တလောကလုံးကိုလွှမ်းမိုးအုပ်စိုးနေခဲ့သောအမှောင်မိစ္ဆာကိုရောင်ခြည်တစ်ထောင်အလင်းဆောင်သော သူရိန်နေမင်းက ချေမှုန်းမောင်းထုတ်နေခဲ့သော နံနက်ခင်းအခါသမယပါပေ။ အိပ်တန်းဆင်းလာသောကျေးငှက်တို့သည် တေးသီချင်းများသီကျူးလျက် ဟိုမှ သည််မှပျံသန်းအစာရှာနေကြ၏။ တညဥ့်တာလုံးငြိမ်သက်တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော လမ်းမများသည် ယာဥ်သွားလာသံ၊ လူတို့၏အသံတို့ဖြင့် စည်ကားစပြုလာ၏။
လူတို့အနီးမှမခွာချင်သေးသောဆီးနှင်းတို့သည် အစွမ်းကုန်အအေးဓာတ်ပေးနေသော်ငြား ရှင်နေမင်းကိုမလွန်ဆန်နိုင်၍ အဝေးသို့ထွက်ပြေးပျောက်ကွယ်သွားရ၏။ အရာအားလုံးသည် သေသပ်ပြည့်စုံသော ပန်းချီကားတချပ်နှယ် သက်ဝင်လှပနေပေ၏။
သို့သော် အကောင်းအဆိုးဒွန်တွဲနေသည့် လူ့လောက၏ထုံးစံအတိုင်း ထိုလှပမှုတို့နှင့်ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်စဥ်တွေလဲရှိသေး၏။ ထိုအရာတွေသည်ကား လူလတ်တန်းစားရပ်ကွက်တစ်ခုအတွင်းမှာဖြစ်လေ၏။ အတိအကျဆိုရသော် အုတ်ခံပျဥ်ထောင် နှစ်ထပ်အိမ်ဆီမှဖြစ်လေ၏။
“ဖြန်း…ကောင် မ ဘယ်မလဲ ငါ့ပိုက်ဆံတွေ၊ ဘယ်မှာလဲ ငါမေးနေတယ်”
“မရှိတော့ဘူး ပြောနေတယ်မဟုတ်လား၊ မရှိတော့ဘူး နင့်ပိုက်ဆံတပဲခြောက်ပြားလောက်နဲ့ နင်ပြန်ယူနေတာနဲ့တင်ကုန်ပြီ။”
“ဘာတပဲခြောက်ပြားလဲ၊ ငါ ခြံအရောင်းအဝယ်ပွဲဖြစ်လို့ရထားတာ သိန်းချီတယ်။ ပေးထားတာမှ ဘယ်လောက်မှမရှိသေးဘူး ဘာလို့ကုန်ရမှာလဲ၊ နင် ဘယ်လင်_ငယ်ကိုပေးပစ်လဲ ဟမ်း။ ”
“ဖြောင်း ”
“အောင်မယ်လေး…ကယ်ကြပါအုံးတော့်”
အဝေးကပင်ကြားနေရသော ဆူညံသံများကြောင့်
မင်းမောင်တစ်ယောက် ခြေလှမ်းတွေရပ်တန့်ကာ ရှေ့ဆက်မသွားသေးပဲနားစွင့်ထား၏။
တိတ်ဆိတ်နေသောရပ်ကွက်အတွင်း ရန်ဖြစ်သံ အော်ဟစ်သံက ကျယ်လောင်စွာပေါ်ထွက်လာ၏။ အနီးပတ်ဝန်းကျင်မှ အိမ်နီးနားချင်းများသည် ခဏမျှထွက်ကြည့်ပြီးနောက် အလျှိုလျိုပင် ပြန်ဝင်သွားကြ၏။ ဤသို့ အိမ်ထဲပြန်ဝင်ရသည်မှာလဲ အကြောင်းရှိ၏။
ရန်ဖြစ်နေသူနှစ်ဥိီးမှာ ဒေါ်မြခက်ဆိုသည့် သူ့မိခင်နှင့်
သက်ဥိီးခေါ် သူ့ပထွေးဖြစ်လေ၏။ မိခင် ဒေါ်မြခက်သည် လောင်းကစားဝါသနာထုံသည်။ နှစ်လုံး သုံးလုံးဆော့သလို ဖဲရိုက်ခြင်းမှာလဲ အလွန်ပျော်မွေ့သူဖြစ်သည်။ အမေ့ဒဏ်ကို မခံနိုင်တော့သောအဖေက သူဆယ်နှစ်သားအရွယ်မှာ အိမ်ကထွက်သွားလေ၏။ အမေကတော့ အဖေထွက်သွားသည်ကို ဖဲချိုးတာလောက်တောင် အာရုံရှိပုံမပေါ်ပါ။ ဆိုးမြဲဆိုးဆဲ ဖဲရိုက်မြဲ ရိုက်ဆဲဖြစ်သည်။
ဥပုသ်နေ့ သီတင်းကျွတ်လပြည့် အမေမသိပါ၊ ဘယ်အိမ် ဘယ်ရပ်ကွက်မှာ ဖဲဝိုင်းထောင်ပြီး ဘယ်နေ့ ဘာဂဏန်းထွက်မည်ဆိုသည်ကိုတော့ အမေကျွမ်းကျင်စွာပင်ဆန်းစစ်တတ်သည်။ အဖေမရှိသည့်ကြားထဲ မအေဖြစ်သူဆီမှထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်မှုမရခဲ့သည့်မိမိမှာ ကိုယ့်ဘဝ ကိုယ်ထိန်းကျောင်း၍သာ ကြီးပြင်းခဲ့ရ၏။ မိမိဖြစ်အင်ကိုမကြည့်ရက်သောရပ်ကွက်လူကြီးများ၏ ကောင်းမှုကြောင့်သာ လမ်းဘေးမရောက်ပဲ ကျောင်းတက်ပညာသင်ရ၏။
သူ့သားဘာဖြစ်နေသည် ဘာလုပ်နေသည်ကို အမေမသိပါ။ စိတ်မဝင်စားဟုဆိုလျင် ပိုမှန်မည်။ ဖဲဝိုင်းတကာ လောင်းကစားဝိုင်းတကာကို လှည့်လည်သွားလာနေရင်းဖြင့် သူ့ထက် အသက်ထက်ဝက်ကျော်မျှငယ်သော သက်ဥိီးနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ဝါသနာတူ စရိုက်တူချင်းမို့ သိပ်မကြာလိုက်ပါ သူတို့အိမ်ပေါ်သို့ သက်ဥိီးတက်လာတော့သည်။ သူနှင့် အသက်ဆယ်နှစ်ကျော်မျှကွာသည့်သက်ဥိီးကို မကြည်သလိုလုပ်မိတော့ အမေက…
“ဟဲ့ မင်းမောင် ငါ သက်ဥိီးကိုယူပြီး ဒီီအိမ်မှာခေါ်ထားတာ၊ နင်မကျေနပ်ရင် လက်မခံနိုင်ရင် ငါ့အိမ်ပေါ်ကဆင်းသွား၊ နင်လဲ အရွယ်တစ်ခုရောက်နေပြီပဲ ကိုယ့်ဟာကိုယ်ရှာစားတတ်မှာပါဟယ်။”
ထိုမျှလောက် သားသမီးအပေါ်မေတ္တာရှိသော မိခင်ပါပေ။ အစပိုင်း၌ သက်ဦးက ခြံပွဲစားလုပ်သလိုလို အရောင်းအဝယ်လုပ်သလိုလိုဖြင့် အမေ့ကိုရှာကျွေးဟန်ပြုသော်လည်း နောက်ပိုင်းတော့ ရုပ်အစစ်ကပေါ်လာ၏။ ပိုက်ဆံရလာလျင် အမေ့ကိုအပ်သည်။ သို့သော် အပ်တာထက် သူပြန်တောင်းသည်က ပိုများနေသလားထင်ရသည်။ သူတောင်းသောငွေကိုမပေးလျှင် သနားညှာတာမှုမရှိ၊ ညှင်းဆဲတတ်သည်။ သို့သော် များမကြာမှီ မမ မမ နှင့် သူ့အမေအရွယ်ကို ကပ်ချွဲလေတော့ အမေ့မှာအရည်ပျော်ကာ သူတို့ရန်ပွဲကိုဝင်ဖျန်ဖြေပေးသူများကိုပင် ရန်သူထင်၏။
ထို့ကြောင့် ရပ်ကွက်ကလဲ အကြောင်းသိသွားတော့ ဝင်မပါတော့။ ရန်ဖြစ်သံကြားလျှင်တောင် ဘာသိဘာသာနေကြတော့၏။ သူလဲဝင်မပြောတော့ပါ။ သက်ဥိီးသည် သူ့ကိုတောင် မထင်ရင်မထင်သလို အနိုင်ကျင့်တတ်သည်။ သူ့ရင်မှမွေးသောသား အနိုင်ကျင့်ခံရသည်ကိုပင် အမေသည် သူ့ဘက်မှ ဘယ်တော့မှ မပါပေးပါ။ သက်ဥိီးသာလျှင် သူ့ဘုရားဖြစ်နေပေ၏။
“ကောင်_မ အရေးကြီးနေပါတယ်ဆိုမှ ငွေတွေဖြုန်းပစ်တယ်..နင်တော့လား ကဲဟာ”
“ဘုန်း”
“ဘုန်း”
“အောင်မယ်လေး ကယ်ပါအုံးရှင့် ကယ်ကြပါအုံး”
ငယ်သံပါပါအောင် အော်ဟစ်လိုက်သောအမေ့အသံကြောင့် အတွေးစတွေရပ်တန့်သွားရ၏။ မည်သို့မည်ပုံလုပ်နေကြသည် မသိ။ အမေ့အသံသည် တိမ်ဝင်တိတ်ဆိတ်သွား၏။
ခဏအကြာ အိမ်ထဲမှ မီးတောက်မတတ်မျက်ဝန်းများဖြင့် သက်ဦးထွက်လာ၏။ ခြံဝ၌ရပ်နေသော မင်းမောင်ကိုတချက်စိုက်ကြည့်ကာ ဘာမှမပြောပဲ ဆက်လျှောက်သွား၏။ ငြိမ်သက်နေသောနေအိမ်ကိုမသင်္ကာသဖြင့် ဝင်သွားသောအခါမြင်တွေ့လိုက်ရသည့်မြင်ကွင်းကြောင့် ရင်ထဲဆို့နင့်သွားရ၏။ အမေသည် အိမ်ရှေ့ဧည့်ခန်း၌ ခွေခွေလေးလဲနေကာ အမေ့နှာခေါင်းမှ သွေးယိုစိမ့်နေသည်ကိုမြင်လိုက်ရသည်။
“အမေ အမေ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲအမေ ”
“အမေ သားခေါ်နေတာကြားလား အမေ။”
“မင်း မောင်…ငါ့သား ”
“လာကြပါအုံး ကယ်ကြပါအုံးဗျာ”
မင်းမောင် ချက်ချင်းပြေးသွားပွေ့ထူကာ အဆက်မပြတ်ခေါ်ကြည့်တော့ အမေသည် မျက်လုံးကိုအားယူဖွင့်ကြည့်ကာ ထိုမျှသာပြောနိုင်ပြီး ငြိမ်ကျသွားတော့ သူ့မှာအသံကုန်အော်ဟစ်အကူညီတောင်းကာ အမေ့ကိုအဆက်မပြတ်ခေါ်နေမိ၏။ သူ့အော်သံကြားမှ အိမ်နီးနားချင်းများပြေးလာကာ ဆေးရုံပို့ပေးကြ၏။
သူ့မှာ မျက်ရည်လည်ရွဲနှင့် အမေဘာမှမဖြစ်စေရန် တတွတ်တွတ်ဆုတောင်းနေခဲ့ရသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အမေအသက်အန္တရာယ်မရှိခဲ့ပါ။ သို့သော် အတွင်းဒဏ်ရာရသွားသည်မို့ ဆေးရုံတက်ရမည်ဆို၏။ သူ ကျောင်းနားလိုက်ကာ ရရာအလုပ်မှန်သမျှဝင်လုပ်ရင်းဖြင့် အမေ့ဆေးဖိုးကိုရှာဖွေခဲ့၏။
သို့တိုင်အောင် ကံကြမ္မာသည် သူ့ကိုမျက်နှာသာမပေးခဲ့ပါ။ သူ့ပထွေး သက်ဥိီးသည် အမေ့အခြေအနေကိုတချက်သော်မျှ မေးဖော်မရ၊ အကူညီမရသည့်အပြင် သူ အိမ်မှာမရှိသည့်အခိုက် လမ်းဘေးမှအပျော်အပျက်မိန်းမများကိုပင် အိမ်ခေါ်ကာပျော်ပါးလိုက်သေး၏။ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုကြည့်သင့်ကြောင်း မင်းမောင်ပြောမိတော့….
“မင်းကများ ငါ့ကိုဆုံးမနေရတယ်လို့ ကဲကွာ”
“ခွပ်”
ဒေါသအလျောက် မင်းမောင်လဲတုန့်ပြန်ပေမဲ့ အရွယ်မမျှ အားချင်းမတူတော့ အရှုံးပေးရကာထိုးနှက်ခံခဲ့ရ၏။ သက်ဥိီး၏ ဆိုးသွမ်းမှုက ဤမျှနှင့်အတောမသတ်ပါ။ အမေရှိရာ ဆေးရုံအထိသွားကာ ဆေးဖိုးဝါးခအဖြစ် သူအပ်ထားသောငွေများကိုပင်လုယူသွားလိုက်သေးသည်။ အမေသည် သူ့ချစ်လင်ကိုပြောဆိုရမည့်အစား သားဖြစ်သူ မင်းမောင်ကိုသာငြူစူနေသေး၏။
ထို့ကြောင့် မင်းမောင် တကယ်ခံပြင်းဒေါသဖြစ်ရသည်။ အမေကိုတလှည့် သက်ဥိီးကိုတလှည့်ကြည့်ကာ နာကျင်ရသည်။ အထူးသဖြင့် သက်ဥိီးဆိုသည့်လူအပေါ် ရွံရှာမုန်းတီးနေမိသည်။ တခုခုပြန်လုပ်ချင်သည် သို့သော် ဘာလုပ်ရမည်နည်း။ မင်းမောင် လက်ရဲဇတ်ရဲမဟုတ်သောကြောင့် အ_သေ တော့မလုပ်ရဲပါ။ ဒါဆို မည်သို့လုပ်ရမည်နည်း။
“ဟိုကောင် မင်းမောင် ငါ့ကိုအရက်သွားဝယ်ပေးစမ်း။”
ဆေးရုံမှာ အမေ့ကိုပြုစုပြီး မောမောပန်းပန်းနှင့်ပြန်ရောက်လာချိန် အိမ်ထဲတောင်မဝင်ရသေး၊ အိမ်ဝမှပေါ်လာကာ အရက်ပုလင်းကမ်းပေးနေသော သက်ဥိီးရယ်ပါ၊ အိမ်ရှေ့ဧည့်ခန်းမှာလဲ သူ့အဖော်ဖြစ်ပုံရမည့် လူ ၃ ယောက်ရှိနေ၏။ အားလုံးက အရက်သမားဟန်ပန်တွေနှင့်ပင် ရီဝေနေကြ၏။
“ပိုက်ဆံပေးလေ”
“မင်း အိတ်ထဲကစိုက်ထားကွာ ပြန်ပေးမယ်။”
“ဟ ပိုက်ဆံမရှိတော့ဘူး အမေ့အတွက်ဝယ်ရတာကုန်ပြီ။”
“မရှိရင် အကြွေးယူကွာ ငါ့လခွီးကျလို့ မင်းခေါင်းကမတွေးတတ်ဘူးလား သွား မြန်မြန်။ နှစ်လုံးဝယ်ခဲ့။မြန်မြန်ပြန်လာနော် ကြာရင် မင်း နာမယ်။”
အရက်နံ့တထောင်းထောင်းနှင့် ယိမ်းယိုင်နေသည့် သက်ဥိီးကို စက်ဆုပ်စွာကြည့်ရင်း အိမ်မှထွက်လာခဲ့၏။ ရပ်ကွက်ထဲက အရက်ဆိုင်ကို အကျိုးအကြောင်းပြောပြကာ အ ရက်ယူခဲ့ရသည်။ လမ်းတလျှောက် အရက်ပုလင်းကိုင်ထားရင်းဖြင့် အိမ်မှသက်ဥိီးကိုမြင်ယောင်က ဒေါသထွက်လာရသည်။ အမေ့ကြောင့် သည်းခံနေခဲ့သည့် မိမိ၊ အမေရှိစဥ်ကလဲ သူ့အတွက် ဘာအကာအကွယ်မှမရခဲ့ပါချေ။ သို့သော် ယခုအခါ၌ သက်ဥိီးဘက်က ကာပေးမည့် အမေမရှိ၊ သူအလိုရှိသလိုလုပ်နိုင်သည်။ ခေါင်းထဲ၌ အတွေးတစ်ခုလက်ခနဲပေါ်သွားကာ
ပြုံးလိုက်မိသည်။
“ဟေ့ကောင် မင်းမောင် ကြာလိုက်တာကွာ ငါ့မယားပါသားလေးတော့ လုပ်ရင်နာတော့မယ်။ ဒီီမှာ ငါ့ဘော်ဒါတွေတောင်ပြန်ကြတော့မှာ ပေးပေး ဟေ့ကောင်တွေ ဒါလေးဖြိုသွားအုံးဟ”
အရက်မူးနေသည့်အရှိန်ဖြင့် ချာချာလည်နေသည့်တိုင် သက်ဥိီးတစ်ယောက် မင်းမောင်လက်ထဲမှ ပုလင်းကိုဆွဲယူကာ ဝိုင်းထဲပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ အရက်လိုက်ငဲ့ပေးနေသည်။ ဒီီနေ့ မိတ်ဆွေတစ်ယောက်က ခြံအရောင်းအဝယ်ဖြစ်ကာ အချီကြီးရခဲ့သည်မို့ သက်ဥိီးအိမ်မှာ အမြည်းစုံဝယ်၊ ပုလင်းထောင်ပြီး အောင်ပွဲခံနေကြခြင်းဖြစ်သည်။
သူ့အဖော်များက သိပ်မသောက်ကြတော့ပဲ မင်းမောင်ဝယ်လာသောအရက်က သူနဲ့ပဲကုန်ဆုံးသွားရသည်။ တစတစဖြင့်မိတ်ဆွေတွေပြန်သွားကြတော့ သူပဲကျန်ခဲ့သည်။ ပုလင်းထဲလဲ အရက်နဲ့တူတာဟူ၍ တစက်မှမရှိလေတော့။ အပေါ့သွားရန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပေမဲ့ လူကမထူချင်တော့၊ နေရာမှာခွေလဲရသည်။ ရသည် ပြဿနာမရှိ၊ ဒီီအတိုင်းအိပ်ချလိုက်သည်။ အရက်ပုလင်းများ ညစ်ပတ်ပေပွနေမှုတွေကိုတော့ ထုံးစံအတိုင်း မင်းမောင်သာ ဒိုင်ခံရှင်းပေလိမ့်မည်။
မည်မျှကြာအောင် အိပ်ပျော်သွားသည်မသိ၊ လေအေးတို့ဖြင့် ချမ်းစိမ့်စိမ့်ဖြစ်လာ၍ ခြုံစရာတခုခုကိုစမ်းသပ်ဆွဲယူလိုက်၏။ သို့သော် လက်ကတင်းကြပ်နေကာ လှုပ်၍မရပါချေ။ လက်တင်မဟုတ် ခြေထောက်တွေကပါ ကောင်းကောင်းလှုပ်ရှား၍မရပါချေ။ မသင်္ကာတော့၍ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်မိတော့….
“ဟာ… ငါဘာဖြစ်သွားတာလဲ ဘယ်သူလဲ မင်းမောင်လား ဟေ့ကောင် မင်းမောင်”
“ခင်ဗျားနိုးလာပြီလား..ဘယ့်နှယ်လဲ အဆင်ပြေရဲ့လားဗျ။”
သက်ဥိီးမှာ သူတို့လင်မယားအိပ်ခန်းအတွင်း ခုတင်ပေါ်မှာမှောက်ခုံအနေအထားဖြင့်ရှိနေကာ လက်နှစ်ဖက် ခြေနှစ်ဖက်က ခုတင်တိုင်တစ်ခုစီမှာကြိုးဖြင့်ချည်နှောင်ထားခံရ၏။ ဥိီးခေါင်းက တံခါးမဘက်ကိုဥိီးတည်နေပြီး ကိုယ်ပေါ်၌ အဝတ်အစားမရှိ ဗလာနတ္ထိဖြစ်နေရ၏။
မိမိဘာဖြစ်သွားပါသနည်း၊ ဘယ်သူလုပ်ထားပါသနည်း။
အလန့်တကြားဖြင့် မင်းမောင်ကို အသံကုန်အော်ခေါ်မိတော့ မင်းမောင်က ရေစိုနေသောပုဆိုးဝတ်ထားပြီး တဘက်သုတ်လျက် ရေချိုးခန်းမှထွက်လာ၏။
“ဟေ့ကောင် မင်း ဘာလုပ်တာလဲ ငါ့ကို၊ အခုကြိုးလာဖြုတ်ပေးစမ်း၊ မင်း နာချင်လို့လား ဟမ်း ဟေ့ကောင်။”
“အေးဆေးပေါ့ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ ”
“ကြောင်တောင်တောင်မလုပ်နဲ့ ငါကောင်းကောင်းပြောနေတုန်း လွှတ်နော်။ မင်း”
မင်းမောင်က သူ့စကားကိုအလေးမထားဟန်ဖြင့် တဘက်ဆက်သုတ်နေပြီးနောက် တံဘက်ကို အနီးကမှန်တင်ခုံပေါ်လွှားခနဲပစ်တင်လိုက်သည်။
“ဟေ့ကောင် ငါလို_: မ သား၊ ပြောနေတာ မကြားဘူးလား။ လာလွှတ်ပေးလို့ပြောနေတယ် ဟာကွာ”
ခနဲ့သလိုလိုအပြုံးမျိုးဖြင့်ကြည့်နေသည့် မင်းမောင်ကြောင့် သက်ဥိီးဒေါသထွက်လာကာ ရုန်းထဖို့ကြိုးစားပေမဲ့ သားရေအမာစားဖြင့်ပြုလုပ်ထားသောကြိုးရဲ့အားကိုမလွန်ဆန်နိုင်ချေ။ ခြေထောက်တွေကိုပါ အပိုင်ချည်ထားခံရတာမို့ လှုပ်ရုံသာတတ်နိုင်လေ၏။ မင်းမောင်က တဖက်လှည့်သွားကာ ခုံပေါ်တင်ထားသည့် အိတ်ထဲမှ တစုံတခုကိုရှာဖွေနေပုံရသည်။ ခဏအကြာ ခုတင်ဘက်ပြန်လှည့်လာတော့ မင်းမောင်လက်ထဲ၌ ကြိုးစများစွာဖြင့် ကြာပွတ်တစ်ခုပါလာ၏။
“မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ၊ ဟေ့ကောင် မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ
မင်း မင်း မဟုတ်တာမလုပ်နဲ့နော်။”
“ကိုယ့်အလှည့်ကျမှ သိပ်ကြောက်နေတာလား ဟေ့လူ၊
မင်းလိုလမ်းဘေးကကောင်ကို ငါ့အမေက အိမ်ပေါ်ခေါ်တင်လာတာတောင် ကျေးဇူးတင်ရကောင်းမှန်းမသိတဲ့လူ၊ ခင်ဗျားကို ကျုပ်ဘာလုပ်မယ်ထင်လဲ”
ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် မင်းမောင်က ပုဆိုးကိုချွတ်ချလိုက်လေ၏။ အသားဖြူသလို အလုပ်ကြမ်းသမားမို့ မင်းမောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကကျစ်ကျစ်လစ်လစ်ရှိနေ၏။ ပေါင်ကြားထဲမှာ မင်းမောင်၏ လီ_းကြီးက မြွေဟောက်တစ်ကောင်လိုလူးလွန့်လှုပ်ရှားနေ၏။ အရှည်အားဖြင့် ၇ လက်မနီးပါးရှိကာ လုံးပတ်က လက်နှိပ်ဓာတ်မီးအလတ်စားအရွယ်ရှိလေ၏။
“ငါ တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ ငါမှားတာပါ ဒီီနေ့ကစပြီး
မင်းတို့သားအမိအပေါ် ငါကောင်းပေးပါ့မယ်။ အလောင်းအစားလဲမလုပ်တော့ပါဘူး။”
“အခုမှတော့ နောက်ကျသွားပြီ၊ ခင်ဗျားလုပ်ရပ်တွေအတွက် ခင်ဗျားပြန်ပေးဆပ်ရမယ်။”
“မင်း မင်းမ မိုက် ရိုင်းနဲ့၊ လာကြပါအုံး ကယ်ကြပါအုံးဗျ။”
“အော်လေ စိတ်ကြိုက်အော် ဒီတရပ်ကွက်လုံးက ခင်ဗျားကိုချဥ်နေကြတဲ့လူချည်းပဲ။ ဘယ်သူမှလာမှာမဟုတ်ဘူး ရှင်းလား။”
“မင်း မင်း ကယ်ကြပါအုံးဗျ။ ဟေ့ကောင် မင်း ငွေ ဘယ်လောက်လိုလဲ ငါပေးမယ်ကွာ လွှတ် ငါ့ကို”
“လွှတ်ချင်မှတော့ ခင်ဗျားကိုချုပ်မထားဘူး။ ရှင်းလား
ကျေးဇူးမသိတတ် ငါ့ကို အနိုင် ကျင့်တဲ့ကောင် မင်းဆီက ငါအကြွေးပြန်ယူမယ်”
“ဇရှိရင် ရှေ့တိုးလိုက် မင်းကိုရဲတိုင်မှာ ထောင်ချမယ်။ ”
“လုပ်လေ..ခုတင်ခေါင်းရင်းနဲ့ မှန်တင်ခုံပေါ်မှာ ဖုန်းနှစ်လုံးမြင်လား၊ ခင်ဗျားမျက်နှာကိုတည့်တည့်ချိန်ထားတာ၊ အင်တာနက်ပေါ် နာမည်ကြီးချင်ရင် တိုင်ပေါ့”
တောင်းပန်လိုက် ခြိမ်းခြောက်လိုက်နှင့် ကြောက်လန့်နေသည့် သက်ဥိီးကိုကြည့်ရင်း မင်းမောင်ကျေနပ်စွာဖြင့် ခုတင်ပေါ်လှမ်းတက်လိုက်သည်။ သက်ဥိီးတစ်ယောက် လက်သီးကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်ကာ အံကြိတ်ထား၏။ မင်းမောင်က သူ့နောက်ဘက်ကိုလျှောက်သွားကာ ခြေနှစ်ချောင်းကြား၌ မတ်တပ်ရပ်၏။ ကျောကုန်းနှင့် တင်ပါးနေရာကိုရွယ်ကာ လက်ထဲက ကြာပွတ်က လေထဲမြောက်သွား၏။
“ရွှမ်း”
“အားးးးး”
“ဒါက ငါ့ အမေကို နှိပ်_စက်တဲ့အကြွေး၊”
“ရွှမ်း”
“အူးးး”
“ဒါက ငါတို့အိမ်ပေါ်တက်ပြီး လူ_ပါးဝလို့”
“ရွှမ်း”
“အောင်မလေး ကယ်ကြပါအုံးဗျာ့။”
“ဒါက ငါ့ကို အနိုင် ကျင့်လို့”
“ဖြန်း”
“ဖြန်း”
နှစ်နဲ့ချီပြီးမုန်းတီးခဲ့သမျှ စိတ်ရှိလက်ရှိရိုက်ပစ်လိုက်တော့ သက်ဥိီး၏ ကျောပြင်နှင့် တင်ပါးတို့မှာ ချင်းချင်းနီရဲနေပေတော့၏။ သက်ဥိီးမှာ အစပိုင်း၌ အံကြိတ်တင်းခံနေသော်ငြား နောက်ပိုင်း၌ အသံကုန်အော်ဟစ်ရင်း မျက်ရည်ကျနေပေတော့၏။
“တော်ပြီ မောတယ်။”
မင်းမောင် ကြာပွတ်ကိုပစ်ချလိုက်ကာ နေရာမှာတင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်သည်။ သက်ဥိီး၏ ပေါင်နှစ်ဖက်ကိုဆွဲကားလိုက်တော့ အမွှေးမဲမဲတို့ဖြင့်ဝိုင်းရံနေသည့် ခရေပေါက်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တင်ပါးနှစ်ဖက်ကို သေချာဖြဲကာ ကျန်လက်တစ်ဖက်မှ လက်ညိုးဖြင့် အပေါက်ထဲထိုးကြည့် တော့ သက်ဥိီးတွန့်သွားလေ၏။
“ငါ လို_းမသား မင်းမယုတ်မာနဲ့ဟေ့ကောင် မကျေနပ်ရင် လာထိုးလိုက်”
“အေး ထိုးမှာ လက်သီးနဲ့တော့မဟုတ်ဘူး ငါ့လီ_:နဲ့ ဟေ့ဒီီက ငါ့လီ_:ကြီးနဲ့ မင်းကိုလို၊;ခွဲမှာကွာ”
“အား”
ပြောပြောဆိိုဆိုဖြင့် ခရေဝကိုစမ်းသပ်နေသည့်လက်ညိုးကိုတဆုံးထိုးထည့်လိုက်တော့ သက်ဥိီး၏အသံက ကျယ်ကျယ်လောင်လောင်ပေါ်ထွက်လာ၏။ ဖ၊င်ထဲဝင်သွားသည့် လက်ညိုးကို တိုးနိုင်သလောက်ရှေ့တိုးလှုပ်ယမ်းရင်း အပေါက်ချဲ့နေတော့ သက်ဥိီးမှာ တကိုယ်လုံးယမ်းခါနေတော့၏။
“ကယ်ကြပါအုံးဗျာ ကယ်ကြပါအုံး”
“ပလွတ်”
သက်ဥိီးက ကြောက်လန့်ကာဖြင့် အတင်းကျုံ့ထားတော့
လက်ညိုးက ကြပ်သိပ်မှုကိုခံစားရ၏။ သို့သော် ကိစ္စမရှိ၊ စိတ်တိုင်းကျထိုးမွှေပြီးလက်ညိုးကိုပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်တော့ သက်ဥိီး၏ခရေဝမှာ အသားနီလန်လျက် ဟသွားလေ၏။
စ_အို၏ကြွက်သားများပြန်ကျုံ့မသွားခင် မင်းမောင် အလျင်အမြန်ပင် အနားမှအုန်းဆီပုလင်းကိုဆွဲယူပြီး မိမိ၏ စံချိန်မှီလီ၊းကြီးအပေါ်လောင်းချကာပွတ်သက်လိုက်သည်။ အုန်းဆီတို့ဖြင့် ပြောင်ချောသွားသည့်အခါ သက်ဦး၏ ဖ_င်ဝတည့်တည့်ကိုချိန်ရွယ်ကာအနည်းငယ်မျှရှေ့တိုးပြီးနောက် ခါးကိုကျုံ့လျက် တရှိန်ထိုးပင် ထိုးသွင်းပစ်လိုက်သည်။
“ဗျစ်…ဘစ်..ဗြိ”
“အောင်မလေး ကယ်ကြပါအုံးဗျ။ အားးးးး သေ ပါပြီဗျာ”
တခါမှမခံဖူးသည့် ယောက်ျားစစ်စစ်၏ ဖ၊င်ပါကင်စစ်စစ်ကိုမှ ကြီးမားရှည်လျားသည့်လီ၊းချောင်းကြီးက ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည့်အခါ သက်ဥိီးမှ ငယ်သံပါအောင်အော်ရင်း အတင်းရုန်းကန်နေပေ၏။
လီ၊းကြီးဝင်သွားရာလမ်းတလျောက် အတွင်းနံရံသားများ စုတ်ပြဲကာ သွေးနီများယိုစီးကျလာ၏။ သက်ဦးမှာ ပါကင်အဖွင့်ခံရသည့်အ ဖြစ်ကို မခံစားနိုင်ဖြစ်ကာ ရှေ့သို့တိုးတက်ရုန်းကန်နေ၍ မင်းမောင်က ချိုင်းနှစ်ဖက်မှ လက်လျှိုသွင်းကာ ပုခုံးကိုဆုပ်ကိုင်ပြီး သက်ဥိီး၏ကျောပေါ်၌ အလိုက်သင့်ငြိမ်နေလိုက်၏။ သက်ဥိီးရုန်းကန်ခါချသော်ငြား မင်းမောင်ပြုတ်မကျပါ။
အချိန်အတော်ကြာပြီး သက်ဥိီးလှုပ်ရှားမှုနှေးသွားသောအခါမှ မင်းမောင်လဲ ခရေထဲဝင်နေသည့် သူ့လီ၊းကြီးကိုအနည်းငယ်ဆွဲထုတ်ကာ ရှေ့ပြန်သွင်းပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်းမှိန်းလို၊းလေး လို၊းနေ၏။ ခြေထောက် ခြေထောက်ချင်းချိတ်၊ လက်က ပခုံးကိုချုပ်ပြီး လူမကြွပဲ တင်ပါးနှင့် ခါးအားကိုသာသုံးကာလို၊းနေသည်။ သက်ဥိီးကား မာန်လျော့လိုက်ပြီထင်၏ အသံမထွက်တော့ အံတင်းတင်းကြိတ်ကာ ငြိမ်နေ၏။
“ဘွတ်..ဗျစ်..တစ် တစ်”
“အင်းးးးး”
“ဘတ် ဘတ်”
ဤအတိုင်းညှောင့်လို၊းရတာ အားမလိုအားမရဖြစ်လာ၍
မှောက်အိပ်နေရာမှ လူကြွလိုက်ကာ လက်နှစ်ဖက််ကို သက်ဦး၏ ခါးဘေးနှစ်ဖက်၌ ထောက်လိုက်သည်။ ချိတ်ထားသောခြေနှစ်ဖက်ကိုတဖြောင့်ထဲဆန့်ထုတ်ကာ ဒိုက်ထိုးသည့်ပုံစံဖြင့်ပြောင်းလို၊းသည်။
“ဗျစ်.. ဗလစ်..ဘွတ်”
“ဖောင်း ဖောင်း ဖောင်း”
“အိုး ကောင်းလိုက်တဲ့ဖ၊င်ကွာ စီးကြပ်နေတာပဲ”
“ဘတ် ဘတ် ဘတ်”
“ဖောင်း ဖောင်း”
သက်ဥိီး၏ ဖ၊င်ထဲမှ လီ၊းကြီးကို အဆုံးထိနီးပါးဆွဲထုတ်ပြီး တရှိန်ထိုးပြန်ဆောင့်သွင်းလိုက်သည့်အခါ တင်ပါးနှင့် ဆီးစပ်ခုံတို့ရိုက်ခတ်သံက တဖောင်းဖောင်းနှင့် ပေါ်ထွက်နေ၏။ မင်းမောင် အားပါးတရလို၊းနေရင်း လီ၊းအဝင်အထွက်ကိုသေချာကြည့်နေမိသည်။ လီ၊းကြီးက အထဲဝင်သွားတိုင်း ဖ၊င် ဝ ရှိနူတ်ခမ်းသားတို့ပါ လိပ်ဝင်သွားကာ ပြန်ဆွဲထုတ်ချိန်၌ ကြွက်သားတို့ကဆွဲဆုပ်ထားသည့်ပမာ အရသာရှိနေ၏။
“ဖောင်း ဖောင်း ဖောင်း”
“ရှယ်ပဲကွာ အရမ်းမိုက်တယ် ဒီီလိုမှန်းသိ အစောထဲက
ဆေး ခပ် လို၊းခဲ့ပါတယ် ဒီီကောင်ကို..အူး ကောင်းလိုက်တာ”
“ဗျစ်..တစ်..တစ် ဗြိ”
“ဘွတ်..ဗလွတ်..”
“အင့်ကွာ အင့်ကွာ အူးးးး”
သက်ဥိီး၏ ခါးနှစ်ဖက်ကိုပယ်ပယ်နယ်နယ်ဆုပ်ကိုင်ရင်း
အားပါးတရကိုလို၊းနေမိသည်။ စအိုနူတ်ခမ်းသားတဝိုက်မှာပြဲကွဲထွက်သွား၍ လီ_းတစ်ချောင်းလုံးမှာ အနီရောင်သမ်းပြီး တမျိုးကြည့်လို့ကောင်းနေပေ၏။
“ဘွတ် ဘွတ် ဘွတ်….”
“အား အ့ အမေရေ လာကြည့်ပါအုံး၊ အမေ့ယောက်ျားဖ_င်က လို၊းလို့ကောင်းလိုက်တာ ကြပ်စီးနေတာပဲ..ဟော ဟော သားလီ၊းကို အမေ့ယောက်ျားညှစ်ပြီ အိုး ကောင်းလိုက်တာဗျာ”
လို၊းလဲလို၊း နူတ်မှလဲ ပေါက်ကရလေးဆယ်အော်ရင်း
အရှိုးရာထပ်နေသည့်တင်ပါးတွေကိုဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။ သက်ဥိီးတော့ ဘယ်လိုနေသည်မသိ၊ မင်းမောင်တစ်ယောက်တော့ ယောက်ျားစစ်စစ်တစ်ယောက်ဖြစ်သည့်အပြင် အတွေ့အကြုံမရှိသည့် ဖ၊င်ပါကင်စစ်စစ်ကိုဖြိုနေရသည်မို့ အတော်ပင်အရသာရှိနေ၏။
“ဟင်းဟင်းဟင်း…ညှစ် ညှစ်..လူ_သေကြီးလိုငြိမ်မနေနဲ့၊ အူးးးးး မိုက်တယ်”
“ဖောင်း ဖောင်း ဖောင်း”
တချက် တချက်၌ သက်ဥိီးက သူ့စ_အိုကိုကျုံလိုက်သည့်အခါ အတွင်းကြွက်သားတို့က လီ၊းတစ်ချောင်းလုံးကိုဆွဲညှစ်ထားလိုက်ချိန် မင်းမောင်မှာ မျက်လုံးများမှိတ်ကျသည်အထိ ကောင်းနေပေ၏။ သက်ဥိီးမှာလဲ စိတ်ပါလာသည်ထင်သည် တချက်တချက်၌ တင်ပဆုံကြီးတွေကိုကော့ကော့ပေးလာ၏။
“ဖောင်း ဖောင်း”
“အင့်…”
“ဖြန်း”
မို့အယ်နေသောတင်ပါးကိုခပ်ဆတ်ဆတ်ရိုက်လိုက်ရင်း ဆက်လို၊းနေပေ၏။ ခါးကိုအပေါ်မြှောက်တက်ကာ ပြန်ဆောင့်ချလိုက်တိုင်း သက်ဥိီးမှာ ရှေ့တက်တက်သွား၏။ နှစ်ယောက်လုံးမှာ ချွေးများက ရေချိုးထားသည့်နှယ် ရွှဲရွှဲစိုကာ လို၊းသံ ညည်းသံ လီ၊းနဲ့ ဖ၊င်ရိုက်သံက စည်းချက်ကျကျပေါ်ထွက်နေ၏။ နာရီဝက်မျှအကြာ ခဏနားချင်သဖြင့် လီ၊းကိုစိမ်ထားပြီး သက်ဥိီးကျောပေါ်မှောက်ချလိုက်ကာငြိမ်နေလိုက်သည်။ လျှာကိုရှေ့ဆန့်ထုတ်ကာ သက်ဥိီးနားရွက်ထဲကိုထိုးမွှေတော့ သက်ဥိီးမှာ မျက်စိမှိတ်လျက် အသက်ရှုသံပြင်းပြင်းထွက်လာ၏။
မင်းမောင် သက်ဦးကိုယ်ပေါ်မှောက်နေရာမှ ထထိုင်သည်။ ခြေထောက်ကြိုးတွေကိုဖြည်ပေးလိုက်ပြီး လက်ကိုချည်သောကြိုးကိုအနည်းငယ်လျော့လိုက်သည်။ ထို့နောက် သက်ဥိီးကိုယ်ကို ပက်လက်အနေအထားဆွဲလှန်လိုက်သည်။ သက်ဦးကား ရုတ်တရက်အံ့သြသွားဟန်ဖြစ်ကာ ချက်ချင်းမျက်စိပြန်မှိတ်သွား၏။ မင်းမောင် သက်ဥိီး၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို သူ့ပခုံးပေါ်ပစ်တင်လိုက်သည်။ ပေါင်ကြားအတွင်းမှ အပြင်သို့စူထွက်လာသောဖ၊င်ဝတွင် လီ၊းထိပ်ကိုဖိသွင်းလိုက်၏။
“ဗျစ်…ဗလစ်..ဘစ် ဗြိ”
“အင့်..ဟင်းဟင်း”
သက်ဥိီးက တချက်မျှညည်းသံသဲ့သဲ့ထွက်ပြီးနောက်ပြန်ငြိမ်သွား၏။ အံတင်းတင်းကြိတ်ထားကာ ငြိမ်ခံနေသည်။ သူလဲ လီ၊းကိုအဆုံးထိသွင်းပြီး တစ်ဝက်ကျော်ပြန်ထုတ်သည်။ တဖန် ပြန်သွင်းလိုက်ဖြင့် လို၊းနေရင်း သက်ဥိီးမျက်နှာကိုအကဲခတ်နေ၏။ နာကျင်နေဟန်မျက်နှာက အသံမထွက်အောင်ကြိတ်မှိတ်တင်းခံထားမည့်ပုံ။
“ဖောင်း ဖောင်း ဖောင်း”
“အင်း လို၊းရတာရှယ်ပဲ ကိုသက်ဦးရာ ခင်ဗျား ခုလိုလေး နေ့တိုင်း ခံ ပေးရင် ကောင်းမှာ အိုး အူးးးးညှစ်ပေး ညှစ်”
“ဖောင်း ဖောင်း ဖောင်း”
မင်းမောင်၏ မာန်သွင်းသံ၊ တွဲကျနေသည့်လ_ဥကြီးများနှင့် သက်ဥိီးတင်ပါးတွေရိုက်ခတ်သံက စည်းချက်မှန်မှန်ပေါ်ထွက်နေ၏။ မင်းမောင် ဒူးထောက်လို၊းနေရင်းမှ ကိုယ်ကိုရှေ့ကိုင်းကာ သက်ဦးရင်ဘတ်ရှိနို့မဲမဲကြီးနှစ်ဖက်ကိုကုန်းစို့လိုက်သည်။
“ဟ..အ မလုပ်နဲ့ ဟေ့ကောင် အအ”
“ပြွတ်..ကျွတ် ကျွတ်”
“အူးးးးးမလုပပြါနဲ့ဟ အားး”
ကလေးနို့ဆွဲသလို နို့သီးတွေကိုအပီအပြင်ဆွဲစို့နေရင်း နို့သီးခေါင်းတွေကိုသွားဖြင့်ဖိကိုက်လေတော့ တချိန်လုံးအံကြိတ်ငြိမ်သက်နေသည့် သက်ဥိီးမှာ အော်သံမျိုးစုံထွက်ကာတွန့်လိမ်နေ၏။ သူလဲ နို့တဖက်ကိုစို့သလို တဖက်ကိုလက်ညိုးလက်မနှင့်ချေပေးနေ၏။ အောက်ကလဲမရပ်ပါ လီ၊းကိုလဲ အဆက်မပြတ်လို၊းနေပါသေးသည်။
“ဖုန်း ဖုန်း ဘတ်ဘတ်”
“အားးး အင့် အင်း”
“အူး..အူး”
“ဖောင်း ဖောင်း ဖောင်း”
“ဗြိ…ဗျစ် ဗျစ် ဘွတ်”
သက်ဦးကိုယ်လုံးကယိမ်းထိုးနေသလို စ_အိုကိုလဲညှစ်ညှစ်ပေးတာကြောင့် လီ၊းချောင်းကြီးမှာပိုပိုကြီးလာသယောင်ခံစားရ၏။ ခဏအကြာ မင်းမောင် နို့စို့နေရာမှ ရပ်လိုက်ကာ သက်ဥိီး၏ နိူ့သီးနှစ်ဖက်ကိုပွတ်ချေရင်း ခါး၌ အားထည့်ကာ လို၊းနေ၏။
“ဖောင်း ဖောင်း ဖောင်း”
“ဗျစ်..တစ်..ဗြိီးးးး”
“ဘွတ်..ဗလွတ်…”
“အူး လာတော့မယ်နော် ပြီးတော့မယ် အူး”
ခဏအကြာ သက်ဥိီး၏ လီ၊းက တဆတ်ဆတ်တုန်လာကာ သု_တ်ရည်ဖြူဖြူများပန်းထွက်လာကာ သက်ဦး၏ဝမ်းဗိုက်နှင့် မျက်နှာကိုပေစင်သွား၏။ မင်းမောင်လဲ ကြာကြာမထိန်းနိုင်တော့ပါ။ တကိုယ်လုံးအကြောအချဥ်များတောင့်တင်းလာလေပြီ သူပြီးချင်နေပြီ။ ထို့ကြောင့် ထမ်းထားသောခြေထောက်နှစ်ဖက်ကိုချလိုက်ကာ ပေါင်ပေါ်တင်သည်။ သက်ဥိီးရင်ဘတ်ကို မိမိရရဆုပ်ကိုင်ကာ ရှိသမျှအားတို့ကို
ခါးနှင့် လီ၊းအပေါ်ထည့်လိုက်သည်။
“ဖောင်း ဖောင်း ဖောင်း”
“ဗလစ်..ဘွတ် ဗျစ်”
“ဘတ် ဘတ် ဘတ်”
“အားးးရှီးးးးး ပြီးပြီ ပြီးသွားပြီ။”
မင်းမောင်လီ၊းကြီးက သက်ဥိီး၏ဖ၊င်ထဲ၌ အကြောများတောင့်တင်းလာကာ ပေါက်ကွဲတော့မည့် မီးတောင်နှယ်ဖြစ်လာ၏။ ခဏအကြာ၌ သုတ်ရည်ပူများကို သက်ဥိီးကိုယ်တွင်း၌ပြည့်လျှံရုံသာမက ဖ၊င်ဝကနေစီးကျလာသည်အထိ ပန်းထုတ်လိုက်ပါတော့သည်။ မင်းမောင်သည်လဲ အားအင်ကုန်သွားသည်မို့ အမောဖြေသည့်အနေဖြင့် သက်ဥိီး၏ ရင်ဘတ်ပေါ်မှောက်အိပ်နေရင်းဖြင့် မော့ကြည့်မိသည်။ သက်ဥိီးသည်လဲ ဇောချွေးတို့ဖြင့်အဆီပြန်နေကာ မျက်စိမှိတ်ထားလေ၏။
သက်ဥိီးအပေါ်၌ရှိနေသော မင်းမောင်၏ မုန်းတီးစိတ်တို့သည်လဲ နေအလင်းနှင့်ထိတွေ့ရသောဆီးနှင်းပမာ အဝေးဆီသို့ လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့၏။
“ကိုသကျဦး…”
အသက်ပြင်းပြင်းရှုရင်းမှိန်းနေသော သက်ဦး၊ မျက်လုံးပွင့်လာကာ မင်းမောင်ကိုငုံ့ကြည့်သည်။ ဘာပြောမလဲဟူသောသဘောဖြင့် ငေးနေ၏။
“ကျွန်တော်လို၊းပေးတာကောင်းလား၊ ခင်ဗျား ကြိုက်သွားပြီမဟုတ်လား။”
သက်ဥိီးကားပြန်မဖြေပါ၊ ရှက်ရွံ့ဟန်ဖြင့် ခေါင်းငုံ့ထား၏။ မင်းမောင် လှဲနေရာမှထကာ လက်မှာချည်ထားသောကြိုးတို့ကိုဖြည်ပေးလိုက်၏။ ထို့နောက် သက်ဥိီးဘေးမှာထိုင်ကာ ခြေထောက်ကိုမြှောက်၊ ပေါင်ကိုဖြဲ၍ ခရေဝကိုသေချာကြည့်သည်။ အသား_နီလန်တက်လျက် ဖွာထွက်နေပေ၏။ ထိုစဥ် မင်းမောင်၏ လီ၊းကိုလက်တဖက်ကလာထိကပ်သည်မို့ကြည့်လိုက်တော့ သက်ဥိီးက မရဲတရဲဖြင့် မင်းမောင်ကိုခိုးကြည့်နေသည်နှင့်ဆုံသည်။
“အောက် အီး အီး အွတ်”
နံနက်အာရုဏ်တက်အချိန် နေမင်း၏ရှေ့တော်ပြေး
ရောင်နီအလင်းများပေါ်ထွက်လာပေ၏။ အချိန်ကိုကိုယ်စားပြုသောသတ္တဝါ ရွှေကြက်ဖ၏ တွန်သံက သာယာစွာပေါ်ထွက်လာ၏။ အချိန်စောသေး၍ ထင်သည် လှုပ်ရှားမှုမရှိ၊ အရာရာသည် တိတ်ဆိတ်နေသေး၏။
သို့သော် နှစ်ထပ်အိမ်တစ်လုံးအတွင်းရှိ အခန်းတစ်ခုမှာတော့ အဝတ်မဲ့နေသောအရွယ်ကောင်း ယောက်ျားနှစ်ဦး၏ အလို၊း အ ခံ သံ မာန်သွင်းသံ ညည်းညူသံ၊ လ_ဥနှစ်လုံးနှင့် တင်ပါးရိုက်ခတ်သံတို့ ဆူညံစွာပေါ်ထွက်နေပေ၏။
ပြီးပါပြီ။