ်စိုက်သွင်းကာ ခါးကို နှိမ့်လိုက်ကြွလိုက်လုပ်၍ စတင်လိုးဆောင့်ပေးနေပြီဖြစ်သည်။
“စွတ် ဖွတ် ဖတ် စွိ စွတ် ဖွတ် ဖတ် ဘွပ် ဘုတ် ဘတ် ဗလပ် ဘုတ် ဖတ် ဇွပ်”
“အ အင့် အိ အိ အင့် ကို ကိုညွန့် အ ကျွတ် ကျွတ် ဟင့်ဟင့် အင့် ဆောင့် ဆောင့် အု အု အွန့် အွန်းး ”
ကိုညွန့် မိနစ်နှစ်ဆယ်ကျော်လောက် သူမပေါင်နှစ်ဖက်ဆွဲကိုင်ပြီး စိတ်ရှိလက်ရှိ အားသွန်၍ လက်ကုန်ဗျင်းပစ်လိုက်ကာ သူ့လီးထိပ်မှ လရည်တွေကို ခင်လေးနွယ်စောက်ပတ်ထဲသို့ အပြည့်အလျှံပင် ပန်းထုတ်ပစ်လိုက်လေသည်။ ခင်လေးနွယ်လည်း သူ့နောက်ကို မမီမကမ်းလိုက်ပြီးလိုက်ရသည်။ လှဲအိပ်နေရာက လူးလဲထမည်ပြုတော့ သူမအပေါ်စီးကနေ မိုးကြည့်နေသူနှစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မမသက်နှင့် ကိုမျိုးလွင် သူတို့နှစ်ယောက် နွယ်တို့အဖြစ်ကို ပြုံးမိန့်မိန့်ကြီး စိုက်ကြည့်နေကြလျက် …။
“လှဲနေ မထနဲ့ နွယ်လေး ”
မမသက် သူမကို တိုးတိုးလေးလှမ်းပြောပြီး မျက်နှာလေး ငုံ့နမ်းလိုက်သည်။
“အချိန်ရှိပါတယ် နာရီဝက် တစ်နာရီလောက်ပေါ့ ဟင်းဟင်း။ လာ နွယ် မမကို ဖက်ထားစမ်းပါဦး”
မမသက် သူမရင်ခွင်ထဲကို နွယ့်ကိုယ်လုံးကလေး ဆွဲပွေ့ယူလိုက်ပြီး နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အနမ်းပေးနေမိကြသည်။ မမသက်လက်က နဘေးမှာ အသာရပ်နေသည့် ကိုညွန့်ပေါင်ကြားက အနည်းငယ်ပျော့ခွေနေလေသောလီးကြီးကို ဆုပ်ဆွဲပွတ်သပ်ကစားလိုက်သလို သူမနဘေးမှ မတ်တပ်ရပ်လျက်သားရှိနေသည့် ကိုမျိုးလွင်လည်း နွယ်နှင့် မမသက်တို့ကြားထဲကို သူပါရောပြီး တိုးဝင်ထိုင်ချလိုက်တာ တွေ့ရလေသည်။ အခုတော့လည်း လေးယောက်သား တစ်ပေါင်းတစ်စည်းတည်း ဖြစ်သွားကြပြီ။
“ကိုမျိုး ရှင့်ပုဆိုးချွတ်လိုက်ဦး ဘာလဲ နွယ့်ကိုများ ရှက်နေတာလား”
“ရှက်စရာလား မသက်ရ ယောက်ျားနဲ့မိန်းမ တွေ့ကြတဲ့ဥစ္စာ ဟဲဟဲ ကိုင်း လာပြီ ဒီမှာတဲ့ဗျား ”
ကိုမျိုးလွင်လီးမဲမဲက တန်းလန်းကြီးတွဲကျနေသည်။ အနီးကပ်ကြည့်မှ ကိုညွန့်လီးထက်ပင် တစ်လက်မခန့်ပိုရှည်နေတာတွေ့ရသည်။ လုံးပတ်လည်း ပိုတုတ်ပုံရပြီး ကုလားလီးကြီးအလားပင် ထင်ရပေသည်။ နွယ်လည်း အလိုက်သိသူပီပီ ကိုမျိုးလွင်မျက်နှာကို ပြုံးစစနှင့် မော့ကြည့်လိုက်ရာက သူ့လီးကို လက်ကလေးတစ်ဖက်နှင့် အသာအယာဆုပ်ကိုင်ဆွဲယူလိုက်ပါသည်။ လီးကြီးကိုမျက်နှာနားအထိဆွဲယူပြီး အသေအချာလှည့်ပတ်ကြည့်နေရာ ကိုမျိုးက …
“သဘောကျလား နွယ် ကျွန်တော့်လီးက လိုတာထက်ပိုမကြီးပါဘူး ဟဲဟဲ”
“ဒါကြီးလား ရှင့်လီး မကြီးတာ မြင်းလီးလို့တောင် ထင်ရတယ် ဟွင်းး”
ကိုမျိုး သဘောကျစွာနှင့် တဟားဟား အော်ရယ်သည်။ မမသက်လည်း နွယ့်ကိုယ်ပေါ်ခွထိုင်နေရာက သူမထမီကို လှန်တင်လိုက်ပြီး ပေါင်ခွကြားရှိစောက်ပတ်ချင်း ထိတိုက်တွေ့ဆုံပေးလိုက်ရာက ကိုညွန့်လီးကို သူမပါးစပ်နှင့်လှမ်းဟပ်ကာ အပီအပြင်လီးစုပ်ပေးနေပါပြီ။ နွယ်လည်း မထူးတော့ပြီမို့ ကိုမျိုးလီးကြီးကို လဒစ်ထိပ်ခေါင်းလေးငုံခဲပြီး လျှာနှင့်လှည့်ပတ်ရစ်ဝိုက်ကာ စတင်စုပ်နမ်းပေးလိုက်ပါသည်။
ယောက်ျားနှစ်ယောက်လုံးလည်း လီးအကိုင်ခံအစုပ်ခံရင်း သူမတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ နို့အုံအိအိကြီးတွေကို အားရပါးရညှစ်နယ်ကိုင်လိုက် သူမတို့နှစ်ယောက် ဖင်နှင့်စောက်ပတ်ကို တစ်လှည့်စီ ပွတ်သပ် ဖျစ်ကစားလိုက်နှင့် ရာဂအထူးကြွအောင် အပြတ်နှူးဆွပေး နေကြလေတော့သည်။ နွယ်ရော မမသက်ပါ နှစ်ယောက်လုံးထန်လွန်း၍ သူမတို့စောက်ပတ်က စောက်ရည်တွေရွှဲလာကြပြီ။
သူတို့လိုးခန်းလေးက မထင်မှတ်ဘဲ အချိန်ကြာမြင့်သွားရသည်။ ထင်ထားသလို တစ်နာရီနှင့်မပြီးကြ။ မမသက်ရော နွယ်ပါ နှစ်ယောက်လုံး ဏှာထန်နေကြပြီမို့ မထူးဇာတ်ခင်းပြီး ကိုမျိုးလွင်နှင့် ကိုညွန့်တို့နှစ်ယောက်ကို အမျိုးမျိုးအဖုံဖုံ မှောက်ပေးလှန်ပေး ဖင်ကုန်းပေးကြရင်း နှစ်ချီသုံးချီစီ ဆင်တိုက်စခန်းသွားစေလိုက်သည်။ စောက်ပတ်ရောဖင်ပါ သန်ရာကိုလိုးခိုင်းရာ ကိုမျိုးရော ငညွန့်ပါ သူမတို့ကို စောက်ပတ်တစ်လှည့် ဖင်ပေါက်ကိုတစ်လှည့် နှစ်ချီသုံးချီဆက်တိုက် ဆော်လိုက်ကြပါသည်။ အားပါးတရလည်း ရှိလှပေသည်။ သူတို့ယောက်ျားနှစ်ယောက် အားကုန်တော့မှပဲ လိုးခန်းက တစ်ခန်းရပ်သွားရတော့သည်။
ကိုညွန့်ကို ကားတစ်စီး ထွက်ငှားခိုင်းပြီး သူ့ကို အိမ်ပြန်စေလိုက်ကာ ဧည့်သည်တွေတည်းခိုရာ ဟိုတယ်ဆီ သုံးယောက်သား ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ဟိုရောက်လို့ သူမတို့ တွေ့ရတာက အိမ်နီးချင်းထိုင်းလူမျိုး အမျိူးသားကြီးလေးယောက် ဖြစ်နေသည်။ ကိုမျိုးက ဘာသာစကားသုံးလေးမျိုး ပြောတတ်သူဖြစ်ရာ ဟိုတယ်ရှိ ထိုင်းနိုင်ငံသားလေးယောက်ကို သူတို့ဘာသာနှင့် ကောင်းစွာ စကားပြောဆိုနို်င်လေသည်။
မမသက် ကိုမျိုးလွင်နှင့် ထိုင်းလူမျိုးသုံးယောက် (တစ်ယောက်က အပြင်မှာကျန်ခဲ့သည်။) သီးသန့်ခန်းထဲဝင်ကာ လုပ်ငန်းကိစ္စ စကားပြောဆိုကြပြီး မမသက်ကို အလုပ်နှင့်ပတ်သက်သမျှ အိတ်သွန်ဖာမှောက် ရှင်းလင်းပြောပြကာ ကုန်ပစ္စည်းနမူနာများပေးအပ်၍ သူတို့နှင့်ဆက်သွယ်ဖို့ ဖုံးနံပါတ်နှင့် လိပ်စာကဒ်တွေ အသီးသီးပေးကြသည်။ အလုပ်တစ်ခုမှာ ရှယ်ယာပါဝင်ပြီး အတူတကွ လုပ်ဆောင်ကြဖို့ စိုင်းပြင်းနေကြဟန်တူသည်။ သူတို့အမူအယာတွေက သိုသိုဝှက်ဝှက်ရှိပုံရကြောင်း နွယ် အသေအချာ အကဲခတ် လိုက်မိသည်။ မိမိနှင့်သက်ဆိုင်သော ကိစ္စမဟုတ်၍ မသိသလိုသာ နေလိုက်ရသည်။
နွယ်နှင့် အခြားထိုင်းအမျိုးသားတစ်ယောက် အပြင်မှာကျန်နေခဲ့ကြရာ အတန်ကြာတော့ သူတို့တတွေ အခန်းထဲက ပြန်ထွက်လာကြပြီး တစ်ခုခုစားသောက်ကြမည်ဆိုကာ အောက်ထပ်ရှိ ဟိုတယ်စားသောက်ခန်းဆီ သူမတို့ကိုပါ ခေါ်သွားသည်။ နိုင်ငံခြားဖြစ်အရက်တွေ စားသောက်စရာ အကြော်အလှော် အမြည်းစုံအလင်နှင့် ဝိုင် ရီဂျင်စီ ဝီစကီအရက်ပြင်းတွေရော စုံလင်စွာ မိမိနှစ်သက်ရာ သောက်သုံးကြပြီး ကိုမျိုးလွင်လည်း သူ့တာဝန်ပြီးဆုံး၍ အားလုံးကိုနှုတ်ဆက်ပြီး ပြန်သွားလေရာ မမသက် ခင်လေးနွယ်နှင့် သူတို့လေးယောက်သာ ဟိုတယ်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ပထမပိုင်း စားသောက်ပြီးစီး၍ ဘီလ်ရှင်းကာ အပေါ်ထပ်ပြန်တက်လာသည်။ ဝိတ်တာနှစ်ယောက်လိုက်လာပြီး သူတို့လိုအပ်သည့် ယမကာနှင့် ရေခဲဆိုဒါအမြည်းများ အပေါ်ထပ်သို့ ယူလာပေးပြန်သည်။ သူမတို့နှစ်ယောက်အနေနှင့် မိမိတို့ဝတ္တရားကျေအောင် တစ်ညဉ့်တာပြုစုပေးရမည့်ကိစ္စ ရှိသေးတာမို့ နှစ်ယောက်လုံး အလွန်အကျွံ မသောက်လိုသော်လည်း သူတို့အားလုံးက လူမျိုးခြားတွေဖြစ်နေပြီး ထပ်မံသောက်စားဖို့ အတင်းအကြပ်တိုက်တွန်းတာနှင့် တိုက်ရိုက်စကားပြောလို့လည်းမရ ငြင်းရမှာလည်းအခက်နှင့် နှစ်ယောက်သား အကြီးအကျယ် စိတ်ညစ်ရသေးသည်။
အချိန်တဖြည်းဖြည်းကုန်လွန်လာပြီး သောက်ရင်းစားရင်း အရှိန်တက်ကာ ရေချိန်လွန်လာတော့မှပင် ကိစ္စဝိစ္စတွေ အဆင်ချော သွားရတော့သည်။ သူတို့ထဲကနှစ်ယောက်က သူမတို့နှစ်ယောက်ကို အိပ်ခန်းနှင့် တစ်ဆက်တည်းရှိသည့် အတွင်းဖက်ရှိရေချိုးခန်းထဲကို ခေါ်သွင်းလိုက်ရာက အလုပ်စဖြစ်သွားကြသည်။
မမသက်နှင့်ငါးဆယ်ကျော် ထိုင်းလူကြီးတို့ကတစ်တွဲ နွယ်နှင့်အသက်သုံးဆယ်ကျော် လူရွယ်ကတစ်တွဲ ဖြစ်သည်။ သူမတို့နှစ်ယောက်စလုံးကို အဝတ်အစားများချွတ်ခိုင်းပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့လီးကို တစ်လှည့်စီစုပ်ခိုင်းကြသည်။ လီးကြီးတွေက ကြီးဆေးထိုးနှံထားသည့် လဒစ်ပြဲကြီးတွေဖြစ်နေရာ မမသက်နှင့်နွယ်တို့ တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက် ကြည့်ရင်း နှစ်ယောက်သား ပုခုံးတွန့်မိသွားကြသည်။ လီးက သူမတို့ပါးစပ်နှင့်ပင် မဆန့်ပါ။
“စောက်ပတ်ကိုပဲ လိုးရင်တော်သေးရဲ့။ ဖင်များလိုးရင်တော့လား ကွဲပြဲပြီး ဆယ်ချက်ဆယ့်ငါးချက်တော့ အသာကလေးချုပ်ရမယ် ထင်တာပဲ”
မမသက် သူမနားနားကပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“မတတ်နိုင်ဘူး အလိုးခံဖို့လာတော့ ခံရမှာပဲပေါ့”
နွယ်ပြန်ပြောသည်။ စိတ်ထဲကလည်း ဒီအတိုင်းပင် ခံယူထားပါသည်။ လီးအကြာကြီး စုပ်ပေးလိုက်ပြီး သူမတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ရေကန်ဘောင်မှာ လက်ထောက်၍ ဖင်ကုန်းခိုင်းကာ အောက်ကနေထိုင်ပြီး စောက်ပတ်ကို တပြပ်ပြပ်နှင့် အသံထွက်အောင် လျှာနှင့်ယက်နမ်း စုပ်ဆွပေးပြန်ပါသည်။ စောက်ပတ် မခံမရပ်နိုင်အောင် ရွလာသည်။
“လိုးစရာရှိလိုးကွာ ဘဲကြီး ဟင့်ဟင့်”
မမသက်ရဲ့အသံ ထွက်လာသည်။ အဖုတ်အယက်ခံနေရ၍ မချိတင်ကဲဖြစ်နေဟန်တူသည်။ မကြာမီ ဆုတောင်းပြည့်သွားပြီး ထိုင်းအမျိုးသားနှစ်ယောက် သူမတို့ကို ပယ်ပယ်နယ်နယ် လိုးကြတော့သည်။ စောက်ပတ် အယက်ခံထားရပြီး အရည်တွေလည်း ရွှဲအိုင်နေပြီဖြစ်ရာ ဆေးလီးတွေက စောက်ခေါင်းပေါက်ကလေးထဲ တစ်ကြပ်လွန်း နေသည့်ကြားထဲကပင် ရှောကနဲရှောကနဲ အဆင်ပြေပြေ ဝင်ထွက်လာနိုင်သည်။ ဆောင့်ချက်တွေက ကြမ်းတမ်းလွန်းသည်။ ဗမာမလေးတွေရဲ့စောက်ပတ်ကို ရက်ရက်စက်စက်လိုးခွဲပြီး အောင်သေအောင်စား စားမည်လို့များ အားခဲထားကြလေသလား မသိပါချေ။
မသက်ရဲ့မျက်နှာက ကြည့်မကောင်းအောင် ရှုံ့မဲ့နေရသလို နွယ့်အနေနှင့်လည်း လူရွယ်၏လီးဒစ်ပြဲကြီးဒဏ်ကို မနည်းကြီး အံကြိတ်ကာ အောင့်အည်းခံစားနေရသည်ပင်။ တင်းပြည့်ကျပ်ပြည့် ရှိလွန်းလှသည့် ကာမအဆီအနှစ်ဖြစ်သော လီးအရသာကို သူမတို့နှစ်ယောက်သား တစ်နာရီကျော်ကျော်ခန့် မဆန့်မပြဲ အီဆိမ့်နေအောင်ခံစားခဲ့ပြီးမှ အခန်းထဲက ထွက်လာနိုင်ခဲ့ကြပါသည်။ အပြင်ရောက်တော့လည်း ကျန်နှစ်ယောက်က အရက်ဝိုင်းဖြတ်ကာ လိုးဖို့ရန် အသင့်ဖြစ်နေကြပြီ။
“အကျ်ီချွတ်လိုက်ကြ ”
သူမတို့ နားလည်အောင် မျက်နှာအမူအယာနှင့်ရော လက်ဟန်ခြေဟန်နှင့်ပါ ပြောသည်။ အများသိဖြစ်သည့် International language မို့ သူမတို့လည်း နားလည်ကြပါသည်။
“မညှာမတာ မလိုးနဲ့နော် … ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ဆက်ဆံပါ။ ကျွန်မတို့ဖက်က ရှင်တို့လိုအပ်တာမှန်သမျှ တစ်ခုမကျန် လုပ်ပေးဖို့ အသင့်ပဲ ”
“ကောင်းပြီ … ငါတို့လီးတွေ စုပ်ပေးပါ …။ ပြီးရင် မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို လိုးမယ်။ မင်းတို့ချင်းလည်း စောက်ပတ် အပြန်အလှန် ယက်ပြရမှာနော် …။ အဆင်ပြေတယ် မဟုတ်လား”
“ရတယ် ရှင်တို့ ဘာဖြစ်ချင်လဲ ပြော … အားလုံးဖြစ်စေရမယ်”
မမသက် ရိပ်ဖမ်းသံဖမ်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူတို့အလိုကျ လီးစုပ်ပေးရသည်။ ကျန်နှစ်ယောက်က ဒါလောက် လီးမကြီးလှပေမယ့် ခပ်တုတ်တုတ် အလျားရှည်ရှည်နှင့် စံချိန်မီလီးတွေ လို့တော့ ပြော၍ရသည်။ လီးမှာ ကွန်ဒုံးအစွပ်စွပ်၍လိုးသည်။ ဂေါ်လီပါသည့်အစွပ်ဖြစ်၍ မြင်ရုံနှင့်ပင် အူထဲအသည်းထဲက ကျလိကျလိနှင့် ယားကျိကျိဖြစ်ရပါသည်။ တစ်ယောက်တစ်ချီစီလိုးပြီး ခုနပြောသည့်အတိုင်း မမသက်နှင့်နွယ့်ကို စောက်ပတ် အပြန်အလှန် ယက်ခိုင်းသည်။ နှစ်ယောက်သား စစ်စတီနိုင်းလုပ်ပြီး သူတို့အလိုကျ ဖင်ကုန်းကုန်းကွကွနှင့် အပြန်အလှန် စောက်ပတ်ယက်ဆွပေးကြရာ လေးယောက်သားထိုင်ကြည့်ပြီး လီးကို ဆွဲဆန့်သူဆွဲဆန့် လီးဂွင်းတိုက်သူတိုက် ဖြစ်နေကြတော့သည်။
“ရပြီ တော်ပြီ မင်း ဒီဖက်လာ နွယ်”
နွယ့်ကိုခေါ်ပြီး တစ်ယောက်က လီးပေါ်တက်ထိုင်ကာ ဆောင့်လိုးခိုင်းသည်။ သူနှင့်ရင်ချင်းအပ် ဖက်ရမ်းနမ်းစုပ်ရင်း အောက်ကနေ တောင်မတ်နေသော သူ့လီးဒစ်ပြဲကြီးကို မိမိစောက်ပတ်ထဲသို့ မဝင်ဝင်အောင် အတင်းဖိနှိပ်လိုးသွင်းပေးရသည်။ စောစောက ရေချိုးခန်းထဲမှာ လိုးခဲဖူးသည့်တစ်ယောက်ပဲမို့ ဆီလီကွန်ထိုးထားသည့်လီးက သူမကို ကြီးစွာသော စိတ်အနှောင့်အယှက်ကို ပေးနေလေသည်။ လီးကြီးက တစ်ချီလိုးပြီးတာတောင် သူမစောက်ခေါင်းလေးထဲ တစ်ဆို့ကြပ်ညှပ်လျက် ရှိနေသေးသည်။မမသက်ကိုတော့ နောက်တစ်ယောက်က သူ့လီးပေါ်မှာ အထိုင်ခိုင်းပြီး ကျန်လူရွယ်တစ်ယောက်က အနောက်ကနေ သူမဖင်ပေါက်ထဲ လီးထည့်သွင်းဖို့ လုပ်သည်။ နှစ်ပင်လိုးဖို့ တာစူလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
မမသက်က …
“ရှင်တို့က ဒီလိုလား ”
ပြောရင်း နွယ့်ဖက်ကိုပါ လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ …
“ရှင်တို့ စောက်ပတ်ရောဖင်ရော ဒဗယ်လ် လိုးချင်လား။ အစကတည်းကပြောပါ။ ကျွန်မရော သူရော နှစ်ယောက်လုံး နှစ်ပင်လိုး 2 way (or) double penatration လုပ်လို့ရတယ်။ မယုံရင် သူ့ကိုပါ စမ်းကြည့်လိုက်”
မမသက် သေဖော်ညှိလိုက်တော့ ကောင်းပြီဆိုပြီး လက်မထောင်ရင်း ကျန်တစ်ယောက် ခင်လေးနွယ်ဆီကိုပါ ရောက်လာသည်။ စောက်ပတ်မှာ လီးတစ်ချောင်း ဖင်ဝမှာလီးတစ်ချောင်း ထိုးသိပ်ထည့်သွင်းပြီး နှစ်ယောက်စလုံးကို ဖင်ရောစောက်ပတ်ပါ အပီအပြင် လိုးခွဲကြသည်။ လိုးချက်က ပက်စက်သလောက် ခံရချက်ကလည်း ထိထိမိမိရှိလှပေသည်။ မောတော့နားသည်။ ပြီးတော့ ပြန်လိုးသည်။ လေးယောက်လုံး လိုးလိုက်နားလိုက် နားလိုက်လိုးလိုက်ပါပဲ။
သူမတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ကုတင်ပေါ်မှာ ဘေးချင်းယှဉ်ရက် ဘေးဘက်ထောက်ကာ ဖင်ထောင်ကုန်းခိုင်းထားရင်း စောက်ပတ်ကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လိုးတာရှိသလို တမင်တကာ ဖင်ပေါက်ချည်းသက်သက် ဆော်တာမျိုးလည်း ရှိသည်။ စိတ်သန်သလို လိုးကြခြင်းဖြစ်သည်။ အိမ်အပြန် မျက်နှာပန်းလှဖို့အရေးမို့ နှစ်ယောက်သား အံတကြိတ်ကြိတ်အလိုးခံရင်း ဟိုတယ်မှာ နှစ်ညတာခန့် ကြာမြင့်သွားသည်။ သူတို့ထံမှရသည့် ဘတ်ငွေကို မြန်မာငွေလဲလိုက်တော့ နွယ့်အဖို့ မျက်လုံးမျက်ဆန် ပြူးရသည်အထိ အချီကြီး ပိုက်မိခဲ့ရသည့်အဖြစ်ပါ။
အပြန်မှာ နွယ် မမသက်ကိုနှုတ်ဆက်တော့ မမသက်ကပြောသည်။
“သူတို့ နောက်နှစ်ပတ်အတွင်း ပြန်လာဦးမယ် ညီမ။ မမတို့ အလုပ်လုပ်စရာတွေ အများကြီးရှိတယ်။ မမသက် ညီမကို လှမ်းအကြောင်းကြားလိုက်မယ် ဆက်ဆက်လာခဲ့”
“စိတ်ချ မမသက်ရေ ညီမလည်း မမဆီ မကြာမကြာ လာဦးမှာပါ။ မမနဲ့ ထပ်တွေ့ချင်သေးတယ်”
နှစ်ယောက်သား လမ်းခွဲခဲ့ချိန်အထိ နွယ့်ခေါင်းထဲမှာ ပြီးခဲ့သည့်နှစ်ညတာက အဖြစ်အပျက်တွေ တစ်ရစ်ဝဲဝဲ ရှိနေတုန်းပင်။ အိမ်ရောက်တာနှင့် မနှင်းကို အကျိုးအကြောင်းပြောပြီး ဆေးရုံမှာ လင်ဖြစ်သူကိုမျိုးအောင်ကို သွားရောက်ကြိုရဦးမည်ဟုလည်း နွယ်တစ်ယောက် ကိုယ့်ဖာသာကိုယ် စိတ်ထဲက အစီအစဉ်ဆွဲနေမိသည်။
ဒီတစ်ပတ်အတွင်းတော့ နွယ် အပြင်မထွက်ဖြစ်သေးဘဲ ယောက်ျားထံပါးမှာ ဝေယျာဝစ္စ အလုပ်အကျွေးပြုစုရင်း အိမ်မှာပဲ ခြေချုပ်မိနေဦးမှာ သေချာပါသည်။ လွတ်လပ်ပျော်ရွှင်ခြင်းကို လက်ဝယ်ပိုင်ပိုင်ရရှိဖို့ အချိန်အခိုက်အတန့် ခဏဖြစ်ဖြစ် နွယ်တစ်ယောက် သည်းခံစောင့်ရပေလိမ့်ဦးမည်။
ပြီးပါပြီ။