လမ်းဆုံး (အပိုင်း ၁)

ဒီနေ့အတွက် ရှိသမျှအလုပ်ကိစ္စတွေ အကုန် ရှင်းထားသည်။ ဒီနေ့က ကျွန်တော်နှင့် ချစ်ဇနီးအတွက် ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားစရာ အကောင်းဆုံး အမှတ်တရ ဖြစ်မှာ သေချာသည်။ရေချိုးပြီး အဝတ်အစား မလဲသေးဘဲ ကုတင်စောင်းတွင် ထိုင်ရင်း မှိုင်နေသည့် သူ့ကို သနားမိသည်။ သူ့ကြည့်ရတာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေပုံ ရသည်။ သူသတ်ကုန်းဆီ သွားရမယ့် သေဒဏ်ကျ အကျဉ်းသားလို မျက်နှာညှိုးနေသည်။ ဒီလိုဆိုတော့လည်းကျွန်တော် အတင်း မတိုက်တွန်းရက်ပါ။ သူ့ခြေရင်းမှာ ထိုင်ရင်း သူမျက်နှာကို မော့ကြည့်သည်။ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တော့ ရေခဲတမျှ အေးစက်နေသည်။
“ ညီမ အရမ်း ကြောက်နေရင် အကို အချိန်မရွေး ဖျက်လိုက်လို့ ရတယ်… စိတ်မညစ်နဲ့နော်… ရုပ်ရှင်ကြည့်နေရင်း ညီမက Stop ဆိုတာနဲ့ သူ လုံးဝ ရပ်ကို ရပ်ရမယ် သိလား… ”
ခပ်ယဲ့ယဲ့ကလေး ပြုံးရင်း သူခေါင်းငြိမ့်သည်။ သူ့လက်ကို နမ်းရင်း ကျွန်တော့် ပါးနှင့် ကပ်ထားလိုက်သည်။ သူသက်ပြင်း ခဏခဏ ချနေပြန်သည်။ တစ်မနက်လုံး အသံမထွက်။
“ ညီမ အခု ဖျက်ချင်လည်း ရတယ်နော်… အကို ဟန်လုပ်ပြောတာ မဟုတ်ဘူး… ညီမစိတ်ထဲ အဆင်သင့် ဖြစ်တဲ့အထိ အကို ထပ်စောင့်နိုင်တယ်… ”
“ညီမ မကြိုက်ရင် မလုပ်တော့ပါဘူးလို့တော့ မပြောဘူး… ဒီနေ့ လက်မခံရင်လည်း မလုပ်ဖြစ်မချင်း တစ်သက်လုံး ဂျီတိုက်နေမှာ မဟုတ်လား…”
သူ အသံထွက်လာသည်။ ကျွန်တော့်ကို မျက်စောင်းထိုးရင်း ပြောသည်။ သူပြောတဲ့အတိုင်းလည်း မှန်နေသဖြင့် ကျွန်တော် စပ်ဖြီးဖြီး ရယ်ပြလိုက်သည်။ ကျွန်တော် ရယ်တော့ သူပါ ပြုံးလာသည်။ ကျွန်တော့်စိတ်ချမ်းသာမှုကို သူဘယ်လောက် အလေးထားလဲ ကျွန်တော် သိလိုက်ပါသည်။
“ကဲ… ညီမရေ ကိုကိုတို့ ကြိုရောက်အောင် သွားကြမယ်… ကားထားခဲ့မှာဆိုတော့ ကြိုထွက်မှပဲ ကောင်းမယ်…”
သူက ခေါင်းငြိမ့်ကာ အဝတ်အစား လဲရန်ပြင်သည်။ ကုတင်ပေါ်က အတွင်းခံဘောင်းဘီကို လှမ်းယူတော့ သူ့လက်ကို ကျွန်တော် ဖမ်းတားထားလိုက်သည်။ သူက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တော့ အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးပြလိုက်သည်။ ‘ကိုကိုက လုပ်ပြီ’ ဆိုပြီး နှုတ်ခမ်းကို ဆူကာ ကလေးလို ခြေဆောင့်သည်။ ကျွန်တော်က အလျှော့မပေးတော့ သက်ပြင်းချပြီး မထူးဘူးဆိုတဲ့သဘောနဲ့ ခါးမှာပတ်ထားသော သဘက်ကို ဖြည်ချလိုက်တော့သည်။
သူမက ဂါဝန်အနီအပွင့်ကလေးနှင့် အင်္ကျီအနီလက်ရှည်ခေါင်းစွပ်ကလေးကို ဝတ်လိုက်သည်။ မျက်နှာကို မထူမပါးလေး ခြယ်သသည်။ သူအလှပြင်ပြီး ကျွန်တော့်ဘက် လှည့်လာတော့ သူမလက်ထဲ ပစ္စည်းတစ်ခု ထည့်ပေးလိုက်သည်။ လေယာဉ်ပေါ် ညအိပ်လျှင် မျက်လုံးအုပ်သော ခေါင်းစည်း Eye Mask တစ်ခု။ သူမက ဟမ်းဘက်အိပ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်သည်။ သူမ ရင်ခုန်သံများက တဒုတ်ဒုတ်။
ဒဂုံစင်တာ အပေါ်ဆုံးထပ် ရုပ်ရှင်ရုံရောက်တော့ ကျွန်တော် လက်မှတ်ဝယ်ဖို့ တန်းစီသည်။ သူက တစ်လမ်းလုံး တိတ်ဆိတ်ပြီး ကျွန်တော် ပျောက်သွားမှာ စိုးရိမ်နေသလို လက်မောင်းကိုသာ မလွတ်တမ်း ဖက်တွယ်ထားသည်။ ကျွန်တော့်အလှည့်မရောက်ခင် သူက တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောသည်။
“ ရုပ်ရှင် မကြည့်တော့ဘူး… ”
ကျွန်တော် လန့်သွားသည်။ အခုပြန်မလို့လားဆိုတော့ သူ ခေါင်းခါသည်။
“ ဒါဆို တစ်ခါတည်း တန်းသွားမလို့လား… ညီမ ဖြစ်ရဲ့လား… ”
“ ရုပ်ရှင်ရုံထဲမှာ လျှောက်လုပ်နေတာ လူတွေ မြင်ရင် ပိုရှက်စရာကောင်းတယ်… ”
“ ဒါဆိုလည်း ကိုကို သူလာရင် ပြောလိုက်မယ်နော်… ”
သူမ ခေါင်းငြိမ့်သည်။ ကျွန်တော်က သူ့ကို လက်တွဲဖြုတ်ကာ နေရာ ဝေးဝေးမှာ ထိုင်ခိုင်းထားသည်။ အဆင်မပြေရင် ကျွန်တော်နဲ့ပဲ ကိစ္စအပြီး ရှင်းမည်။ ပို့ထားသော ဓာတ်ပုံနှင့် တူသော ယောက်ျားကို ဓာတ်လှေကား အဝင်ဝနားကနေ လမ်းလျှောက်ရင်း မသိမသာ အကဲခတ်နေသည်။
ထိုစဉ် ဓာတ်ပုံနှင့် ရုပ်ဆင်သော လူငယ်တစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်သည်။ အသက်က ၂၂၊ ၂၃ အရွယ်။ သူမနှင့် ရွယ်တူ။ ကျွန်တော့်ထက် ရှစ်နှစ် ကိုးနှစ်ခန့် ငယ်မည်။ ဓာတ်ပုံထဲကထက် အများကြီး တုတ်ခိုင်ပြီး ဘော်ဒီဖစ်နှင့် ဂျင်းပြာဝတ်ထားသည်။ အရပ်လည်း ကျွန်တော့်လောက် နီးနီးမြင့်ပြီး ထုထည်က နှစ်ဆလောက် ကြီးနေသည်။
သေချာအောင် ဓာတ်ပုံထဲမှာ မြင်ဖူးသော အမှတ်အသားတစ်ခု မျက်နှာမှာ ပါမပါ ခပ်လှမ်းလှမ်းကနေပဲ အကဲခတ်လိုက်သည်။ သေချာပြီ။ သူသည် ကျွန်တော်တို့ လင်မယားနှင့်တွေ့ဖို့ ချိန်းထားသော လူငယ်ဖြစ်သည်။
ရင်ခေါင်းထဲက အေးကနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူက ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်ကာ ကျွန်တော်တို့ကို ရှာနေပုံရသည်။ ကျွန်တော်က ‘အကို ညီလေးကို တွေ့ရင် လာနှုတ်ဆက်မယ်’လို့ ကြိုတင်ချိန်းထားခဲ့သည်။ ကျွန်တော်တို့ ဘာပုံ ဘယ်လိုဝတ်လာမယ်ဆိုတာ သူမသိ။
“ ညီလေး ထွန်းထွန်းလား… အကိုပါ… ကိုမျိုး… ”
“ ဟုတ်ကဲ့ အကို…ကျွန်တော် အခုပဲ ရောက်တာ… လက်မှတ် ကျွန်တော်ပဲ ဝယ်လိုက်မယ်နော် အကို ”
“ မဝယ်နဲ့တော့ ညီလေး… ညီလေးအမက ရုပ်ရှင်မကြည့်တော့ဘူး… တစ်ခါတည်း တန်းသွားမယ်တဲ့ ”
‘ညီလေးအမ’တဲ့…။ ကျွန်တော့်ပါးစပ်က မစဉ်းစားရဘဲ လွတ်ကနဲ ပြောထွက်သွားသည်။
“ ဟုတ်ကဲ့ အကို… အကိုဘယ်သွားချင်လဲ… ”
ကြံကြံဖန်ဖန် တွေးပူသည် ဆိုချင်ဆို။ သူကြိုတင်ရွေးထားသော ဟော်တယ်ထက် အခု ဆုံပြီးမှ ရွေးသော ဟော်တယ်အခန်းကို ပိုစိတ်ချသဖြင့် ကြိုတင်မစီစဉ်ခိုင်းခဲ့။ ကျွန်တော်တို့ မသွားဖူးသော နာမည်ရှိဟော်တယ်တစ်ခုကို ရွေးချယ်ဖြစ်သည်။
သူ့ကို မိန်းမထိုင်နေသော နေရာကို ခေါ်လာလိုက်သည်။ သုံးဦးသား ဆုံချိန်မှာ ကျွန်တော် သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးကို အကဲခတ်ကြည့်သည်။ မိန်းမက မျက်လွှာချထားသည်။ ပေါင်ပေါ်က ဟမ်းဘက်အိတ်ကြိုးကို အကြောင်းမဲ့ ဆုပ်ကိုင်နေသည်။ မကြည့်ရဲ ကြည့်ရဲနှင့် မော့ကြည့်သည်။ ထွန်းထွန်းက ကျွန်တော့်မိန်းမကို သေချာကြည့်နေသည်။ သူတို့အကြည့်ချင်း ခဏဆုံသွားတော့ မိန်းမက ချက်ချင်း မျက်နှာပြန်လွှဲသွားသည်။
သားကောင်ကို ရှေ့မှာတွေ့နေရသော အဖိုသတ္တဝါ၏ ဆာလောင်မှု နဲ့ အကာအကွယ်မဲ့ မသတ္တဝါတစ်ဦး၏ အားနွဲ့ကြောက်ရွံ့မှုတို့ကို သူတို့အမူအယာမှာ အထင်းသား မြင်ရသည်။ သူက အလိုက်တသိပင် မိန်းမနှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံအောင် မကြည့်တော့ဘဲ ကျွန်တော်တို့ ရှေ့မှ ဓာတ်လှေကားဆီ လျှောက်သွားတော့သည်။ သူလည်း ကားမယူလာ။ တက္ကစီတစ်စီး ငှားလိုက်သည်။
ဟော်တယ်ရောက်တော့ သူ့မှတ်ပုံတင်တစ်ခုတည်းနှင့် အခန်းယူသည်။ ယောက်ျားနှစ်ယောက်နဲ့ တည်းတော့ သူ့ကို မကောင်းတဲ့မိန်းမလိုလို အခန်းကို လိုက်ပို့တဲ့ ဟော်တယ်ဝန်ထမ်းက ခိုးခိုးကြည့်နေသည်။
အခန်းထဲရောက်တာနဲ့ ကုတင်ပေါ် ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦး ထိုင်ချလိုက်သည်။
ဆက်ရန်…..

လမ်းဆုံး (အပိုင်း – ၂)
အခန်းထဲရောက်တာနဲ့ ကုတင်ပေါ် ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦး ထိုင်ချလိုက်သည်။ ထွန်းထွန်းက နံရံနားမှာ မတ်တပ်ရပ်ရင်း ဝယ်လာသော အအေးဘူးကို ဖောက်နေသည်။ မိန်းမ ခေါင်းမဖော်တော့။ ကျွန်တော့်လက်မောင်းကိုလည်း အရင်ကထက်ပင် မလွတ်တမ်း ဆုပ်ထားသည်။ ကျွန်တော်လည်း သူ့ကို ဖက်ထားရင်း ‘ရရဲ့လား’ တိုးတိုးမေးတော့ ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။
“ ညီလေး လာထိုင်လေ ”
ကျွန်တော်ခေါ်လိုက်တော့ သူက မိန်းမဘေးမှာလာထိုင်သည်။ အသားချင်းမထိအောင် ထိုင်ပေမယ့် မျက်လုံးများက မိန်းမကိုယ်လုံးကို ကြည့်နေသည်။ မိန်းမအသက်ရှုသံများ မြန်လာသည်။ လက်က ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို ဖျစ်ညှစ်ရင်း ကျွန်တော့်ဘက်ကို မျက်နှာလှည့်ထားသည်။
ဒီအတိုင်းထိုင်နေတာ ငါးမိနစ်လောက်ကြာသည်။ လူသားသုံးဦးရှိတဲ့အခန်းလို့ မထင်ရလောက်အောင် ဆိတ်ငြိမ်နေသည်။ မိန်းမက စိတ်ကိုတင်းကာ စကား စပြောသည်။ ‘ကိုကို သူ့ကို ထမင်းစားပြီးပြီလား မေးလိုက်’တဲ့။ ဒီစကားက မီးစိမ်းပြခြင်းလို့ပဲ ကျွန်တော် သိသည်။
“ ညီလေးကို အမက ထမင်းစားပြီးပြီလားတဲ့ မေးနေတယ် ”
“ ကျွန်တော် စားလာတယ် အမ… အမတို့ကော စားပြီးပြီလား ”
ကျွန်တော်က သူ့ကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းငြိမ့် အချက်ပေးလိုက်သည်။ သူက မိန်းမရဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို အသာလေးဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ လက်ကလေး တွန့်ကနဲ ဖြစ်သွားသည်။ တွန့်ရုံသာ တွန့်နိုင်သည်။ သူ့လက်ဖမိုးလေးမှာ ခေါ်ဆောင်ရာသို့ မလူးသာ မလွန့်သာ လိုက်ပါသွားပြီး အနမ်းတစ်ပွင့်မှာ ရပ်တန့်သွားသည်။
ထွန်းထွန်းလက်က မြွေတစ်ကောင်လို သူမပခုံးပေါ် တဖြည်းဖြည်း တက်လာသည်။ သူမ ကြက်သီးထနေတာကို ကျွန်တော် သိသည်။ ကျွန်တော်ဖက်ထားသော လက်အပေါ်မှ ကျော်ကာ သူ့လက်က သူမပခုံးကို ဖက်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်က သူမ နှုတ်ခမ်းကို စုပ်တော့ ကြောက်စိတ်ကြောင့် သူမ မတုန့်ပြန်နိုင်။ ကျွန်တော် နမ်းပြီးသွားတာနဲ့ ထွန်းထွန်းက သူမကို သူ့ဘက် တဖြည်းဖြည်း ဆွဲလှည့်လိုက်သည်။ သူမ မျက်လုံးအဝိုင်းသားနှင့် ထွန်းထွန်းကို ကြည့်ပြီး မျက်နှာလွှဲရန် ကြိုးစားသည်။ ကျွန်တော် သူမကို ဖက်ထားသော လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ ထိုအခါ သူမကိုယ်လုံးလေးမှာ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှ ထွန်းထွန်းလက်ထဲသို့ လုံးလုံးရောက်သွားတော့သည်။
ထွန်းထွန်းက ကျွန်တော့်ကို မကြည့်တော့။ သူမမျက်နှာကိုသာ တပ်မက်စွာ ကြည့်နေသည်။ ကျွန်တော်ပိုင်ဆိုင်သော ချစ်ဇနီးကို တစိမ်းယောက်ျားတစ်ယောက်က ကိုယ့်ရှေ့မှာတင် ဖက်နမ်းလိုက်တော့သည်။ သူမ အင့်ကနဲ အသံများထွက်လာသည်။
ထွန်းထွန်း၏ အနမ်းများက သူမ၏ ပါးပြင် လည်ပင်း နားရွက်များပေါ်ကို တရစပ်ကျရောက်နေသည်။ သူမ၏ နားနားကို ကပ်ကာ ကျွန်တော် မကြားနိုင်သော စကားများကိုလည်း တိုးတိုးပြောနေသည်။ ဖိုသတ္တဝါတို့၏ ချော့မြှူစကားများ ဖြစ်တာကို မကြားဘဲလည်း ကျွန်တော် သိသည်။
‘လျှာကြီးနဲ့ မလျက်နဲ့’လို့ သူမ ပြောသံတိုးတိုးလေးကို ကြားလိုက်သည်။ စကားအဆုံးတွင် သူမကို ထွန်းထွန်း သိမ်းကျုံးဖက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို စုပ်နမ်းလိုက်သည်။ သူမ တအင်းအင်း အသံထွက်နေသည်။ လက်နှစ်ဘက်က ထွန်းထွန်း ရင်ဘက်ကို မတွန်းသာ တွန်းသာ ထောက်ထားသည်။ မိန်းမတစ်ယောက်က မိမိအရှက်အတွက် အလိုအလျောက် တုန့်ပြန်ခြင်းသာ။
ထွန်းထွန်းက သူမ နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက် ခွာလိုက်နှင့် လက်က ကျောပြင်ကို ပွတ်သပ်နေရင်း သူမအင်္ကျီထဲသို့ လက်ရောက်သွားကာ ကျောပြင်ကို တရွရွ စမ်းနေပြန်သည်။ ထောက်ကနဲ သူမ ဘော်လီချိတ် ပြုတ်သွားသည်။ သူမ ပိုပြီး လူးလူးလွန့်လွန့် ဖြစ်လာသည်။
ထွန်းထွန်းက သူမကို အဆက်မပြတ်နမ်းပြီး ကုတင်ပေါ်လှဲချလိုက်တော့ သူမ ခြေထောက်က ကုတင်ခြေရင်းမှာ တွဲလောင်းကျနေသည်။
ထွန်းထွန်းလက်တစ်ဘက်က သူမလည်ပင်းကို ဖက်ထားသည်။ သူမ မျက်လုံးစုံမှိတ်ပြီး ထွန်းထွန်းအနမ်းကို ရှောင်ဖို့ မျက်နှာလွှဲထားသည်။ စောစောက ကျောဘက်ကမို့ သေသေချာချာမမြင်ရခဲ့။ ထွန်းထွန်းက သူမလည်တိုင်မှ ပါးပြင်အထိ လျှာနှင့်လျက်နေသည်။
ကျားကြီးတစ်ကောင်က သားသမင်ကို ဖမ်းပြီး လည်မျိုကို ခဲနေသလို။ထွန်းထွန်းကျန်လက်တစ်ဘက်က သူမ ဝမ်းဗိုက်ချပ်ချပ်လေးကို ပွတ်နေရင်း အင်္ကျီအတွင်းသို့ တက်လာသည်။ သူ့လက်များက သူမ၏ ရင်သားများကို ဆုပ်ကိုင်နေပြန်သည်။ ကျွန်တော်က အခြေအနေကို ရင်တဖိုဖိုနှင့်သာ ကြည့်နေ၏။ သူမအင်္ကျီကို လှန်တင်လိုက်သည်။ ဖြူဝင်းလုံးဝိုင်းသော ရင်သားနှစ်မြွှာမှာအကာအကွယ်မဲ့သွားသည်။ ထွန်းထွန်းက ကျွန်တော့်ကို ရှိသည်ဟုပင် ထင်ပုံမရ။ သူမနို့ကို ညှစ်ကိုင်ပြီး တစ်လုံးကို စို့ချလိုက်တော့ သူမထံမှ အော်သံ ပီပီသသ စထွက်လာသည်။
“ အ… အား… ကိုကိုရယ်… ”
“ ချစ်လေး… ဘာဖြစ်လို့လဲ… ရရဲ့လား… ”
သူမ ပြန်မဖြေနိုင်။ ကျွန်တော့်လက်ကို ဖမ်းကိုင်ထားသည်။ ‘ညီလေး ဖြည်းဖြည်းနော်’လို့ ကျွန်တော် သတိပေးတော့ သူက ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။ သူမနားကပ်ကာ တစ်ခုခု ပြောပြန်သည်။ မိန်းမက ခေါင်းကို ခါသည်။ သို့နှင့် နို့ကို ကိုင်ကာ စို့ပြန်သည်။ လျှာဖျားဖြင့် နို့သီးခေါင်းများကို ကလိသည်။ ရင်သားများက သူမ၏ Sensitive Area ဖြစ်တာကို သူသိသွားသည်။
“ အ… အ… အင့်… ဟင့်… ”
လက်တစ်ဘက်က သူမ ပေါင်ကို အသာပွတ်နေရင်း ဂါဝန်ကို တဖြည်းဖြည်း လှန်တင်လိုက်သည်။ ကျွန်တော် ရင်တွေ တုန်လာသည်။ တဖြည်းဖြည်း ပွတ်သပ်ရင်း ပေါင်ရင်းနား လက်ရောက်လာတော့ ခဏရပ်သွားသည်။ စို့နေသော နို့ကို ခဏလွှတ်ပြီး ငုံ့ကြည့်သည်။ အတွင်းခံမပါသဖြင့် သူမ၏ ဖောင်းမို့နေသော အဖုတ်မှာ အထင်းသား။ ပေါင်ခြံမှာ အရည်များက ရွှဲစိုနေသည်။ ထွန်းထွန်းမျက်နှာတွင် အံ့သြမှုနှင့်အတူ ကျေနပ်ရိပ်တွေ ပေါ်လာသည်။
ကျွန်တော် သူမ စောက်ဖုတ်ကို ငုံ့လျက်လိုက်သည်။ သူမ ဆတ်ကနဲ ကော့သွားသည်။ ထွန်းထွန်း၏ ဆံပင်ကိုဆုပ်ဆွဲလိုက်တာကို တွေ့ရသည်။ နို့ကို စို့တာနှင့် စောက်ဖုတ်ကို လျက်တာ တစ်ပြိုက်နက်တည်း သူမ တစ်ခါမှ မခံဖူးဘူး။ နှစ်နေရာစလုံးက သူမအတွက် အဓိက လိင်စိတ်ကို ပြင်းထန်စေတဲ့ နေရာတွေ ဖြစ်သည်။ အခု စောက်ဖုတ်ရော နို့ရော ကောင်းကောင်း နှိုးဆွခံနေရတဲ့အခါ ငါးတစ်ကောင်လို ထွန့်ထွန့်လူး‌နေ တော့သည်။
သူမ ဖီလင်တက်နေပေမယ့် အခက်တွေ့နေသည်က ကျွန်တော်။ ခါတိုင်း သူမအော်သံကြားတာနဲ့ လီးက တင်းကနဲ မတ်လာသည်။ အခု ဘယ်လိုမှ မာအောင် လုပ်လို့ မရဖြစ်နေသည်။ လိင်တံမတင်းတော့ ဒေါသဖြစ်လာသည်။ ဒေါသဖြစ်လာတော့ ပိုပြီး စိတ်သွင်းလို့ မရ ဖြစ်လာတော့သည်။
သူမ စောက်ဖုတ်ကို လျက်ကာ ကျွန်တော် လိင်တံ ပြန်မာလာအောင် ကြိုးစားနေတုန်း ထွန်းထွန်းက သူမ ရင်ဘတ်ပေါ် ခွထိုင်လိုက်သည်။ သူ့ကိုယ်လုံးကြီးနဲ့ နို့ပေါ်ဖိထိုင်တော့ အင့်ကနဲ….
ဆက်ရန်…..

လမ်းဆုံး (အပိုင်း – ၃)
သူ့ကိုယ်လုံးကြီးနဲ့ နို့ပေါ်ဖိထိုင်တော့ အင့်ကနဲအသံထွက်လာသည်။ သူမ လက်နှစ်ဘက်ကို သူ့လက်နှစ်ဘက်နှင့်ကိုင်ကာ ကုတင်ပေါ်တွင် ဖိထားလိုက်သည်။ ကျွန်တော်က စောက်ဖုတ်ကို လျက်ရင်းက ထွန်းထွန်း ဘာလုပ်မည်ကို ကြည့်နေသည်။ သူမ ညည်းသံများ ဆိုင်လင့်ဇာတပ်လိုက်သလို တိုးသွားသည်။
“ ညီလေး အတင်းမလုပ်နဲ့နော်… ငိုလိမ့်မယ်… ”
ကျွန်တော် ခြေရင်းမှ ထပြီး သတိပေးလိုက်သည်။ ထွန်းထွန်းက အသာခေါင်းငြိမ့်ပြီး ပြုံးပြသည်။ သူ့အပြုံးက အဓိပ္ပာယ် တစ်ခုခုပါသည်။ ပိုင်နိုင်လွန်းသော အပြုံး။သူမကို ကြည့်တော့ ပါးစပ်မှာ ထွန်းထွန်းလီးက တစ်ဝက်ဝင်နေသည်။ လက်နှစ်ဘက်က ကုတင်ပေါ်မှာ ဖိကပ်ခံနေရသော်လည်း တကယ်သာ သူမ ငြင်းချင်လျှင် ခေါင်းကို တစ်ဘက်စောင်းလိုက်ရုံသာ။ အခုတော့ သူမက အလိုက်သင့် ပါးစပ်ဟပေးထားသည်။ ထွန်းထွန်းက ဒိုက်ထိုးသလို သူမ လည်ပင်းပေါ်ခွပြီး လီးကို ပါးစပ်ထဲသို့ ခါးအားနှင့် တစ်ချက်ချင်း ဖိသွင်းနေသည်။
ထွန်းထွန်း၏လီးမှာ သူမပါးစပ်ထဲသို့ တစ်ဝက်ကျော်ကျော်အထိ ဝင်လိုက်ထွက်လိုက် ဖြစ်နေသည်။ သူမက နှုတ်ခမ်းလေး ဝိုင်းကာ ထွန်းထွန်းလီးကို သာသာလေး ငုံထားသည်။ တစ်ချက် တစ်ချက် အာခေါင်ထောက်မိသဖြင့် အင့်ကနဲ ဖြစ်ဖြစ်သွားသည်။အရှိန်ရလာတော့ ထွန်းထွန်းက ချုပ်ထားသော လက်ကို ဖြေပေးလိုက်ပြီး သူမ ခေါင်းကို ကိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်က ထွန်းထွန်း ပေါင်ကို ခပ်ဖွဖွ ပြန်ကိုင်သည်။ ထွန်းထွန်းက သူမခေါင်းကို ထူကာ လီးကို သူမပါးစပ်ထဲသို့ တဆုံး ကော့သွင်းလိုက်တော့သည်။
“ အွတ်… အင့်… အင့်… အင်း… ”
ကျွန်တော် တယုတယ အမြဲနမ်းသော နှုတ်ခမ်း။ ကျွန်တော့်ကို ကျေနပ်မှုရအောင် ပြုစုတတ်သော နှုတ်ခမ်း။ အခုတော့ ကျွန်တော် လီးမတောင်နိုင်တာကိုလည်း မသိ။ တစိမ်းယောက်ျား၏ လီးကို ပါးစပ်ဖြင့် စုပ်ကာ အသုံးတော်ခံနေသည်။ ကိုယ်ယောက်ျားကို ဘေးမှာထားပြီး တစိမ်းယောက်ျား၏ လီးကို စုပ်နေသည်မှာ တော်ရုံ လိင်စိတ်ကြွနေရုံနှင့် မဖြစ်။
ထွန်းထွန်းက သူမ ခေါင်းကို အသေအချာကိုင်ပြီး ပါးစပ်ကို စိတ်ကြိုက်လိုးနေသည်မှာ ကြေးစားမိန်းမတစ်ယောက်ကို တန်အောင် လိုးနေသည့်အတိုင်းပင်။ သူမပေါ်ခွထိုင်ထားသည့် ထွန်းထွန်း၏ပေါင်ကို သူမက မသိမသာ ဆုပ်ညှစ်ရင်း ပွတ်သပ်နေခြင်းက ဒီအခြေအနေမှာ လုံးဝပျော်ဝင်သွားပြီဆိုတာကို ပြနေသည်။ တစိမ်းတစ်ယောက်က ကိုယ့်မိန်းမကို ဖာသည်မလို သဘောထားပြီး ကျင့်နေတာကို မြင်တော့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် နာကျင်မှုနှင့်အတူ အမည်မသိ ခံစားချက်အသစ်က ဘွားကနဲ ပေါ်လာတော့သည်။
ထွန်းထွန်းက ‘အကို လိုးတော့လေ’ ဆိုတဲ့ သဘောနဲ့ မေးငေါ့ပြတော့ ကျွန်တော် ခေါင်းကို လေးပင်စွာ ခါသည်။ သူက ဘာကြောင့် ကျွန်တော် မလိုးတော့တာလဲ သိချင်မှ သိမည်။ ဂရုလည်း သိပ်စိုက်မှာမဟုတ်။ သူက ကျွန်တော့်မိန်းမကို လိုးဖို့သာ စိတ်အားထက်သန်နေသည်။
“ ဒါဆို ကျွန်တော် အမကို လိုးတော့မယ် ”
ရင်ထဲ တဖျဉ်းဖျဉ်းဖြစ်ရုံမှတပါး ကျွန်တော် မတတ်နိုင်။ ထွန်းထွန်းက လီးကို သူမပါးစပ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ သူမ နှုတ်ခမ်းကို လီးနှင့် နှစ်ချက် သုံးချက် တို့ပြီးမှ သူမ ပေါင်ကြားထဲ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။သူမကို ကြည့်တော့ နှုတ်ခမ်းမှာ အရည်ကြည်များ စိုရွှဲနေသည်။ သူမကို လိုးမှာ တခြားလူမှန်း သိလျက်နဲ့ သူမ ခြေထောက်တို့က မလှုပ်မရှား ငြိမ်သက်နေသည်။ ပြတင်းပေါက်တံခါးနှစ်ချပ်ကို တွန်းဖွင့်လိုက်သလို ထွန်းထွန်းက သူမ ဒူးနှစ်ဘက်ကို ကိုင်ကာ ပေါင်ကို ဖြဲချလိုက်သည်။
သူမက အလိုက်သင့်ပင် ပေါင်ကို ဖြဲကားပေးနေသည်။ သစ္စာမရှိသော စောက်ဖုတ်ကြီးမှာ မကြာခင်ဝင်လာမယ့် လီးအသစ်ကို ကြိုဆိုနေသလို။
ထွန်းထွန်းက ဒစ်ဖျားနဲ့ သူမစောက်ဖုတ်ကို မထိတထိ ကစားတော့ သူမ အသံထွက်လာသည်။ ကျွန်တော်လျက်တုန်းက ပေနေတဲ့ တံတွေးတွေကြောင့် ချောဆီမလိုအောင် ချောကျိနေမှာ သေချာသည်။ ထွန်းထွန်းက လီးမထည့်သေးဘဲ စိတ်ရှည်ရှည်နှင့် သူမကို လိင်စိတ်ပြန်ထအောင် ကလိနေသည်။ သူမ၏ အဓိကနေရာများကို သူလေ့လာသိရှိသလို ကောင်းကောင်းကြီး အသုံးချနေတော့သည်။
“ အင်း… အင်း အင့် အဟင့်… ”
သူမမျက်နှာ မရိုးမရွ ဖြစ်လာသည်။ မဝင်လာသေးသည့် လီးအသစ်ကို စောင့်နေသလိုလို။ စောစောကပင် လီးမစုပ်ချင်လို့ အကြောက်အကန် မိန်းကလေးသည် အခုတော့ သိသိသာသာ အလိုးခံချင်နေပြန်သည်။ တစိမ်းယောက်ျားနှင့် အတူနေပေးရမှာကို ရှက်လို့ ငိုခဲ့သော မိန်းကလေးသည် အခုတော့ ပြုသမျှ ခံမည့် အသင့်အနေအထားမှာ ငြိမ်သက်လျက်။
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထွန်းထွန်းနားကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ သူမကတော့ စောက်ဖုတ်ဝမှာ ကလိနေတဲ့ လီးကို အာရုံရောက်နေသဖြင့် ကြားမည်မဟုတ်ပါ။
“ အကို မတားမချင်း ညီလေး အဆင်ပြေသလောက် ရှေ့ဆက်တိုးတော့… မင်းအမကို အရှက်ကုန်အောင် လုပ်လိုက်တော့… ”
“ ကျွန်တော် ခပ်ကြမ်းကြမ်း ပြောခိုင်းမယ် အမ မရှက်တော့အောင်… ရလား အကို… ”
“ ရတယ်… သူဖီးကောင်းရင် ပြီးရော… ”
“ အ…အား… အမေ့… ”
ကျွန်တော့် စကားမဆုံးသေးခင်မှာပင် သူမ အော်ညည်းပြီး ကော့သွားသည်။ ကြည့်လိုက်တော့ ထွန်းထွန်းဒစ်ဖျား သွင်းထားသည်။ သူမ ညည်းနေတော့ ဒစ်ဖျားကို ဆက်မသွင်းဘဲ ပြန်ထုတ်လိုက်သည်။ အစိကို ဒစ်နဲ့ ထိုးဆွပြီး တစ်ချက် ပြန်သွင်းသည်။
“ ဟင့်… ဟင့်… အ… အ ”
ဒီတစ်ခါ ပြန်မထုတ်။ လီးထိပ်ဝသွင်းထားပြီး သူမပေါ် ဖိလှဲချလိုက်သည်။ ထွန်းထွန်း၏ ကိုယ်လုံးကြီးအောက်တွင် သူမ ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်နေသည်။ ထွန်းထွန်းက သူမ နို့များကို ကုန်းစို့ပြီး ညှစ်ကိုင်သည်။ကုတင်ခြေရင်းကနေ ကျွန်တော် ကြည့်သည်။ ထွန်းထွန်းက လီးကို အဖျားလေးသာ ထုတ်ချည် သွင်းချည်လုပ်နေသည်။ ထွန်းထွန်း လီးက သူမ အရင် အလိုးခံလိုက်ရသော သီဟပစ္စည်းလို ပုံမှန်အရွယ်မဟုတ်။ ပြုပြင်ထားတာ မရှိပေမယ့် နဂိုအတိုင်းကို တုတ်ခဲ မည်းနေသည်။
“ ဟင့်အင်း တော်ပြီ… မပြောချင်ဘူး… ဟင့်… ဟင့်… အ… အ ”
ထွန်းထွန်းအသံက တိုးနေသဖြင့် ကျွန်တော် မကြားရ။ သူမက ငြင်းနေသည်။ ဒီတစ်ခါလည်း သူမ ကြာကြာငြင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ကြောင်း စောစောက အတွေ့အကြုံအရ ကျွန်တော် သိနေသည်။ ထင်သည့်အတိုင်း မိနစ်ပိုင်းအတွင်း သူမ ပြောထွက်လာပြန်သည်။ သူမကို သူဘာတွေ ပြောခိုင်းနေသလဲ ကျွန်တော် သိလိုက်သည်။
“ အား… ဟင့် ဟင့်… အမကို လိုး…ပေးပါ… ”
“……………. ”
“ ဟင့်… အလိုး… ခံချင်… ပါတယ်… အား… အား… အား… ”
ထွန်းထွန်းသည် လီးကို သူမစောက်ဖုတ်ထဲသို့ စေးစေးပိုင်ပိုင် ဖိသွင်းလိုက်သည်။ သူမ ရင်ကော့သွားသည်။ ရင်သားနှစ်မြွှာကတော့ ချက်ချင်း ပွင့်အာလာသည့် ကြာဖူးများလို မြင့်တက်လာသည်။ ထွန်းထွန်း၏ ရင်အုပ်က သူမ ကော့ပျံမတက်သွားအောင်…
ဆက်ရန်…..
လမ်းဆုံး (အပိုင်း – ၄)
ထွန်းထွန်း၏ ရင်အုပ်က သူမ ကော့ပျံမတက်သွားအောင် သူ့ကိုယ်လုံးကြီးနဲ့ အုပ်မိုးကာ ဖိချလိုက်သည်။ ခါးအားဖြင့် ဖိကာ လီးကို သူမစောက်ဖုတ်ထဲ မှန်မှန်ကြီး သွင်းနေတော့သည်။ သူမ၏ လက်များ အိပ်ယာခင်းစကို ဆုပ်ကိုင်နေရာမှ ထွန်းထွန်း ပခုံးပေါ်ကို အလိုလို ဖက်လာသည်။
“ အား… အား… ဟင့်… အင့်… အား… နာတယ်… အား… ”
အဆုံးစွန်သော ရင်ခုန်မှုမျိုးနှင့်အတူ ကျွန်တော် ခေါင်းတွေ ချာချာလည်လာသည်။ မြင်ကွင်းထဲမှာ ပီပီသသ တွေ့နေရသည်က ကျွန်တော့်မိန်းမနှင့် သူစိမ်းတစ်ယောက် ချစ်ရည်လူးကာ မြူးနေကြပုံ။ သူမ ထံမှ တစ်ခါမှ မကြားဖူးသော ညစ်ညမ်းစကားလုံးများလည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဒီလောက်ထိ သူမ လွယ်လွယ်နှင့် ပျော်ဝင်သွားမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့။ ခံစားချက်မဲ့တဲ့ သစ်တုံးမဟုတ်ပေမယ့် ဒီအခြေအနေကို ဒီလောက်မြန်မြန် လက်ခံနိုင်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့။ အခုတော့ သူမသည် တစိမ်းတစ်ယောက်ကို နေ့စဉ် လိုးနေကျ လင်ယောက်ျားလို လက်ခံပြီး ဆက်ဆံနေသည်။ တစိမ်းတစ်ယောက်အတွက် ကျေကျေနပ်နပ် မယားအလုပ်ခံနေသည်။
ထွန်းထွန်းက အရှိန်အမျိုးမျိုး ပြောင်းကာ သူမကို လိုးသည်။ ပုံစံအမျိုးမျိုး ပြောင်းကာ ဆက်ဆံသည်။ သူမကို ဆွဲထူကာ သူပေါင်ပေါ်မှာ ထိုင်ဆောင့်ခိုင်းသည်။ ဘေးစောင်းခိုင်းပြီး နောက်မှ သွင်းသည်။ မတ်တပ်ရပ်ကာ သူမကို ခါးထစ်ခွင်ချီပြီး ဖက်လိုးသည်။ ကုတင်ဘေးက စားပွဲပေါ် ခြေတစ်ဘက်တင် ရပ်ခိုင်းပြီး နောက်မှ ခါးကို ကိုင်ဆောင့်သည်။ သုံးလေးမျိုးသာ သိမ်သိမ်မွေ့မွေ့ လိုးတတ်သော ကျွန်တော့်မှာ အငေးသား။
ဒီကြားထဲ တစ်ချက်ချက် သူမ ပြောသော စကားများက ရင်တုန်ပန်းတုန် ဖြစ်စရာ။ မျက်နှာပူစရာ။ ရှက်စရာ။ ရမ္မက်မီးတို့ တရှိန်ရှိန် လောင်စရာ။ အဲကွန်းခန်းထဲမှာပင် ကျွန်တော့်နဖူးစပ်တွင် ချွေးများ တွဲခိုလျက်။
မိုးမမြင်လေမမြင် ကာမဂုဏ်တောမှာ ပျော်နေကြသူနှစ်ဦးမှာလည်း အရည်တို့ ချွဲပျစ်ကာ တစိုစို။ မနေ့ကအထိ အပြင်မှာ မမြင်ဖူးသော ယောက်ျားနှင့် မိန်းမသည် အရင်းနှီးဆုံး အခြေအနေမှာ ယှက်နွယ်ဆက်ဆံနေကြသည်။
“ ………………… ”
“ အား… အား… ကောင်းတယ်… ဟင့်ဟင့်… ခံလို့ ကောင်းတယ်… အ…. ”
“…………………. ”
“ ဟင့်… ဘာလို့ အဲ့လိုပြောခိုင်းတာလဲ… အား… မပြောချင်ဘူး… ဟင့်အင်း… အား… မလုပ်ပါနဲ့… နာတယ်… အဟင့်… ”
“ ………………… ”
“ ဟာ… ရှက်တယ်… အား… အား… ဟင့်… မဟုတ်တာ… ဘာတွေ… ပြောခိုင်းနေတာလဲ… အား… သေပြီ… အမ အဲ့လို… မဟုတ်ဘူး… အ…. အား…. ”
“ …………………… ”
“ အား… အား… ဟုတ်တယ်… ဟင့်… ဟင့်… တူနေပြီ… ဟင့်… ”
“ ……………………… ပြောလေ… ပြောပါ… တူနေတယ်မလား… ”
“ ဟင့် ဟင့်… ဟုတ်ပါတယ်ဆိုကွာ… အ… အား… မမေးနဲ့တော့… ”
ကျွန်တော် သတိထားမိတော့ လိင်တံက ပြန်မာနေလေပြီ။ သို့သော် အရှိန်ကောင်းနေသော စုံတွဲကို မနှောက်ယှက်ချင်တော့။ထွန်းထွန်းက သူမကို လေးဘက်ကုန်းခိုင်းကာ ပုခုံးကို ကိုင်အားယူကာ သွင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ ခါးသေးသေးလေးကိုင်ကာ ဆီးစပ်နှင့် သူမတင်ပါး တစ်ဖတ်ဖတ်ရိုက်သည်အထိ ဆောင့်သွင်းနေသည်မှာ လီးတစ်ခုလုံး ဒုံးကျည်တစ်စင်းလို ကျွတ်ထွက်၍ သူမ ဗိုက်ထဲပြေးဝင်သွားမတတ် ပြင်းထန်လှသည်။ သူမမျက်နှာကတော့ နာကျင်မှု၊ သာယာမှု၊ ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ ရသစုံပန်းချီကားလို အရောင်ပြေးနေသည်။
“ ဖြန်း… ဖြန်း… ”
“ အား… အ… နာတယ်… အား… ”
သူမဖင်ကို ထွန်းထွန်းက အားမပါ့တပါ ခပ်စပ်စပ်လေး ရိုက်လိုက်သည်။ အရသာပျက်လောက်အောင် နာပုံမရတော့ ကျွန်တော် မတားမိ။ Cuckold တစ်ဦး၏ အတွင်းစိတ်သဘောမှာ မိန်းမတစ်ဦး၏ ယောက်ျားတစ်ဦးနှင့် ဆက်ဆံရသော အရသာကို သူမနေရာမှ ဝင်ခံစားကာ ရူးသွပ်မိခြင်းလား။ လိင်တူစိတ်ဝင်စားသော ဂေးတို့၏ စိတ်မျိုးနှင့်တော့ လားလားမှမတူတာ သေချာသည်။
“ ဖြန်း… … ”
“ အား… သေပြီ… နာတယ်လို့… မရိုက်ပါနဲ့… အား… အား… ”
“ မရိုက်စေချင်ရင် ကျယ်ကျယ်ပြောလိုက်လေ… မ… ကျွန်တော် စောစောက ပြောခိုင်းတာ… ”
“ ဟင့်… ဟင့်အင်း… မဟုတ်ဘူး… အမ မဟုတ်ဘူး… ”
“ ဖြန်း… ဖြန်း… ”
ထွန်းထွန်း သူမ ဆံပင်ကို ဆောင့်ဆွဲပြီး နောက်မှ ဒူးနှင့်တိုက်သလို ဖင်ကို ဆောင့်လိုက်သည်။ သူမ မျက်လုံးပေါ်မှ Eye Mask ကျွတ်လုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ သူမ ခါးကော့တက်လာတော့ ထွန်းထွန်းက နောက်မှ သိုင်းဖက်ကာ ပွေ့မလိုက်သည်။ လက်တစ်ဘက်က သူမ နို့ကို ညှစ်ရင်း တစ်ဘက်က စောက်ဖုတ်ကို သာသာ ကလိသည်။ သူမ ဂုတ်ပိုးနှင့် နားရွက်ကို ရှိုက်နမ်းရင်း ချော့မြှူသည်။ လီးကိုတော့ ဖြည်းဖြည်းသာ သွင်းရုံလေး သွင်းနေသည်။
“ ပြောလိုက်ပါ… နော်… မကလဲ… ”
“ ဟင့်… ဟင့်… အ… အ… မပြောရဲဘူးလို့… ဟင့်… ”
“ ပြောလိုက်ပါ… တကယ်မဟုတ်ဘူးလေ… ပြောလိုက်ရုံပဲ… မရှက်နဲ့နော်… မ… ”
“ အ… အဟင့်… အား… အား… ”
“ ပြောလေ… မ… နော်… “
“ ဟင့်ဟင့်… ဖာသည်မလို… လိုးပေးပါ… … … … ”
သူမ နှုတ်ခမ်း လှုပ်ရုံကလေး လှုပ်သည်။ အသံက မထွက်ပေမယ့် သူမပြောလိုက်တဲ့ စကားကို လူတိုင်း Lip Reading လုပ်နိုင်လောက်သည်။ ကျွန်တော် ကြက်သေသေသွားသည်။ ရင်ထဲတွင် အမျိုးအမည်မသိသော ခံစားချက်များ ရောယှက်နေသည်။ သူမကို ဒီကိစ္စမှာ အရှက်ကုန်တဲ့အထိ လုပ်ဖို့ ကိုယ်တိုင် တောင်းဆိုတာမှန်သည်။ ဒါပေမယ့် သူမက ကျွန်တော် ပန်းတိုင် သတ်မှတ်မျှော်လင့်ထားတာထက် အဝေးကြီး ခရီးလွန်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် မထုရဘဲ အလိုလို သုက်ထပ်ထွက်ပြန်သည်။ ထွန်းထွန်းက ကုတင်အောက်ဆင်းပြီး သူမကိုပါ ဆွဲချလိုက်သည်။ ကုတင်ပေါ် လက်ထောက် ကုန်းခိုင်းပြီး စောစောကလို မြန်မြန်ဆောင့်လိုးပြန်သည်။ ဒီတစ်ခါ စောစောကထက် ပိုမြန်သည်။ သူပြီးတော့မည်။ သူမ အသံပျောက်မတတ် ပါးစပ်ကို အစွမ်းကုန်ဟကာ အသက်ရှူနေသည်။
“ အား… အား… အား… သေပါပြီ… အား… ”
အားအပြင်းဆုံး တစ်ချက် ဆောင့်အသွင်း၊ သူမ ကုတင်ပေါ် မှောက်ရက်လဲကျသွားသည်။ ထွန်းထွန်းက ချက်ချင်းပင် ဆွဲထူကာ ကုတင်အောက်ကို ဆွဲချသည်။ သူမ မတ်တပ်မရပ်နိုင်။ ထွန်းထွန်းခြေရင်းမှာ ဒူးခွေထိုင်ကျသွားသည်။ ထွန်းထွန်းက လီးကို သူမ ပါးစပ်ထဲ စွပ်ကနဲ ထည့်လိုက်သည်။ သူမ စုပ်လည်း မစုပ်နိုင်၊ ထွေးလည်း မထွေးနိုင်အောင် မောနေတော့ လီးကို ပြန်ထုတ်ပြီး ဂွင်းထုသည်။
အဖြစ်အပျက်တွေက မြန်ဆန်လွန်းသည်။ ထွန်းထွန်းက သူမမျက်လုံးပေါ်မှ Eye Mask ကို ဆတ်ကနဲ ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။ သူမ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်တော့ ထွန်းထွန်းလီးကြီးက အရည်ချွဲများ ကပ်ငြိလျက် ဒစ်နီကြီးမှာ အရေပြားထဲ ဝင်ချည် ခေါင်းပြူချည် ဖြစ်နေတာကို မြင်သည်။ ကြာကြာကြောက်ချိန်မရလိုက်။ ထွန်းထွန်းက သူမခေါင်းကို ဆံပင်မှ ဆွဲယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ လီးကို သွင်းပေးလိုက်သည်။
“ အားပါးပါး… အား… အင်း… ”
ဆီးစပ်နှင့် သူမ မျက်နှာကပ်နေသည်။ လည်ချောင်းအထိ နင်နေသဖြင့် ထွန်းထွန်းပေါင်ကို လက်ဖြင့် တွန်းလွှတ်သော်လည်း ကျားရဲစိတ်ဝင်နေသော ထွန်းထွန်းက သူမ ခေါင်းကို မလွှတ်ဘဲ …